Nostalgie.

Vermits het me de laatste dagen een beetje aan inspiratie ontbreekt, nog maar eens wat commentaar op een nieuwsflash van vandaag:

- Een gemeentebestuur wil “rekeningrijden” invoeren in een woonwijk;

- Een ander gemeentebestuur (Oostduinkerke) wil dan weer slagbomen aan de toegangswegen tot een woonwijk.

Waarom? Twee keer raden: er zijn weer jankers actief geweest!

Het drukt me nog maar eens met de neus op hoe mensen bestaan…

Ze hebben een huisje gebouwd in een gedroomde wijk. Een paradijsje op aarde. Dan komen ze er wonen, en oei!

Hier rijden auto’s!!!

Jank jank bij de politie; jank jank bij de schepen… jank jank bij de burgemeester…

In plaats van tevreden te zijn met hun gedroomde stekje onder de zon en te bedenken hoe gelukkig ze zich mogen achten, gaan ze hun hele territorium angstvallig afzoeken tot ze dat ene stofje hebben ontdekt dat hun paradijsje ontsiert.

Dergelijke mensen verdienen niet mooi te wonen! Dergelijke mensen verdienen wél dat hun gejank wordt aanhoord en goedgekeurd! Want dàn pas zullen ze beseffen hoe ze zichzelf in nesten gejankt hebben.

Want er komt familiebezoek… moet betalen om tot bij hun nestje te geraken. Of de slagboom opent niet. Idem vriendenbezoek, leveringen aan huis en noem maar op. Of dachten ze dat die camera’s of slagbomen zo intelligent zullen zijn dat ze élk mogelijk familielid, vriend, dokter of wie dan ook nu of in de toekomst zullen herkennen?

Zéker niet! En ik wens het die mensen van harte toe dat ze hun zin krijgen en het zich achteraf grondig beklagen…

Bovendien, door het verkeer te weren in een woonwijk, weer je ook een vorm van sociale controle, met als gevolg dat het inbrekers en verkrachters wel heel gemakkelijk gemaakt wordt! Niemand die op je vingers kijkt.

Nog maar eens een schoolvoorbeeld van het egoïsme van sommige mensen: in feite zouden ze weer, net als in de oertijd, in ‘stammen’ willen gaan wonen, rondom afgesloten met hoge, scherpe palen om alle vreemden te weren.

Het enige dat ze daarmee bereiken is zichzelf in een sociaal isolement plaatsen. Maar zover denken ze natuurlijk niet na als ze met hun gejank beginnen!

Een gemeentebestuur dat zich dergelijke nonsens laat aanpraten zou toch ook eerst twee maal moeten nadenken!

Niet alleen brengen die jankers op die manier zichzelf in de problemen, maar als één gemeentebestuur dit toelaat en uitvoert, wordt een voorgaande geschapen, zullen anderen hetzelfde eisen en wordt ons landje binnen de kortste keren veranderd in duizenden ‘verboden’ eilandjes waar we omheen moeten laveren.

Sluipverkeer? Laat me niet lachen! Dat moet je bij de oorzaak aanpakken, en niet bij het gevolg! Als onze autowegen leefbaar, of 'rijdbaar' worden gemaakt, zal niemand de behoefte krijgen om sluipwegen te gaan opzoeken!

Politici, denk twee keer na: besturen is niét je ‘laten rijden’, en zéker niet door jankers.

Mensen zijn soms ware meesters in het scheppen van allerhande ingewikkelde constructies, waarbij de eenvoudige werkelijkheid wordt verdoezeld achter hopeloos ingewikkelde procedures. Schoolvoorbeelden hiervan vinden we vooral terug bij de financiële instellingen: je wordt uitgenodigd om de laatste nieuwe trend in geldbelegging uitgelegd te zien en liefst zo snel mogelijk in te tekenen in een of ander ondoorzichtig systeem om je winst niet mis te lopen.

Een groots en ingewikkeld opgezette constructie wordt je voorgeschoteld. Het wordt uitgebreid uitgelegd met vooral de nadruk op: “je kunt alleen maar winnen met in te tekenen”.

Je snapt niets van de hele uitleg, vind jezelf een stomme uil, maar dat is juist de bedoeling: een ondoorzichtig scherm creëren!

Voor de leek is het een totaal ondoorzichtige constructie, maar als de verkoper voldoende gewiekst is krijgt hij je zover dat je intekent. Intekent op iets dat je dan maar ‘beweert’ gesnapt te hebben omdat je nu eenmaal niet graag voor een dommerik doorgaat, maar waar je in werkelijkheid geen jota van snapt, tenzij misschien dat ‘alleen maar winnen’. En ja, sommigen trappen er dan maar in.

Maar goed… het is een gok zoals er zoveel zijn, en soms kan een gok wel winstgevend zijn. Sans rancune ten opzichte van de banken dus. Maar wat mij betreft:

Wat ik niet helemaal, of helemaal niet begrijp, zal ik ook nooit tekenen!

Maar constructies gaan verder… vooral dan in de hogere regionen van het onderwijs. Ook dààr worden verschillende vormen van constructies opgezet, maar met een ander doel.

Zo bijvoorbeeld is bij sommige mensen de drang en gave om mensen te genezen aangeboren. Dit soort mensen heeft niet echt veel studie nodig om hun genezende gave als beroep uit te oefenen. Een paar jaar ‘leercontract’ bij een goede arts zouden ruimschoots volstaan om zelf een ‘vakman’ te worden en veel universitair geschoolden te overtroeven.

Maar het mag niet! Zonder de nodige universitaire studies mag je geen poot uitsteken naar je lijdende medemens!

En dus komen heel dikwijls, in plaats van terzake begaafden, vooral dié mensen aan bod die over de nodige financiële middelen beschikken om de studies te betalen, én als enige gave hebben dat ze snel theorieën vatten en onthouden.

Of dergelijke studenten echt goede dokters zullen worden betwijfel ik sterk, want de trieste realiteit liegt er niet om: bij het minste ‘ernstig’ probleem stuurt de huisarts je door naar een specialist, speelt die specialist je door naar een prof, en krijg je van die prof te horen dat er niets aan te doen is en je er moet leren mee leven…

Verwonderlijk dat je zoveel ‘zelfhulp’ vindt op internet, geschreven door weer leken die dezelfde problemen aan den lijve ondervonden en ook niet konden geholpen worden door de intellectuelen?

Waar steekt nu de ‘constructie’ in dit verhaal? Wel, vooral in het feit dat iets dat in wezen heel simpel is, met allerlei intellectuele poespas tot een hopeloos ingewikkeld verschijnsel wordt vervormd. Zò ingewikkeld dat het maar door een klein percentage studenten in dié vorm verwerkt kan worden.

Afgestudeerden staan dan ook zelden stil bij de essentie: een mens die pijn lijdt. Die pijn logisch analyseren om tot een oplossing te komen is er ook niet meer bij. In plaats daarvan gaan ze hun geheugen afzoeken naar aangeleerde theoretische poespas; niét direct om de persoon in kwestie te helpen, maar eerder om hun eigen bestaansrecht te bewijzen.

En toch moeten zelfs topwetenschappers toegeven dat eenvoud het kenmerk van het ware is.

Zo is bevoorbeeld het wiel toch wel héél eenvoudig, hoewel het een der geniaalste uitvindingen aller tijden is.

Gelukkig dat in de tijd dat het werd uitgevonden nog geen universiteiten bestonden, want dan had de uitvinder zijn uitvinding eerst moeten bewijzen via duizenden omwegen, procedures en formules. Tegen de tijd dat hij dit alles had verwerkt was hij al goed gek geworden en zou het verschil tussen een wiel en een koe niet eens meer kunnen onderscheiden, laat staan dat hij het wiel nog had kunnen uitvinden.

Mij zul je niet horen zeggen dat er geen universiteiten mogen bestaan. Integendeel! Als er dan al ontwikkelingen op elk gebied komen, dan is het wel dank zij hen.

Maar het is verkeerd om dié afgestudeerden de praktijk in te sturen. Die mensen zouden enkel mee verder mogen werken aan die ontwikkelingen, dààr hun beroep van maken, en de praktijk overlaten aan anderen, die er aanleg voor hebben, en de ‘stiel’ al snel onder de knie zouden krijgen via een leercontract!

