Categorie: Chicofotos

Hiernaast: Chico bewaakt ‘zijn’ territorium uit de hoogte: de onbezoldigde parkwachter.

Naar aanleiding van een probleempje met Chico (melkhoektanden wilden niet uitvallen en dreigden de rest van zijn gebit te misvormen, want ze stonden dubbel naast de definitieve tanden) moest hij bij de dierenarts onder narcose behandeld worden en die vier melktanden getrokken. We brachten hem zelf, op vraag van de dierenarts, zodat hij zich niet n de steek gelaten zou voelen en hij zou hem terugbrengen zodra de narcose enigszins was uitgewerkt.

En inderdaad, een paar uur later stond hij al aan onze deur met een slaperige Chico. Ik nam hem uit de draagkooi en verschoot me een bult! Het voelde aan alsof ik een lijkje vastnam. Koud als een lijk! Leek helemaal onderkoeld, en kon amper de oogjes openen! Dierenarts betaald en afwachten maar. Vier eindeloze uren bleef hij koud aanvoelen, hoé we hem ook toestopten. Had af en toe neiging tot overgeven! Probeerde de oogjes half open te krijgen, maar dat lukte niet echt. Opstaan al helemaal niet. We gingen het ergste vrezen. Toen kon mijn vrouw het niet langer aanzien en gaf hem te eten, wat hij toch gretig binnenspeelde. Het beestje had trouwens de hele dag niet gegeten want moest nuchter blijven. En het werd al rond twintig uur. Ik nam me voor hem niet alleen in zijn bench te laten slapen, en desnoods de hele nacht op te blijven bij hem.

En oef! Rond tien uur gebeurde het wonder! Hij richtte zich op en deed enkele wankele passen! Kwam dan na enige aarzeling recht op me af en keek me met eindelijk klare, maar vragende ogen aan. En ik wist meteen: de arme drommel moet hoognodig en wil dat ik hem uit laat. Hoe ziek hij zich ook had gevoeld, hij wou niets bevuilen, al hadden we daar zeker geen aanstoot aan genomen onder die omstandigheden.

Maar goed. Hij wilde, en ik besloot toch maar een parkwandelingetje te riskeren. Hij fleurde helemaal op, deed onmiddellijk een enorme plas, en was weer helemaal de oude toen we thuis kwamen! Eind goed al goed.

Dit kleine voorvalletje liet me beseffen hoeveel ik van mijn hondje hou!

En telkens en telkens weer stel ik me de vraag hoe het komt dat een hond zich zo voorbeeldig weet aan te passen aan de mens! Véél beter dan mensen onderling! En dan stelt zich onmiddellijk de vraag: zijn honden soms gemaakt voor de mensen? Kunnen mensen wel zonder hond? Als ik in de amandelvormige ogen van Chico kijk dan smelt ik weg! Ogen die echt en welgemeend zeggen: “Ik hou van je”. En toch zijn het ‘maar’ de ogen van een hond.

Soms zijn het vragende ogen. Maar omdat het beest niet kan praten moet je maar gissen wat hij nu weer van je wilt. Soms ook is het een ‘vuile blik’. Als hij ergens heen wilt waar jij hem liefst van afhoudt. Soms is het een doordringende blik met het kopje schuingehouden. Alsof hij zeggen wil: “Allez stomme mens, snap je nu echt niet wat ik je wil duidelijk maken?”

Wat heb ik nog veel te leren van mijn hond. Alleen al die veelzeggende lichaamstaal… die intelligente, bijna menselijke blik. Waarom toch kunnen die beesten nou niet gewoon praten? Dan zouden misverstanden toch zó uit de weg geruimd zijn?

Of zou het net een zegen zijn dat ze niet kunnen praten? Zo kun je ook niet eindeloos ruzieën en argumenteren! Dat lijken ze trouwens helemaal niet nodig te hebben. Want zélfs als ze een persoonlijke voorkeur hebben zijn ze toch altijd blij met jou als leider die het laatste woord heeft en lopen gewillig en tevreden mee.

