verkeerswanbeleid

Wiskunde.

Nieuws 29/10/10: binnen enkele jaren staan ons onoverkomelijke moeilijkheden te wachten! De ‘babyboomers’ gaan in pensioen, waardoor ontelbare banen vrijkomen en niet zullen kunnen ingevuld worden!

En dan werd een verlichte geest geïntervieuwd, die zonder blozen verklaarde dat er maar één ding op zit: 50 plussers terug aan de slag krijgen.

Nu verwachtte ik nog een verklaring over hoe het dan komt dat er zovele jonge werklozen in het land zijn. Maar die verklaring kwam er niet. Kon er ook niet komen! Want een dergelijke verklaring zou onverklaarbaar zijn en elke logica tarten. En logica is nu juist niet de sterkste kant van verlichte geesten.

Ik zelf kan het wél uitleggen. Door ondervinding in mijn omgeving. Om een jonge, autochtone werkloze aan het werk te krijgen zijn ontelbare formulieren vereist. Moeten vele bladzijden ‘tekst’ een verslag geven over het waarom de werkloze werkloos is, waarom hij wil werken, of hij uiteraard wel wil werken… of zijn werk enige verrijking van de maatschappij tot gevolg kan hebben… waarom hij niet liever in zijn bed blijft… Je kunt het niet zo onzinnig bedenken, of ze màken het.

Kortom, er zijn tientallen ambtenaren nodig die elk tientallen bladzijden straf moeten schrijven om één autochtone werkloze aan werk te helpen.

Ook de werkgever zowel als de werknemer moeten zich door een papierberg heen graven om ook maar een kruiwagen van A naar B te mogen verplaatsen.

Wat ik nu weer niét weet, en niemand me ook zal vertellen, is: hoe geraakt een analfabetische allochtoon dan aan een job? Moet hij ook in zijn eentje die hele strafprocedure doorlopen? Of staan er nu weer tien ambtenaren en tolken klaar om dat karweitje even vlug te klaren voor hem?

Wil vadertje staat misschien niet dat een jonge vlaming nog aan een job geraakt?

Wat hebben we vandaag geleerd in het nieuws? Heel simpel:

“Mensen, bereid jullie voor! Het is niét onze schuld, maar in de nabije toekomst mogen jullie nog een legertje migranten verwachten voor die ‘niet in te vullen jobs’. Er gaan immers te veel mensen in pensioen.”

En morgen gaat het dan weer van: “Er zijn teveel werklozen in het land”. Begrijpe wie kan, maar ik begrijp het helemààl niet meer.

Nochtans, als die verlichte geesten even een beetje wiskunde hadden gestudeerd dan hadden ze geweten:

- Veel ‘oudjes’ gaan er uit = een tekort gecreëerd.
- Veel jongeren vinden geen job = een teveel gecreëerd.

Tja… hoe los je dàt nu op hé, als het niet op de gemakkelijke manier mag?

Ik heb ooit geleerd dat 1 min 1 gelijk is aan 0. Maar ach… ik zal dat verkeerd hebben begrepen zeker?

Nochtans… met die appeltjes van juffrouw Willems in het eerste kleuterklasje leek dat toch te kloppen hoor! Of heeft ze ons bedrogen met een goocheltruc?

Maar ik weet het wel hoor: mijn redenering is veel te simpel! Boerenwijsheid. En dat mag niet meer. Als je geen ‘tekst’ van 2000 blz kunt maken om je gelijk te bewijzen, dan kàn het toch niet kloppen hé?

Foei juffrouw Willems!

Willy.

My life.

Van kindsbeen af was ik geïnteresseerd in techniek en auto’s. Als iemand me een opwindbaar autootje gaf (wat zelden gebeurde) rustte ik niet alvorens ik het helemaal had opengepeuterd en begrepen waardoor het vooruit reed. En ik kreeg het voorwaar telkens weer ongeschonden dicht.

Ik had, op de lagere school, totaal geen ambitie voor hogere studies, hoewel ik steeds weer bij de twee à drie ‘besten’ van de klas hoorde. Praktische dingen boeiden me echter veel meer dan droge theorie en ik voelde niks voor een nine to five bureaujob.

Mijn vriendjes, zélfs diegenen die amper meekonden met de nog simpele leerstof, droomden er zowat allemaal van om op zijn minst ‘directeur’ van iets te worden. En ik dacht bij mezelf: “Als iedereen directeur wil worden, waar moet die directeur dan directeur van zijn? Van andere directeurs?”

Neen. Zo kon het dus niet werken. Geef mij dan maar iets waar ik handig in ben en een bijdrage aan de maatschappij kan leveren.

Na het lager middelbaar onderwijs stapte ik dan ook met een zucht van verlichting over naar het technisch onderwijs.

Helaas! De grootste vergissing van mijn leven!

De R.M.S. (Rijksmiddelbare school in die tijd) waar ik van kwam, was voor die tijd erg vooruitstrevend en had ‘mixte’ klassen. Ik zat daar dus met meisjes en jongens samen in de klas!

‘ZONDIG’ vond de (schijn-)heilige kerk.
‘BEST LEUK’ vond ik.

Maar de enige technische school in de omgeving was een oerdegelijke Katholieke school, die zéker geen mixte klassen zou toestaan! Wat mij betreft, geen probleem. Er zal wel weinig verschil zijn zeker?

Wàt een misrekening!

Ik was er namelijk al veroordeeld vóór mijn eerste schooldag: “Wat komt die hier doen? Die komt immers uit een regelrechte harem!!!”

Ja, zó ging het er aan toe in de fifties! De eerste schooldag stond ook volledig in het teken van de kerk. Allemaal in groep naar de mis. Om het luidst kelen van ‘Hosanna in den hoge’… Dan de biechtstoel in… Jongens, àlle registers werden opengetrokken. En ik stond er bij en keek ernaar in opperste verbazing. Het woord ‘meisjes’ werd niet eens geduld, als zijnde een synoniem van zonde!

Erger nog: om te tram naar huis te halen moesten we op de speelplaats zowat een half uur wachten tot 5 minuten vóór het vertrekuur, en dan rennen om hem te halen. Enkel en alleen omdat we onderweg niet met meisjes zouden praten!!!

Ik trok ook grote ogen op de speelplaats: één grote arena vol vechtende, ruziënde en gooiende ‘kinderen’, daar waar wij in mijn vorige school rustig in groepjes stonden te praten! Dàt, een technisch instituut? Dàt, het resultaat van een kerkelijke opvoeding?

Ik hield dat één jaar uit. Wat ik nog over had aan geloof in de kerk was in dit jaar totaal kapotgemaakt. Voor mij hoefde het niet meer. Ik wou liever gewoon werken als bijdrage aan de maatschappij die me te eten gaf.

En ja, zonder problemen vond ik handwerk, voelde me daar heel goed in, en dacht er pas na mijn legerdienst aan dat ik toch tot meer in staat was. En gelukkig, ik vond wat ik zocht en gaf me weer voor de volle 100% aan mijn nieuwe ambitie.

Ook had ik het geluk dat ik niet echt een strever ben. Zéker niet in professionele zaken. Ik klim wel graag omhoog naar een hoogte waar ik nog altijd goed houvast heb en weet wat ik doe. Maar beslist niet hoger!

Ik zag er echter veel die, hoewel ze minder konden of wisten dan ik, met veel ellebogenwerk hoger waren geraakt. Daar kon ik enkel maar medelijden mee hebben. Werkvreugde kenden ze namelijk niet meer. Die verdronk in frustraties, onkunde, onzekerheid en schromelijke fouten.

De moraal hiervan:

Een mens moet over de nodige zelfkennis beschikken. Moet weten waartoe hij wél of niet in staat is, en halt houden nét een trede lager dan wat zijn maximum is. Dàn leef je gelukkig en heb je meer met minder.

Music was my first love.

Was 7 jaar oud… en kreeg van mijn meter een mondharmonica cadeau! En al was het maar een tweedehands (of tweedemonds) ding waar haar eigen zonen zich al op hadden kapot geblazen, ik was er dolgelukkig mee.

En de volgende weken zal je Willy niet meer… je hoorde hem alleen nog. Blazend, zuigend, en zoekend tot het ding al zijn geheimen moest prijsgeven.

En ja hoor, korte tijd nadien kwam daar het eerste melodietje uit! Het was de toenmalige ‘hit’: “Aan het strand stil en verlaten”.

Algemene verbazing in mijn omgeving. Niemand had gedacht dat ik daar verder zou mee raken dan wat onduidelijk geblaas.

En vanaf die dag kon ik niet meer leven zonder een of ander instrument binnen handbereik. Helaas moest het duren tot mijn 17 jaar, toen ik zélf wat geld had gespaard, alvorens ik zelf een tweedehands instrument (accordeon) kon kopen. Gelukkig had mijn meter er ondertussen een gewoonte van gemaakt de afgedankte harmonica’s van haar zonen telkens op nieuwjaar cadeau te doen aan mij.

****************************** Op de  foto: ikzelf, staande, en een goede vriend, zittende…Bij het begin van de golden sixties. ******************************

Ten eerste waren muziekleraren, tenminste in dié tijd en dié plaats, wat excentrieke figuren die hun ‘kunst’ eigenlijk liever voor zichzelf hielden en dus ook maar heel weinig energie in het doorgeven van die kunst staken.

Ten tweede vond mijn vader dit maar belachelijk tijdverlies.

En dan… eist het leven zijn tol: je huwt, krijgt kinderen, krijgt andere prioriteiten en vooral… problemen. En muziek maken blijft je wel bekoren, maar je hebt amper een klein beetje tijd om even gitaar te leren spelen… andere dingen uit te proberen… maar allemaal in je eentje. Serieus muziek leren komt er niet van.

Pas als de kinderen de deur uit zijn heb je weer tijd voor jezelf, en weet je het eindelijk waar te maken muziek te leren lezen en (dit keer perfect) naspelen. Al moest dat dan wel weer door zelfstudie.

Ondertussen, ouder wordend, word je ook financieel minder afhankelijk en kun je een volwaardig keyboard kopen waar je alle kanten mee uit kunt.

Ondertussen stel je ook vast dat de computertechnologie ook op dit gebied niet heeft stilgestaan en dat, als je over de nodige programma’s beschikt, de mogelijkheden om zelf te musiceren in studiokwaliteit eigenlijk onbeperkt zijn geworden.

