Categorie: Chico2

Eigenlijk is dit een proef, want ik heb problemen met die nieuwe editor van seniorennet als ik een foto wil invoegen. Die krijg ik helemaal niet meer zo gemakkelijk op de plaats en in de afmetingen zoals ik het wens!

Dat heb je nou altijd met vernieuwingen! Plots werkt het allemaal heel anders. Foei! En blijkbaar vindt niemand bij seniorennet het nodig om enige toelichting te geven! Trek je plan lijkt dus de boodschap te zijn.

Maar hoedanook, het is toch al enige tijd geleden dat ik nog een foto van Chico publiceerde, en daar maak ik nu maar dankbaar gebruik van!

Zoals jullie zien is hij nog een ergere cocooner dan zijn baasje!

Willy.

Het zal je maar overkomen: dolgraag schrijven, maar de muzen voelen wegebben. Meedrijvend op hoge golven van gelukzaligheid. Als zeepbellen blij opstijgend naar de hemelsblauwe lucht. Smachtend naar het licht. Halsreikend naar dat schitterende oktoberzonnetje, om dan met een knalletje uit elkaar te spatten zoals het een fatsoenlijke zeepbel betaamt. Mij achterlatend in een roes van euforisch optimisme, maar helaas... inspiratieloos!

Wie in Oostende trouwens zegt oktober, denkt aan de oktoberfoor. Was ik rats vergeten, want donderdagmorgen stapte ik doodleuk naar de markt... om vast te stellen dat de oktoberfoor er al stond en de markt naar jaarlijkse gewoonte was verhuisd naar de kaai!

Enfin, een ommetje maakte alles weer goed en in géén tijd had ik de buit binnen voor hond en parkiet. En natuurlijk... 'kaantjes' voor mezelf. En in het voorbijlopen ook nog een broeksriem meegegraaid. Ja... het ding hing me daar zo uitdagend aan te staren dat ik het wel moést kopen voor het luttele bedrag dat het kostte.

En voilà, lang vóór tien uur en mijn aperitiefuurtje was ik, een schamele veertig eurootjes lichter, alweer thuis en werd verwelkomd door mijn thuiswakende Chico. Die heeft nu weer mondvoorraad en lekkere snoepjes voor meer dan een maand en voorlopig hoef ik dus niet meer naar de markt.

Wat snoepjes uitgedeeld aan Chico, die ze dankbaar in ontvangst nam, maar me na een kwartier alweer zo arrogant als hij zijn kan zat aan te staren voor méér! Met zwaar verwijt in de fluwelen oogjes. Alsof hij ooit al eens honger heeft geleden. Neen hoor jongen! Daar loop ik niet meer in. Je wilt toch geen vetgemest varkentje worden hé? Je witte buikje zit nog helemaal vol van je ontbijt. Nu kun je wel wachten tot het middageten hoor! Baasje heeft het veel te druk met het achterna hollen van zijn muzen!

Willy.

Meer en meer begin ik de vele voordelen te ontdekken van het alleen zijn! En meer en meer ga ik ontdekken dat man en vrouw eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen! Toch niet om dagdagelijks op elkaars lip te zitten! Hun respectievelijke denk- en leefwerelden liggen mijlenver uit elkaar! Ofwel moet onze schepper ons in een vlaag van zinsverbijstering hebben gemaakt, ofwel wist hij heel goed wat hij deed door aan de man/vrouw verbintenis een opdracht te kleven: die leefwerelden bij elkaar krijgen. Een drommels lastige opdracht! Maar wél een opdracht die ik altijd naar best vermogen heb proberen te vervullen. En dan kan in sommige gevallen een en ander wel best meevallen. Maar ideaal is het nooit.

Ik verwijt het de vrouw niet. Ook niet de man. Beiden hebben voor- en nadelen, en beiden kunnen maar zingen zoals het vogeltje gebekt is. Wat ik wél beide geslachten verwijt is dat ze zich tijdens kennismaking en verloving niet voordoen zoals ze echt zijn! Ze kunnen blijkbaar niet wachten om getrouwd te zijn of minstens een intieme relatie te hebben tot ze de ware vinden en trekken dan maar alle registers open om de 'verkeerde' aan de haak te slaan! Met alle gevolgen vandien.

