Winteruur.

Iemand vond dat in mijn vorig stukje het werkwoord 'missen' geen enkele keer voorkwam. Ze had natuurlijk gelijk, al stond het eigenlijk wél tussen de regels en dus niet erg expliciet. Maar ze gaf me met die reactie toch stof voor een vervolg op dit stukje, want inderdaad, missen is toch wel het sleutelwoord dat tot eenzaamheid leidt! Gek dat ik daar niet echt bij stilstond tijdens het schrijven van mijn vorig schrijfseltje.

En weeral heeft dat missen alles te maken met die eigenzinnige hersenen van ons! Zélfs al hebben we niets tekort, zélfs al leven we volmaakt gelukkig en hebben we alles wat we maar wensen kunnen, als we alleen zijn is er nogal dikwijls dat onbestemde gevoel iets of iemand te missen. Maar ook dàt is een gevoel waartegen je het kunt opnemen als je goed doorhebt wat zich in je hersenen afspeelt.

Je hersenen proberen je immers dagelijks om de tuin te leiden. Suggereren je dat alleen zijn ongezellig is. Dat alleen zijn eenzaamheid betekent. Dat alleen zijn je ongelukkig maakt. Dat een mens niet gemaakt is om alleen te leven. Wié of wat ons ook maar geschapen heeft, er is blijkbaar goed over nagedacht. Dat gevoel zit zo diep geworteld in alles wat leeft, dat er bijna geen ontkomen aan is.

De bedoeling is natuurlijk dat we op zoek gaan naar een partner om het nageslacht te verzekeren. Eigenlijk is dat gevoel onuitwisbaar, maar wél manipuleerbaar. Omkeerbaar zelfs! Maar daarvoor moet je toch eerst leren je geest baas te laten spelen over je hersenen en dat is niet altijd een makkie! Het is ook niet iets dat je in een handomdraai voor elkaar krijgt. Het vergt tijd, en niet aflatende strijd. Strijd tegen je eigen hersenen! Wat trouwens nog maar eens een bewijs is dat geest en hersenen niet één zijn, al wordt dat door veel wetenschappers beweerd.

Neen hoor! Je hersenen lijken niet alleen op een computer, ze zijn ook een computer. De computer van je geest. En net als je met je computer thuis soms wel eens de pedalen verliest en de pc schijnbaar niet wil doen wat je hem wilt laten doen, of dingen doet die je helemaal niet wou, zo kan ook een conflict ontstaan tussen je geest en je hersenen.

En ook weer net als bij een computer kun je ofwel bij de pakken blijven zitten, of koppig doorgaan tot je de pc weer in de hand hebt en hij doet wat je hem beveelt.

Ergo: je geest is niet iets dat je fysieke hersenen produceren! Je geest is een wezen op zich, in je lichaam gebracht bij de geboorte. Je geest, dat is je ego. Dat ben je zelf. Je lichaam, hersenen incluis, is een werktuig dat door je geest wordt gebruikt.

Wie of wat die geest dan is en waar hij thuishoort? Ik zou het niet weten! Het is ook niet de bedoeling dat we het tijdens ons leven weten. Het zal dus altijd wel het grootste mysterie van het leven blijven. Misschien ook is het net een van de opdrachten in ons leven: onze eigen hersenen leren domineren. De energie daarvoor bezitten we. Helaas gebruiken al te veel mensen die energie om juist ànderen te gaan domineren, terwijl hun eigen terrein blijft braakliggen!

Willy.

Eenzaam én alleen zijn worden toch zo dikwijls in één adem genoemd, terwijl het eigenlijk twee heel verschillende begrippen zijn!

Als je eenzaam én alleen bent, ben je eigenlijk toch wel echt een sukkelaar.

Evenzo als je eenzaam, maar toch niet alleen bent! Want ook dàt is mogelijk.

Maar als je enkel maar alleen bent, hoef je echt niet eenzaam te zijn!

Want alleen zijn is een fysieke toestand die we best wel aankunnen. Zelfs veel voordelen biedt!

Eenzaam zijn is een gevoel. Een psychische toestand. Een geprogrammeerde hersenkronkel, dienstig om een nageslacht te verzekeren. Als je echter ouder wordt is die hersenkronkel er niet meer nodig, maar hij blijft je toch hardnekkig parten spelen! En om dàt gevoel kwijt te geraken komt er wel meer bij kijken! Want dan moeten we de strijd aanbinden tegen onze eigen hersenen. Het zijn namelijk onze hersenen die proberen ons dat eenzaamheidsgevoel aan te smeren! Maar wie die strijd aanvaardt en aangaat, zal, na de overwinning, kunnen vaststellen dat het eigenlijk maar een illusie was! Een weliswaar hardnekkige en uiterst lastige illusie, maar een illusie die overwonnen kan worden.

Waarschijnlijk zijn we zo geprogrammeerd omdat anders teveel mensen alleen zouden blijven, liever dan zich de problemen van een niet helemaal passende partner op de hals te halen! En dan zou ons ras met uitsterven bedreigd worden.

Niet passend? Natuurlijk! Want denken dat man en vrouw zomaar bij elkaar passen is eigenlijk een nog grotere illusie. Het zijn twee totaal verschillende denk- en leefwerelden die toch zo makkelijk in conflict komen met elkaar! Alleen het lichamelijke verzacht een beetje de zure appel en zorgt ervoor dat we in de val lopen!

Nu ik zelf alleen ben, begin ik er meer en meer de voordelen van te zien. Om er maar enkele op te noemen:

- Jijzelf, en niemand anders, is verantwoordelijk voor je daden en woorden! Je hoeft wat je denkt en wilt zeggen, niet af te wegen aan de mening van een partner.

- Wat je zegt is jouw volle verantwoordelijkheid en een mening die niet is beïnvloed door een andersdenkende partner.