En ja, music was my first love, en zal ook mijn laatste zijn. Maar er zijn helaas ook consequenties! Zo kan ik bijvoorbeeld nog moeilijk genieten van de nochtans perfecte muziek op radio en CD’s. Als je eenmaal het plezier dat zelf musiceren je verschaft hebt leren kennen… dan gaat passief luisteren je al heel gauw vervelen!

Willy.

Teksten!!!

Ooit werd me gevraagd deel uit te maken van een nieuwe werkgroep bij een bepaalde overheidsinstantie over verkeer te Brussel.

Enthousiast ging ik, ondanks mijn vele andere bezigheden, op de uitnodiging in. Om de twee maand een dagje werkgroep te Brussel. Positief kunnen meewerken aan verbeteringen in het verkeer op nationaal niveau. Een droom werd werkelijkheid.

De leden bleken ook allemaal mensen te zijn die actief werkzaam waren in de verkeerswereld. Kon niet beter!

Eerste vergadering: kennismaking, doelstellingen, enzovoort. Al gauw ook kwamen meningen, ideeën en ervaringen los. Gewoon zijnde aan mijn eigen tempo bij mijn eigen overheid, vond ik al onmiddellijk dat die werkgroep op korte tijd het verschil wel zou kunnen uitmaken.

Veertien dagen later ontving ik op mijn bureau het verslag van die vergadering, met de vraag om zo nodig wijzigingen aan te brengen. Tot mijn genoegen stelde ik vast dat de secretaris-voorzitter er zijn werk had van gemaakt en dat letterlijk alles wat we gezegd hadden, op papier stond. Mooi zo.

Volgende vergadering:

Secretaris: “En… wat vinden jullie van mijn tekst?” Ik stelde al onmiddellijk vast dat het woordje ‘tekst’ met een zekere verheerlijkende wellust werd uitgesproken en een onbehaaglijk gevoel begon zich in me te nestelen.

Jan zei: “Heel goed, maar die komma in alinea x: zou je die niet vervangen door een punt?”

Piet zei: “O ja, en terwijl je bezig bent, kan het woordje x niet veranderd worden in y?”

De secretaris noteerde ijverig en heel dankbaar die opmerkingen. Anderen, halvelings gehersenspoeld en aangespoord door deze manier van werken, gaven ook hier en daar commentaar op de ‘tekst’, en ik zag het al heel snel escaleren tot een taalles in plaats van een praktische werkgroep. Aan verkeer werd niet veel meer gedacht. Enkel nog aan ‘tekst’.

En een bang vermoeden rees in me op: veel van die anderen hadden waarschijnlijk weinig positieve inbreng te leveren aan het tema ‘verkeer’. Dat konden ze voortreffelijk camoufleren met hun inbreng in de ‘tekst’!!!

Veertien dagen later lag het verslag opnieuw op mijn bureau. Identiek diezelfde tekst, met minutieus alle gevraagde wijzigingkjes er in verwerkt.

Om een lang verhaal kort te maken: na een jaar bleef datzelfde verslag, dat al lang bij het Ministerie van Verkeerswezen had moeten liggen, koppig terugkomen op mijn bureau met weer een paar wijzingkjes. Het moest immers perfect zijn! Het was immers een ‘tekst’!!!

Toen gaf ik er de brui aan. Wat mij betreft konden ze de boom in met hun heilige teksten en hun hele werkgroep. Daar wilde ik niet langer mijn kostbare tijd aan verspillen. Aan zo een tekst schreef ik vijf minuten en lag het binnen de week bij het verantwoordelijk Ministerie.

Is dàt de manier waarop in Brussel wordt gewerkt? Blijkbaar wél, en het lijkt er niet op te verbeteren.

Want ik spreek over een periode waarin het papier nog niet écht de enige zaligmakende manier was om problemen op te lossen.

Over een periode waarin je nog naar de praktijk keek en in vijf minuten tijd met kennis van zaken wist wat er moest veranderen.

Over een periode waarin je niét honderd en een (niet werkende) formules moest kennen om tot een ‘verantwoorde’ oplossing te komen.

Over een periode dat het verplaatsen van een verkeersteken nog niet moest worden voorafgegaan door een diepzinnige verkeersstudie vol theoretische onzin, en liefst 200 pagina’s lang.

Over een periode dat alles nog goed liep, dank zij het ontbreken van theoretische formules en ellenlange ‘teksten’. Teksten zó lang en ingewikkeld, dat geen kat ze wil of kan lezen. Waartoe dienen ze dan?

Is die werkgroep verwaterd? Bestaat hij nog? Of gaven de andere leden er ook de brui aan? Ik zou het niet weten. Het was in elk geval een gemiste kans, want enkele jaren later zag die hogeschool voor verkeerskunde het levenslicht en was het helemààl gedaan met de verkeerspraktijk. Alleen nog cijfers, punten en komma’s… en natuurlijk: flitspalen en statistieken.

Droevig! Als een loodgieter (=vakman) ondervindt dat de waterleiding te klein is om een bepaald waterverbruikend bedrijf te bevoorraden, dan legt hij een grotere aan of verhoogt de druk(snelheid).

Als een verkeersdeskundige (=intellectueel) ziet dat een autoweg het niet meer kan bolwerken… dan verlaagt hij de druk(snelheid). En dénkt er niet eens aan hem breder te maken.

Wie van beiden heeft gelijk? De vakman of de intellectueel?

Tja… ze komen er momenteel niet meer uit in de regering… er zal wel ergens een komma teveel staan in hun ‘tekst’ zeker? Remedie: raadpleeg een vakman in plaats van een intellectueel.

Willy.

Flip de flitspaal.
Er was eens, in een heel groot bos, een boze flitspaal. Hij vond zichzelf heel belangrijk en heel nuttig voor de mensheid. En hij was zijn makers heel dankbaar dat ze hem op een plaats hadden gezet waar veel te flitsen viel:

Een lange recht weg die dwars door het eenzame bos liep. Een lange rechte weg waarop de ‘stouten’ soms wel tot 120 km per uur durfden te rijden! Wàt een grove onbeschaamdheid!

Er stonden immers bordjes die aan elk die het horen wilde vertelden dat je daar maar 70 mocht rijden! Waarom? Joost mag het weten. Iemand kreeg daar zeker een kick van?

En natuurlijk, de ‘luisteraars’ bleken daar geen oor naar te hebben. Er was namelijk geen gevaar, en ze wilden toch minstens tijdig op hun werk verschijnen.

En dàt was nu precies waar de dankbare taak van Flip de flitspaal moest beginnen: wie niet horen wil moet voelen.

-o-o-o-o-o-o-o-

Maar gelukkig kende kabouter Werknemer het verkeersreglement heel goed, reed graag veilig, en wist dat je een inhaalmanoeuvre altijd in zo kort mogelijke tijd moet uitvoeren om het gevaar voor tegenliggers te beperken. Maar dat was nu juist wat Flip de flitspaal helemaal niét wist!!! Niemand had hem dit verteld. En zéker kabouter Verlichte Geest niet die hem had uitgevonden. Wist dat zelf waarschijnlijk ook niet eens.

Maar zélfs als Flip dit had geweten, dan nog waren zijn hersens er niet op geprogrammeerd om te kijken waaróm iemand sneller reed. Hij kon alleen maar op snelheid reageren. Niét op toestanden. En van anticiperen op mogelijks gevaarlijke toestanden had hij van zijn leven niet gehoord.

-o-o-o-o-o-o-o-

En… flits! Daar werd Flip de Flitspaal wakker: 90 km/u? Jij bent mijn man, kabouter Werknemer! Make my day!

En ja hoor, een paar weken later viel een fikse boete in het paddenstoelen-huisje van kabouter Werknemer! Hij mocht zijn hele maandloon afgeven aan kabouter Staat.

Een sprookje?

Of een horrorverhaal?

Weetnie…

Ik heb het in elk geval in een sprookjesvorm gepresenteerd voor het geval een van die verlichte geesten van het nieuw verkeersbeleid het ooit onder ogen mocht krijgen.

Want misschien… héél misschien… valt voor hem dàt soort kleuter-verhaaltjes nog nét te begrijpen.

Tenminste, als ze in die hogeschool ook het verkeersreglement grondig doorgelicht krijgen. Maar naar wat ik ooit met die mensen heb mogen meemaken vrees ik dat dit niét het geval is. Spijtig… want het verkeersreglement werd gemaakt in een tijd dat mensen nog hersenen hadden.

Willy.

Relativeren.

Wat een mooi werkwoord en wat een mooie betekenis. Letterlijk: de relativiteit van alles om je heen inzien.

De diepere betekenis is bijna synoniem aan Carpe Diem: Pluk de dag. Leef jouw leven in vrijheid en gun een ander ook die vrijheid.

Een ware levenskunst… maar helaas een kunst die aan het verdwijnen is.

Wie niet kan relativeren kan onmogelijk gelukkig leven! Want dan ga je je bemoeien met alles en nog wat waar je niet eens last van hebt of zou mogen hebben, sta je altijd ‘op scherp’, maak je je leven nodeloos ingewikkeld, blijf je maar kankeren en ga je daar zelfs vroeg of laat aan dood.

Op die manier creëer je een onleefbare wereld voor jezelf en alle anderen door bemoeienissen in zaken die je veel beter aan deskundigen overlaat.

Als ik, anno 2010, om me heen kijk, zie ik massa’s mensen die letterlijk met een loupe op zoek gaan naar het geringste stofje in andermans oog, maar blind blijven voor de balk in eigen oog. Dat soort mensen had je vroeger niet. Waar voor de duivel komen die plots vandaan? Van een andere planeet?

Ze zijn pas gelukkig als ze dan zo’n stofje ontdekken (buurman rijdt bvb met een 4X4 volumewagen: O wee! benzineverspilling!)

En nog gelukkiger zijn ze als ze daar bij de overheid kunnen over janken en zelfs gehoor krijgen. En ja… ze krijgen een heus mentaal orgasme als dan op een avond in het nieuws wordt medegedeeld dat de regering er over denkt dit soort wagens te verbieden of heel hoog te belasten!