Chico wil lekker wat rondlopen in het park, maar ik moet naar de apotheek? Wel, hij zal even aan de leiband trekken, richting park, maar zodra hij ziet dat ik andere bedoelingen heb, staakt hij zijn pogingen en loopt blij mee pal naast me. Bekijkt het park niet eens meer!

Honden zijn eigenlijk een godsgeschenk voor de mens, mits je ze op de juiste manier behandelt. En ze vragen niet veel! Af en toe een aai… af en toe wat aandacht… af en toe een spelletje spelen en ze zijn al lang tevreden!

En mijn appartement? Wel, de living is herschapen in een kindercreche. Knuffelberen, poppemies, ballen, trektouwen, kauwdingen en noem maar op. Alles verspreid over de living. Geen kind heeft zoveel speeltjes als hij. En nu is mijn vrouw wel echt een netheidsmaniak, maar dié wanorde stoort haar niet. Integendeel, telkens ze de stad ingaat komt er een speeltje bij!

En ’s avonds, als koning hond gaan slapen is, wordt alles netjes in een mand gelegd. Maar zodra meneer uit zijn slaapholletje komt in de vroege morgen en na het halen van een frisse neus en ledige blaas, is zijn eerste werk: die mand ledigen en over de hele woonkamer verspreiden! Dan is hij weer gerust. En wij ook… zo lang we nergens over struikelen!

Willy.

Alle hondenbaasjes ervaren het wel regelmatig: je mag bijna geen enkele winkel of supermarkt binnen met je hond. Ik behoor nog tot de gelukkigen met mijn kleine chihuahua, want sommige warenhuizen gedogen het nog als je de hond op de arm draagt.

Bij andere (Aldi bvb) mag zelfs dàt niet. Best vervelend dus, want huisvrouwen met een uit werkende man moeten toch boodschappen kunnen doen, en dan mag de hond niet mee. Thuisgekomen moet ze dan nog eens extra buiten om de hond uit te laten.

De redenen voor dat verbod kan ik wel begrijpen. De aanpak niét! Sommige winkels maken dan maar, om toch vooral geen klanten te verliezen, een plaatsje vrij met enkele muurhaken en het opschrift: “Hier wacht ik op mijn baasje”. Verkeerd signaal! Lijkt veilig maar je hond loopt er groot gevaar!

Want zo worden dan vooral de duurdere hondjes gestolen! Enkele jaren geleden nog een leuk puppytje in de GB te Oostende. Hartverscheurend voor de eigenaars! Net zo erg als je kind dat gestolen wordt! Maandenlang hing er een foto van het schattige hondje in de GB, maar niemand had iets gezien!

Ver gezocht? Diefstal in volle dag met tientallen voorbijgangers die je op de vingers kijken? Toch niet hoor! Het hondje even aaien, losmaken en ermee vertrekken. Zo’n puppytje loopt toch mee met iedereen die er vriendelijk voor is! En wie van de voorbijgangers weet dat het jouw hondje niet is?

Nu, als die heren uitbaters dan toch niet graag klanten verliezen heb ik een voorstel: in plaats van die muurhaken, een paar hondenhokjes voorzien (soort benches) die kunnen afgesloten worden met een sleutel die de eigenaar bijhoudt terwijl hij zijn inkopen doet. Of enkele aangepaste winkelwagens waarin de hond onderaan in een kooi opgesloten zit en lekker meerijdt met baasje door de winkel.

Of… de meeste winkelwagentjes hebben een voorziening om er een kind in te zetten. Met een kleine aanpassing is die voorziening geschikt te maken voor een hond (bodemplaatje breder maken zodat de hond kan liggen of zitten en eventueel een kettinkje om aan de halsband te klikken).