Ik acht me gelukkig dat ik heb kunnen toekijken toen ook de verkeerswereld via hogescholen door ‘intellectuelen’ werd overgenomen, en heb daar heel veel geleerd over hoe je constructies kunt opzetten die de praktijkmensen in hun blootje zetten en het zaakje in handen van theoretici spelen.

En ik moet zeggen: ik heb ervan genoten. Voor mij hoefde het toch niet meer, de pensioenleeftijd was nabij. Ik had er geen behoefte aan me in hun theorieën te verdiepen, maar vond het eerder heel interessant te mogen vaststellen hoe ze simpele zaken zo ingewikkeld wisten voor te stellen dat het je met stomheid sloeg. En had ik niet beter geweten, ik had me heel minderwaardig gevoeld in het bijzijn van al die zelfverzekerde ‘geleerden’ waar elk bestuur mee begon te dwepen.

Waar je ooit, met één blik op de praktijk, een oplossing bedacht en ook verwezenlijkte, mocht dat plots niet meer. Neen. Eerst moest een verkeersstudie over de omgeving worden gemaakt. Die studie moest dit en dat bevatten… mocht zus en zo dan weer niét bevatten… Er moesten (weeral) honderden bladzijden ‘straf’ worden geschreven… de motivatie moest er zus en zo uitzien… en dan mocht je misschien… héél misschien en als je heel braaf was… een zebrapadje over een straat laten schilderen. Een klus die in hoogstens een uur zou kunnen geklaard zijn, moest nu maanden aanslepen.

Hoe je je huiswerk had gemaakt was pas belangrijk en doorslaggevend. De praktijk deed er niet toe want de plaats waar je dat zebrapad wou leggen hadden ze toch nog nooit gezien en zouden ze ook nooit zien!!!

Om krankjorum van te worden… en glimlachend ging ik met een zucht van verlichting met pensioen. Gelukkig om die laatste levensles nog nét te hebben kunnen meemaken in mijn carrière… maar bezorgd om de toekomst van het verkeer nu het in handen was van dergelijke malloten.

Ik bekijk de zaken vanuit mijn persoonlijke ervaringswereld, maar het is in alle lagen van de maatschappij hetzelfde: wereldvreemden nemen het beleid over. En jawel, we liggen goed op ramkoers!!!

Wat te denken bvb van de tabakhandelaar uit Oostende die een ongelooflijke monsterboete kreeg omdat hij… ocharme… een plastic aanstekertje cadeau gaf bij een slof sigaretten? “Reclame voor tabak” heette het monsterverdict! Erger dan massamoord.

Hallo Wetstraat? Is daar nog iemand te vinden die op de planeet aarde leeft?

Willy.

De media beginnen stilaan meer en meer te zwijgen over wat er in de Wetstraat gebeurt. Ze worden het ook beu om elke dag met een nieuw zinloos verzinsel af te komen die de kijker al lang niet meer geloofwaardig acht.

Ik vrees dat we echt op ramkoers liggen naar een ingrijpende verandering in onze totale leefwereld, en kan enkel maar hopen dat voor één keer het gezond verstand de bovenhand haalt.

Onze democratie is in de negentiende eeuw van de grond gekomen als een raket. Een goed democratisch concept, een goede grondwet, goede leiders, welwillende en werkzame bevolking.

De raket volgde een welbewuste koers, werd goed bestuurd en maakte zichzelf steeds beter. Tot… tot het té goed werd en tévelen wilden mee profiteren van dat succesverhaal. Zowel op politiek gebied (steeds meer ‘leiders’ die de koek moesten delen) als op burgerlijk gebied (steeds meer buitenlanders die wilden komen meeprofiteren).

- De politici hadden het gemakkelijk: alles lag goed op koers, ze moesten zich enkel maar laten betalen om ‘er bij te staan en ernaar te kijken’, en dat deden ze ook. Ze dachten dat het altijd zo zou blijven en ze dus een gemakkelijk en vetbetaald jobke hadden.

Het hàd ook altijd zo kunnen blijven… als ze hun verantwoordelijkheid hadden opgenomen en van zodra zich een nieuw fenomeen voordeed er op geanticipeerd. En er hebben zich ondertussen al heel veel nieuwe fenomenen voorgedaan waarop nauwelijks werd geanticipeerd. Integendeel; er werd negatief geanticipeerd door ‘de boel boel te laten’: vreemdelingen stroomden binnen. Laten begaan is de gemakkelijkste manier. De eigen bevolking strenge wetten opleggen ten opzichte van die vreemdelingen moet dan maar weer je eigen laksheid camoufleren en is makkelijker dan die vreemdelingen regels op te leggen, want die zouden je misschien niet begrijpen en dan sta je voor aap.

- De autochtone bevolking was ondertussen ook al zo verwend dat ze er aanvankelijk geen been in zag de ‘vuile of zware jobkens’ door vreemden te laten doen… de sociale vangnetten werden toch jaar na jaar versoepeld, dus, waarom nog uit bed komen? Want ja, ook dàt had die nieuwe generatie politici bewerkstelligd: om stemmen te ronselen steeds meer geld over de brug gooien om de luiaards ook een menswaardig bestaan te geven.

En toen kwam een tijd… dat het telaat was. Toen wilde de doorsnee Belg wel weer aan het werk, maar stelde vast dat de vorige generatie het al helemaal had verkolven door zowel tewerkstelling als sociale vangnetten vooraal aan vreemden te hebben toegewezen.

En nu?

Tja… nu is die raket, door zo lang onzinnig en onverantwoord bestuurd te zijn geweest, op een ramkoers geraakt. Waar gaat hij heen? Wat zal hij uiteindelijk rammen? Geen mens die het nog weet. Eén feit is zeker: België zal vroeg of laat de eerste zijn om te bewijzen dat elke democratie die niet op een verantwoorde manier wordt bestuurd op de duur zichzelf moet vernietigen.

En meer nog: hoe beter die democratie aanvankelijk werkt, hoe sneller de stuurloosheid intreedt! Waarom? Om wat ik al dikwijls vertelde: als iets goed werkt willen al te veel opportunisten er mee van profiteren.

En die opportunisten vind je zowel onder de autochtonen, de allochtonen, als vooral… onder de vetbetaalde politici!

Onder de grootste oorzaken van die ramkoers zie ik vooral:

1. Waarom moesten de politici hun verantwoordelijkheid nog maar eens spreiden over heel Europa? Hadden we het niet goed apart?
Antwoord: Gemakshalve maar laten begaan! Europa wil het? We doen mee. “The easy way”.

2. Waarom werd niet op een logische manier geanticipeerd op de vele migranten, door ze zich te leren aanpassen aan onze levensstijl, in plaats van onze levensstijl aan te passen aan de vreemden?
Antwoord: gemakshalve maar laten begaan! De migranten willen het zo? We doen maar mee!”The easy way”.

Tja, zodra een auto, boot of vliegtuig bestuurd wordt door iemand die er alleen maar staat naar te kijken zonder verantwoord te sturen, doet hij zijn eigen zin en komt vroeg of laat op een ramkoers naar… whatever!

Momenteel kunnen zelfs de politici enkel nog staan kijken waar dat stuurloze ding uiteindelijk zal terechtkomen… En elk tegenwoordig schaars bericht over wat er in de Wetstraat gebeurt bewijst weer dat het zo is.

Willy.

Nog even wil ik verder doorgaan op partnerkeuze en de manier waarop we die keuze maken, of ons aan een mogelijke partner voorstellen, want ook dàt verschilt grondig tussen man en vrouw.

Mannen hebben vooral prestatiedrang en meten hun waarde af aan hun positie op de sociale ladder. Als ze dan een partner proberen te werven gaan ze helaas heel dikwijls dik overdrijven, om niet te zeggen ronduit liegen; zowel over hun sociale als hun financiële positie.

Met andere woorden, ze proberen de vrouw ervan te overtuigen dat ze bij niemand veiliger, meer beschermd, en financieel onafhankelijker kan zijn. En helaas… de vrouw loopt toch zo graag in die ‘verkoperpraatjes’!