- Problemen zijn er vooral als jij of je partner ze zoeken of (ongewild soms) veroorzaken. Als 'team' moet je dus rekening houden met twee mogelijkheden om je problemen op de hals te halen: één die je zelf veroorzaakt, en één die je partner veroorzaakt. De kans op problemen is dus gedeeld door twee als je alleen bent.

Denk dus nooit meer: hij is 'eenzaam' en alleen over een alleenstaande. Alleen is hij wel, maar of hij ook eenzaam is ligt enkel aan hemzelf!

Willy.

Oktobergedicht.

Meedogenloos verkorten weer de dagen.
Opstaan met de zon is er niet meer bij.
Niet te stoppen, zelfs niet te vertragen.
En toch voel ik me nog altijd blij.

Want straks zijn daar weer de winteruren,
En kan ik blijgezind naar 't zonnetje turen
Als mijn zinnen langzaam gaan ontwaken,
Na een uurtje langer te hebben kunnen slapen.

Was het nu maar gauw december,
Met vooruitzicht op een nieuwe lente.
Dan kunnen we ons weer verzekeren:
Het kan alleen maar beteren!

Willy.

Even uitgeknipt:

'Terrorist van Antwerpse Sint-Jansplein' geeft zich aan bij politie

18/10/13 - 21u46 Bron: Belga

Terreurverdachte Hasan H. (30) uit Antwerpen heeft zich gisterenavond aangegeven bij de federale politie. Dat meldt de VRT en het nieuws wordt ook bevestigd door zijn advocaat Walter Damen. Hasan H., ook wel de 'terrorist van het Antwerpse Sint-Jansplein' genoemd, hangt tien jaar cel boven het hoofd. Hij liet in september verstek gaan op het terrorismeproces voor het Antwerpse hof van beroep. Zijn familie dacht dat hij naar Syrië was vertrokken, maar dat ontkent hij.

-o-o-o-

Tiens... 'Hasan' uit Antwerpen! Wat een vreemde namen houden ze er daar op na zeg! Zou dat een Belg zijn? Kan toch bijna niet hé? En 'Terrorist'... dat is toch een soort dat we in de beschaafde wereld niet kenden vóór onze leefwereld werd vertroebeld door middeleeuwse import?

Zowel de naam als het 'beroep' van het individu wijzen erop dat het alweer een van dié is. Hoe zou dàt nu komen? Hoe kunnen fanaten van 'vredelievende' religies het nu tot terrorist schoppen? Vreemd!

Al met al mogen we nog van geluk spreken als er een voornaam opdoemt in de media, en we daaruit kunnen afleiden over welk soort het weeral gaat. Want rassen worden nog zelden vernoemd. Zou op de duur veel te compromiterend zijn voor de politiek. Al weten we bij het woord 'terrorisme' of 'extremisme' al genoeg, want die begrippen kwamen NOOIT voor in onze contreien vóór de politici vonden dat we nu ook maar eens moesten gaan islamiseren.

Het is alleen jammer dat de jongeren die tijden niet hebben gekend, opgegroeid zijn met die barbaarse middeleeuwse toestand, en denken dat het zo hoort! Zich totaal niet bewust zijn van het feit dat de schuldigen diégenen zijn waar ze om de vier jaar weer vrolijk voor stemmen!

Willy.

De blijde verwachting is voorbij. Vanmorgen bracht de ooievaar... euh... Bpost, het pakket. Amper een uur nadat ik mijn pc startte en zag dat er om middernacht een mail was gestuurd van de verkoper, meldend dat het keyboard net was verzonden, en ik kreeg de trackingcode voor het pakket.

En toen ik die aanklikte zag ik dat hij reeds in Oostende was en klaar voor distributie. Een half uur later belde Bpost al aan! Zes dagen na bestelling, de enkele dagen 'overschrijvingsvertraging' en een weekend inbegrepen. Supersnelle service!

En nu kan het hoofdbreken beginnen, want alles eruit te halen wat in de handleiding van 120 paginas is uitgelegd zal nog wel een hele tijd vragen! Onwaarschijnlijk ingewikkeld overigens! Nu ja, ik heb het er ook voor over want de klank is super! Het klavier speelt me geen parten, maar de overige bedieningsknoppen voelen nog heel onwennig aan.

En mijn blog? Zal voorlopig misschien wel wat worden verwaarloosd. Al is dat lang nog niet zeker, want af en toe moet mijn kop wel wat ontspannen van al die ingewikkelde toestanden!

Willy.

Jaren 68-69.

Pas getrouwd, appartementje gehuurd en ons de allernoodzakelikste inboedel aangeschaft. En het eerste wat ik deed was een TV maken. Jawel. Maken! In bouwdoos van MBLE. Kleuren TV bestond nog niet, dus zwart-wit met een kanjer van een glazen beeldbuis. De doos zat ook vol weerstanden, condensatoren, spoeltjes, draad, printplaten, chassisdelen, kast, schema en bouwplan.

Wat bibberig begon ik aan de klus. Had al wat ervaring met elektronica, solderen en versterkers maken. Maar een TV was toch wel ver gegrepen! Desondanks, een week later speelde het ding. De bewondering van mijn vrienden en collega's kende geen grenzen.

Waarom ik die TV zelf maakte?
1. Was zowat 30% goedkoper dan in de winkel, en we konden ons geld best gebruiken.
2. Defecten waren zoveel als uitgesloten! En defecten traden er regelmatig op in die tijd. Meestal te wijten aan slechte solderingen. En wat je zelf doet doe je beter!
3. Het betekende een fikse uitbreiding van mijn elektronicahobby.

Kort nadien heb ik nog enkele TV's gemaakt voor vrienden, en onlangs kreeg ik zelfs te horen dat eentje het nog altijd doet, al staat ie nu op zolder. Tja... nu hebben we immers kleuren TV hé?