Een pak klant- en hondvriendelijker dan zondermeer die lelijke sticker ‘Honden verboden’ op de winkeldeur.

Willy.

Laat ik eerlijk zijn: ik hou enorm veel van dieren en vogels, maar in de eerste helft van mijn leven waren katten mijn favoriet. Had er ooit vijf tegelijk, waaronder twee Siamezen. Zaten soms allemaal samen op mijn schoot. Voelde lekker warm aan.

Waarom katten? Wel, ik probeerde het wel met honden, maar dat lukte zelden. Was in die tijd teveel uithuizig en zo, en voor een relatie met een hond is dat niet ideaal. Katten trekken hun plan, of je nu thuis bent of niet. Je hebt er vriendschap van, maar echt intens deel uitmaken van jou en je gezin doen ze niet. Zijn zelfstandige wezens, en dat wist ik ook wel te appreciëren in hun karakter. Aanhalig, hoge aaibaarheidsfactor, maar voor de rest: einzelgängers. En dat vond ik er juist zo goed aan. Ze verkiezen ondanks alles hun vrijheid, maar gunnen jou ook je vrijheid. Kunnen emotioneel en materieel gerust zonder jou.

En nu… zit ik met een hond opgescheept! Hemelsbreed verschil! Een hond leeft niet zijn eigen leven zoals een kat, maar neemt een voorbeeld aan het jouwe. Past zich aan aan jouw karakter. Is als het ware een reflectie van jezelf. Wordt een volwaardig gezinslid dat door jou en voor jou leeft. Kan op de duur niet meer zonder jou. Is, véél meer dan een kat, een kind van jou en afhankelijk van je.

En dat vind ik, in mijn huidige levensfase, reuze!

Bén niet veel meer uithuizig, en als ik dat wél ben, dan loopt hij tevreden mee. Past zijn levenswijze aan die van mij aan. Probeert me zoveel als mogelijk te imiteren en me terwille te zijn. Past zijn loop-, leven- en speelgedrag aan jou aan. Doet er alles aan om in de gunst te blijven bij je. Ach, waren kinderen ook maar zo! Waren vrouwen ook maar zo! We zouden in de hemel leven!

Een kat leeft naast je.
Een hond leeft mét je.

Men zegt dan wel dat hondenbaasjes autoritaire mensen zijn die graag domineren, en dat kattenbaasjes daarentegen zelfstandigheid appreciëren en totaal geen behoefte hebben aan domineren...

Daar zit wel iets in, maar met een hond gaat het veel verder! En dat ondervond ik nu met Chico!

Iemand die gefrustreerd is omdat hij mensen niet naar zijn hand weet te zetten, heeft veel baat aan een hond, want dié kan hij wél heel goed domineren en aan zich binden. Maar als je dààrvoor een hond koopt, mijn innige deelneming voor beiden, maar je doel heb je wel bereikt.

Persoonlijk heb ik er helemaal geen behoefte aan wie of wat ook te domineren. Ver vandaar! Maar een hond moét je nu eenmaal bepaalde regels opleggen, en dat lukt voortreffelijk. Verder hoef ik met Chico helemaal niet te gaan. Hij hoeft niét mijn slaafje te zijn, maar ik wil ook die van hém niet worden. Als we elkaar gewoon respecteren is het voor mij al lang goed.

En ja, hij ontneemt me wel een stukje vrijheid. Moet, weer of geen weer, regelmatig worden uitgelaten en zo, maar dat krijg je dubbel en dik terug. En trouwens, wat heb ik aan onbeperkte vrijheid? Zou toch maar zitten vast te roesten. Nu kom ik tenminste nog eens buiten.

En wat me ook is opgevallen is dat een hond, in tegenstelling tot een kat, naar je luistert. Zelfs zonder dat je iets zegt. Hij voelt je aan en past zich aan aan wat je uitstraalt. Wil kost wat kost deel uitmaken van het gezin, en dat lukt hem ook. Alleen maar door de gezinsleden te observeren en zich daaraan aan te passen.