Man: als er niet de sexappeal was, zou geen man het in zijn hoofd halen zich zomaar aan een vrouw te binden! Want hij geeft haar met gulle hand alles wat hij heeft. Wat krijgt hij ervoor terug? Tijdens de verloving veel begrip en goede seks. Maar zodra de verbintenis vereeuwigd is met een trouwboekje kan hij steeds meer daarvan op zijn buik gaan schrijven! Volgen vitterijen. Moet hij steeds meer water bij de wijn doen om de kerk enigszins in het midden te houden, en op de duur klaar water drinken. Wordt alles wat hij geeft gretig aanvaard, en alles wat hij heeft ingepalmd.

Vrouw: eerst en vooral: een man wordt (helaas) verliefd met de ogen. Een vrouw wordt (al even helaas) verliefd met de oren! Mannen die het goed kunnen uitleggen, of ze nu liegen, grotesk overdrijven of de waarheid spreken, genieten dus de voorkeur. En gewiekste machos weten drommels goed wat de vrouw wilt horen. Dat verkondigen ze dan ook, of het nu gemeend is of verzonnen. En de vrouw loopt er in! En moet later tot haar schade en schande vaststellen dat hij helemààl niets kan waarmaken van alles wat hij beloofde, en helemààl niet is wat hij vertelde te zijn!

Ergo: twee geestelijk totaal verschillende wezens verbinden zich met elkaar op een basis die eigenlijk een luchtkasteel is! Daar moét toch narigheid van komen? En dat doet het ook! De man krijgt niét die hemelse seks zoals tijdens de verloving, maar wél veel gezaag En de vrouw krijgt bijlange na niet de charmeur die ze dacht dat hij was.

Als ik nu om me heen kijk en koppeltjes jong en oud hand in hand zie lopen, kan ik alleen maar medelijden opbrengen!

- Verplicht handje in handje lopen om de buitenwereld te tonen dat ze geliefd zijn.
- Verplicht een vreemd wezen in je huis.
- Verplicht een vreemd wezen in je bed.

Of dit alles niet leuk is? Jawel hoor:

- Als de vrouw het wezen was zoals ze zich tijdens de verloving toonde;
- En als de man die buitengewone kerel was die hij haar destijds wijsmaakte te zijn!

Dan zou inderdaad een ideale toestand ontstaan, maar helaas, àls het al bestaat dan is het uiterst zeldzaam.

En bijgevolg: ik voel me tegenwoordig best goed in mijn toestand van alleenstaande.

- Doen wat ik denk te moeten doen.
- Zeggen wat ik écht kwijt wil.
- Slapengaan als ik slaap heb.
- Opstaan als ik daar goesting voor heb.

- Enkel maar rekening moeten houden met de behoeftes, maar ook de onvoorwaardelijke liefde van mijn hondje, dat nooit tegensputtert, nooit roddelt, me nooit zegt wat ik moet doen. Blij is met alles wat het van me krijgt. Altijd akkoord is met een uitstap. Altijd akkoord om weer naar huis te gaan! Zonder morren, zonder dispuut!

Kan het leven mooier zijn? En och god, de taken die de vrouw meestal op zich neemt, zoals koken, wassen, strijken en het huis en je kledij netjes houden... het vraagt allemaal eventjes wat aanpassen en leren, misschien aanvankelijk ook een beetje paniek, maar je past je toch zo snel aan en komt gewoon in een nieuwe routine! Een routine die je, alles bij elkaar genomen, eigenlijk meer vrije tijd bezorgt dan je je ooit had kunnen voorstellen!

Natuurlijk is het aanvankelijk wat zoeken en moet je alles een beetje naar je hand proberen te zetten. Maar eenmaal gewoon, is het eigenlijk allemaal een fluitje van een cent!

Het zwaarste probleem is eigenlijk het feit dat je hersenen het alleen zijn niet willen aanvaarden en een illusie van ongelukkig zijn proberen te scheppen. Als je dààr kunt tegen vechten en het gevecht winnen, dan lacht het leven je weer toe!

Willy.

Zonder woorden!

Willy.

