Categorie: Insecten

Afgelopen zomer op heterdaad betrapt in de tuinvijver : dit vrouwtje van de keizerlibel was haar eitjes aan het afzetten op plantenstengels net op of onder het wateroppervlak. Niet zonder risico want de kikkers houden elke beweging in de gaten en lusten best een libel, keizerlijk of niet.

Op zoek naar een sierlijke gladiool waarvan je de bollen niet elk jaar moet uitgraven ? Wel, dit is er zo één. Papilio is (redelijk) goed winterhard, ze zijn ook veel sierlijker dan de meeste grootbloemige cultivars waardoor ze minder snel omwaaien. Bij mij komen ze elk jaar trouw terug zonder dat ik er iets moet voor doen in de wintermaanden. Ze houden alleen niet van natte voeten in de winter, ik trouwens ook niet!

't Zal wel nog even duren voor onze kleine zoemende vriendjes terug zijn. Dit fotootje dateert alweer een half jaar terug in de tijd toen het buiten 30° was.

Onderstaand exemplaar kwam begin augustus in de tuin voor de lens zitten. Het is vermoedelijk een vertegenwoordiger van de wespbijen, welke soort juist weet ik ook niet. Wespbijen worden soms ook wel eens "koekoeksbijen" genoemd omdat ze hun eitjes door anderen (lees echte bijen) laten grootbrengen. Bij de hommels bestaat er ook iets dergelijks. Makkelijk toch, veel kleintjes maken zonder zorgen !

De hoornaar (of paardenwesp) is onze grootste inlandse wesp. Toch moet je er niet direct veel van vrezen want ze zijn veel minder agressief dan de gewone wespen. Ze zullen ook niet snel in je glas duiken of op zoetigheid kruipen. Ze jagen immers op andere insecten die ze doden met hun gif en vervolgens fijn vermalen om ze aan hun larven te geven.Ter informatie : ze zijn groter dan de tegenwoordig veel besproken aziatische hoornaar. Gelukkig voor de bijtjes heb ik die hier nog niet gezien !

Deze mooie verschijning is een mannetje van het groot koolwitje. Hoe ik weet dat het een mannetje is ? Door het ontbreken van zwarte vlekken op de vleugels, dat is voorbehouden aan de vrouwtjes.

Het 18 stippelig Lieveheersbeestje komt voor in grote delen van Europa en N-Afrika. Bij ons zijn ze redelijk zeldzaam. Ze leven meestal hoog in dennenbomen waar ze op jacht gaan naar bladluizen. Dit exemplaar kwam vorige zomer de tuintafel inspecteren.

Als je dat tegen mij zou zeggen ben ik daar niet zo blij mee maar dit vlindertje trekt het zich niet aan. Er zijn meerdere soorten binnen de Dikkopjes familie maar het Groot Dikkopje zie je 's zomers regelmatig in de tuin passeren .

Het is nog even wachten op narcissen en boomhommel koninginnen maar toch.

Met Kerstmis mag je toch hopen op en vooruitkijken naar warmere tijden zeker ?

En voor je het weet is het weer Pasen.

Afgelopen zomer waren er heel veel blauwe juffers te zien rond en boven de vijver. Het gros hiervan waren azuurjuffers maar als je iets aandachtiger keek zag je ook andere soorten die er op het eerste zicht wel sterk op lijken. De kleine roodoogjuffer is er zo eentje. Overigens hebben alleen de mannetjes rode ogen. Je kan ze vooral in juli en augustus te zien krijgen.