Zo geeft mijn hondje me eigenlijk alles wat ik altijd al vergeefs zocht in mensen: een gelijkgestemd wezen dat je leven deelt. Kun je van een kat niet echt zeggen, en van mensen al helemaal niet.

Wie een slecht karakter heeft zou ik trouwens helemaal geen hond aanraden. Want die hond zal gegarandeerd hetzelfde slechte karakter krijgen! Maar misschien willen slechte karakters juist wel een hond met slecht karakter!

Willy.

Morgen is het Kerstdag weer!
Vanavond wordt gefeest.
Chico kreeg alvast een beer,
Meer vraagt hij niet, dat beest.

Aan alle blogvrienden en -vriendinnen,
Wens ik naast een vrolijk kerstfeest,
Heel veel intens geluk vanbinnen,
En vooral een heel gezonde geest!

Willy.

	Piepkleine Paaslelietjes op 22 december: 3 dagen vóór kerstmis! De natuur lijkt wel op zijn kop te staan! Maar Chico trekt het zich lekker niet aan. Tien graden en een lekker zonnetje op 22 december is toch mooi meegenomen voor een hondje van zeven maand die nog nooit een echte winter meemaakte?
	Als hij zijn verlichtings- en pispaaltjes maar terugvindt tussen al die bloempjes! Maar baasje heeft wél een prangender probleem: Moet hij zijn vrienden nu vrolijk Kerstfeest of Zalig Pasen wensen?

Willy.

Mijn kind schoon kind?

Ik zou bijna denken dat ik me aan deze domme zegswijze schuldig maak, ware het niet dat ik die mening deel met tientallen anderen.

Soms ontmoet ik mensen die hem een maand lang niet meer hebben gezien, en die staan dan perplex. “Hij wordt steeds mooier” zeggen ze dan.

En inderdaad, kleine puppytjes zijn allemaal snoezig. Maar met ouder worden gaat dat snoezige er wel wat af. Het tegendeel lijkt waar met Chico. Gaat steeds meer op een klein leeuwtje lijken met nog steeds groeiende manen, halshaar dat soms wel een baard lijkt en fel contrasteert met het witte borsthaar eronder, en steeds langer groeiend staarthaar dat naar omhoog wijst als de snede van een mes.

Zelfs de dierenarts, die toch wel wat gewoon is, staat er vol bewondering voor. Heeft even wat gesukkeld met de achterpootjes wegens soms te wild uit jeugdig enthousiasme, maar dat lijkt van voorbijgaande aard te zijn geweest. Veiligheidshalve laat ik hem toch maar geen trappen meer doen.

Bijna drie kilo weegt hij nu. Iedereen herkent er meteen een Chihuahua in, maar als ik hem met andere Chihuahuas vergelijk heeft hij toch een heel andere uitstraling. Veel ‘hondiger’ dan de gemiddelde Chihuahua!

Maar zelfs als het nu een oerlelijke hond was geweest zou ik hem nog niet willen ruilen, want hij heeft een fantastisch karakter! Geeft onvoorwaardelijke liefde en is dankbaar voor alles wat hij krijgt. Voor elke aai, voor elk snoepje, voor elk brokje. Laat zich zonder morren opsluiten in zijn bench als het bedtijd is; zélfs ook als we hem even niet kunnen meenemen om boodschappen te doen is hij tevreden in zijn eigen kleine wolfsholletje. Speel je met hem, dan doet hij enthousiast mee. Ben je het even beu en kijk je de andere kant op, dan speelt hij alleen verder of vleit zich aan je voeten. Kortom, een prachthond en een volwaardig gezinslid.

Is blij met een fikse wandeling; is ook blij weer thuis te zijn. Veel mensen zouden er echt een voorbeeld kunnen aan nemen over hoe weinig er eigenlijk maar nodig is om een gelukkig wezen te zijn.