Een paar jaar geleden was dit inderdaad ‘kantje boord’ bijna het geval. Gelukkig is het nooit verder dan een voorstel geraakt (waarschijnlijk omdat veel parlementairen ook met zo’n wagen rijden)! Maar het laat nogmaals zien dat mensen elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen… als dit licht sterker blijkt te zijn dan het hunne.

En dan denk ik bij mezelf: “Als Hitler nú zijn wereldoorlog had kunnen starten zou de gestapo op rozen hebben gezeten, want iedereen zou iedereen verraden en daar nog oneindig veel plezier aan beleven ook.”

- Meneer de polies, de hond van mijn buurman Jan blaft!

- Meneer de rechter, de kinderen van Piet spelen in mijn straat!

- Meneer de milieu-ambtenaar, de duiven van Pol poepen op mijn voetpad…

Kortom, ‘verraad’ is van een schandelijk misdrijf verheerlijkt tot een ‘gezellige gewoonte’!

Bij de politie regent het klachten over futiliteiten waar mensen vroeger geen tijd voor hadden. Niet eens opmerkten! Papiertje achtergelaten op de stoep… beetje vogelpoep… spelende kinderen… het kàn blijkbaar allemaal niet meer voor mensen die zich doodvervelen in hun eigen innerlijke leegte.

Juist… dààr zit het hem: innerlijke leegte! Om medelijden mee te hebben. Maar niemand van daarbuiten kan ze helpen. Alleen zijzelf kunnen zich zover brengen dat die leegte op een positieve manier opgevuld geraakt. Dit wil zeggen: niét door zich met andermans leven te bemoeien, maar door naar de oorzaak van hun eigen leegheid te zoeken. Misschien vinden ze dan wel een meer efficiente manier om er zin aan te geven dan ‘verradertje’ te spelen.

Met andere woorden: moest de mensheid zich wat meer bezig houden met dat vergeten werkwoord ‘relativeren’, zouden we met zijn allen in een veel betere wereld leven.

Niet kunnen relativeren is ook een beetje synoniem voor niets kunnen verdragen, en dat zie je in alle lagen van de maatschappij. De openbare besturen kunnen de kinderlijke klachten niet meer bijhouden.

Een van die steeds terugkomende klachten is bevoorbeeld ook: ‘MIJN straat moet superveilig zijn. In MIJN straat mag enkel plaatselijk verkeer rijden, of beter nog: enkel IK. Want IK heb kinderen, en die zullen vroeg of laat in MIJN straat overreden worden met al dat verkeer.”

Die kinderen laten wennen aan de realiteit van het tegenwoordig verkeer is blijkbaar een brug te ver…

Aan zulke mensen zou je als ambtenaar eigenlijk willen antwoorden: “O ja? En… door hoeveel straten van andere mensen rij JIJZELF dan wel naar je werk of om boodschappen? Ben JIJ dan bereid een half uur om te rijden naar de bakker omdat iedereen vindt dat je niet door ZIJN straat mag rijden?”

Maar dat màg je niet zeggen! Want dan regent het boze brieven aan je bestuur en zou je zelfs je job kunnen verliezen!

En weiger je beleefd om domweg mee te werken aan dergelijke onzin, dan lopen die lui meteen door naar de politici… en krijgen het voorwaar voor mekaar om een bord ‘uitgezonderd plaatselijk verkeer’ voor hun deur geplant te krijgen! Of een bord ‘Max. 30km/u’, of een verkeersdrempel… Je kunt het zo gek niet bedenken.

Resultaat:

1. Overbeschermde kinderen, die vroeg of laat toch in het verkeer moeten terechtkomen, en daar dan de eerste slachtoffers zijn wegens totaal niet voorbereid.

2. Steeds hogere kosten aan overbodige verkeerstekens.

3. Steeds grotere overlast voor ‘de anderen’ in het verkeer.

En… eigenlijk geen enkel nuttig doel bereikt. Alleen maar het ego van de janker opgepept.

En op dié wijze zijn we tenslotte geraakt waar we nu zijn: fileleed waar je niet meer vooruit raakt, hoge boetes waar je dat uitzonderlijk wél eens kunt.

Dàt is wat mensen veroorzaken als ze niet meer kunnen relativeren.

Dàt is wat de overheid veroorzaakt door naar duizend verschillende egoistische meningen te luisteren in plaats van aan één algemeen belang te denken.

Hoewel ikzelf zowat mijn hele leven actief aan het verkeer heb gewijd, heb ik sinds een paar jaar geen auto meer. Wil er ook geen meer. Ik weiger gewoon om nog afschrijving, accijnzen, taksen en verzekering te betalen om deel te nemen aan wat nog voor ‘verkeer’ moet doorgaan. Ik houd het voor bekeken en heb medelijden met alle mensen die hun auto nodig hebben voor hun werk of omdat ze afgelegen wonen.

Vooral dan met die laatste categorie. Die mensen hebben er ooit, ‘in betere tijden’ voor gekozen om rustig en afgelegen te gaan wonen. Hadden er geen flauw benul van dat een nieuwe categorie intellectuelen het autogebruik tot een hel zou maken en tot een nieuw jachtgebied.

De realiteit van de asfalt werd vervangen door theorieën en formules op papier. En als die formules niet kloppen, dan hebben we nog altijd de statistieken om te bewijzen dat het wél klopt! (Lof der dwaasheid).

Willy.

Woorden in de wind...

Moest de wind mijn gedachten kunnen lezen,

En meevoeren naar een tropisch paradijs

Waar mijn woorden begrepen zouden wezen,

Waar het leven eenvoudig is maar wijs.

Waar achterklap en nijd  nooit de show kunnen stelen,

Waar  leugen en bedrog geen deel uitmaakt van ‘t zijn.

Waar nooit een strijd de mensen kan verdelen,

Waar elk wat water doet bij de wijn.

Waar de luidste schreeuwers het niet voor ‘t zeggen hebben,

Maar de nederigen koning zouden zijn.

Daar zou ik graag mijn hoofd neerleggen.

Maar ach, bestaat er wel zulk paradijs?

o-o-o-o-o-o-o-

Als de wind mijn gedachten maar kon lezen,

Ze vertellen aan elk die er voor openstaat,

Wat zou het leven simpel wezen,

Zonder al die achterklap en haat.

Zonder leugens en geroddel,

Zonder al dat loos gepraat,

Dat onbeschaamd besmeurt met modder,

Weinig wol geeft, maar veel geblaat.

Maar de wind kan geen gedachten lezen,

En de mensen blijven doof.

Daarom zal er altijd oorlog wezen,

En wordt vrede nooit gedoogd.

De wind doet dan wel molens draaien,

Mijn gedachten zijn hem te link.

Daarom blijft mijn vuur maar laaien,

En zijn dit woorden in de wind.

                                                                                                       Willy

Vergelijking.

Op een ander blog, dat me heel erg betrouwbaar voorkomt, kon ik lezen over de funeste invloed van allochtonen op ons leerprogramma. Daar kan ik niet echt over oordelen, maar logisch denkend neem ik het zondermeer aan, vermits het precies dezelfde politiek is die de regering volgt in het verkeer:

9990 chauffeurs rijden verantwoordelijk.
10 chauffeurs kunnen of willen dat niet.

Wat doen we daarmee? Logisch denkend: die 10 er uithalen, want of die nu tegen 50km/u of 150km/u rijden: ze kunnen het niet, zullen het nooit kunnen maar beseffen dat niet, en of ze nu tegen 50 of 150km/u mogen rijden, brokken zullen ze altijd maken. Is het niet door snelheid, dan juist door traagheid!

Maar neen hoor! Logisch denken? In de regering? Kom nou… Integendeel: die ‘goede’ 9990 moeten zich aanpassen aan onzinnige regels die bedoeld zijn om die 10 brokkenmakers ook een kans te geven mobiel te blijven… wat uiteraard toch niet lukt! Autorijden is immers een gave die niet iedereen blijkt machtig te zijn. Maar omdat we de auto nu eenmaal nodig hebben voor werk of ontspanning, denkt iedereen van wél! En dat is schromelijk overdreven.

In het migrantenbeleid blijkt (bedankt voor de info Lieve) hetzelfde te zijn gebeurd: omdat Moslimpjes vooral aandachtig luisteren naar Islamlessen en geen boodschap hebben aan de moeilijke leerstof van een cultuur die enkele eeuwen verder gevorderd is, wordt dezelfde tactiek gevolgd:

Niét proberen die allochtonen naar eenzelfde niveau te brengen, maar wél de leerstof ook voor het eigen volk naar een lager niveau te brengen, zodat ook die arme migrantjes meekunnen. Desnoods naar en middeleeuws niveau?

Waarschijnlijk zijn de studenten daar wel heel blij mee! Niemand vindt zwaar studeren nu eenmaal een plezierige bezigheid.

Maar… in hoeverre zal dit alles onze toekomstige technologie beïnvloeden? Als dat systeem immers steeds verder wordt doorgetrokken… moeten we dan nog wel leren over geavanceerde technieken, of zullen we maar meteen terugkeren naar de hoge technologie van paard en kar? Hoe voeder je een paard? Of een kameel? Met hoeveel zweepslagen krijg je een kameel zo ver dat hij je graanmolen aandrijft?

Erg verontrustend toekomstbeeld? Jawel… maar het is realiteit aan het worden als doorgewerkt wordt op de manier waarop we bezig zijn.

Moeten we dan maar allemaal racistisch worden? Helemaal niet! Gewoon realistisch blijven en logisch denken:

- Als een ontwikkelde cultuur in contact komt met een door extreem godsdienstbeleid achtergebleven cultuur, zijn er twee mogelijkheden: de achtergebleven cultuur omhoogtrekken (zonder daarom aan hun godsdienst te raken), of de hogere beschaving omlaaghalen.

- Als bepaalde personen bewijzen dat ze met geen mogelijkheid aan het stuur van een auto kunnen zitten zonder brokken te maken, moeten we dan het hele verkeerssysteem aanpassen aan die brokkenmakers en de hele economie lamleggen? Of halen we die brokkenmakers er uit?

Ik trek geen conclusies. Die laat ik aan de lezer over.

Willy.

Snelle Lijn.

De inkt van mijn vorige column was nog niet droog of daar had je het al in Het Nieuws van vanavond: Chauffeurs van De Lijn 941 keer geflitst in 2009!!!