Mijn wereld is weer wit geworden, maar Chico trekt het zich niet aan, lekker ingeduffeld als hij is! Welke grote hekel hij ook heeft aan regen, sneeuw daarentegen vindt hij de max!

Hoe moeizaam hij er met zijn korte pootjes ook doorkomt, het kan hem allemaal niet schelen, en je krijgt hem gewoon niet meer mee naar huis. Want een eigen koppig willetje heeft hij wel!

Tot... hij na enige tijd plots gaat beseffen dat zijn pootjes toch wel héél erg koud gaan krijgen, en hij er eentje gaat optrekken terwijl hij me meelijwekkend in de ogen kijkt! En ja... dan zit er weinig anders op dan hem op te pakken en naar huis te... dragen!

Ik weet het... het zijn gewoon 'hondenstreken', maar ach, die oogjes van dat kleine mormel kun je nou toch écht niet weerstaan!

Vooral ook de manier waarop hij dan een beverig pootje opheft maakt dat je er gewoon inloopt.

Foei Chico!!!

Willy.
 

Omdat Chico mijn eerste hond is ben ik nog niet zo'n ervaren hondenbaasje. Had vroeger altijd katten! Heb nog veel te leren van en over honden. Maar de eerste ervaringen met de nu anderhalf jaar oude Chihuahua 'Chico' zijn toch heel erg positief. Want als ik mijn hondje bezig zie, verwondert het me telkens weer hoe menselijk honden reageren!

Van een kat is duidelijk dat het een dier  is. Ze zijn lief, maar leven in een wereld die niet de onze is. Of je er bent of niet, het zal hen worst wezen. Als ze maar tijdig te eten krijgen zijn ze al lang tevreden.

Honden zijn anders! Moeten baasjes hebben. Voelen aan dat je zult buitengaan en worden onrustig. "Zou ik mee mogen?". En als een gezinslid alleen om boodschappen verdwijnt, zijn ze pas weer gerust als hij of zij weer thuiskomt.

Zijn mijn vrouw en ik bezig met iets op verschillende plaatsen in de woning, dan zal hij altijd een plaatsje proberen uit te zoeken van waaruit hij ons allebei in het oog kan houden. Hij is dan gerust, legt zich neer en doet een hazenslaapje. Maar zodra een van ons zich gaat verplaatsen veert hij op en controleert wat er nu weer gaat gebeuren! En kiest een nieuwe strategische plaats vanwaar hij alles in het oog kan houden. Wil niets van het gezinsleven missen!

Op de foto hiernaast zie je Chico liggen, droevig starend naar de voordeur, ongeduldig wachtend op het bazinnetje dat eventjes bij de buren is.

Tja... dat is nu eenmaal een hond! Je ziet echt de droefheid in zijn ogen: een van de baasjes is weg, en dat vindt hij hoogst ongezellig!

Apen dan bijvoorbeeld weer, lijken wel erg veel op mensen, maar dat is eerder uiterlijke schijn denk ik. Het blijven toch altijd ergens wilde dieren die al helemaal niet in ons menselijk denken passen. We vinden ze wel grappig en intelligent omdat ze veel dingen doen die ook wij doen. Natuurlijk! Het zou ook niet anders kunnen, vermits ze de dezelfde ledematen als wij hebben. Tot en met vingers! Maar ik denk dat daarmee ook elke gelijkenis ophoudt. Een aap hoef je trouwens ook nooit als huisdier te houden! Want vroeg of laat komt het 'wilde' boven en kun je er geen kanten meer mee op. Daarvan zag ik trouwens al voorbeelden van mensen die tegen beter weten in een aap als huisdier in huis haalden!

Maar als ik mijn hond observeer zie ik heel andere karakteristieken. Karakteristieken die me ervan overtuigen dat de hond toch wel het dichtst bij de mens komt in de evolutie, al is het dan niet lichamelijk. Praat tegen hem, en het kopje gaat schuin, met een vragende blik in de ogen. Alsof hij zeggen wou: "Ik begrijp je niet helemaal of helemaal niet. Ik zou je meer uitleg willen vragen maar ik kan nu eenmaal niet praten."

Communiceren ze misschien telepathisch? Denken ze dat wij dat ook zouden moeten kunnen? Vinden ze óns juist dom omdat we hen niet met hetzelfde soort telepathie kunnen begrijpen of antwoorden?