Ja, ik weet het. Er ontbreekt aan die beschrijving enkel nog een heiligverklaring…

Sorry hoor, maar waar het hart van vol is…

Willy.

Dit hier, is het hol van de leeuw! Daarin slaapt Chico. Tweemaal zijn lengte, dus hij ligt er zeker comfortabel.

En of dit kleine mormel verwend wordt?

Dit is zijn bench, door vrouwlief omgevormd tot een waarachtig en vederzacht leeuwenhol!

Staat bovendien in een aparte kamer voor hem alleen. Een kamer, ooit bedoeld voor logés, maar vermits we die zelden hebben is het Chico’s kamer geworden.

Zelfs baasje heeft dit alles niet!

En daarin slaapt koning hond dan, lekker toegestopt tussen de zachte dekentjes, met zijn persoonlijk teddybeertje.

Ach, wàt een hondenleven ook! Eten, drinken, slapen enzovoort…

Jammer dat het beestje niet kan praten, anders kon hij ook nog vragen wat hij als ontbijt wil: pistoleekes of croissants?

Nou ja… croisants? Ik weet het niet zo! Onze dichtste bakkerij werd een jaar geleden overgenomen door een… Turk! De tweede dichtste werd verleden week, na faillissement, heropend door… een turk! En nu moeten we maar bij de derde gaan proberen wat hij er van bakt en hoe lang het zal duren voor hij ook wordt overgenomen door… een Turk!

Wat die Turken er van bakken weet ik eigenlijk niet, maar ik stel me toch de vraag hoe het komt dat autochtone bakkers het niet meer zien zitten: belastingsdruk, betuttelend papierwerk alsof ze niks anders te doen hebben… werken en zwoegen voor vadertje staat!

Hoe spelen die Turken dat dan klaar? Betalen zij netjes hun belastingen? Vullen zij netjes alle papiertjes in die vadertje staat ook maar wist uit te vinden? Ik denk het niet. Ik denk dat ze enkel maar belasting- en papierloos blijven bakken tot ze geen uitweg meer zien, en dat kan, voor dié mannen, toch wel jaren duren. Ondertussen zijn ze belastingvrij binnengespeeld en kunnen ze vertrekken met de noorderzon.

Ook stikt mijn buurt ondertussen zowat van de ‘nachtwinkels’. Schieten als paddenstoelen uit de grond. Ook allemaal uitgebaat door vreemden. De een naast de ander. Je zou denken dat in Vlaanderen de mensen tegenwoordig ’s nachts massaal gaan winkelen. En toch zie je geen kat meer op straat na negen uur! Leven die ‘nachtwinkeliers’ dan van de geesten? Kan iemand me dat soms even uitleggen? Of voltrekt zich hier hetzelfde scenario als bij die bakkers? De kruik laten drijven tot ze breekt en dan hup, inpakken en wegwezen! Of… dienen die handeltjes enkel maar als witwasserijen voor heel andere praktijken? Ik zou het niet weten. Waarschijnlijk ben ik te blank om dat allemaal te begrijpen.

Enfin, dat is niet het probleem van Chico. Die trekt zich dat allemaal niet aan en kauwt lustig verder op zijn been.

Zo lang het maar geen Turks been is kan het hem weinig schelen.

Willy.

Niets werkt aanstekeliger op het menselijk gemoed dan een hond die zijn baasje recht in de ogen kijkt. Baasje smelt dan weg. Die eerlijke, trouwe blik die lijkt te zeggen: “ Ik hou van je. Hou toch ook van mij”. Ach! Waren mensen ook maar zo. Begrepen mensen maar dat geven éérst komt. Dàn pas volgt krijgen!