Als die praatjes dan ook maar enige vorm van waarheid bevatten is er geen vuiltje aan de lucht. Maar helaas… vooral jonge mannen die nog veel te bewijzen hebben, overdrijven er maar op los. Vooral ook omdat ze al gauw ondervinden hoe snel een vrouw daar inloopt en hoeveel meer kansen ze krijgen op die manier.

Een man met weinig scrupules die zondermeer een vrouw wil versieren, ongeacht zijn eigenschappen of positie, ziet hier een heel braakliggend terrein voor zich opengaan… en duikt er maar wàt graag in.

Mooie meisjes zijn hier bovendien nog de eerste slachtoffers van, want natuurlijk zoeken die praatjesmakers de liefste meisjes op en weten ze nog te veroveren ook. Met alle gevolgen vandien voor de relatie natuurlijk, want een relatie die begon op basis van leugens kan niet lang duren!

Bij meisjes liggen de zaken dan weer wat anders: jonge meisjes zijn allemaal heel lief (of doen zich zo voor). Een leuk snoetje helpt daar natuurlijk voor een groot stuk aan mee. Ze ‘lijken’ je de hemel op aarde te beloven. En echt bewust liegen, zoals veel mannen, doén ze eigenlijk niet.

Alleen: ze praten vanuit hun single standpunt, kennen het klappen van de zweep nog niet, hebben geen idee van de vele mogelijke gezinsproblemen die op korte of lange duur de liefde sterk in de weg komen te staan.

Dan trouwen ze… stellen vast dat het leven niet enkel uit rozengeur en maneschijn bestaat, en afhankelijk van hun instelling beginnen ze te veranderen van een lief meisje naar een twistziek ‘wijf’.

Dikwijls heb ik mezelf de vraag gesteld: “Wanneer, waarom en waardoor verandert een lief meisje in een ware bitch?”

Een pasklaar antwoord is er niet, want elke relatie is weer anders. Er staan evenwel veel mogelijkheden open:

Zijn fouten:

- De leugens van de man komen aan het licht en stellen teleur: de grote lantaarn verandert in een piepklein lichtje dat uitdooft bij het minste probleem.

- In plaats van de problemen aan te pakken, gaat hij ze doorspoelen bij de vrienden op café of club.

- Steun hoeft ze bij hem niet te zoeken. Ze moet het allemaal maar zelf oplossen.

- Wat eens een verzorgde gentleman leek, verandert snel in een viezerik die een spoor van vuil achterlaat in badkamer, toilet, living… in de veronderstelling dat vrouwlief nu maar de taak van zijn mama moet overnemen en overal achter hem aan komen met borstel en spons.

Haar fouten:

- Ze heeft zichzelf schromelijk overschat en stelt vast dat ze niet echt bestand is tegen de dagelijkse strijd om het bestaan. Ze wil dit echter niet toegeven en compenseert het door zich steeds meer autoritair op te stellen en foute beslissingen te nemen.

- Ze vertikt het raad op te volgen van de man, omdat dit haar een minderwaardigheidsgevoel geeft.

- Ze laat haar kinderwens in vervulling gaan, om, als het te laat is, vast te stellen dat ze helemaal niet met kinderen en alle problemen vandien kan omgaan.

- Of in tegengesteld geval: er komen kinderen, ze focust nu al haar aandacht dààrop, en heeft totaal geen belangstelling meer voor de man.

Fouten van beiden:

- Een van beiden is zuinig met het budget, de ander gooit het geld door deuren en vensters.

- De een wil de kinderen echt ‘opvoeden’, de ander wil ze alleen maar verwennen.

- De een is een huismus, de ander wil nooit thuis zijn.

Het ‘lijkt’ allemaal heel goed op voorhand vast te stellen, maar niets is minder waar. Zo bijvoorbeeld zijn er maar weinig mannen die echt graag dansen. Toch, als ze niet getrouwd zijn, doen ze het en doen ze het graag… maar enkel maar om een meisje te versieren! Eens getrouwd valt dit motief weg en is het gedaan met dansen.

De meeste vrouwen daarentegen dansen graag, voor het dansen op zich. Of er nu al dan niet bijbedoelingen zijn, voor hen is het soms een uitlaatklep.

Ik zet dit alles graag even op een rijtje, tot lering van wie er een boodschap aan heeft. Of iemand daar ooit voordeel kan uit halen weet ik niet. Ik kan enkel maar hopen dat een verwittigd mens er twee waard is…

En als het dan toch spaak loopt rest er toch méér dan het aanvragen van een scheiding. Het alternatief is: leren omgaan met een mens die totaal anders is dan jijzelf, leren werken aan jezelf (véél makkelijker dan aan de ander), en begrip opbrengen voor het feit dat we allemaal verschillend zijn.

Maar dat moet dan wel weer van beide kanten komen.

Willy.

Overleg.

Overleg kan vele namen hebben: vergadering… conferentie… werkgroep… ronde tafel gesprek… en last but not least: parlement! Maar uiteindelijk komt het er telkens weer op neer om met een aantal personen tot een consensus, of compromis te komen over een of ander onderwerp. En daar juist wringt het schoentje! En ik kan gelukkig spreken van ervaring met die materie.

Het succes van dergelijk overleg hangt van veel zaken af, en vooral van het aantal personen dat er aan deelneemt en hun wil om eventjes partij- of persoonlijke belangen opzij te zetten en aan het algemeen belang te denken.

Zo is overleg tussen een vijftigtal personen van verschillende strekkingen al bij voorbaat tot mislukking gedoemd: om tot enige vorm van consensus te komen dienen àl te veel compromissen te worden gesloten die het basisidee totaal ontkrachten.

Want vijftig verschillende personen hebben dan weer vijftig verschillende ideeën over dat ene onderwerp. Sommige goed, sommige ronduit slecht voor het uiteindelijke resultaat.

Het ergste wat dergelijk overleg kan overkomen is dat er zich tussen de deelnemers velen bevinden die in werkelijkheid niets positiefs in te brengen hebben, maar er alles aan doen om toch een vinger in de pap te hebben, met alle catastrofale gevolgen vandien.

Waarom ze dat doen is eenvoudig: als het project lukt, willen ze kunnen zeggen dat het dank zij hun inbreng is. Mislukt het, dan is het de schuld van de anderen.

In mijn carrière heb ik mogen genieten van het voorrecht een (gemeentelijke) werkgroep te leiden (verkeer) met een tiental personen, die grotendeels aan dezelfde kar trokken. We hoefden maar weinig compromissen af te sluiten en streefden allemaal hetzelfde doel na. Er zaten politici mee aan tafel, en gelukkig kregen we ze op één lijn met dat doel: het algemeen belang dienen.

Dat ‘tiental’ lijkt me dan ook ideaal. Hoe meer er bijkomen, hoe moeilijker een consensus wordt, en uiteindelijk schep je dan alleen maar een schaap met vijf poten, en daar zit niemand op te wachten.

Dit alles in acht genomen, dwalen mijn gedachten dan dikwijls af naar onze regering (tenminste… naar de keren dat we er een hebben):

55 ministers van heel verschillende partijen en strekkingen moeten over het kleinste geschilletje net zo lang debatteren tot ze allemaal een beetje gelijk krijgen … in een wanstaltelijk compromis!!!

In het parlement moet een parlementslid zijn idee proberen te verkopen aan een hele zaal met allemaal verschillend-denkende leden, ofwel moet hij ook weer een compromis uitdokteren waarin alle tegengestelde partijen zich kunnen vinden!

Is het verwonderlijk dat België een land van compromissen is?
Is het verwonderlijk dat die compromissen zelden werken?
Is het niet duidelijk dat we op die manier op een ware ramp afstevenen?

Het zou veel, en véél beter kunnen met veel minder mensen. Beperk het aantal ministerszetels (zie de vergelijking met andere landen in een van mijn vorige columns), halveer het parlement en laat de eindbeslissing écht over aan de kiezer.

Hoe? Door wie de meeste stemmen heeft niet alleen premier te maken, maar hem ook de volle verantwoordelijkheid in de schoenen te schuiven. En dat kan alleen maar als hij in elk debat het laatste woord heeft en zijn beslissing doorslaggevend is ‘against all odds’.

Dàn pas kunnen we van een democratie spreken. Dàn zal de kiezer kunnen vaststellen of de man die ze daarvoor kozen het ook kan waarmaken of niet.