Veel hondenbaasjes zeggen dan weer dat de hond alleen maar de spraak tekort heeft om mens te zijn. Dat lijkt inderdaad zo, maar dan vraag ik me wél af of wij het niet zijn die de spraak tevéél hebben! Spraak waarmee we veel meer kwaad dan goed doen, veel meer beloven dan we geven. Want zelden zegt de mens wat hij écht denkt en hoe hij in elkaar steekt. Zijn wij het juist, die nét door onze spraak de natuurlijke telepathie tussen wezens helemaal zijn ontgroeid?

Onze spraak heeft ontegenzeggelijk veel voordelen opgeleverd: overleveringen, geschriften, uitvindingen die het leven sterk verbeterden enzovoort. Maar datzelfde spraakvermogen richt ook onnoemelijk veel onheil en leed aan! Vooral dan door domme mensen, die er maar op los blijven tateren. Als de waarheden uitgepraat zijn schakelen ze dan maar over naar leugens. Als ze de tong maar kunnen blijven roeren! Als ze maar indruk kunnen maken op andere... dwazen!

Wat er ook van zij, ik zeg nooit meer dier tegen een hond! Het lijkt eerder een mensje in een verkeerd lichaam. Tenzij... wij juist honden zijn in een mensenlichaam en ons daardoor de heren der schepping vinden. Ons, nét door die spraak, heel anders kunnen profileren dan de persoon die we wezenlijk zijn. Wat dan weer een pak voordelen oplevert: hetzij om als 'ideale mens' over te komen, hetzij om winst te boeken (zie de politiek).

Maar er zijn ook veel verschillen tussen mens en hond, en die zijn helemaal niet vleiend voor ons! Honden zijn niet vals! Honden liegen niet. Honden spelen geen komedie en tonen zich zoals ze zijn. Honden houden onvoorwaardelijk van hun baasjes. Net omdat ze niet weten hoe vals mensen kunnen zijn! Honden zijn WYSIWYG! (What You See Is What You Get). Ook dàt kun je zelden zeggen van mensen. Mensen bekijken de situatie eens, en spelen dan de rol die ze het meest geschikt lijkt voor de situatie en het moment. Enkel in de kleine huiselijke kring toont de ware aard zich!

Maar helaas... honden denken dat wij net zo leven als zij. Heel dikwijls tot hun schade en schande. Daarbij denk ik dan vooral aan sommige wantoestanden met windhonden in Spanje!

Wij, heren der schepping, gebruiken het woord 'hond' ook zo graag als scheldwoord. Alsof een hond een minderwaardig wezen zou zijn! Terwijl we juist heel veel kunnen leren van de trouw, de liefde en de eerlijkheid van een hondje! Dat van mij weegt drie en een halve kilo. Maar dat is dan ook drie en een halve kilo eerlijke liefde en trouw! Kun je dat van veel mensen zeggen?

Willy.

Ritselende hopen dorre bladeren onder de rennende pootjes van Chico.
't Is herfst!

De zon is vertrokken en liet ons alleen in stille duisternis.
't Is avond!

En als ik dit alles soms nog niet mocht gezien hebben, dan kan ik het nu wél horen! Ja... de herfst HOREN! Vroeger nooit zover gedacht. Wat een hond je toch allemaal aan zintuiglijke waarnemingen kan bijbrengen! Genieten van de kleine dingen die je vroeger achteloos voorbijliep! En Chico is dolgelukkig als hij al die bladeren kan doen ritselen. Hoe hoger de hopen, hoe liever hij er doorheen dartelt.

Straks dan, is het winter, en dan zullen weer andere geluiden weerklinken in de stilte van de late avond: het ritmisch getik van zijn nagels op het koude tegelpad. Net als een meisje dat op hoge hakken loopt. Daar moet hij trouwens helemaal niet voor onderdoen, want met zijn achterwerk wiebelen kan hij als een volleerde verleidster. En van zijn fiere draf kunnen zelfs de Lipizaner paardjes nog veel leren!

En ja hoor! Ik begin toch ook al een beetje naar die winter te verlangen. Want hoe eerder hij komt, hoe eerder hij voorbij is en we weer de lente mogen begroeten. Wat mij betreft kan de tijd nu niet snel genoeg gaan.