Iemand zei me eens dat honden je leren wat liefde is. Dat kan ik niet ontkennen, want het is zo! Al moet ik daar één bedenking bij plaatsen: “Moeten er nou écht dieren aan te pas komen om dat aan de mensen te leren? Kunnen mensen dat echt niet uit zichzelf bedenken?” Zijn we dan zo’n domme soort?

Onze Chico wordt zowel door ons, als door de ganse buurt bemind. Hoe zou dàt nu komen?

- Omdat het beest zélf liefde geeft!!! Onvoorwaardelijk! Aan iedereen die er voor openstaat. Geeft een kwispelstaart en een pak natte likken, met de oortjes onderdanig in de nek, aan allen die belangstelling tonen. Zomaar. Zonder bijbedoelingen! Geven zonder vragen. En het werkt! De hele buurt benijdt me voor mijn hond. Géén bekende zal hem voorbijlopen zonder hem een knuffeltje te geven! Zelfs ook onbekenden.

Waarom begrijpen mensen dat niet? Waarom willen mensen altijd eerst nemen, eisen of krijgen? En is het dan nog maar de vraag of ze er iets voor teruggeven of niet? Soms kan er niet eens een bedankje af!

Waarom begrijpen mensen niet dat je met ‘geven’ veel sneller liefde terugkrijgt?

Moet daar nu écht een hond voor nodig zijn om je dat te laten begrijpen?

Ik heb al tientallen malen geprobeerd die eerlijke trouwe blik in zijn ogen vast te leggen, maar het lukt me niet echt! Reden: zwarte hond, zwarte ogen, zwarte lippen, zwarte neus! Probeer dàt maar eens gedetailleerd op de foto te krijgen. Lukt gewoon niet. Vanmorgen lukte het me enigszins, maar toch is het niet echt dàt wat ik wil! Het probleem met digitale camera’s is ook dat als je afdrukt, er een korte tijd verloopt vóór de foto wordt genomen. En ondertussen heeft hij zijn kop al gedraaid of heeft een andere uitdrukking!

Bovendien, zodra je in zijn buurt komt met de camera, denkt hij dat je wilt spelen en verandert zijn uitdrukking! Voor de foto hierboven heb ik er tien moeten nemen, om er ééntje min of meer gelukt te hebben.

Hondse logica… veel mensen zouden er toch zo veel kunnen van leren!

Willy.

van Vlaanderen!

Ze zullen hem niet temmen…

Zo lang hij tanden heeft.

Ach jongens, zwijgt stil! Tanden? Die heeft hij helaas al lang niet meer!

Doet me denken aan een anecdote dit najaar. Ik liep met de kleine Chico door een winkelstraat in Oostende. Achter me hoorde ik iemand in het Antwerps zeggen: “Hé, nét de leeuw van Vlaanderen!”

Ik had al veel troetelnaampjes voor mijn beestje opgevangen, maar dàt was nieuw. En inderdaad, hij is zwart als de leeuw van Vlaanderen, hij heeft manen als een leeuw, een fiere pluimstaart, en ja, er is wel enige gelijkenis!

Maar toch… ik keerde me om, keek die meneer aan en antwoordde:

- Sorry meneer, maar dié leeuw heeft tanden, hoe klein hij ook maar is! De Leeuw van Vlaanderen is ze al lang kwijt!

Enfin, er volgde een gemoedelijk gesprekje en de man moest me gelijk geven. De tanden van de Vlaamse leeuw zijn al lang over hun vervaldatum! En een kunstgebit wordt voor dieren blijkbaar niet terugbetaald door het ziekenfonds. Zéker al niet als het Vlaamse dieren betreft!

De nieuwe generatie ‘Vlaamse leeuwen’ kan enkel nog janken en lijdzaam toezien hoe ze door onder andere de rode haan en zijn allochtone uitwassen wordt verscheurd en uitgemolken.

Zonder het te beseffen.

Zonder er iets aan te doen!

Zonder commentaar!

Integendeel! Luid meejanken om nog meer uitgemolken te worden!