Dan zal de verantwoordelijkheid niet over tientallen andersdenkenden uitgespreid worden met als gevolg dat er eigenlijk niemand meer verantwoordelijk kan gesteld worden.

Want ook dàt is een van de bestaansredenen van die groepsgesprekken of parlementen: niemand is persoonlijk verantwoordelijk, fouten zijn altijd de schuld van de ‘anderen’, en de hele groep gaat altijd weer vrijuit.

Jawel, ik weet het, op mijn manier ‘lijkt’ de democratie eerder verkracht dan gediend omdat één man van één partij het voor het zeggen zou hebben. Lijkt een beetje op dictatuur. Maar dat is schijn! Als die man niet wereldvreemd is zou hij moeten weten wat er onder de burgers leeft, en als hij die belangen niet zou nakomen zou hij er bij de volgende verkiezing sowieso uitgebonjourd worden door de kiezer.

Nu echter worden de vele fouten van vele enkelingen gecamoufleerd en doorgeschoven naar de hele groep, die na een eventuele regeringsval uit onkunde, toch weer verkozen wordt.

Waarom? Gewoon omdat de kiezer door het bos de bomen niet meer kan zien. Wat uiteindelijk ook de bedoeling is, want zo kunnen dezelfde mensen steeds weer dezelfde fouten blijven maken zonder ervoor afgestraft te worden.

Ik kwam tot dit inzicht door een verrassende wending in mijn carrière. Ik had, vanuit een praktijkgerichte positie, een goed verkeersproject uitgewerkt en doorgespeeld aan mijn bestuur. Iedereen content… behalve mijn eigen ‘grote baas’ (omdat het idee niet van hém kwam).

En een nakende promotie voor mij werd daardoor doorgeschoven naar een ander. Wat mij persoonlijk trouwens weinig interesseerde! Later nam een overste die heel goed van de zaak op de hoogte was, me onder de arm en stelde voor om samen een ‘werkgroep verkeer’ te beginnen, juist om dergelijke wantoestanden in het vervolg niet meer op één persoon te kunnen verhalen.

Toen begreep ik het! Toen begreep ik hoe het systeem werkt en hoe je er zonder kleerscheuren kon doorgeraken. En ik aanvaardde het voorstel, hoewel het principe me wel wat tegen de borst stootte: als ik iets doe wil ik daar ook de volle verantwoordelijkheid voor dragen, wàt de gevolgen ook mogen zijn. Want struisvogelpolitiek was nooit aan mij besteed.

En wat die werkgroep betreft: later werd ik door sommigen verweten altijd mijn eigen zin door te drijven. Daar had ik geen probleem mee, want het kwam van mensen die zelf maar zelden iets in te brengen hadden maar toch nuttig waren: ze brachten problemen aan vanuit hun positie, die we dan samen oplosten.

Het zou me veel meer verdriet gedaan hebben als mensen terecht hadden kunnen zeggen dat een of ander project van ons een mislukking was.

Maar gelukkig… dat heb ik nooit moeten ervaren.

Willy

Relaties zijn eigenlijk combinaties! En zoals alle combinaties: ze werken of ze werken niet, ongeacht de individuele karakters van de deelnemers.

Als ik om me heen kijk zie ik heel veel niet werkende combinaties ondanks het feit dat beiden op zichzelf eigenlijk toffe mensen zijn. Lang heb ik gedacht dat het een kwestie van intelligentie was: om goed te begrijpen dat een ander persoon ook een andere gedachtewereld is, heb je toch een zekere mate van verstand nodig. Heb je dat niét, dan is de relatie tot mislukken gedoemd.

Tenzij natuurlijk je partner je complete evenbeeld is, maar dan wordt het weer weinig boeiend en gaat gauw vervelen.

Maar er moet toch meer aan de hand zijn, want dieren zijn helemaal niet intelligent, en bij hen werkt het partnership wél probleemloos. Zijn we dan té intelligent? Zo intelligent dat we denken dat ons eigen gedachtegoed het enige zaligmakende is en dat alles wat daarvan afwijkt verkeerd is? Dat we ons niet meer kunnen inleven in andere werelden? Want inderdaad, als elke mens een eigen wereld is, dan is het nog erger gesteld met de twee geslachten: dat zijn twee afzonderlijke zonnestelsels die compleet anders reageren en vele lichtjaren van elkaar af staan.

Maar goed, als je dit alles goed overdenkt en je hébt de juiste mate van intelligentie: niet te weinig om de ander te kunnen begrijpen; niet teveel om je eigen persoontje niet als het middelpunt van het universum te zien, dan moet je toch ook de juiste keuze kunnen maken?

Helaas! Neen! Dan heb je misschien een stapje vóór, maar het is maar een heel klein stapje. Want zeg nou zelf: waarnaar kijk je, als je een passende partner zoekt? In de eerste plaats naar het gezicht en figuur. “Ziet er goed uit”… “Ziet er braaf uit”… “Ziet er stoer uit”… “Ziet er sexy uit”… “Precies wat ik zoek”…

Enfin, de wereld lijkt, vooral voor jonge mensen, één groot uitstalraam waaruit je maar te kiezen hebt, en het ‘lijkt’ allemaal “WYSIWYG” (What You See Is What You Get).

En daar begint het dan al: niets is minder waar!

Ik heb mensen gekend met boeventronies maar met een gouden hart. Knappe meisjes van uiterlijk, maar vanbinnen ware heksen.
Sexy mensen die in werkelijkheid zo preuts als wat waren…
Intelligente gezichten met de hersenen van een koe…
Stoere mannen die alles leken aan te kunnen, maar in werkelijkheid grote lantaarns met een heel klein lichtje bleken…

Dus, ook hiér hebben we geen referentiepunt!

Oké dan, we laten het uiterlijk dan maar voor wat het is en richten ons op de binnenkant. Een goed gesprek zal ons al veel bijleren.

Vergeet het! Single personen reageren totaal anders dan koppels. Bovendien, in een gesprek wordt wel duidelijk hoe mensen dénken het te zullen doen. Of ze dat in de praktijk, en gekoppeld aan een minder goed passende partner ook zullen kunnen waarmaken, is helemaal niet zeker.

En dus blijft een geslaagde combinatie, hoé je het ook bekijkt, altijd weer een grote gok. Je hebt enkel de twee ingrediënten van een soepje gezien en je denkt misschien: “Prei op zich is lekker. Een sinaasappel op zich is ook lekker. Dus moet de combinatie van beide ingrediënten in een soepje ook lekker zijn”…

Als je het aldus gebrouwde soepje dan ook nog kruidt met de vele valstrikken van de wereld om je heen en de voortdurende strijd om het bestaan, kom je al gauw tot een walgelijk misbaksel!

En ja… dààr heb je de reden dat zoveel huwelijken op de klippen lopen. Dat is nu zo en was ook vroeger zo. Alleen is de drempel om te scheiden tegenwoordig veel lager geworden.

Vroeger bleven ze bijeen omdat het niet anders kon. Ze waren wel verplicht er het beste van te maken.

Nu scheiden ze omdat ze het niet langer uithouden en de stap naar scheiding een stuk gemakkelijker gemaakt is.

En zo komt het dat relaties altijd weer een gok zullen blijven.

Mijn vader zei me altijd: “Als je maar voor de helft bedrogen bent in een vrouw, dan heb je geluk gehad”.

Er stak waarheid in. Hij zei dat natuurlijk vanuit mannelijk standpunt, maar vanuit vrouwelijk standpunt is het niet beter; eerder nog slechter. Je zou het ook aldus kunnen stellen:

- Een man zoekt seks en begrip. Soms in dié volgorde, soms in omgekeerde volgorde naar gelang de volwassenheid.

- Een vrouw zoekt steun en geborgenheid. Seks is bijkomstig.

- Een man geeft die steun, of doet alsof hij die geeft… om ZIJN wens in vervulling te zien gaan.

- Een vrouw doet zich sexy voor om de gewenste steun te bekomen.

De puzzel wordt dus steeds ingewikkelder! Wie ziet nog de bomen door het bos?