Als ik die tijd vergelijk met de tijd van nu... Nu ben ik omringd van allerlei luxueuze elektronische snufjes. Vind ik dat beter? Neen! Ik ben mijn hobby kwijt! Als ik nu een TV zou moeten maken zou hij me drie keer zoveel kosten als in de winkel!

En dan hebben we het nog niet over keyboards! Want in diezelfde tijd begon ik aan een elektronisch 'orgel'. Het ding zou uiteindelijk nogal prijzig uitvallen, maar ik rekende op enkele jaren werk en af en toe wat onderdelen bijkopen. Na zowat een jaar had ik een uitstekend werkende toongenerator samengesteld op twaalf printplaatjes; één voor elke noot, met frequentiedelers voor de volgende octaven. Ook een klavier met een enorme contactenbak was al verbonden, én was het meubel af. Alles speelde al correct, maar voor de eindafwerking was nog een massa onderdelen nodig.

En toen kwamen de kindjes... toen gingen we bouwen... en toen was er plots geen geld meer over en moest ik op de rem gaan staan. Enkele jaren gingen voorbij en ik werd ingehaald door de technologie! Op de markt verschenen gesofistikeerde keyboards die tien keer meer konden dan mijn 'orgel', en tien keer minder kostten dan wat ik in die van mij nog moest investeren! Grote domper op de vreugde!

En ja, uiteindelijk heb ik het gehele zootje en mijn jarenlang werk met veel spijt onafgewerkt gedumpt. In het vervolg zou ik mijn muzikale hobby moeten uitvoeren op kant en klare toestellen uit de winkel.

Verloren tijd? Helemaal niet! Ik heb er enorm veel van geleerd. Hoe een toon opgebouwd wordt. Wat er komt bij kijken om een bepaalde klank te verkrijgen. Hoe je golfvormen creëert. Hoe elektronica precies werkt en hoeveel kanten je er mee uit kan.

Vroeger was het allemaal zichtbaar: honderden onderdelen op een reusachtige printplaat. Het nam allemaal ook veel plaats in beslag en het was schipperen en afwegen hoé alles in te bouwen zodat je er later altijd nog bij kon voor eventuele herstellingen en uitbreidingen.

Nu zit dit alles ingebouwd op een chip die op mijn vingernagel past! Grandioos! Machtig! Super! Maar de 'romantiek' en het pioniersgevoel van dit alles? Dat is verleden tijd! Moet ik nu blij zijn of droevig? Ik zou het niet weten. Enerzijds kan ik mijn muzikale hobby nu voor honderd procent 'beleven'. Anderzijds ben ik mijn elektronicahobby voorgoed kwijt en moet het stellen met wat anderen realiseerden. Wat eigenlijk niet echt strookt met mijn karakter.

Enfin, we leven nu eenmaal in moderne tijden. Ik heb er niet echt iets op tegen voor wat mezelf betreft. Ik heb wél mijn bedenkingen voor de jeugd! Waar en hoe moet die nog leren écht creatief te zijn? De handen te gebruiken? De hersenen aan te spreken? Te leren roeien met de middelen die er zijn?

Willy.

... en besteld: de Roland Prelude-E V.2:

De Zoektocht is over. Het wachten op het pakket begonnen!

Wie het ding life wil zien en horen kan hier even klikken om te beginnen, en vindt op dezelfde pagina van Youtube nog een hoop demonstraties van hetzelfde keyboard:

http://www.youtube.com/watch?v=qUTHs-Ls5J0

 Willy.

Niemand hoeft zich vragen te stellen als in de komende dagen of weken mijn blog niet of weinig wordt aangevuld. Ik ben namelijk met een uitgebreid marktonderzoek bezig op internet naar keyboards. Wil mijn muzikale talenten wat opvijzelen en heb behoefte aan iets nieuws. Niet dat ik geen tijd zou hebben om te schrijven, maar mijn kop staat nu eenmaal op iets anders, en dat brengt mijn inspiratie naar de knoppen!

Anders dan vroeger vind je nu massa's van die dingen bij internetbedrijven, die bij ieder model ook nog een of meer youtube filmpjes voorzien zodat je die dingen zowel naar uitzicht, mogelijkheden en klank kunt beoordelen. Maar daar kruipt tijd in. Véél tijd! Vooral omdat ik wél precies weet wat ik wil, sommige instrumenten dat wel heel dicht benaderen, maar met soms net één of meer nadelen of tekortkomingen voor wat ik er van verwacht.

Natuurlijk speelt ook de prijs/kwaliteitsverhouding een rol!

Willy.

De vier jaargetijden.

Daar is de herfst weeral in aantocht.
Doorkruist de winter van mijn leven.
Terwijl ik net de lente zocht!
Ach, we zien wel wat het zal geven!

Warm of koud, mij om het even.
Wolken of zon, ik kan er mee leven.
Zelfs de winter geeft me de hoop
Dat ik straks weer in de lente loop.

Want in de lente kan het alleen maar beter worden.
De zomer lonkt, met koude gerechten op onze borden.
Met zonnige terrasjes die verleidelijk lonken
En bezige bijtjes die lustig ronken.

In de zomer krijg ik toch weer wat spijt
Dat die niet eeuwig kan blijven duren.
Maar eenmaal de herfst alweer een feit,
Kijk ik toch uit naar die winteruren.

Positief denkend positief leven,
Zo moet je de jaargetijden beleven.
Geen wanhoop en geen verdriet,
Dat loont totaal de moeite niet!

Willy.

Een dame die nochtans ook een computer heeft vroeg me onlangs wat een blog eigenlijk is. En daar wist ik niet zomaar onmiddellijk een antwoord op. Is daar eigenlijk wel een correct antwoord op te geven? Elk blog is immers persoonlijk en anders. Ik antwoordde dan ook maar met de woorden van seniorennet zelf: een soort dagboek dat je regelmatig aanvult. En daar moest ze het dan maar mee stellen.