Maar toch heeft de winter ook zo zijn kleine genietmomenten. Quality time. Zoals een lekkere Irish koffie na een fikse wandeling in de vrieskou. Maar daar kan Chico dan weer niet van meegenieten. Het loeder zou wel willen hoor! Net zoals hij altijd stiekem van mijn Scotch probeert te slurpen als ik hem op schoot heb! En als hem dat niet lukt dan gaat hij maar aan mijn lippen likken nadat ik een slok nam. Zo geniepigweg onder het voorwendsel van 'ik zie je graag', maar in werkelijkheid is het hem om het bier te doen!

Ruim een jaar en half oud... dat zou, naar mensennormen gerekend, moeten overeenkomen met een kind van tien. En zo'n jochie geef je toch geen alcohol hé?

Maar goed, het is echt een leuke hond geworden. Zijn speelse bijtgedrag als puppy, dat me wel eens een bloedende vinger opleverde, heeft hij nu helemaal onder controle. Nog altijd vindt hij het zalig om speels mijn vingers stevig in de muil te klemmen, maar hij weet precies hoe hard hij mag doorbijten om me geen pijn te doen, maar toch ook niet los te laten. Zelfs als het spel echt wel wild wordt zal hij nooit doorbijten.

Hoewel de deugnieterij op zijn snoet te lezen staat, is het echt een braaf hondje dat nog nooit iemand kwaad deed. Hij zal wél altijd proberen om op een of andere manier met je voeten te spelen, want hij zit vol humor en deugnieterij. Maar kwaad doen? Nooit!

Ach Chico, laat ons samen nog maar vele jaren gelukkig zijn! Met je drie en een halve kilo ben je een reuzehond!

Willy.

... Zegen of vloek?

Weeral ondervond ik aan mijn hondje hoe hij alles wat te gebeuren staat als het ware kan voorspellen. Dat zien we aan zijn gedrag. Mijn vrouw moest verleden week naar de dokter, ze is dan enkele uren afwezig en daar houdt hij niet van! Vraag me niet hoé, maar dat weet hij uren op voorhand. Hij wordt dan onrustig, hangt lettelijk aan haar hielen, is ultra allert op alles wat in huis gebeurt en wat we zeggen.

En toch kan hij niet praten, en verstaat ook maar enkele woordjes. Hoe weet hij dat alles dan? En hoe komt het dat wij zoiets alleen maar weten door spraak? Hoeveel meer zouden we weten, en kunnen voorspellen, als we niét konden spreken?

Wist de spraak dan bepaalde andere communicatiemiddelen uit onze hersenen? Verdoezelen of blokkeren we, door constant te babbelen, sommige betere middelen in onze hersenen? Middelen die ons meer allert zouden maken op oorzaken en gevolgen? Is spraak dan wel zo'n zegen als we denken, of is het alleen maar als vloek bedoeld, om ons te verhinderen andere hersencapaciteiten te gebruiken? Ik zou het bijna moeten geloven!

Dat zou dan ook meteen verklaren waarom mensen die veel babbelen meestal niet zo heel erg snugger zijn!

Waar die hond dan zijn voorspellende gave haalt? IS geen voorspelende gave! Is alleen het gevolg van goed observeren, allert zijn, en bepaalde minuscule voortekenen daardoor direct herkennen!

Met andere woorden: Chico 'leest' zijn omgeving! Dat kunnen mensen niet meer. Mensen babbelen, luisteren naar muziek, of denken na. Maar wat in hun omgeving gebeurt zien ze niét! Denk maar aan verkeerstekens! Er staan er honderden op ons trajekt. Hoeveel zien we ervan? En waarom zien we ze niet? Omdat door gewenning onze hersenen die borden beginnen te assimileren met gewoon 'straatmeubilair' en er verder niet meer op letten!

Zo gebeurt het ook wel eens dat iemand me op straat vraagt hoe laat het is. In een straat vol parkeerautomaten. De goede man moet om een of andere dringende reden de tijd weten, heeft geen uurwerk bij... en dénkt er gewoon niet aan dat elke parkeerautomaat de juiste tijd vermeldt!