Er is één groot lichtpunt: wie, ondanks alle valstrikken, toch een min of meer geslaagde combinatie heeft weten waar te maken mag zich gelukkig prijzen! Moet niet verder zoeken. Moet niet denken dat er méér te koop is in de wereld. Moet houden wat hij heeft en vooral bedenken dat je, in wélke relatie ook, altijd wat water bij de wijn moet doen.

Maar wat dan, in een geslaagde relatie, nog de grootste beloning is: je hebt iets kunnen waarmaken dat maar aan weinig mensen gegeven is. Het zou je moeten leren dat we beter af zijn dan de dieren die met elke relatie tevreden zijn. Want dàn pas kun je zeggen dat je relatie zo uniek is dat je totaal geen behoefte hebt aan de verleidingen van buitenaf.

Willy

1958… Mijn oudere zus die in Brussel woonde, zou trouwen, en mijn oudste zus en ik zouden een paar dagen in Brussel logeren, het trouwfeest meemaken, en een bezoek aan de expo 58 brengen.

We stapten uit het Zuidstation en … hogh! Op slag voelde ik me nederig en minderwaardig. Wàt een mooie stad! Het mondaine karakter ervan straalde je tegemoet. Een wandelingetje naar de woonplaats van mijn zus opende een nieuwe wereld voor me. Alles zo proper en net… nette mensen, propere straten en voetpaden… prachtige herenhuizen… ik waande me in een nieuwe en betere wereld.

Later kwam ik er nog dikwijls terug en kreeg er niet genoeg van. Ik moest alles zien: het centrum, de Marollen, de leuke winkeltjes, en de statige herenhuizen in de buitenwijken.

-o-o-o-o-o-o-

Anno 2010 stap ik op een zondagmorgen uit het Zuidstation… zie een aantal clochards, blank en bruin, op banken liggen slapen in de tunnel onder de sporen… neem even een kijkje op de zondagse Zuidmarkt, wandel door een paar straten die ooit eens de rijkdom van ons landje tentoon spreidden maar nu meer op mini-vuilnisbelten lijken. Kom op de Hallepoortlaan en kijk om me heen.

Onmiddellijk springt de middeleeuwse Hallepoort me in het oog: stralend in de zomerzon. De vroeger zwart en grauw ogende muren nu netjes grijswit na een grondige opknapbeurt.

-Chapeau Brussel, denk ik terwijl ik de gerenoveerde Zuidlaan dwars en het mooi gerenoveerde voetpad aan de andere kant bereik.

En dan…, tja, dan is het gedaan. Welke zware investeringen het stadsbestuur ook had gedaan in de heraanleg van wegen en voetpaden… het ligt vol afval. Half opgegeten broodjes, zakjes friet die met kleverige mayonaise aan de grond plakken… enfin, honger kun je hier in elk geval niet lijden want je kunt letterlijk van de grond eten.

De duifjes konden zich maar tegoed doen aan al dat lekkers, en die zijn er dan ook met hopen.

Keer terug naar de Zuidmarkt en besluit om aan de andere kant van de spoorlijn dan maar eens langs het Baraplein en de Clémenceaulaan door te lopen naar het slachthuis van Anderlecht, op zondag ook omgetoverd in een grote marktplaats, en ooit heel gezellig…

De Clémenceaulaan: één grote vuilnisbelt. Vervallen herenhuizen die in decennia geen laagje verf meer zagen… weinig of geen blanken op straat maar wél een kleurrijke mengeling van exotische rassen met fladderende lange kleden en hoofddoekjes.

-Hallo… ben ik nog in mijn vaderland? En nog wel in de hoofdstad?

Als ik kunstschilder zou zijn, zou ik hier een prachtig doek kunnen schilderen: ‘Het verval van Brussel’. Zou binnen enkele eeuwen een klassieker kunnen worden om de stommiteiten van de politici in de 21° eeuw aan de kaak te stellen.

Kom aan het slachthuis van Anderlecht… ving een glimp op van de bonte kraampjes binnenin, maar helaas, de ingang was kompleet versperd door een wriemelende massa uitheemse mannen die pratend en lachend op hun shoppende vrouwen stonden te wachten… Het friet- en drankkraampje aan de ingang draaide als nooit tevoren om die massa mannen van lekkers te voorzien.

Met een blik op de handtas van mijn vrouw leek het me geen goed idee ons door deze massa heen te worstelen. En dus maar onverrichterzake teruggekeerd naar de Midi, waar de markt ondertussen ook al op volle toeren draaide en je letterlijk op de ‘hoofd’- doekjes kon stappen. Ook geen veilig doorkomen aan.

Maar gelukkig wist ik nog een aantal Spaanse cafeetjes in de buurt, waar ik het verdriet van België kon doorspoelen op de tonen van een pittige Flamenco, en vergeten dat mijn vrouw enkele jaren geleden in de Brusselse metro werd beroofd van haar portefeuille uit haar handtas. En vooral… dat ik daarna nog een praatje maakte met die jonge Marokkaanse dief die o zo vriendelijk was en mijn vrouw zelfs had begeleid naar zijn vriendje, die haar prompt zijn zitplaats in de overvolle tram afstond.

Gelukkig dat we pas thuis, en uren later, de diefstal opmerkten.

Willy.

Droog aan zee.

Hi hi, wat zitten wij lekker droog aan zee! Geen overstroming meer sinds 1954!

Wat niet betekent dat ik er een ‘ver van mijn bed’ verhaal in zie! Integendeel: of het geld voor de vergoedingen nu van het rampenfonds komt of van de verzekeringen: we zullen er allemaal mee voor betalen op een of andere manier.

Nu, wat die overstromingen in het binnenland betreft: ik heb sterke twijfels over de oorzaken.

Volgens de media gaat het om teveel bebouwing op te overstroming-gevoelige plaatsen, in combinatie met hogere regenval, veroorzaakt door de opwarming der aarde… enz… enz…en… zzzzzzzzz. De bevolking is weer in slaap gesust.

Daar zal allemaal wel iets van waar zijn. Klinkt logisch… maar persoonlijk denk ik dat een groter percentage aan oorzaken te zoeken valt in bepaalde vormen van wanbeheer, of door actiegroepen afgedwongen wanbeheer. Waarover de media dan ook weer in alle talen zwijgen.

Mijn twijfel is gebaseerd op een gesprek dat ik een goede tien jaar geleden had met een bevriende ingenieur van wat destijds ‘Bruggen en Wegen’ noemde bij het Vlaams Gewest.

Toen het gesprek op overstromingen kwam, zei die man al onmiddellijk dat de oorzaak niet ver te zoeken viel: vroeger werden stromen, rivieren en beken jaarlijks uitgebaggerd. Het slib werd gewoon langs de oevers gedumpt… en veroorzaakte totaal geen rampen.

Toen kwamen de groene jongens op toneel. Dat slib mocht niet meer zomaar gedumpt worden, want het bevatte gevaarlijke elementen die bepaalde oeverplantjes schade zouden kunnen berokkenen.

En vadertje staat, zoals gewoonlijk, zwichtte voor de hoge druk van een kleine minderheid. En dus mocht het slib voortaan niet meer op de oevers gedumpt worden, maar moest dat slib honderden kilometers ver en buiten onze landsgrenzen vervoerd worden naar een gespecialiseerd en erkend afvalbedrijf… én moest dik betaald worden aan dat bedrijf voor de ‘verwerking’.

Gevolg: De verschillende afdelingen van ‘Bruggen en Wegen’ hadden dan wel een budget dat het baggeren dekte, maar dat lang niet volstond om dat slib ook op de voorgeschreven manier te ‘behandelen’.

En ja… noodgedwongen werden de baggerbeurten steeds verder achteruitgeschoven, met de gekende gevolgen.

De juistheid van dit verhaal kan ik niet bewijzen want ik ben geen deskundige op dat gebied, en geef het hier dan ook maar weer voor wat het waard is.

En die waarde, volgens mij, is toch wel minstens even geloofwaardig als dat wat we in de media horen. Ik gok erop dat beide versies ongeveer 50% waarheid bevatten.

Vooral dan omdat ik mocht ervaren dat de media de politiek altijd naar de mond spreken, de politiek nooit erkent dat ze fout is, en er dus een verhaaltje moet worden verzonnen dat de mensen in slaap sust.