We hebben het hier dan wél over beroepsmensen die consequent op uur en minuut rijden, zelden in ongevallen betrokken raken, gelet op het aantal kilometer dat ze per jaar afleggen, en het zéker niet gaan wagen dronken achter het stuur te gaan zitten. Laat staan waaghalzerij uit te halen met hun bussen.

En toch worden die mensen regelmatig geflitst? Een lijnbus? Gevaarlijke of gekke toeren uithalen? Nooit gezien!!! Wel integendeel.

Hopelijk hebben ook de verkeersbeleidsmakers naar het nieuws geluisterd en er de juiste conclusies uit getrokken:

- Als dié mensen al zoveel worden geflitst, moeten we dan besluiten dat de opleiding bij De Lijn niet deugt, of bekennen we dat het systeem niet deugt?

Van een eerlijke democratie wordt verwacht dat ze haar burgers beschermt tegen allerlei ongedierte: misdadigers, gevaarlijke gekken, dieven… en roekeloze brokkenmakers in het verkeer!

Is dat doel bereikt met 941 boetes voor De Lijn?

Neen. Het bewijst alleen dat meestal onschuldige mensen de pineut zijn van een uit de hand lopend verkeersbeleid!

Verder commentaar is me hier dan ook de moeite niet waard. Ik kan enkel hopen dat de beleidsmakers de juiste conclusies trekken.

Willy.

Verkeerd verkeer.

Dat het de laatste decennia grondig spaak loopt met het verkeer, dat ondervindt dagdagelijks zowat elke automobilist. En toch zien de beleidmakers er een reden in om hoera te roepen: minder ongevallen!!!

Toen de eerste ‘verlichte geesten’ in de jaren 90 met hun traagheidspolitiek op de pinnen kwamen, leken de ongevallencijfers even te dalen. Natuurlijk! Als je niet meer vooruit geraakt kun je ook geen ongeval veroorzaken.

Neem van alle comfortabele drie- of viervakswegen een paar rijstroken weg… doe het moeizame wegenwerk van je voorgangers teniet, draai de klok dertig jaar terug en creëer opnieuw eenvakswegen!

Plant het land vol verkeersdrempels, wegversmallingen en andere valstrikken. Het resultaat kan niet anders zijn dan files en opstoppingen… maar ook … trager verkeer! Opdracht geslaagd? Ja. Maar ten koste van wat?

Inderdaad… ‘aanvankelijk’ daalde het ongevallencijfer. Niet moeilijk te begrijpen: gooi meteen alle wegen dicht, plant er bloempjes, maak dat de auto de deur niet meer uit kan, en het ongevallencijfer wordt 0!!! Daar moet je nu écht geen genie voor zijn.

Maar… wat doen we dan met onze economie? Is die nog leefbaar als we de tijd terugdraaien naar de tijden van paard en kar?

Om de zoveel miljoen mondjes te eten te geven moet de industrie op topsnelheid draaien… en dus ook op een efficiënte manier bevoorraad worden, en niét met paard en kar. Want een ketting is maar zo sterk als zijn zwakste schakel, en dat is momenteel ontegensprekelijk het verkeer.

Snel verkeer gevaarlijk? Ja! Snelle productie ook (arbeidsongevallen)! Treinen, schepen en vliegtuigen ook. Wat snel loopt kàn ooit mis lopen. En slachtoffers door snelheid zullen er ook altijd vallen, zo lang we niet terug alles te voet doen en alles manueel, op de natuurlijke wijze, produceren!

Daar is de mens eigenlijk voor gemaakt, en als we ons aan dit basisprincipe houden, zullen er ook geen ongevallen gebeuren. We zullen alleen maar allemaal sterven van de honger. Maar niét door ongevallen hoor. O nee!

Maar we willen nu eenmaal niet sterven van de honger. We willen dat de warenhuizen volgestouwd liggen met voedsel. Wel, dan moeten we ook bereid zijn de consequenties van dit alles erbij te nemen, en aanvaarden dat ongevallen kunnen gebeuren.

Risicoloos verkeer creëren is een onmogelijke opdracht in ons huidig systeem. Risico beperken kan wél, en moet. Maar zéker niet door een goede doorstroming van het verkeer drastisch te beperken. Regelmatige brokkenmakers levenslang rijverbod geven zou al een stap in de goede richting zijn. Dat zou zowel helend (brokkenmaker er uit) als voorkomend werken: wie gaat er nu moedwillig zijn rijbewijs definitief op het spel zetten?

En nu zijn we er weer: het zijn de brokkenmakers, die de ongevallencijfers de hoogte ingejaagd hebben. Als die mensen er tijdig waren uitgehaald, zouden al die draconische snelheidsbeperkingen niet nodig zijn geweest. Trouwens, op dié mensen hebben die maatregelen toch geen enkel effect.

En heus: die brokkenmakers vertegenwoordigen toch ook weer maar een heel klein percentage van de mobiele mensheid. De meesten onder ons zijn verstandig genoeg om zo veilig en alert mogelijk te rijden. Slechts een heel klein gedeelte zal het nooit leren. Dàt gedeelte moet er uit.

Maar de goeden laten boeten voor de slechten lijkt me niet echt de juiste manier om veilig verkeer te creëren.

Trouwens: is het verkeer wel veiliger geworden? Op een lange, goed overzichtelijke weg met beperking tot 70km (en zo zijn er veel) valt zowat iedereen bijna in slaap. Je kunt er niet onderuit: de verveling slaat toe. Je bent niet meer alert. Je kijkt meer naar de snelheidsmeter (flitsangst) dan naar de baan. Je ogen vallen bijna dicht. En dan… loopt er een kind over de baan.

Het gevolg laat zich raden: vóór je goed en wel wakker bent is het kind al overreden.

Wie tegen een aannemelijk hoge snelheid rijdt is alert, en zal veel minder reactietijd nodig hebben om te remmen.

Ook, en vooral, de enorm hoge pakkans doet geen goed aan de veiligheid! 120km/u op een autoweg kun je ergens nog wel redelijk noemen, mààr… door de hoge pakkans durft niemand sneller, en soms is dat, voor de veiligheid, juist nodig!

Stel: iemand rijdt 119km/u. Een ander wil hem voorbij, maar durft niet sneller dan 120! Wel, die vent hangt dan kilometers lang links achter de eerste, en min of meer in een dode hoek!

Eerste mogelijkheid: veel kans dat de eerste het niet ziet, plots zelf een inhaalmanoeuvre moet doen, en de gevolgen laten zich raden.

Tweede mogelijkheid: die eerste ziet die ‘linker-achterhoekhanger’ wel degelijk, en is voor de veiligheid verplicht hem goed in de gaten te houden en er rekening mee te houden. Daarvoor moet hij zo intens in zijn linker spiegel blijven kijken dat hij niet alert is op wat vóór hem gebeurt. En dan remt iemand vòòr hem en heb je een kop-staart botsing met alle gevolgen vandien voor het achterop komend verkeer.

En met één km/u verschil tussen de beide voertuigen duurt dat inhaalmanoeuvre vele kilometers lang… het gevaar ook!

Met een veel kleinere pakkans, zou de inhaler misschien eventjes accelereren tot 140 km/u en is zijn voorhanger in een wip voorbij. Gevaar geweken in een paar seconden!!!

Zo. We ‘lijden’ nu al een paar decenia onder dit verkeersbeleid. Zijn de ongevallen daadwerkelijk verminderd? ‘Ze’ zeggen van wel, maar ik geloof er geen barst van! Dit zou elke logica tarten. Bovendien… wat ik dagelijks op TV zie aan ongevallen… Dàt soort statistieken moeten ze mij niet proberen wijs te maken! Daar is weer op een of andere manier mee gesjoemeld om ‘hun gelijk’ bewezen te zien.

De oorzaak van al die ellende? Vroeger kon je niet leren voor verkeersdeskundige. De diverse besturen dienden hun toevlucht te nemen tot mensen uit de praktijk. En dat werkte perfect.

En toen (toevallig ook rond 1990?) zag een hogeschool voor verkeerskunde het levenslicht!!!

Voilà. Nu gaan we het hebben zie! Verkeer niet langer in handen van praktijkgerichte mensen, maar van intellectuelen. En… we weten ondertussen toch al dat intellectuelen niét met de praktijk, maar met papier en cijfers werken? Het kon dus niet meer mis lopen van toen af.

Omdat ik in die branche werkzaam was, kreeg ik ook de gelegenheid die studies gratis en voor niks te volgen. Alles op kosten van mijn overheid.

Heb er voor bedankt. Achtte me gelukkig dat mijn pensioenleeftijd naderde, hopende dat het onheil (eerste studenten afgestudeerd) zich nà mijn pensionering zou afspelen.

En ja hoor… het was ‘met de hakken over de sloot’. Ik heb nog een paar jaar kunnen reageren op die ondoordachte onzin, uitgekraamd door onervaren broekies. Maar het haalde niet zoveel uit! Intellectuelen, weet je wel? Daar kan niemand tegenop. Die hebben immers een ‘papiertje’ waarop staat dat ze intelligent en onfeilbaar zijn.

Willy

Statistieken.

Weet je waarom elke regering weer met betere criminaliteitscijfers kan afkomen, terwijl elke burger weet dat de onveiligheid steeds verder schrijdt?

Statistiek is het toverwoord! De praktijk kan ze geen barst schelen. Veel te moeilijk om aan te pakken. Alleen de statistieken moeten kloppen, en beter worden. En dat doen ze ook!

Ooit werden (natuurlijk!) fietsdiefstallen netjes opgenomen in deze statistieken. Tot… fietsdiefstal een gewoonte werd, en de cijfers de hoogte in vlogen. Elke normale overheid zou nu moeten beslissen daar daadwerkelijk iets aan te doen, want voor de slachtoffers is de overlast soms heel groot.

Middelen zijn: betere controles door de politie; desnoods elke fiets op de weg controleren. Was makkelijk vroeger: gewoon het briefje van de nummerplaat vragen aan de fietser. Fluitje van een cent. Werkte perfect!

Maar oei, de politie was te ijverig, de processen verbaal voor fietsdiefstal deden niet veel goed aan de statistieken!!! Hoe lossen we dat op? En liefst op een gemakkelijke manier please?