Tja... wat moét je je daar eigenlijk bij voorstellen en hoe moet je het uitleggen? Dagboek? Soms wel, soms niet. Fotoboek? Voor sommigen wél! Poezieboek? Ja, voor de dichterlijke zielen onder ons. Familieboek? Kan eveneens. Kritiek op de samenleving? Dankbaar onderwerp dat ik ook wel regelmatig gebruik.

Kortom, met een blog kun je alle kanten uit. Er zijn geen richtlijnen. Er zijn geen beperkingen. Je publiceert wat je publiceren wilt. Je steekt er je ziel in of je steekt er de wereld om je heen in. Je vertrouwt er je hersenspinsels aan toe in de vorm van een verhaal of gedicht. Of je maakt brandhout van de politiek. Niemand of niets staat je in de weg of zegt wat je moet schrijven en je maakt er maar van wat je er van maken wilt.

Veel mensen die ouder (en ervarener) worden, voelen de onweerstaanbare drang om hun memoires te noteren. Zodat ze bewaard worden voor het nageslacht. Vooral mensen die heel bewust leefden voelen die drang nog sterker. Maar je memoires schrijven is één ding. Ze gepubliceerd krijgen is een heel ander verhaal! Tenzij je een beroemdheid bent, maar beroemdheden vind ik over het algemeen weinig interessante mensen! Hun beroemdheid alleen al bewijst dat het, ocharme, enkele uitzonderingen daargelaten, alleen maar strebers naar winstbejag, macht of bekendheid geweest zijn.

Maar ook hier biedt een blog de oplossing. Je publiceert gewoon en wie het lezen wil kan dat. Geen kritische uitgever of financieel winstbejag dat er komt bij kijken. Je doet gewoon je ding en wie het niet lezen wilt moet maar niet komen kijken.

Ook ik voelde al lang de drang om mijn memoires te schrijven. Niet enkel de concrete herinneringen maar vooral de gevoelsmatige. En voilà! Mijn memoires zijn er . In de vorm van mijn blog. En ze worden bovendien regelmatig aangevuld. Tot de laatste dag van mijn leven hoop ik.

En van die laatste dag gesproken: ik zou het droevig vinden als mijn lezers plots moesten vaststellen dat mijn blog gestrand lijkt, niet verder wordt aangevuld, en ze niet weten wat er gebeurd is. Daarom vraag ik aan alle lezers die me persoonlijk kennen om, als ik ooit sterf, die informatie zo snel mogelijk als reactie in te geven op mijn laatste stukje. Zo weten ook mijn blogvrienden het en hoeven zich geen vragen te stellen.

Of ik dan soms aan mijn levenseinde zit te denken? Jongens toch, neen hoor! Dat kan, net zoals voor iedereen, jong of oud, morgen zijn of binnen dertig jaar. Voorlopig leef ik nog goed, gezond en graag. En heb maar één zorg: Chico overleven zodat het beestje nooit zijn baasje hoeft te missen. En wetende dat een Chihuahua 20 jaar kan leven is dat toch wel een grote uitdaging! Ik wou hier dus alleen maar even orde op zaken komen stellen voor de dag dat het wél gebeurt. Want zélf zal ik dan helaas geen berichten meer kunnen ingeven vanuit het hiernamaals. Mijn welgemeende excuses daarvoor!

Maar om terug te komen op de titel van dit stukje: ja, ook ik voelde die onweerstaanbare drang om mijn memoires te schrijven. Maar toen ik aan dit blog begon was er geen haar op mijn hoofd die aan memoires dacht!

Echter, als ik er nu op terugkijk blijken al die schrijfseltjes inderdaad noch min noch meer dan... mijn memoires te zijn geworden!

Willy.

Op de keper beschouwd is het toch wel een heel rare soort, dat mysterieuze mensdom hier op deze aardkloot! Een combinatie van enorm veel factoren eigenlijk! Soms totaal tegengestelde factoren. Niet te verwonderen dat religies zoveel willoze slachtoffers vinden! Mensen dan die zich nooit bewust zijn geweest van hun eigen denkvermogen, en verklaringen voor prangende levenskwesties dan maar liever overlaten aan de hersenen van anderen. Anderen die daar natuurlijk schromelijk van profiteren!

GELOVEN is hier het sleutelwoord.
NADENKEN is taboe! Als de religies er de macht toe hadden zouden ze het nadenken bij wet verbieden!

Maar goed, we bestaan, en dat is het voornaamste. Maar waaruit bestaan we dan eigenlijk wel?

- In de eerste plaats is er een lichaam. Biologisch ontstaan door een vader en een moeder die vader en moedertje speelden.
- In de tweede plaats is er een geest, die zich onwrikbaar in dat lichaam heeft genesteld vanaf de geboorte en hoogstwaarschijnlijk astrologisch is bepaald.
- In de derde plaats is er een bewustzijn, gevormd en telkens weer hervormd en bijgewerkt door... ja... door alle gebeurtenissen in ons leven en alle mensen waarmee we ooit in contact kwamen! Dichtbij of veraf, ze lieten allemaal hun sporen na in ons zijn. Of 'updates', om in de taal van het computertijdperk te blijven.

Hé, ben ik hier net de 'heilige' drievuldigheid aan het heruitvinden? Een drievuldigheid die in elk van ons schuilt en helemààl niet in die fata morgana die we vroom de hemel noemen?

Hoedanook, als ik dit alles overdenk kan ik niet anders dan dankbaar zijn en me als een verwend kind te voelen!