Bovendien heb ik ook sterke twijfels over het goed (en het kwaad) dat groene jongens doen. Teveel absurde voorbeelden van gezien. Ze ‘eisen’ dan wel dat dit of dat op een andere manier moet, maar staan nooit stil bij de gevolgen. Dat moeten anderen dan maar weer uitvogelen.

Zo vinden ze bijvoorbeeld wél dat ze thuis elektriciteit moeten hebben, maar eigenlijk mag die elektriciteit, als je hen moet geloven, niet opgewekt worden!

Ooit mocht het van hen niet meer met steenkool (luchtvervuiling). Later mocht het niet meer met kerncentrales (ontploffingsgevaar en radioactief afval). En nog later zullen ze (heel voorspelbaar) betogen tegen windmolens, omdat die storend zijn in het landschap.

Ook opvallend is dat groene jongens meestal heel jonge mensen zijn. Als ze ouder en volwassen worden weten ze wel beter: je kunt geen ei bakken zonder de schaal te breken!!!

Maar ondertussen is het kwaad geschied!

Tja, jongens, waarom geven jullie dan niet het voorbeeld door de elektriciteitsstroom naar jullie woning te laten afsnijden? Met goede kaarsen en wat houtblokken in de haard komen jullie toch ook al een heel eind?

Enfin, elk denkt er maar het zijne van.

Willy.

Een paar dagen geleden kreeg ik toch een schok! Ik wist wel dat onze regering een der duurste, zoniet dé duurste ter wereld was, maar toen gaf iemand me een pak naakte cijfers van wat onze 55 ministers individueel verdienen…

Ik durf ze hier niet eens publiceren, en beperk me liever tot hun ongelooflijk aantal in vergelijking met een paar andere landen:

Iets voor Guiness Book of Records? Als ze dan nog maar deden wat ze verondersteld worden te doen, maar zelfs nog maar een regering vormen lijkt ze niet te lukken, laat staan regeren.

De reden? Veel te veel B.O.B.’s (Brave Onwetende Belgen) die veel te gemakkelijk stemmen voor S.O.B.’s (Slimme Ondeskundige Belgen) die het mooi kunnen vertellen voor de camera, maar er verder niets van bakken.

Zéker niet in wat ze als trouwe vaderlanders (?) zouden moéten doen: Belgen tewerkstellen en stoppen met criminaliteit en armoede uit vreemde landen te importeren…

Hebben die mensen trouw gezworen aan vorst en vaderland? Of is vaderlandsliefde ondertussen al een criminaliteit geworden in ons brave landje?

Willy.

Op een van die studiedagen waarvan je ‘denkt’ veel te leren, leerde een gastspreker ons ooit over hoe je best kunt spreken voor een publiek.

Het eerste waarop hij hamerde was: “Nooit moraliserend gaan praten! Dat verveelt, wordt als saai ervaren, en je bereikt er niets mee! Niét bij volwassenen en nog minder bij kinderen!”

Ik luisterde aandachtig, want ergens voelde ik me aangesproken: ikzelf ga inderdaad nogal gauw gaan moraliseren en dat leek meestal wel aan te slaan. Was ik mis? Ik nam me in elk geval voor om daar in de toekomst aan te denken.

En ja… de volgende keer dat ik een jong publiekje moest toespreken had ik er elke vorm van moraal uitgeknipt. Het werkte natuurlijk niet! Ik vroeg me dan ook af waar die spreker zijn info vandaan had gehaald.

Waarschijnlijk hechtte hijzelf meer belang aan een zo groot mogelijk aantal ‘welwillende’ luisteraars, aan een langgerekt applaus misschien, dan aan de boodschap die hij wilde overbrengen. En dan, ja, dan ben je beter af met wat onbenullige grapjes en oppervlakkige zaken die iedereen wel een beetje interesseren.

Of je boodschap dan ook goed overkomt betwijfel ik toch.

Ik denk dat mensen die niet naar moraal willen luisteren eerder mensen zijn die vreselijk met zichzelf in de knoop liggen. Ze vrezen dan ook terecht dat die moraal hen met de neus op de feiten zal drukken en hun zelfbeeld nog verder naar omlaag zal halen.

En waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook! Dàt soort mensen kan dan ook nooit je doelpubliek zijn als je het over ernstige zaken hebt.

Die jongeren echter hadden daar geen probleem mee. Die hadden immers nog niet geleerd hoe je hopeloos met jezelf in de knoop kunt komen, en hun zelfbeeld was nog intact.

Mijn idee daarover is: moraliseren kun je wel degelijk; zowel in publiek als privé. Maar… onder volwassenen zul je misschien maar tot 10 mensen doordringen in plaats van tot 1000.

Maar dat is ook de bedoeling! Die 990 anderen zijn toch niet meer te helpen tenzij met professionele hulp. De 10 die wél luisteren zijn net je doelpubliek, en dààr is het tenslotte om te doen. Als je één mens kunt overtuigen om geen dingen te doen die rampzalig kunnen (en zullen) aflopen, dan heb je al meer gewonnen dan je mag verhopen. Want elke mens is een hele wereld! Het hoeven er helemaal geen 1000 te zijn.

Maar wie een ‘breed publiek’ wil bereiken mag inderdaad niet moraliseren. Hij moet op een boeiende manier over onbenulligheden kunnen praten, grapjes maken en zijn publiek ‘entertainen’.

Als het dan ook een publiek betreft dat niets anders dan entertainment vraagt dan is dat natuurlijk helemaal oké.

Komt het er echter op aan serieuze informatie te delen, dan vind ik het beter dat je je richt op die 10 op 1000 die er wél een boodschap aan hebben, en gewoon zegt wat je te zeggen hebt, of dat nu al dan niet moraliserend is.

De rest? Die aanzie je maar als ‘quantité négligeable’. Tenminste… toch voor het onderwerp waarover je het hebt. Die mensen kunnen overigens best vele andere nuttige kwaliteiten hebben.

Maar toch heeft die man me aan het denken gezet, want inderdaad, in onze samenleving is niet veel plaats meer voor moraal. Bij de meeste mensen moet je er helemaal niet meer mee afkomen.

Het brede publiek schreeuwt eerder om ‘Panem et circenses’ (brood en spelen).

Panem et circenses? Is dit niet datgene waaraan het Romeinse rijk ten onder is gegaan?

Een voorteken?

Willy.

De Vierde Macht.

Naast de van oudsher bekende regerende machten: wetgevende, uitvoerende en rechterlijke, is er de laatste decennia een vierde macht bijgekomen: de Mediamacht. De kip met gouden eieren voor politici!

Een macht waarmee terdege rekening moet worden gehouden, want ze wordt machtiger dan de regering.

Tja, vroeger moest je het kunnen en presteren als politicus. De man in de straat kon immers alleen maar oordelen naar wat hij om zich heen zag: was zijn loon gestegen? Waren zijn belastingen verlaagd? Werd zijn koopkracht niet aangetast? Was de straat veilig? Proper? Liep het verkeer goed?

Al die dingen gaven je een realistisch beeld van waar de politici mee bezig waren, en ze moesten niet zeggen ‘zo’ als je zag dat het ‘zus’ was!

Nu echter worden de straten steeds onveiliger, worden grootsteden gore achterbuurten, en wordt beetje per beetje onze levenskwaliteit aangetast. Ik zeg wel ‘beetje bij beetje’, want dat merk je enkel op langere termijn.

Gooi een kikker in kokend water en hij wipt er onmiddellijk uit!

Als je echter verstandiger bent en je gooit hem in koud water dat je langzaam warmer maakt, dan merkt hij er niets van… tot hij doodgekookt is.

Met mensen gaat het net zo: moesten onze straten van de ene dag op de andere zo onveilig en vuil zijn gemaakt als ze nu zijn, dan gingen we allemaal op onze achterpoten staan en om het luidste schreeuwen.

Maar het ging beetje bij beetje… en àls we er al iets van merken, dan zijn daar direct al de media die het tegendeel beweren en de onkunde van de politici schandelijk camoufleren.

En o ja… we zien wel straten netjes vernieuwen met modern design… tot ze een paar maand later weer vol liggen met allerlei gedumpte afval, poep en andere walgelijke dingen.