En een of meerdere parlementairtjes kregen een lumineus idee: “laten we komaf maken met de nummerplaten. Dan snijdt ons mes aan twee kanten: ten eerste doen we de fietsers een financieel cadeautje (stemmetjes, weet je wel?) en ten tweede maken we het de politie moeilijker en zullen de statistieken dalen.”

Zo gezegd zo gedaan. De politie was zijn voornaamste wapen kwijt, nu een fiets van een geregistreerd voorwerp tot een ‘naamloos voorwerp’ was gedegradeerd. Een fietsendief betrappen werd een stuk moeilijker… En hoewel de fietsdiefstallen evenredig stegen met het dalen van de statistieken, kon nu, mét die statistieken, ‘bewezen’ worden dat de criminaliteit daalde!!! Klus geklaard!

Maar de politie vond er iets anders op: fietsen dan maar zelf registreren en merken. Het hielp niet echt, want de controle was toch een pak moeilijker geworden en niet iedereen liet zijn fiets registreren.

Maar desondanks… langzaam maar zeker gingen de statistieken weer omhoog. Ondanks het schaak zetten van de controle werden er toch nog teveel fietsendieven gesnapt.

Maar het parlement had nog een stok achter de deur en weer zag een lumineus idee het levenslicht: “Laat ons dan fietsdiefstal gewoon uit de statistieken halen hé?” En het was opgelost! De statistieken daalden weer spectaculair… de criminaliteit steeg evenredig.

Maar de nieuwslezer kon weer vrolijk naar eer en geweten melden dat de statistieken van de criminaliteit drastisch waren gedaald. Wàt een veilig landje hadden die parlementairtjes gecreëerd. Daar stemmen we toch opnieuw voor hé? Ja… misschien… als je fiets niet is gestolen de zondag dat je naar de kiezing moet!

Ongevallencijfers? Zwakke weggebruikers? Kindjes gedood in het verkeer? Dàt is pas een zware (en dankbare) klus voor het parlement. Hier is nu eens echt iets waarmee we de bevolking uit onze hand kunnen laten eten.

Liggen ze er niet wakker van? Wacht, dan zullen we ze even wakker schudden! Wie hebben we daarvoor nodig? De nieuwsdienst natuurlijk! En ja hoor. Op een avond horen we in het nieuws dat X aantal kinderen per jaar worden ‘gedood in het verkeer’. Oei! Alle ouders schrikken zich een bult, want hoewel het cijfer (soms) wel klopt… wijselijk werden geen details over dit fenomeen genoemd.

En juist in die details zit het hem: veel van die kinderen zijn namelijk verongelukt als inzittende van de auto van mama of papa… Maar dat wordt er niet bijverteld. Een beetje wazig wordt de schoolomgeving genoemd als mogelijks verdachte, en eerder bedoeld als ‘suggestie’… ZONDER cijfers nu, wel te verstaan!

En ja hoor, het werkte. Dààr zagen de ouders zich een prachtig ‘strijdveld voor de goeie zaak’ openen. Aan steeds meer ramen werden schildpadjes gehangen als symbool voor ‘trager verkeer’. En dààrop had het parlement gewacht: eerst een fictief gevaar creëren, en er dan volop tegen ten strijde trekken. (Don Quichotte-politiek).

En jawel hoor… in minder dan een decennium veranderde ons landje in een ‘schildpaddenstaat’: 50 hier, 30 daar, schoolzones… flitspalen… De zak van Sinterklaas kon niet leeg!

En tevreden dat de oudertjes waren! Dat onze economie met sprongen achteruit ging… dat er tweemaal zoveel files waren door ons schildpaddenbeleid… dat was geen punt. Aan het verband werd niet eens gedacht. Laat staan dat het gesnapt werd!

En de flitspalen flitsten lustig door. Nooit werden zoveel processen verbaal uitgeschreven als nu. Een onweerlegbaar bewijs dat het parlement de nagel op de kop had geslagen.

O ja? Welnu, dat zoveel mensen de snelheid ‘overtreden’ en gesnapt worden, ligt niét aan het feit van betere controle, maar aan het feit dat je, als je ook maar 30 km ver rijdt, op zijn minst ook 30 verschillende snelheidsbeperkingen tegenkomt. Op de duur weet je niet wat er ook weer op het laatste bord stond… en ben je de sigaar.

Minder ongevallen? Als je constant naar nieuwe snelheidsbeperkingen moet uitkijken, en onthouden wat nu weer op de laatste stond? Hoe moet je dan nog letten op waar je écht op moet letten?

Geen verband ook tussen het fileprobleem en snelheid? Denk dan maar eens aan het volgende:

Als je 100 km moet rijden van A naar B, en je doet dat aan 100 km/u, dan ben je 1 uur op de baan.

Als je diezelfde afstand ‘moet’ afleggen aan 50 km/u, dan ben je wél 2 uur op de baan, en is bijgevolg het verkeer (aantal auto’s tegelijk op de baan) in werkelijkheid verdubbeld! Evenzo de files natuurlijk.

Ander statistiek-gesjoemel: asielbeleid!
Probleemstelling: de statistieken tonen véél te veel illegalen!!!
Oplossing: we regulariseren ze. Wié of wat ze ook zijn.
Resultaat: probleem opgelost. Nog 0 illegalen.

En zo kunnen we nog uren doorgaan…

Maar de enig juiste conclusie blijft: “Jongens, waarmee zijn jullie bezig?”

Willy

Anno 0000

Tweeduizend jaar geleden leefde er dus een man, Jezus genaamd. En wonder boven wonder, ik geloof wel degelijk dat deze man heeft bestaan, en ik moet hem echt bewonderen.

Het moet ook een heel opmerkelijke man zijn geweest. Iemand die nadacht, zijn omgeving observeerde, en er de juiste conclusies uit trok.

Dat kon, in die tijd, niet van velen worden gezegd. Nu trouwens ook niet.

Zijn woorden en levenslessen klinken nu nog altijd door, maar spijtig genoeg hebben zijn volgelingen er weer een sprookje van willen maken dat telkens weer in een andere vorm werd doorgegeven. Zodanig dat het, in onze eenentwintigste eeuw, totaal ongeloofwaardig is geworden. En toch…

We kunnen ons dus wel de vraag stellen: was dat nu echt een goddelijke figuur of gewoon iemand die zijn volk uit de onwetendheid en de daardoor ontstane ellende wilde halen?

Eén zaak is zeker: er stonden geen stenografen, journalisten of micro’s in zijn omgeving als hij zijn toespraken hield. Schriftgeleerden waren zeldzaam en hadden er geen behoefte aan hun kunst, waarvan ze moesten leven, aan anderen te instrueren.

Zijn toehoorders konden enkel zijn woorden onthouden en doorgeven. En we weten het allemaal: de mens heeft altijd al problemen gehad met ‘iets doorgeven’. Als Jan 10.000 euro heeft gewonnen met de Lotto, dan is datzelfde bericht uit de vierde of vijfde hand (of mond) al gauw een paar miljoen! Stel je voor hoe het uit de honderdste mond zou klinken!

Zijn woorden zijn dus nooit letterlijk opgeschreven maar pas vele jaren na zijn dood op papier gezet. En wat bleef er dan nog over van het origineel?

Bovendien, diegenen die het uiteindelijk opschreven moesten het in een voor die tijd geloofwaardige vorm gieten en dat kon enkel door enorm fantaseren over hemel, hel en vagevuur. Dingen die toch niet op waarheid konden worden gecheckt.

En tot overmaat van ramp kwam er… de kerk! Die ging de op zich al ongeloofwaardige schrift nog verder verdraaien om er zelf beter van te worden. Andersdenkenden (of logisch denkenden), die als een gevaar voor de ‘onfeilbaarheid’ van de kerk werden aanzien, werden gruwelijk gefolterd en als heks verbrand! Hoéveel kennis en wijsheid is ons op die manier ontstolen door de kerk?

Was Jezus een ‘goddelijke’ figuur?

Ik denk het niet. Ik hou het er liever bij dat hij een verlichte geest had en het beste voorhad met de mensheid. Helaas, hij beschikte niet over de juiste communicatiemiddelen en moest roeien met de riemen die hij had.

Als je met al die factoren rekening houdt en logisch probeert te denken, kun je wel degelijk nog heel veel van hem leren. Zijn uitspraken, ontdaan van de mystiek, gaan tot heden ten dage nog altijd op.

Zijn ‘mirakels’ kunnen voor een groot deel aan de fantasie van diegene die het veel later opschreef worden toegeschreven. Of… een aantal ervan zijn misschien wel echt gebeurd en berusten in dit geval voornamelijk op suggestie.

Ik ben er namelijk van overtugd dat de menselijke geest zelf in staat is om vele ziekten te overwinnen. Ze moet enkel gestimuleerd worden. En de manier waarop Jezus bepaalde mensen wist te stimuleren zal in een aantal gevallen misschien wel hebben gewerkt.

Leeft Jezus nog?

Ik denk van wél! Ik denk zelfs dat mensen als hij na hun dood als een soort ondefinieerbare entiteiten ergens in ons collectief bewustzijn blijven hangen én ook daadwerkelijk op ons inwerken. Tenminste… toch op diegenen die er een boodschap aan hebben.

Ik baseer me hier vooral op zaken die ik zelf heb meegemaakt en niet zondermeer kan verklaren. Niet direct Jezus betreffende, maar een kort geleden ‘heilig verklaarde’ broeder Mutien, wiens graf in Malonne nabij Namen te bezoeken is.

Mijn vrouw, die zonder een pilarenbijtster te zijn, toch ‘gelovig’ is, bekwam al heel veel door ze aan ‘haar broedertje’ te vragen… kaarsjes voor hem te branden, en weet ik veel.

Ik heb er, als ‘ongelovige’ ook totaal geen bezwaar mee om met haar op ‘bedevaart’ te gaan naar Malonne. En telkens weer stel ik daar rare dingen vast. Niét direct om over naar huis te schrijven; niét direct om ze als een mirakel te aanzien. Integendeel. Mensen die zo niet direct alles wat rond hen gebeurt analyseren, zouden er niet eens bij stilstaan. Ik wél! Het zijn soms juist de op zich onbelangrijke zaken die tot belangrijke conclusies kunnen leiden.