Nou ja… wat wil je ook met een premier die denkt dat de Marseillaise het Belgisch volkslied is?

Veel Vlamingen zijn ondanks alles toch nog tégen Wallonië… Maar Wallonië is niet écht de vijand. Zien ze dan niet in dat zich in België nog een veel grotere vijand aan het manifesteren is? Een échte vijand dit keer!

Ja, ze gaan zelfs janken om beter onderdak voor die vijand te verkrijgen.

Vlaamse leeuw? Kom nou… Vlaams lammetje is een betere benaming.

Willy.

Hiernaast Chico, ‘The Black Stallion’ op 17 november, gisteren dus, dag op dag zes maand oud, en 2,6 kg wegend. Staat hier geduldig maar koppig te wachten op zijn bazinnetje die zich ergens achter deze vouwdeur bevindt. Daarachter bevindt zich ook de snoepjesdoos, en je weet nooit of ze enkele snoepjes meebrengt!

Ondertussen is hij ook verlost van een vervelend probleem:

Kort nadat we hem in huis kregen, stelden we witte pelletjes vast in zijn vacht, en het arme diertje blééf maar krabben. Nochtans behandeld tegen elk soort parasieten. Twee verschillende dierenartsen schreven nog maar eens allerlei extra medicatie en speciale shampoo voor, die geen barst hielp.

En het werd maar erger! Er werd al gesuggereerd over bloedonderzoek, het nemen van een huidmonster enzovoort. Gelukkig stelden we die drastische maatregelen steeds weer uit.

En gelukkig maar, want iets meer dan een week geleden gaf iemand ( een gewoon hondenbaasje) ons de raad om over te schakelen op vers voedsel. We aarzelden. De dierenartsen hadden ons ten sterkste aanbevolen om toch twee jaar lang speciale puppyvoeding te geven van een goed merk (droge brokken). Bovendien, als de oplossing zó voor de hand zou liggen zouden die dierenartsen dat toch wel moeten geweten hebben?

Ik snapte trouwens het verband niet tussen vachtproblemen en voeding. Tot dat hondenbaasje me zei dat voeding met teveel eiwit er toe bijdraagt dat de nieren een stof gaan afscheiden die tot vachtproblemen leidt. Tja! Hoeveel eiwit zit er in die puppyvoeding en hoeveel is teveel?

Toen hakten we de knoop maar drastisch door en gaven hem enkel nog vers voedsel: gekookte kippenlevertjes, groentjes, rijst en zo. Allemaal dooreen gemengd. En óf hij smulde! Wat een verademing na die droge hondenbrokken, nochtans van een heel duur merk.

En de problemen verdwenen inderdaad! Gewoon door… ‘gewoon’ te doen en het industrieel bereid voedsel vaarwel te zeggen.

En natuurlijk ben ik nog maar eens teleurgesteld geworden in de moderne maatschappij:

Fastfood voor mensen. Fastfood ook voor dieren. Artsen en dierenartsen die elke voeling met de natuurlijke behoeftes van levende wezens verloren hebben, overspoeld als ze worden door folders en monsters van de farmaceutische industrie en de fastfood voedselketens. Ze wisten zich geen raad. Gingen het steeds verder zoeken terwijl de oplossing voor het grijpen lag en nog een pak goedkoper uitviel dan die puppybrokken ook. Ze hadden ons ondertussen al een hele technische uitleg gegeven over de vele soorten parasieten die zo’n beestje, ingeënt of niet, kunnen belagen. Het duizelde ons!

En dan komt een simpel hondenbaasje met een simpele maar effectieve oplossing!

Wie zei ook ooit dat eenvoud het kenmerk van het ware is? Wel, dat werd hierbij nog maar eens bewezen. Maar om nog in eenvoudige termen te kunnen denken mag je niet al te lang gestudeerd hebben ondervond ik nog maar eens!

Willy.