- Mijn ouders ben ik dankbaar dat ze me het leven schonken.
- Mijn geest, of  'toegewezen engelbewaarder' om het in kerkelijke termen uit te drukken, ben ik dankbaar dat hij me altijd zo goed heeft begeleid.
- De mensen die ik ontmoette ben ik dankbaar voor wat ze in me achterlieten. Allemaal blijven ze een deeltje van mijn bewustzijn vormen. Want allemaal brachten ze me iets bij. En niet alleen maar de positieve mensen. Ook van mijn negatieve contacten leerde ik zo mogelijk nog meer. Want leren hoe het moét is één zaak. Maar daar zul je weinig lessen uit trekken als je niet ook aan den lijve ervaart hoe het niét moet! En daar heb je dan die negatieve mensen en ervaringen voor nodig.

En dan bereik je de gezegende leeftijd van een 'jonge' tweeënzeventiger en je kijkt achterom. Je laat alle mensen die je van ver of van dichtbij leerde kennen de revue passeren. En op de vraag "kon het beter?" moet ik, gelukkig voor mij, "neen" antwoorden.

Is dat niet heerlijk? Ik denk dat zowat alle mensen daar "neen" moeten kunnen op antwoorden. Maar dat kunnen ze alleen maar als ze de zaken in de juiste context bekijken! Ze vergeten namelijk al gauw dat vooral de negatieve contacten de beste leerscholen zijn geweest! En onthouden alleen het negatief effect dat die contacten op hen hadden.

Aan wie heb ik al dat geluk te danken? Aan die engelbewaarders, om ze maar zo te noemen! En ik heb stellig de indruk dat ook die engelbewaarders zich voortdurend vermenigvuldigen. Hun gelederen laten aanvullen door oude en nieuwe contacten in mijn leven. Mensen die ik kende, maar gestorven zijn, blijven, indien het contact positief was, rond me hangen en geven me raad. Bepalen voor een stukje mee hoe ik op omstandigheden reageer. En beschermen me tegen stommiteiten. Die zitten dan spreekwoordelijk op mijn rechterschouder.

De negatieve mensen die ik kende blijven me ook bij, maar zitten op mijn linkerschouder uit te huilen! Vol spijt en berouw blijven ze me herinneren aan hun fouten maar proberen me ondertussen toch aan te zetten hun fouten over te nemen. Dan kunnen zij immers inbreken in mijn persoonlijkheid en die overnemen.

Maar hoewel ze het net andersom willen, leren ze me juist hoe ik het nooit moet doen en werkt hun spelletje helemaal omgekeerd. In zeldzame gevallen halen ze toch, in een zwak moment, de overhand en weten mijn bewustzijn over te nemen. Tijdelijk! En dan raak je soms ongewild in een depressie of rouwproces.  Je bent dan als het ware 'overgenomen' door de negatieve geesten. Maar dan halen de goede zielen van mijn rechterschouder weer zwaar uit en slaan ze compleet in de vernieling. En kan ik gelukkig weer mezelf worden.

Uiteindelijk wordt dit alles geregisseerd en gefilterd door die eerste engelbewaarder. Dié kunnen we niet negeren, want die is ons ware 'ik-besef' of ego. Die zorgt voor de selectie van alles wat op ons afkomt en is onze eerste verdedigingslinie. Dié is verantwoordelijk voor wat we doen met de informatie die anderen, dood of levend, ons overbrengen of proberen over te brengen. Willen we het negatieve volgen, denkend dat dit ons meer voordeel zal geven? Dan doen we dat maar. Volgen we liever het positieve, zélfs als het een heel pak moeilijker lijkt? Evenmin een probleem.

Maar of we al dan niet gelukkig worden hangt in hoge mate af van de positieve elementen die we in ons leven hebben weten te verzamelen en te behouden. Winstbejag mag dan al zo verleidelijk klinken... op het eind van de rit zullen diegenen die in de eerste plaats op winst zijn belust toch als de grote verliezers uit de bus komen!

En ja, ondanks mijn al hogere leeftijd voel ik me een volmaakt gelukkige mens! Vastberaden om het mijn laatste jaren zo te houden. Méér zelfs... ik voel me nog altijd even onsterfelijk als ik dat als tiener deed!

Misschien een beetje diep gegraven stof voor deze veelbelovende zondag, maar dat moet ook maar eens kunnen.

Willy.

Het zal je maar overkomen: dolgraag schrijven, maar de muzen voelen wegebben. Meedrijvend op hoge golven van gelukzaligheid. Als zeepbellen blij opstijgend naar de hemelsblauwe lucht. Smachtend naar het licht. Halsreikend naar dat schitterende oktoberzonnetje, om dan met een knalletje uit elkaar te spatten zoals het een fatsoenlijke zeepbel betaamt. Mij achterlatend in een roes van euforisch optimisme, maar helaas... inspiratieloos!

Wie in Oostende trouwens zegt oktober, denkt aan de oktoberfoor. Was ik rats vergeten, want donderdagmorgen stapte ik doodleuk naar de markt... om vast te stellen dat de oktoberfoor er al stond en de markt naar jaarlijkse gewoonte was verhuisd naar de kaai!

Enfin, een ommetje maakte alles weer goed en in géén tijd had ik de buit binnen voor hond en parkiet. En natuurlijk... 'kaantjes' voor mezelf. En in het voorbijlopen ook nog een broeksriem meegegraaid. Ja... het ding hing me daar zo uitdagend aan te staren dat ik het wel moést kopen voor het luttele bedrag dat het kostte.

En voilà, lang vóór tien uur en mijn aperitiefuurtje was ik, een schamele veertig eurootjes lichter, alweer thuis en werd verwelkomd door mijn thuiswakende Chico. Die heeft nu weer mondvoorraad en lekkere snoepjes voor meer dan een maand en voorlopig hoef ik dus niet meer naar de markt.