Mijn conclusie in dit verband is dan ook dezelfde als die in verband met Jezus: sommige mensen hebben het écht goed gemeend met de mensheid; hebben écht werkende boodschappen verspreid en in hun leven zoveel echte wijsheid opgebouwd dat die wijsheid gewoon niet verloren wil of kan gaan, en tot het einde der tijden de hele mensheid blijft beïnvloeden.

Die mensen behoren dan ook zeker niet tot de ‘quantité négligeable’ van de mensheid, en sterven ook niet echt. En… raar maar waar… tijdens hun leven spelen ze nogal dikwijls een heel ondergeschikte rol. Het zijn geen gekroonde hoofden, geen zich in goud wentelende magnaten, geen befaamde politici.

Om het bij die broeder Mutien te houden: het was een nederig mensje, dat nederig deed wat van hem gevraagd werd, en ook heel nederig stierf. Niet bepaald een leven om er boeken over te schrijven. Het was dan ook pas nà zijn dood dat het hele bedevaartgedoe op gang kwam.

Waarom? Omdat hij nà zijn dood eindelijk de macht kreeg die hij als mens nooit had mogen smaken en ook nooit behoefte aan had.

Eigenaardige conclusie:

Ben ik dan tóch een gelovige? NEEN! Neen met klem. Maar ik sluit niets uit; probeer het enkel te ontdoen van de kinderachtige mystiek… probeer uit de fabeltjes de essentie te halen… en kom op die manier tot heel logische conclusies.

Mijn geloof is dan ook wel gebaseerd op ‘wat verteld wordt’, maar dan grondig geanalyseerd en geprojecteerd op hoe we ondertussen zijn geëvolueerd en wat we ondertussen meer weten dan onze voorouders.

Misschien is dat ook wel de juiste vorm van geloof.

Willy.

Zondag.

Jawel, ik weet het! We zijn al maandag. Maar dat was dan ook een column dat ik gisteren zou geschreven hebben. Ik had namelijk halvelings besloten om de zondag te reserveren voor het neerzetten van een stukje proza. Maar mijn muze dacht er gister anders over. En wat doe je daaraan hé? First things first!

Maar who cares… zondag of maandag, maakt niet uit!

Zondagmorgen dus. Zoals elke dag openen zich mijn ogen en neem ik de wereld rondom mij terug waar. Tenminste, toch lichamelijk. Geestelijk slaap ik nog, maar heb na enig zoeken toch al het knopje gevonden om mezelf op automatische piloot te zetten.

Nog even probeer ik vertwijfeld de mooie dame uit mijn laatste droom vast te houden, maar handig ontglipt ze me en begint te vervagen. En ik weet dat ze, leep als ze is, binnen enkele seconden zelfs haar laatste sporen uit mijn bewustzijn zal hebben gewist en het zal zijn alsof ze er nooit is geweest.

Met lede ogen zie ik haar dan ook verdwijnen door het venster dat op een kier staat. Haar achterna duiken is geen optie, want we wonen drie hoog! Waarom wil ik ook altijd met open venster slapen? Vanavond gaat het gegarandeerd dicht.

En dan eindelijk begin ik te functioneren. En al is het dan ook maar als een robot, je zou versteld staan wat je in die toestand allemaal kunt zonder geestelijk wakker te worden. Dat laatste word ik pas na twee à drie koppen koffie en een sigaretje.

En ondertussen gaan de vele radertjes en vliegwielen in mijn hoofd zich sloom en fel tegensputterend in beweging zetten.

Ik slaapwandel naar de keuken, zet het espresso machien aan, maak koffie voor mijn vrouw en mij, geniet van een sigaretje, help haar nog met het bed opmaken, en voorwaar, na een half uurtje (of een uur? Ik zou het niet weten) gaat een rood lampje branden aan het plafond van mijn hersen-cockpit: tijd om stof te zuigen. Of is het stofzuigen?

Jawel, sinds ik op pensioen ben hebben we de taken navenant verdeeld. Ik heb er stiekem wél voor gezorgd dat mijn huishoudelijke taken zich vooral situeren in de periode dat ik op automatische piloot functioneer, want dat schenkt me weer twee voordelen:

Ten eerste komt er geen deuk in mijn macho-imago, want ik ben me er toch niet echt van bewust dat ik aan het stofzuigen ben. Integendeel. Ik lig nog ergens op een tropisch strand te zonnebaden tussen een hele hoop hoela-meisjes onder de wuivende palmbomen.

Ten tweede: nadat ik de controle over mijn geest heb overgenomen heb ik immers geen tijd meer om de ‘nieuwe man’ uit te hangen!

En dan de badkamer in: ijskoud water op mijn gezicht, daarna heet, en een heerlijk gladde scheerbeurt met ‘the best a man can get’ om geen merken te noemen. Met genoegen zie ik de lampjes van de automatische piloot een na een doven.

En na de finishing touch met after-shave dooft ook het laatste gele lampje en klinkt er ‘wiwiwiwiwi’ een luid alarmsignaal. De cockpit is klaar om overgenomen te worden. De radertjes spinnen, de vliegwielen hebben weer hun kruissnelheid bereikt.

En met het hernieuwd besef van de wereld waarin ik leef, dringen zich al onmiddellijk een paar vragen op:

- Zouden alle mensen zo reageren ’s morgens?

- Zouden er bestaan die direct met full control van start kunnen?

- En zouden er misschien ook zijn die de hele dag, en misschien wel hun hele leven op automatische piloot blijven staan?

Heel graag zou ik tot die middelste categorie behoren, maar ik ben al blij dat ik niet tot de laatste behoor. Als ik dan toch door iedereen bedot moet worden wil ik dat graag ook beseffen!

Willy.

Islamofobie?

Mooie nieuwe woorden blijven onze spraakkunst dan misschien wel verrijken, maar niét onze volksaard. Het woord Islamofobie houdt namelijk in dat we een bepaalde godsdienst niet zouden vertrouwen of dulden. En dat doen we juist wél! We hebben geen probleem met vreemde godsdiensten, zelfs niet als ze er oorzaak van zijn dat bepaalde volkeren een vijftal eeuwen achterhinken. Elk gelooft wat hij wil, en als hij zich daar gelukkig in voelt, waarom ook niet?

Maar minstens het woordje ‘fobie’ is hier wat misplaatst. Het duidt namelijk op een irreële angst, zoals angst voor spinnetjes en dergelijke. Hebben we dat voor de Islam? Helemààl niet! We hebben ze hierboven nog allemaal op een rijtje hoor!

Onze bedenkingen zijn dan ook niet gebaseerd op een bepaald geloof, maar op een aanval op datgene waarvoor onze voorouders hebben gevochten.

Met bloed, zweet en tranen heeft ons volk de macht van de kerk afgeschud. We hebben er totaal geen behoefte aan om de klok terug te draaien en terug in bloedige religieuze oorlogen te worden meegesleurd.

Want eerlijk: zowat alle oorlogen in ons duister verleden wérden ook veroorzaakt door ‘diep gelovigen’, die ‘anders gelovenden’ het licht in de ogen niet gunden. Zijn we vergeten dat de eerste ‘veldheren’ juist pausen waren? Pausen die ons nu met paaiende woorden vergeefs proberen terug te winnen?

En dus voelen we er niets voor om de klok een tiental eeuwen terug te draaien. We hebben er allemaal de gevolgen van ondervonden en, “Neen, dank u”.

Ook kijken we (dus toch) een beetje wantrouwend naar ‘tot de Islam bekeerden’ onder ons eigen volk, en stellen vast dat dit precies het type mensen was dat vroeger koos om nonneke of pater te worden, en nu, wegens het vervagen van ons eigen geloof, zijn heil weer gaat zoeken in het fanatiek beleven van uit vreemde contreien geïmporteerde sprookjes. Liever Duizend en een nacht dan de gebroeders Grimm dus.

Die mensen hebben het al gezocht in religies als het protestantisme, Jehova’s getuigen en wat dan ook. In Amerika zoeken ze het dan weer in de vele alternatieve geloofsstrekkingen zoals de Scientologie Church of iets in dien aard (als het maar leuk klinkt). Maar steeds weer betreft het datzelfde soort ‘goedgelovige’ mensen, dat niet lijkt mee te willen in de menselijke evolutie.

En raar maar waar: een ‘geloof’ blijft een vrome uitstraling hebben. Een ‘sekte’ daarentegen straalt dan weer een kwaadaardige indruk uit. En toch is er tussen beide geen enkel verschil.

In de praktijk komt het er altijd weer op neer dat de aanhangers van een geloof of sekte nogal labiele mensen zijn die je alles kunt wijsmaken als ze er maar de geestelijke steun kunnen uit putten die ze ‘denken’ nodig hebben, en iets, het doet er niet toe wàt, moeten kunnen aanbidden om zich als mens bevestigd te zien. Moeten ze daarvoor een vijf- of tiental eeuwen achteruit?… het zij zo!!!

Zién die mensen dan niet in tot welke bloedbaden ons eigen fanatieke geloof heeft geleid? Hebben zij niet geluisterd in de geschiedenisles? Hebben ze daar geen conclusies uit getrokken?

En nochtans, de enige juiste conclusie ligt binnen handbereik: kijk in jezelf. Dààr zul je het antwoord vinden. Niét in de sprookjes van duizend en een nacht. Niét in de sprookjes van de gebroeders Grimm. Niét in wie je wat dan ook wil wijsmaken om je mens-zijn om te toveren in slaaf-zijn.

Willy.

Oorlog en vrede.

Zoals alle goede dingen in ons universum bestaan uit positief en negatief, zo ook: oorlog en vrede.

Vrede: hemels.
Oorlog: des duivels!

En toch, hoe gek het ook moge klinken, er kan geen vrede zijn zonder oorlog.

Waarom niet? Omdat zelfs brave mensen er voor zorgen dat vrede niet eeuwig kan zijn. Daarvoor vermenigvuldigen we ons veel te snel! Hoeveel miljard mensen wonen er ondertussen alweer op dat kleine aardkluitje?

En… hoeveel méér zouden er nu hebben gewoond waren de beide wereldoorlogen er niet geweest? Want elk van die gesneuvelde mensen zou ondertussen ook al over een leger van nakomelingen hebben beschikt.

We zouden al lang allemaal van honger gestorven zijn als de industrie niet zo vindingrijk was geweest. Treffend voorbeeld zijn kunstmatig gekweekte (en geslachte) dieren en pluimvee. Legbatterijen en goedkope kip… arme vogels die nooit de buitenlucht hebben gezien! Gaya protesteert met reden tegen deze wanpraktijken.