We kijken niet langer naar wat op straat gebeurt. We kijken enkel nog naar wat voor onzin de TV ons nu weer voorschotelt, en we geloven het!

En zo wordt, ook ‘beetje per beetje’ een heel gevaarlijke situatie gevormd: jonge, leuk ogende jongetjes en meisjes worden, omdat we ze veel op TV zien, verkozen als toppolitici. Ze kunnen het natuurlijk niet, maar who cares? Ze ogen toch leuk en kunnen het toch goed uitleggen? Dus, why not?

Why not? Omdat we hadden moeten leren van het verleden. Ooit werd de radio populair, en schiep binnen de kortste tijd een monster: Hitler!

Dat miezerige ventje had nooit aan de macht kunnen komen als de radio er niet geweest was die zijn opruiende toespraken in elke huiskamer kon brengen.

Welk monster zal de TV uiteindelijk scheppen? Is hij al ‘in de maak’?

Moeten we dan achteruit en radio, TV en pc uit ons leven bannen? Neen verdorie!!! We moeten alleen leren selecteren. We moéten kijken naar het nieuws, maar niet klakkeloos alles voor evangelie aannemen. We moeten het vooral leren toetsen aan wat we op straat zien, en nogal dikwijls precies het tegendeel is van wat de TV beweert.

We moeten leren de media als een leuk amusement te zien, maar onze keuzes, en vooral ons kiesgedrag, afstemmen op de realiteit van de straat, en niét op wat de media ons voorschotelen.

Bovendien moeten we ook goed in acht nemen dat veel ‘cadeautjes’ die we van vadertje staat krijgen, in werkelijkheid vergiftigd zijn: wat de ene hand geeft neemt de andere hand dubbel en dik terug. Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, maar ooit betalen we de rekening.

Van vorige regeringen hebben we enorm veel cadeautjes gekregen… het kon niet op; de schatkist leek onuitputtelijk.

De rekening zijn we nu aan het betalen! Torenhoge staatsschuld!

Dàt is het resultaat van het veranderde kiesgedrag: mensen die het zouden kunnen krijgen geen kans meer. Ze worden niet genoeg getoond op TV, kunnen het minder goed uitleggen omdat ze het vertikken leugens te verkondigen… en we lopen er weer in. We vullen het parlement met filmsterren, zangers en BV’s… en natuurlijk: de allergrootste leugenaars die alles beloven wat je hartje maar lust.

Het resultaat van de verwatering van de regerende macht hoef ik niet te schetsen. Ga de deur uit… vergelijk met vroeger en zeg eerlijk: waar is onze levenskwaliteit naartoe? Waar is de veiligheid gebleven? Wie staat nog aan onze grenzen om criminelen een halt toe te roepen? Waarom moesten onze grenzen helemaal vervagen? Waarom moesten we de vuilnisbelt van de hele wereld binnenlaten en onderhouden?

Dàt is wat je echt ziet op straat.
Dàt is wat de mensen écht denken.

Maar helaas, dat is ook wat de media met klem ontkennen… aldus steeds onkundigere politici een hand boven het hoofd houdend.

Word toch wakker mensen! Of moet er écht een nieuw monster worden gecreëerd?

Eigenlijk is dit een afradertje.

Ik had vandaag weinig, om niet te zeggen geen, inspiratie. Alles leek me al zowat gezegd… en toen kreeg ik een idee.

Ik had nog een zelfgeschreven roman in mijn pc zitten: ‘Twee Gotische Vensters’. Hoe lang geleden geschreven? 20 – 30 jaar denk ik. Op mijn eerste ‘Schneider’ tekstverwerkertje gemaakt en uitgeprint.

Die printversie kon ik enige tijd geleden via de scanner en wat kunstgrepen converteren eerst naar Word en daarna naar pdf. Het 135 bladzijden tellende werkje steekt hierbij als bijlage.

Het is een nogal bevreemdend verhaal… eigen aan mijn persoonlijkheid. Ik raad het dan ook niet aan aan wie niet over het vermogen beschikt méér te zien dan wat er zich tussen hemel en aarde afspeelt. Desondanks vind ik het zelf wel vlot geschreven en de moeite waard voor wie de moed heeft tot het einde door te lezen, waar alles dan weer duidelijk wordt.

Waarom ik het in mijn blog plaats? Misschien is ooit een van mijn kinderen of kleinkinderen er in geïnteresseerd, en beleeft plezier aan wat die ouwe in de jaren 1980 op papier wist te zetten. Ik vind het in elk geval te jammer om het verloren te laten gaan in de nevelen des tijds…

Willy.

Sporen verdienen?

Wie tegenwoordig zijn sporen wil verdienen in welke overheidsbranche dan ook (en dat willen ze allemaal), heeft het wel erg gemakkelijk: gewoon kijken wat in jouw branche de trend is, meehuilen met de wolven in het bos, en zo mogelijk nog wat overdrijven. Hoef je niets voor te kunnen! Werkt altijd! Of het ook goed is… dat laat ik in het midden. Daar hoef je je trouwens geen zorgen over te maken: als de trend gezet is zàl het aanvaard worden.

Laten we ter verduidelijking nog even terugkeren naar de branche verkeer (dat nu eenmaal mijn branche is of was…).

Snelheidsbeperkingen op gewone- en autowegen waren er vóór de jaren 70 totaal niet, tenzij ergens op gevaarlijke plaatsen. In bebouwde kommen besliste het gemeentebestuur zélf om snelheidsbeperkingen al dan niet toe te passen.

Het was niet goed! Het leek soms wel een jungle en de ongevallencijfers stegen jaar na jaar. De rijstijl van de gemiddelde Belg was zondermeer roekeloos!

Het goede nieuws was dan weer dat gezond verstand nog niet was uitgeroeid op het moment dat de wetgever vond dat het nu welletjes was.

Op korte tijd werd de snelheid op autowegen naar 120 maximum gebracht, op andere wegen 90, en in afgebakende bebouwde kommen 50.

En dàt, dat was pas echt goed! Mocht nog eeuwen zo blijven.

Behoudens voor het afbakenen van de bebouwde kom waren er geen extra verkeerstekens nodig: het verkeersreglement vertelde je precies op welk soort weg je 120, 90 of 50 mocht, naar gelang het aantal rijstroken en het al dan niet aanwezig zijn van een middenberm. De logica zélf, en een enorme besparing aan verkeersborden. En vooral: alle twijfel uitgesloten.

Het werkte perfect. Het was logisch, niet voor twijfel vatbaar, het raakte niet aan onze economie omdat de breedte van de wegen ook perfect op die snelheden was afgestemd. En iedereen kon zich er in vinden.

Werknemers kwamen geen uren te laat wegens ‘file’… vrachten werden netjes op tijd afgeleverd… vrachtrijders konden tot op de minuut berekenen hoe laat ze ergens zouden zijn…

Maar het was té perfect. Want alles wat perfect is moet hoognodig worden nageäapt en ‘verbeterd’. Want anderen wilden ook hun sporen verdienen en op datzelfde paard klimmen. Dat dit paard al heel goed liep op die manier maakte hen niet uit. Prestatiedrang was de drijfveer, en gezien het vertragen van het verkeer zoveel succes kende, gingen ze het telkens weer tot eigen glorie nog maar eens vertragen… en nog eens en nog eens…

Telkens weer kwamen nieuwe afgestudeerde verkeersspecialisten verder aan het al lang afgezaagde been knagen. Traag, trager, traagst was de enige zaligmakende formule om jezelf belangrijk te maken in deze wereld als je te dom was om enige zinnige inbreng te leveren.

Als dat been op diezelfde manier verder wordt afgeknaagd hebben die sukkelaars weldra nog maar een paar kilometer per uur over om aan te vreten. En dan? Pleiten voor stilstaand verkeer?

Ik had verleden week toch weer een binnenpretje toen die Touring-man kwam vertellen dat we ook buiten de bebouwde kom eigenlijk nog maar 50 zouden mogen rijden.

Het jochie dat dit nieuwe evangelie kwam verkondigen wist het voorwaar nog te maken zich te laten filmen bij een rechte, eenzame weg, waar een bord 50 stond. Toppunt van kinderlijke dwaasheid natuurlijk, want hij bewees er alleen maar zijn ongelijk bij!