Wat snoepjes uitgedeeld aan Chico, die ze dankbaar in ontvangst nam, maar me na een kwartier alweer zo arrogant als hij zijn kan zat aan te staren voor méér! Met zwaar verwijt in de fluwelen oogjes. Alsof hij ooit al eens honger heeft geleden. Neen hoor jongen! Daar loop ik niet meer in. Je wilt toch geen vetgemest varkentje worden hé? Je witte buikje zit nog helemaal vol van je ontbijt. Nu kun je wel wachten tot het middageten hoor! Baasje heeft het veel te druk met het achterna hollen van zijn muzen!

Willy.

Een berichtje in het nieuws maakte ons onlangs duidelijk dat jaarlijks veel ziekenhuispatiënten besmet geraken. De oorzaak zou vooral liggen bij dokters en verpleegkundigen die de handen niet voldoende wassen.

En nu vrees ik dat het in veel gezinnen zal klinken als "Zie je wel?", en de hygiëneregels nog maar eens zullen worden verscherpt! Waarschijnlijk trekken ze die hospitaalsituatie meteen door naar de normale leefwereld en gaan de reeds steriele keuken nog maar eens extra schrobben en te lijf gaan met antiseptische middelen! Het handenwassen kan ook nog wel eens worden verdubbeld... en we zijn weer vertrokken voor een zo steriel mogelijke leefruimte.

Heb ik mijn bedenkingen bij! De TV spotjes mogen dan wel allerlei walgelijke wezentjes tonen die, niet waarneembaar met het blote oog, over je handen kruipen... we mogen niet voorbijgaan aan het feit dat die wezens er altijd al waren en net als wij aardbewoners zijn. En net hetzelfde doen als wij: zien hoe ze kunnen overleven in hun omgeving. Doen ze ons kwaad? Ik denk van niet, zolang het om de normale 'populatie', en niet om besmettelijke ziektekiemen gaat.

Ik zie dan ook geen enkele reden waarom we thuis, als niemand ziek is, de normale hygiëneregels zouden gaan verstrengen en grote hoeveelheden Detol en andere antiseptische middelen in huis zouden halen! Ik vind van mezelf overigens dat ik een zéér propere mens ben. Mijn huis en keuken zijn altijd heel netjes. Dat kan iedere lezer die me persoonlijk kent beamen. Maar klinisch steriel? In huis? Zie ik geen enkele reden voor. Zéker niet als niemand in huis ziek is of je geen zieke mensen hebt ontvangen.

Overigens ben ik het wél eens met dat bericht over ziekenhuisinfecties! Dokters en verpleegkundigen gaan dagelijks om met verschillende zieken; verzorgen de ene patiënt met open wonden of operatiesneden na de andere. Hier kan de hygiëne inderdaad niet streng genoeg zijn. Waarom? Omdat nu onnatuurlijke, en dus niet verdedigde lichaamsopeningen zijn ontstaan langs waar gemakkelijk kan worden binnengedrongen!

Blijkbaar wordt wat via de natuurlijke lichaamsopeningen binnengaat toch op een of andere manier voldoende gefilterd of op natuurlijke wijze ontsmet. Zoniet zouden we het niet lang overleven op deze aarde! De natuur heeft ons immers op zodanige wijze geschapen dat we in een gezonde omgeving probleemloos kunnen overleven zonder dat steriele gedoe.

Maar die natuurlijke bescherming wordt door overdreven hygiëne juist afgebroken! De 'beschermers' van je lichaam hebben geen werk meer... worden lui, en geven uiteindelijk de pijp aan Maarten!

Dat is nu eens écht lekentaal, uitgelegd met lekenwoorden. Maar zo is het dat ik het zie, en zo is het dat ik het probeer uit te leggen! Puttend uit mijn boerenwijsheid en intuïtie.

Vroeger was een badkamer een grote luxe. Je wassen deed je één keer per week in een grote gegalvaniseerde teil. Voor de rest één keer per dag gezicht en handen wassen. Waren we ongezonder bezig dan de nieuwe generaties die dagelijks douchen of een bad nemen? Ik denk het niet. Je verdedigingssystemen werden constant getraind en bleven alert. Allergieën? Nooit van gehoord. Kleine wondjes of sneetjes na een valpartij, met al direct een ontsteking als resultaat? Zelden gezien! En toch... verband bestond meestal uit strookjes van een afgedankt laken. Om het bloeden te stelpen en nergens anders voor. Ontsmetten? Ach... in de ergste gevallen met een beetje Mercure als we dit al in huis hadden, en dat was het dan weer.

In sneetjes in de handen was ik trouwens een specialist, want als kind al was ik altijd bezig met een zakmesje om allerlei dingetjes uit takken of ander hout te snijden. Waarbij ik behoorlijk regelmatig in de vingers sneed. Bloed stelpen met een zakdoek of de traditionele strook afgedankt laken, en maar verder spelen!

En tot op heden heb ik nooit ofte nimmer een wonde gehad die ging ontsteken!

Willy.

Onbegrijpelijke titel? Inderdaad, het is een oud Knoks woord, én een culinaire lekkernij!

Taalkundige uitleg:

Oude Knokkenaars noemden douaniers vaak 'kommiezen'. Zo ook de uitdrukking "Ge zult de kommiezen tegenkomen..." als iemand iets riskant doet dat zou kunnen mislopen. Waar dat woord vandaan komt weet ik niet, maar ik denk dat het iets te maken heeft met het Franse woord 'commis' (hulpje... bode...).

Waar het verband tussen dat woord en het gerecht ligt snap ik ook niet, maar het doet er niet toe.

Een 'sluns' is dan weer een slons, vod, afwasdoek...

Het gerecht zelf:

Het gaat om witloof. Witloof die je op tientallen manieren kunt klaarmaken, maar die 'komiezeslunsen' zijn naar me dunkt toch wat in de vergeethoek geraakt. Onterecht trouwens, want ik vind het nog altijd het lekkerste witloofgerecht.