Maar… moesten die er niét zijn, hoeveel zou een kippetje, gekweekt bij de boer, niet kosten? Hoeveel mensen zouden nog te eten hebben?

De industrie, ondanks al haar wanpraktijken, zorgt ervoor dat we, met hoevelen we ook zijn, nog altijd te eten hebben. Maar dit kan niet eindeloos doorgaan, want enkele generaties later zijn we alwéér verdubbeld!

Maar toch gaan we vrolijk en onverantwoord door met ons te vermenigvuldigen. Tot wanneer? Tot we met zijn allen opeengeperst staan op onze planeet en niet eens meer kunnen bewegen? En er niet eens nog plaats is voor een grassprietje?

En dan is er de keuze: ofwel grijpt de natuur zelf in met enorme rampen of ziektes… (en dat doet ze heus wel!!!). Ofwel doen we dat zelf met een oorlog. In beide gevallen worden miljoenen mensen geëlimineerd, is er weer plaats en ademruimte, en blijken al die kindjes voor niks te zijn gemaakt.

Een derde mogelijkheid is natuurlijk ook dat, wàt de industrie ook doet, het niet meer kan worden bijgebeend en de helft van de wereldbevolking gewoon sterft van de honger.

En als we nu een klein beetje logisch denken: om al die gruwelijkheden te vermijden zit er maar één ding op: geboortebeperking.

Ja, ik weet het… vele moedertjes zullen nu boos gaan kijken. Maar ze kunnen toch niet onder de logica uit. Beter is het geboortecijfer af te stemmen op het sterftecijfer. En ik denk dat dit, rekening houdend met mensen die geen kinderen hebben of willen, zowat zou neerkomen op een maximum van twee kinderen per gezin. Is het minder, wel het zij zo.

Niemand wil immers kanonnenvlees op de wereld zetten!!!
Niemand verlangt naar een nieuwe gruwelijke oorlog.
Niemand wil zijn kinderen van honger zien sterven.
Niemand wenst een wereldomvattende epidemie die miljoenen mensen doodt.

Maar wie doet er iets aan om dit alles te vermijden? Ook niemand, want we blijven ons naarstig vermenigvuldigen. En dus blijven oorlog en vrede hand in hand gaan om ons ras van groter onheil te sparen. Een lugubere vaststelling. Dàt wel.

Geboortebeperking dan maar? Tja… nu komt de kat wel even op de koord:

Hoe? Waar? Wie?

Het ‘hoe’ is al opgelost. Er zijn voldoende anticonceptiva.
‘Waar?’, dat is een ander paar mouwen. Antwoord: overal, maar zijn alle volkeren even verstandig?
‘Wie?’: erger nog: ‘Wij niet hoor! Zij!’

Waarmee ik maar bedoel: elk volk zal altijd proberen in de meerderheid te blijven om zijn land te verdedigen. Maar als één volk de geboorten beperkt zou het wel snel kunnen overspoeld worden door anderen die daar geen boodschap aan hebben, en door hun aantal snel de beschaafde wereld zouden overwoekeren.

Nu al wordt die strekking zichtbaar. Je ei als een koekoek in iemand anders nest leggen omdat er bij jou geen eten meer is, is natuurlijk ook een optie!

Jammer. Het had anders gekund. En dus moeten we ons geen illusies maken: zo lang we niet met zijn allen echt verstandig worden zal er altijd oorlog en vrede moeten zijn.

Willy.

Zonderhaatstraat.(2)

Ik kwam toch weeral zo’n ZONDERHAATSTRAAT naambordje tegen zeker? Bleef nog een half uurtje in de omgeving hangen in de hoop dat iemand zou binnen- of buitengaan, zodat ik enig idee had over de nationaliteit van die arme onder haat gebukt gaande mensen. Maar ijdele hoop!

Het bordje hing daar eenzaam te verkommeren vóór de groezelige gordijnen die me al evenmin een blik naar binnen gunden. Een fikse Belgische regenbui dreef me tenslotte verder zonder antwoord op mijn prangende vraag.

In gedachten telde ik dan maar de jaren achteruit in de hoop enig licht op die mysterieuze duisternis te werpen. Wanneer hadden die borden hun intrede gedaan? Blijkbaar voelde ik me aangesproken door het fenomeen, want wat als ik zelf zo’n hater was? Ik zou me niet erg lekker voelen, en moeten proberen daar iets aan te doen.

Psychologische hulp zoeken misschien? Een nieuwe ziekte aankaarten: Het “Zonderhaatstraatsyndroom”?

Oké, even in gedachten het verleden ingedoken.

De sixtees: Poolse en Italiaanse gastarbeiders stroomden binnen en vestigden zich hier. Werden hartelijk onthaald, pasten zich wonderwel aan en waren dankbaar voor de geboden werkgelegenheid.

De seventies: idem met de Spanjaarden. Olé! Ons landje kon er maar kleur- en klankrijker bij worden. Gretig ook probeerden we de Spaanse restaurantjes en genoten van de roffelende flamenco gitaarklanken en de vrolijk kletterende castagnetten.

Tussen de regels door waren ook al Hongaren binnengestroomd als gevolg van de hevige onlusten in hun land. Geen probleem jongens, hier zitten jullie veilig. We delen onze hoorn des overvloeds ook graag met jullie, maar vragen in ruil wél dat jullie hier werken. En dat deden ze ook.

En er kwamen Chinezen… leerden ons de lekkere chinese keuken kennen. Een meerwaarde voor onze cultuur. Ze bleven zich wel wat afzijdig houden, maar trokken hun plan en waren een zeldzaam verschijnsel bij het OCMW.

Er volgden Indiërs. Tamils of Hindoes… toeternietoe. Ze behielden hun geloof, profiteerden niet, en leefden in hun eigen wereldje, dat wij gewoon respecteerden.

Ook negers begonnen binnen te stromen. Maakten we problemen? Neen! We staken de hand in eigen borst en bekenden ootmoedig dat wij ooit ook heel duchtig hadden geprofiteerd van de rijkdommen van hún land. En ook die negers maakten weinig problemen met hun gastheren.

Zonderhaatstraten? Jawel hoor! Dat waren àlle straten, en niemand zou het in zijn hoofd gehaald hebben dit met zo’n bordje extra te moeten benadrukken. Méthaatstraten bestonden namelijk nog niet.

En dan… kwam Noord Afrika overgespoeld… Met Tunesië in de voorlinie, maar ook dié vonden we aardige, vriendelijke lui. En tot op heden blijf ik dat vinden. Islam? Geen probleem jongens… godsdienstvrijheid staat in onze grondwet. Doe maar wat jullie denken te moeten doen. En dat deden ze ook, bescheiden en als welkome gasten.

En dan plots, alsof een spoelbak werd doorgetrokken, stroomde de rest van Noord Afrika mee. Oei! Was dàt even schrikken! De rollen werden prompt omgekeerd. Dat waren geen gasten meer… dat waren eisers! Zij moesten zich niet aanpassen aan ons, wij moesten dat doen aan hen!

Ze vonden ook onmiddellijk broodwinning: bij de OCMW’s en de ‘Sint Ticaten’! Die gooiden hun deuren gretig wagenwijd open. En het gaf niet dat Sint Ticaat tot een ander geloof behoorde! Zo lang zijn zak maar vol bleef en hij hem met kwistige hand bleef uitstrooien over al dan niet gesluierde hoofden.

En tot overmaat van ramp: onze politici speelden het spelletje mee. De geschiedenis herhaalde zich! Hadden ze het spelletje van ‘mijn naam is haas en ik weet nergens van’ ook niet gespeeld toen de tweede wereldoorlog dreigde uit te breken? En hadden ze kort daarna niet het hazenpad gekozen naar Engeland, hun ‘geliefde volk’ overleverend aan de bezetter? En erger nog: toen de laatste sirene enkel nog het ‘All clear’ liet horen, keerden ze terug en wisten het nog te maken dat de enige man die niét was gevlucht, met name de koning, als landverrader werd afgezet!!! Je moet het maar kunnen wijsmaken aan het gepeupel.

En aldus denkend naderde ik de waarheid en moest ik me niet langer afvragen wie die ‘haat in de straat’ had veroorzaakt: diegenen die nu die bordjes aan hun raam hangen.

Probleem opgelost. Een pak van mijn hart. Ik hoef niet ‘mea culpa’ te zeggen.

Willy

U.F.O.’s…

Wie regelmatig naar zenders als National Geografics kijkt kan er niet onderuit: om de paar dagen is er wel weer een of andere documentaire over U.F.O.’s. Leuk in beeld gebracht… keiharde voorstanders en keiharde tegenstanders wedijveren met klinkklare bewijzen of klinkklare onzin.

Eén ding moet je de makers toegeven: pro en contra komen altijd in gelijke mate aan bod, en zélf nemen ze nooit een stelling in. Zo mag ik het horen.

Bestaan ze echt, die buitenaardse ‘verschijningen’? Ik sluit niets uit, maar wil me er ook niet aan vergapen. Vroeger verscheen de maagd Maria, nu verschijnen ufo’s… Is er soms ergens een raakvlak?

Jawel! We zijn niet graag alleen! We smachten als het ware naar boven- of buitenaardse wezens die ons enige zekerheid over ons bestaan zouden kunnen bijbrengen.

Onzekerheid is bijgevolg het sleutelwoord. We voelen ons onzeker zonder partner, voelen ons onzeker zonder thuis, voelen ons onzeker zonder favoriete club, zonder familie of zonder vaderland. Met andere woorden: het oeroude ‘stammenprincipe’, waarin de stam nooit groot genoeg kan zijn, en waarin we ons pas behaaglijk en geborgen voelen als er ‘iets of iemand’ boven ons staat die al onze vragen kan beantwoorden.

En als we dit alles hebben, gaan we nog een stapje verder en gaan op zoek naar iets of iemand hierboven of hieronder die ons nu toch eens haarfijn moet komen vertellen of we het nu goed doen of niet, of wie al dan niet gelijk heeft in zijn manier van leven.