Of iemand parkeert zijn auto in een vreemde stad, 'leest' zijn omgeving niet, is al blij een plaatsje te hebben gevonden en gaat vrolijk winkelen. Als hij terugkomt vindt hij zijn auto niet terug! Kan niet eens aan een voorbijganger vragen waar de straat gelegen is waar hij zijn auto parkeerde, want het straatnaambord... heeft hij niet gelezen! Wat uiteraard het eerste is wat je zou moeten doen in een dergelijk geval!

Allemaal nare ervaringen die we niét zouden tegenkomen als we eens leerden onze omgeving beter in ons op te nemen en waar nodig de broodnodige informatie létterlijk gingen lezen!

Wel, dergelijke stommiteiten doen honden niet! Al kunnen ze niet lezen, of misschien juist omdàt ze niet kunnen lezen, nemen ze alle details en zelfs geuren van de omgeving in zich op, en zijn bovendien héél allert op elke beweging die de baasjes maken, maar ook op bewegingen in de omtrek! Zo zul je een hond nog niet zo gauw verschalken, en hem zéker niet benaderen zonder dat hij je zag!

Misschien kun je het afschrijven op beroepsmisvorming, maar waar ik ook maar nieuw ben zal ik altijd de straatnaamborden lezen die ik tegenkom. Zomaar. Ik wandel gewoon niet graag in een straat waarvan ik de naam niet ken Voel me dan als het ware een beetje verloren!

Ook zal ik, als ik in het donker een park betreed, met één snelle blik een overzicht van het geheel nemen. Het park 'lezen'! Is er ander volk aanwezig? Hondenbaasjes? Daklozen? Vreemden? Zit iemand op een der banken?

Dat doe ik echt niet uit onveiligheidsgevoelens, maar gewoon omdat ik de positie van mijn eigen persoontje in het geheel van de omgeving wil zien. Net zoals ik, toen ik auto reed, nét zoveel in de achteruitkijkspiegel keek als ver vóór mij. Zelfde taktiek: waar rij jij, waar rijden anderen, en hoe anticiperen als een van die anderen iets onverwachts doet? Zijn er uitwijkmogelijkheden?

Wel, op die manier zul je niet gauw verrast worden. Noch in het verkeer, noch in een donker park. Want je weet al, na die eerste rondblik, waar iedereen zich bevindt en waar je rustig goede avond kunt zeggen, en waar je een beetje op je tellen moet passen. Met andere woorden: vreemden wel niet wantrouwend aankijken of uit de weg gaan, maar ze toch constant zijdelings in het oog houden en allert blijven. Ik ga er namelijk van uit dat niemand 'vijand' is, tot het tegendeel is bewezen. Maar om mij dat tegendeel te  bewijzen zal niemand ooit op het 'verrassingseffect' kunnen rekenen!

Dat zijn waarschijnlijk wel instincten die ik bij de politie heb geleerd en tijdens mijn vele nachtdiensten. Ik hiéld van de nacht. Hiéld van de stilte. Voelde me in mijn element. Maar bovenal 'las' ik, veel meer dan bij dag, mijn omgeving! Wist op elk moment perfect wat achter me, zijdelings van me en vóór me gebeurde. En zag ook direct als iets niet helemaal normaal leek.

Maar het is wél een instinct dat iedereen zichzelf kan aanleren. Ikzelf leerde het mezelf aan door naar oudere collegas te luisteren en hen te observeren. En vooral omdat ik mijn job naar behoren wou doen. Maar iedereen kan het zichzelf aanleren en kan er alleen maar een verhoogd veiligheidsgevoel aan overhouden.

Hondeninstincten aanleren? Why not?

Willy.

Niet veel speciaals vandaag. Veel te mooi weer om binnen te gaan zitten schrijven. Alleen dus maar een fotootje van gisteren, zaterdag.

‘The old man and his dog’.

Ben trouwens ook een beetje buiten de drukte gebleven van ‘Oostende voor anker’, want daar kon je op de koppen lopen!

Dergelijke toeristische topevenementen vind ik wel heel geslaagd, maar het succes maakt ze meteen ook een beetje kapot! Tenminste toch voor mensen als wij, die wel tegen wat drukte kunnen, maar zodra het echt drummen wordt zoeken we liever wat kalmere plekjes op.