Recept voor één persoon:

1. Twee witloofstronken in de lengte doorsnijden en een vijftal minuten koken tot ze halfzacht zijn. In de microgolf kan ook: 5 minuutjes in bvb een pyrexpotje met deksel, met een tweetal soeplepels water.

2. Laten uitlekken en afkoelen in een vergiet.

3. In de breedte in stukken van 5 à 10 cm lang snijden.

4. Een ui grof snipperen. In ringetjes is ook goed.

5 Een soeplepel boter (of margarine) en evenveel olijfolie in een stoofpotje of pan lichtbruin laten worden en er het witloof en de ui op een laag vuurtje in stoven tot alles bruin kleurt. Af en toe roeren.

6. Naar smaak een of meer teentjes look pletten en toevoegen.

7. Kruiden met peper en zout.

8. Blussen met een scheut witte wijn of water. Deksel op de pot en op een laag vuurtje nog zowat een kwartier laten sudderen en af en toe omroeren.

9. Daarna deksel afnemen en indien nodig het overtollig vocht nog wat laten uitdampen.

10. Serveren.

Het resultaat lijkt inderdaad op een hoopje natte vodden, maar is heel lekker!

Waar ik het vandaan haal? Wel, van mijn moeder gezien en (héél dikwijls) geproefd. En mijn moeder was in de jaren vóór de tweede wereldoorlog, en dus nog vóór mijn geboorte, kokkin geweest in een gerenommeerd hotel te Knokke. Waar het wel niét als 'komiezeslunsen' op het menu zal gestaan hebben maar waarschijnlijk onder een iets deftigere naam! (Chicon mijoté misschien?)

Smakelijk!

Willy.

Een tiental generaties geschifte politici heeft het klaargespeeld ons landje, waarvan de welvaart na de tweede wereldoorlog als een pijl omhoog schoot, om te vormen tot een loederstaat.

- Een loederstaat met reclame voor zichzelf in de vorm van wildspuitende graffitisten in alle grote steden. 'Kunstenaars' die hoognodig moeten bewijzen 'dat ze er waren'. Hun verfbusjes moeten dan maar compenseren dat ze verder tot niets positiefs in staat zijn.

- Een loederstaat die voor de nog modale bevolking de hoogste vorm van onveiligheid schept. Waarom loop ik bij duisternis trouwens altijd alleen in het park? Omdat de meesten het na zonsondergang niet meer wagen buiten te komen!

- Een Loederstaat met reclame voor zichzelf door allerlei achtergelaten rommel en etensresten in straten, parken en pleinen. Ware kiespropaganda om volgend jaar maar wéér voor dergelijke loederpolitiek te gaan stemmen!

- Een loederstaat met nog één veilige straat in België: de Wetstraat! Want daar staat altijd politie voor het verzekeren van de veiligheid van diegenen die de onveiligheid schiepen!

Het is zeker de spreekwoordelijke generatiekloof die me zo doet denken?

Generatiekloof? Inderdaad! Voor het eerst in de geschiedenis is er een generatieKLOOF ontstaan! Want een kloof is iets dat naar beneden wijst. Alle voorgaande generatiekloven waren eigenlijk generatiepieken! Want die wezen omhoog! De jeugd wilde het beter hebben. Beter doen. Zich uit de miserie opwerken! En misschien waren de oudjes van toen wel wat jaloers op ons.

En ja hoor! We déden het beter. We werkten en zwoegden, betaalden blijgezind belastingen om een nog betere welvaartstaat te kunnen opbouwen. Maar we vergaten één ding: door ons hard werken konden de nieuwe generaties in luxe worden opgevoed! Konden soms onwaarschijnlijk worden verwend. En zonder het te weten gingen we er heel dikwijls regelrechte ettertjes van maken! En dat liet zich al gauw voelen in de maatschappij. Meer nog in de politiek! Want die ettertjes werden leiders. En die leiders hadden nooit de miserie van onze generatie gekend. En gingen het zweet van ons en onze voorvaderen nu maar met gulle hand uitdelen aan elk ras dat er maar kwam om vragen! Ja, vonden dat wij ons maar moesten aanpassen aan de middeleeuwse cultuur en wetten van de nieuwkomers!

Is die mentaliteit nog omkeerbaar? Ik vrees van:

Willy.

Vrolijk België.

Hoe vrolijk was ons landje ooit,
Met een kroeg op elke hoek.
Veel geld was er helaas wel nooit,
Maar een gulle lach maakte dat goed.

Een praatje met de buren,
Een vriendenbabbel op de markt.
Maar dat mocht niet blijven duren:
De politiek kleurde het zwart.

Zwart of bruin of geel of rood,
Het kon hen allemaal niet schelen.
Als het maar perspectieven bood
Om onze volkse aard laf weg te stelen.

'Multicultuur' preekten de media.
'Verloedering' vond het volk.
'Integreren' eiste de politica.
'Voorwaar! Ik ben toch Paula Dhondt?'

Integreren in 'jouw' nieuwe loederstaat,
Domweg meegaan met je tijd!
En nu is het helaas te laat:
Dat vrolijk België... dat zijn we kwijt!

Willy.

Misschien is het jullie ook wel al eens overkomen: het is tijd voor de avondboterhammetjes of sandwiches, en wat blijkt? Je hebt geen beleg, of je hebt geen trek in het beleg dat je wél hebt liggen! Of je wilt eens wat variatie. Als alleenstaande overkomt me dat regelmatig, en regelmatig ook los ik dit dan op een creatieve manier op. Wat dachten jullie van mijn volgende creatie:

Willy's Sandwichspread.