Dat zal wel onbewust de onderliggende gedachte zijn bij die felle voorstanders van ufo’s, maar daar is het mij niet om te doen. Ik ga er liever van uit dat we het allemaal veel te ver zoeken, en daardoor vergeten in onszelf te kijken. Want alleen daarmee, en niét met iets dat van daarbuiten komt, zullen we het uiteindelijk moeten doen.

Want hoewel ouders natuurlijk een grote rol spelen in ons leven, worden we toch, op geestelijk niveau, naakt en alleen geboren, en zullen ook naakt en alleen moeten sterven. En op dat moment zal de rijkdom die we tussen die beide uitersten hebben opgebouwd niet bestaan uit euro’s of dollars, maar uit wat we vanbinnen aan rijkdom hebben vergaard.

Geloven in ufo’s? Ach wat… ik lig er niet wakker van. Dat we niet alleen zijn in het universum is wel zoveel als zeker. Hebben die anderen de technologie om tot hier te komen?

Dat hebben ze niét, of dat hebben ze wél. Hebben ze het wél, dan zijn ze al veel verder geëvolueerd dan wij, en in dit geval denk ik niét dat ze er veel voor voelen om met ons te communiceren. Ze zouden wel gek moeten zijn.

Ik stel me al zo’n ufo-mensje voor, rondjes draaiend rond die gekke planeet aarde en kijkend naar de aardse TV zenders… Zijn commentaar zal steevast zijn:

“Afschuwelijk! Barbaars! Dat volkje laten we maar liever nog een paar duizend jaar in eigen vet stoven tot ze wijs genoeg geworden zijn om onderling akkoord te komen. Daarna zien we wel”.

En ja, misschien doet een dergelijk ufo-mensje wel eens een fout en komt ongewild in beeld.

Maar dan moeten we niét meteen de pretentie hebben te denken dat hij er ook maar iéts voor voelt om nader kennis te maken met ons barbaarse ras. Het zal wel gewoon een klein stuurfoutje zijn geweest! Niet de moeite om het nieuws te halen… niet de moeite om over te zeveren.

Willy

Gelovig zijn.

In mijn prille jeugd reeds, ging ik vertwijfeld op zoek naar de betekenis van die vreemde uitdrukking: ‘Gelovig zijn’. Ik begreep het niet! Ik had eerder gedacht, en ook al ondervonden, dat je niet zomaar iedereen mag geloven. En nu moest dat plots wél? Ik snapte de logica er niet van. Kwam zeker weeral door die rare karaktertrek van mij: alles proberen te analiseren en alles waar geen logica in te vinden was, naar de prullenbak te verwijzen?

Jawel, ik begreep wel wat meneer pastoor ermee bedoelde: braaf zijn, je naaste beminnen, niemand kwaad doen… Maar! Wat had dat met het werkwoord ‘geloven’ te maken? Was je dan pas een ‘gelovige’ als je je alles op de mouw liet spelden en niets controleerde? Toch àl te gek?

Ik leefde, ik dacht na, ik paste me aan aan mijn omgeving, ik leerde vlot op school, maar met ‘geloven’ had ik een probleem. Wie geloven? Wat geloven? En als iemand je leugens vertelt, moet je die dan ook geloven? Als iemand je zegt dat je mensen met andere ideeën moet vermoorden, geloof je dat dan?

Tja, dat werkwoord ‘geloven’ leek wel een heel gevaarlijk werkwoord, en ik begon me slecht op mijn gemak te vinden!

Lag het soms aan mij? Was het omdat ik niet op een katholieke school zat en maar af en toe… in de zondagsmis… die vreemde mannenfiguur, gekleed in vrouwenrok, allerlei vreemde poespas zag maken aan het altaar?

Het leek me allemaal zo wereldvreemd en hield eigenlijk in: “Zet je verstand op 0, hou op met denken, en luister enkel nog naar wat wij je vertellen’. Maar dat vertelde meneer pastoor, dat vertelde de rabbijn, dat vertelde de Iman, dat vertelde de boedhistische monnik… en dat vertelden ze allemaal op een andere manier en telkens weer ging het over een andere god. Er bleek nogal veel concurrentie te bestaan in die branche!

Hoe ouder ik werd, hoe meer problemen ik daarmee kreeg. Meneer pastoor bleef er pertinent op hameren dat je hém moest geloven. Maar… hoe kon ik weten of hij soms geen leugenaar was? Of zélf door leugens was misleid?

Ofwel zei hij, om zijn woorden kracht bij te zetten, dat je god moest geloven. Die stond namelijk veel hoger op de ladder en was onfeilbaar.

Allemaal goed en wel, maar waar woonde die? ‘In de hemel en op aarde en op alle plaatsen’ was dan het gratuite antwoord, Tja.… ga dààr maar eens naar op zoek! Dat leek me niet bepaald een betrouwbaar adres! En iemand die geen betrouwbaar adres kon opgeven heb ik nooit heel erg vertrouwd. (Wantrouwige Willy toch!)

En zelfs al zou ik ooit dit mistige adres vinden, dan nog kon ik er niet 100% van op aan dat dààr, en daar alleen, de waarheid werd gesproken!

En dus kreeg ik al gauw door dat ik met geloven niet erg dicht bij de waarheid zou geraken. En liever dan me al die mystiek te laten wijsmaken, ging ik me nu concentreren op de geschiedenislesjes en liet dat geloven maar over aan het meer debiele percentage van mijn leeftijdsgenoten.

Geschiedenis was tenminste tastbaar. We leerden over mensen die echt hadden bestaan, en gaandeweg leerde ik daar op mijn eigenwijze manier de samenhang van begrijpen.

Er waren namelijk tijden geweest waarin de mens nog geen kans kreeg om fatsoenlijk te worden opgeleid in fatsoenlijke scholen. Die waren er immers niet, en leraren al evenmin. Kennis werd angstvallig door de ‘geleerden’ verborgen gehouden. Het delen met anderen zou hun positie namelijk in gevaar kunnen hebben gebracht.

Wie toevallig de macht had, moest die macht ook op een of andere manier weten te behouden door de ondergeschikte massa onder de knoet te houden. Daarom was die massa wijsheid bijbrengen natuurlijk geen optie.

En wat kon er nu beter werken op de domme massa dan over goddelijke en onzichtbare wezens en demonen te gaan fantaseren, en dit te laten GELOVEN door de ongeletterde bevolking? Niet eens een moeilijke opdracht… zo lang je ze ongeletterd kon houden.

En ja, zo moet het woord ‘geloven’, in de betekenis die de religies daaraan geven, in de wereld zijn geraakt. Geloof kreeg ook vele vormen aangemeten en naar gelang het in hun kraam paste, werden weer beter aangepaste sprookjes verzonnen door de heersende klasse.

Als het ze goed uitkwam preekte het ene geloof dan wel over zachtaardigheid, het andere hield dan weer een regelrechte oorlogsverklaring tegenover andere volkeren in…

Vandaar dat botsende culturen het nooit goed samen hebben kunnen vinden. Dat zal pas kunnen als niemand zich nog dergelijke schijnheilige sprookjes laat wijsmaken.

Maar dat geloven bleef zo doorgaan tot in de late middeleeuwen. Tenminste, het ‘vast en onwrikbaar geloof’ waarvan de mensen heilig overtuigd waren bij gebrek aan een betere opleiding.

Toen ging het, naarmate de mensheid betere onderwijskansen kreeg, langzaam maar zeker afzwakken tot iets dat je ergens wel respecteerde, maar ook tot iets waarin eigenlijk nog maar heel weinigen geloofden.

Maar wat zagen we dàn gebeuren? Velen begonnen te doen alsof. Want het bracht op! Met kerstmis bevoorbeeld kon je dan met één vroom oog Maria aanbidden, en met het andere oog de ezel in de stal in de gaten houden, er waakzaam op lettend dat die braafjes ezel blééf en voor je bleef buigen.

Halverwege de twintigste eeuw kon je nog niet openlijk zeggen dat je niet geloofde. Dat klonk alsof je bekende een misdadiger te zijn. En toen ging ook dié mentaliteit afzwakken en bleef er eigenlijk niéts meer over. Ook geen waarden meer, en dàt was toch eventjes schrikken!

Dat gebrek aan waarden is eigenlijk niet te wijten aan ‘niet meer geloven’, maar kan eerder worden aanzien als een van de naweeën van het wél geloven! Het was ons plots ontnomen, en we hadden niet direct een alternatief.

Generaties lang was naar de kerk geluisterd, de kerkelijke indoctrine had ondanks alles toch ook menselijke waarden bijgebracht aan vele generaties, het was ingebakken en ingeworteld in ons onderbewustzijn en plots was het er niet meer.

En toen het wegviel zaten we met een leegte. Een erg gevaarlijke leegte! De positieve helft van de bevolking ging verstandig redeneren en nadenken. Het negatieve deel vond echter dat nu alles kon en alles mocht! En vóór we het wisten zaten we op een gevaarlijke tijdbom.

Ik vrees echt dat er nog een paar generaties zullen moeten over gaan alvorens we weer als normale mensen in een normale samenleving zullen kunnen functioneren zonder te ‘geloven’, maar door te leren dat het universum wel degelijk eerlijk is, dat we wel degelijk beloond worden voor wat we doen, en dat we ons, als we goed doen, echt geen zorgen om de toekomst moeten maken.

Datgene wat we altijd god noemden is er wel ergens… en dat zullen we op tijd en stond wel ervaren. Echter zeker niet op de manier die de verschillende religies ons ondanks beter weten proberen wijs te maken.

Zó ver zijn we nog niet, maar het is toch al een stap in de goede richting dat de meerderheid van ons volk dat klakkeloos geloven heeft afgeschud.

En dat niemand… niémand het wage zich in onze cultuur te komen nestelen om ons opnieuw naar die duistere middeleeuwen te proberen te slepen!!!

Want dan zouden we onze zachtaardige, gastvrije mentaliteit wel eens kunnen verliezen!

Amen.

Mijn geloof

Wat ik nu met jullie wil delen vind ik zelf zo absurd dat ik het hier niet durf neer te schrijven. Velen zullen het toch niet begrijpen, of de theorie gewoon te belachelijk vinden. Daarom schrijf ik het ook niet!

Pssst: Wie het toch wil horen: het steekt hierbij als pdf-bestandje in de bijlage ‘elektronica’. Tip: fout van mij! Letters ingesteld op 200%! Verminder die bovenaan naar 100%!

Willy.