Desondanks: chapeau voor de inrichters, want de duizenden toeristen die zich elk jaar weer blijven komen vergapen aan al dat moois bewijzen toch dat het de moeite waard is.

Willy.

Een grappig, maar helaas zeldzaam voorvalletje:

Onlangs deed ik op een avond mijn laatste wandeling met Chico rond negen uur. Zodra ik de deur opende hoorde ik geroep en getier. Oei! Ergens ruzie? Keek even rond, en zag een groepje luidruchtige allochtonen aan de andere kant van het park. Tiens, die had ik al een hele tijd gemist wegens te koud! Dergelijke voorstellingen heb je vooral op warme zomeravonden.

Twee van de jongeren waren aan het vechten, en een groepje dat een beetje ouder leek zat op een bankje luidruchtig te supporteren. Was het vechten gemeend of was het een spel? Ik weet het niet, het interesseerde me ook niet, maar het ging er in elk geval hard aan toe, met stokken die rake meppen uitdeelden.

Ik deed ongestoord mijn ronde en liep ze straal voorbij. Recht tussen de vechtenden en de supporters door! En deed of ik ze niet eens zag. Ja, ik kon ook moeilijk anders dan er tussendoor lopen, want zoniet had ik door het gras moeten lopen, en dié knieval gunde ik die superintelligente wezens nu juist niet! Toch niet in mijn land en mijn park.

Chico liep, wat verwonderd om die ongewone herrie, netjes naast me en hield zich koest. Maar een dertigtal meter voorbij de allochtonen bedacht hij zich, keerde zich om en ging luid blaffen. Ik kreeg hem niet meer verder en hij bleef maar blaffen. Kaarsrecht op zijn achterpoten, zoals hij zo goed kan!

Het resultaat was toch wel verwonderlijk: een van de oudere allochtonen stond op, ging naar de vechters toe en zegde hen iets. Het gevecht stopte onmiddellijk en ze dropen allemaal af!!!

Een eerste teken van normenbesef? Zou het echt kunnen dat sommige van die heren zich tot spijt van alle politici toch willen integreren in onze cultuur?

En voordat jullie nu gaan denken dat het toch wel moedig was van me om daar zomaar tussendoor te gaan lopen moet ik eraan toevoegen dat, door die herrie, zowat voor elk venster van elk appartement, en dat zijn er een pak, mensen stonden te kijken naar wat daar wel gebeurde op het plein. Hadden ze dus ook maar iéts willen proberen, dan moesten ze dat toch doen voor de ogen van een honderdtal getuigen!

Waarom ik hier even tussendoor gewag van maak is om aan te tonen dat onveiligheid in de meeste gevallen vooral een onveiligheidsGEVOEL is. Wat helemaal niet betekent dat er geen echte onveiligheid is en dat het wel altijd opletten geblazen blijft. De statistieken bewijzen dat trouwens.

Maar voor mij althans is dat nog geen reden om MIJN gewoontes en levensstijl aan te passen aan hén, want dan geef ik ze juist wat ze wel zouden willen. Ik leef in eigen land, doe mijn ding, en weiger pertinent om me te laten intimideren door een andere cultuur.

Zéker niet als ik mee moet betalen voor de profiteurs en opportunisten onder hen.

Zélfs niet als mijn eigen veiligheid min of meer in het gedrang zou komen. Want zodra je dàt doet, ben je jezelf al voor een stuk aan het aanpassen aan hún cultuur en dat is wel het laatste wat IK wil en het voornaamste wat ZIJ willen! Me aanpassen? Dat zou ik wél doen… als ik in hún vaderland zou gaan leven op kosten van hún sociale instellingen. Voor zover die al bestaan! Dan zou ik me beleefdheidshalve helemaal aanpassen aan hún gewoontes. Want ik zou beschaamd zijn als ik dat niét deed. Diens brood men eet, diens woord met spreekt!

Maar dat soort beleefdheid hoeven we van die gasten helemaal niet te verwachten! Daar kregen ze noch de opvoeding noch de begeleiding voor. Of misschien toch wel eens in een zeldzaam geval, zoals die avond, maar dan op eigen initiatief?

Willy.