1. Twee eieren hardkoken (10 min. in kokend water). Laten afkoelen in koud water.
2. Ondertussen een kwart grote ui of een halve kleine ui fijnsnipperen.
3. Een handvol peterselie of bladpeterselie fijnsnijden.
4. De afgekoelde en gepelde eieren cutteren tot mousse.
5. Alle bovengenoemde ingredienten mengen met een tweetal lepels mayonaise, en kruiden met peper en zout naar smaak.

Dit mengsel, centimeterdik op een toost , halve sandwich of piccolo, smaakt gewoon heerlijk en is vanwege de eieren nog voedzaam ook. En, als basisrecept, bruikbaar voor tal van variaties. Daarbij denk ik aan het toevoegen van avocado, van gecutterde olijven of radijsjes, van een lookteentje voor de liefhebbers, of van wàt je ook maar vindt in de koelkast! Altijd prijs en altijd aan te passen aan je eigen smaak. En een keukenprinses of -prins hoef je er helemaal niet voor te zijn. Dit kan de grootste dummie!

... Zou het misschien de moeite lonen om een nieuwe categorie 'culinair' aan te maken voor het geval zich nog meer van die hersenspinsels van me voordoen? Je weet nooit, en bij deze is dat dan ook gebeurd. Zo vind ik het zelf ook makkelijk terug want binnen veertien dagen ben ik het toch alweer vergeten of denk er gewoon niet meer aan.

Willy.

Voorwaar! Rudyard Kipling heeft me met zijn If weten te inspireren!

Me in het oor gefluisterd dat hij zijn gedicht heel anders had geschreven als hij in onze tijd had moeten leven.

En me onder zachte dwang opgedragen het te herschrijven volgens de hedendaagse tijd. En ik... ik heb dan maar gehoorzaamd hé? Dit is het geworden:

ALS.

Als allen om je heen je niet begrijpen,
Omdat ze stomweg anderstalig zijn!
Als je 's mensens kleur niet weet te onderscheiden,
Omdat het niet jouw kleuren zijn!

Als je werkt en zwoegt om je belasting te betalen,
Belasting die regelrecht naar vreemden gaat!
Als je geduldig bent, maar ook opkomt voor je waarden,
En helemaal niet houdt van smerig landverraad!

Als de politiek jouw land gaat openstellen
Voor gespuis van allerlei allooi.
Als dat allooi je bovendien nog komt vertellen
Dat zij de jagers zijn, en jij de veel te makkelijke prooi!

Als zij dan van je welverdiende winsten,
Komen snoepen zonder zelfs een hondse poot!
Als ze jou maar een verdoemde ketter vinden
Omdat je helemaal niet in hun sprookjes gelooft.

Als je dan indruist tegen al die trendy stromen
En blijft zwemmen zoals het een Vlaming hoort.
Als je je niet door sprookjes laat bekoren,
Niet van 't een, noch van het ander soort.

Dan wacht jou helaas nog veel ellende!
Maar dat is nog beter, waarde zoon,
Dan als een dooie vis tussen heel die bende
Stomweg mee te drijven met de stroom!

Willy.

Ik heb het gedicht 'Als', een vertaling van 'If' van Rudyard Kipling, nog maar eens bovengehaald uit mijn bloggendoos.

Omdat ik het zo mooi vind.
Omdat het zo treffend is.
Omdat het de realiteit zo goed weergeeft.
Omdat het de kleine kantjes van de mensheid zo treffend weergeeft.
Omdat ik me er helemaal in terugvind.
Omdat ik het wel met de hele wereld zou willen delen!

 Ontdekt op mijn twaalfde, en dus al 60 jaar mijn hulp en toeverlaat in goede en slechte tijden! Geen religie, geen gebed, kan het opnemen tegen dit onovertrefbaar stukje zuivere levenswijsheid en mensenkennis!

Als…

Als allen om u heen zich reeds verloren achten,

En gij alleen de kop nog boven water houdt;

Als gij van niemand meer vertrouwen moogt verwachten,

En enkel op uzelf als op een rotssteen bouwt;

Als gij geduldig zijt, en spoed en nijd kunt laten,

Als gij belogen wordt, en u niet liegend wreekt.

Als gij bijwijlen droomt, maar droom niet laat regeren

Als gij gedachten hebt, maar ook de daad vereert.

Als gij de haat aanvaardt, dit zonder zelf te haten,

U niet op wijsheid roemt, noch van uw deugden spreekt;

Als voor- en tegenspoed u beiden kunnen leren

Dat gij de juiste maat van ‘s levens tol begeert;

Als gij berusten kunt wanneer een schurk uw woorden

Verdraait tot leugentaal voor simpelen van geest,

Als gij uw schoon bezit in éne hand durft wegen,

En met een teerlingworp het noodlot zelf uitdaagt,

Verliest, maar u tot nieuw beginnen kunt bewegen,

En aan geen enkel mens van uw verlies gewaagt;

Als men het liefste in u koelbloedig komt vermoorden,

En gij met klaar gemoed van elke wond geneest;

Als gij zowel uw  hart, uw zenuwen en pezen,

Die reeds bezweken zijn, tot nieuwe driften tart

Als gij in ‘t schor gewoel het lage in u kunt weren,

Aan ‘s konings dis de bedelaar indachtig zijt,

En volhoudt tot het laatst, wanneer niets in uw wezen

Nog rechtstaat dan de wil, die koppig bijt: “volhardt”!

Als liefste vriend noch felste vijand u kan deren,

Als gij verlangen kunt, doch scheiden zonder spijt;

Als gij de vlugge ren tegen de tijd kunt lopen,

En winnen kunt wat broze menselijke loon,

Dan staat het paradijs der aarde voor u open,

En, wat nog beter is, dan zijt ge een man, mijn zoon.

Rudyard Kipling

Daar word ik gewoon... stil van!

Willy.