Want hij moest zélf toegeven: ‘Ja… hiér is die 50 natuurlijk absurd’… Slik! Wat kwam hij daar dan doen en wat wou hij nu eigenlijk verkondigen of bewijzen?

Snelheidsbeperking is van oudsher een recht van de wegbeheerder (gemeente of staat)… tenzij de wetgever (parlement) er zich mee bemoeit en de wegbeheerder bepaalde nationaal geldende verplichtingen oplegt.

Een probleem is er dus niet, want elke wegbeheerder kan, als hij een traject gevaarlijk vindt, daar een snelheidsbeperking naar keuze instellen. En voor zover ik weet hoeven open deuren niet te worden ingetrapt. Of toch?

Wat ik met dit verhaal bedoel is het volgende: onze maatschappij wordt verpest door de ontelbare visjes die, luid schreeuwend dat ze ‘presteren’, eigenlijk gemakshalve maar met de stroom meezwemmen. Ze beseffen echter niet dat de enige vis die met de stroom meezwemt een dooie vis is! Dood zijn die lui dan wel nog niet helemaal… Alleen maar hersendood.

Pas als je het aandurft tégen de stroom in te zwemmen kun je origineel uit de hoek komen en écht werkende oplossingen bedenken. Kun je dat niet, blijf er dan met de pollekens van af.

Na die eerste drastische snelheidsbeperkingen in de zeventiger jaren werd het verkeer in België een goed geoliede, vlot lopende machine.

En mijn ervaring is: als iets goed werkt… lààt het werken en blijf er af. Vervang nooit een winnend elftal !!! Tenzij natuurlijk als je er echt op staat te verliezen. En dat zijn we met zijn allen, zowel in verkeer als in ontelbare andere zaken, aan het doen! De meesten onder ons beseffen het echter nog niet.

Willy.

In Flanders Fields…

Zondag… November… oorlogsherinneringen…en geen stukje poezie dit keer, maar een stukje vrij onbekende oorlogsgeschiedenis.

Het laatste stukje België (Knokke, Westkapelle, Ramskapelle en Heist) werd in de 2° wereldoorlog namelijk pas bevrijd op 1 november.

De rest van België was toen al maanden bevrijd, maar in dit kleine stukje polderland woedde de oorlog heviger dan ooit.

En nochtans, toen de Canadese troepen voor het eerst te Moerkerke arriveerden, op amper enkele kilometer van Knokke, waren de Duitsers het hele kustgebied ijlings ontvlucht. De geallieerden hadden zó de twee kanalen kunnen oversteken en het gehele gebied zonder slag of stoot innemen tot en met de op Nederlands gebied liggende scheldemonding!

Helaas, door een ongelukkige beslissing van Montgommery moest als een pijl worden doorgestoten naar Antwerpen, aldus een zeer belangrijke flank gevaarlijk ongemoeid latend.

Korte tijd later werd deze vergissing ingezien, kregen de Canadezen het bevel het gebied toch in te nemen, maar toen was het te laat: een nieuwe, grote Duitse legermacht had er zich ondertussen (dag op dag) opnieuw gevestigd.

De maanden die volgden waren voor de burgerbevolking de gruwelijkste van de gehele oorlog! We werden dagelijks gebombardeerd door de Engelsen, beschoten door de Canadezen vanaf Moerkerke, en onderdrukt door de Duitsers. We zaten letterlijk tussen hamer en aambeeld.

En dit terwijl in heel België de overwinning al werd gevierd.

Ikzelf was toen 3 jaar, woonde te Knokke, en herinner me nog heel duidelijk het dagelijkse kabaal van beschietingen en bombardementen. Het is zowat de leeftijd waarop je je bewust wordt van je omgeving. En die bewustwording bij mij bestond uit oorlogsgeweld. Ik vond het normaal… misschien zelfs leuk… ik wist immers niet beter en begreep helemaal niet waarom wij telkens weer allemaal onder de tafel moesten kruipen van vader als het kanongebulder weer dichter kwam.

Voor ons kwam de bevrijding pas begin november, wél door Canadezen, maar door een legermacht die ‘terugkeerde’ vanuit Nederland. Vandaar de naam van deze operatie: “Switchback”.

Karel Aernoudts (na de oorlog gemeente-ontvanger te Knokke) schreef er een mooi boek over: ‘Waar de klaproos bloeit’.

Ikzelf vertolkte het boek in een ppsx die hierbij als bijlage wordt gevoegd. Let wel: het is een ppsx en je hebt er de powerpoint viewer 2007 of later voor nodig (gratis te downloaden bij microsoft). Om het zaakje niet te zwaar te maken heb ik de muziek beperkt tot de tweede en de laatste dia.

Willy.

Winteruur!

Zo. We zitten alweer zowat een week in wintertijd en beetje per beetje normaliseert alles zich weer. En tegen de tijd dat alles weer heel normaal lijkt mogen we weer naar zomertijd overschakelen…

Er was eens… een tijd dat tijd nog tijd mocht zijn. 9 uur was 9 uur en daar bleef het bij. Iedereen vond dit normaal en problemen waren er niet.

Toen vond, in de zeventiger jaren, een verlichte geest dat tijd geen constante meer mocht zijn, maar door de mens (hemzelf bedoelde hij) moest worden gemanipuleerd: vanaf nu zou het tijd zijn zodra ‘hij’ zei dat het tijd was. Met andere woorden: een beetje ‘godje’ spelen.

Zijn verantwoording of… alibi? (Laat me niet lachen): energiebesparing verdorie!!! Waar hààlde hij het?

En de massa liep er gedwee in. Energiebesparing? Mijn energiefactuur daalde niet hoor!

Dat duurt nu al decenia lang, en jaar na jaar hoor ik in het nieuws dat velen daar tegen zijn en er aan ‘gedacht’ wordt de zomer/wintertijd af te schaffen. “Gedacht”… wel te verstaan! Daaronder begrijp ik dan dat weer zo’n werkgroep bezig is een ‘tekst’ op te stellen. En god weet hoeveel eeuwen dàt zal duren, want ondertussen weet ik al precies hoé zulke teksten worden opgesteld.

En ondertussen geniet die anonieme verlichte ‘schepper’ van het fenomeen jaar na jaar lustig verder van zijn kick: de hele mensheid een uur vroeger of later uit bed jagen.

Arme jongen… maar twee keer per jaar een orgasme? Nu ja, het moet dan ook wel een gigantisch orgasme zijn. Het is immers een orgasme dat ons allemaal raakt en daardoor waarschijnlijk verduizendvoudigd wordt. Daar kun je dus wel een mensenleven mee voort.

Maar eigenaardig genoeg… toen BP olie verloor in de golf van Mexico werd het gezicht van de schuldige wereldwijd vertoond op TV. Vond ik goed. Nu wisten we tenminste wie we moesten haten.

Heeft iemand van jullie al het gezicht van die twijfelachtige ‘bedenker’ van die gedestabiliseerde tijd gezien? Zijn naam gehoord? Ik niet hoor. Spijtig, want nu weet ik niet wie ik moet haten als dat stomme uur weer eens verandert.

Was het een Belg? Een duitser? Een Chinees of indiaan? Niemand lijkt het te weten. Reden te meer om hem ervan te verdenken dat hij eigenlijk een lafaard is die liefst anoniem van zijn ‘prestatie’ geniet.

Oh… is het geen persoon, maar een ‘groep’? Larie! Iémand moet dit idee voor het eerst hebben geopperd, en of hij nu een werkgroep heeft gesticht om zijn verantwoordelijkheid te ontlopen of niet, diégene die de eerste stoot aan deze stommiteit heeft gegeven is verantwoordelijk. Punt.

Wat mij betreft mag het het hele jaar door zomertijd of wintertijd blijven, het maakt niet uit. Maar alstublieft niet langer dat domme gedoe van twee keer per jaar alles te gaan veranderen: nachtshifts moeten dan plots een uur langer werken, of juist een uur minder… in klinieken moet het hele verzorgingsschema telkens weer veranderd worden… vee moet op het juiste tijdstip worden verzorgd, en weet natuurlijk niet dat het uur veranderd is…

Neen hoor! Van alle stommiteiten die ik gedurende de bijna 70 jaar dat ik op deze aardkluit rondloop heb gezien, spant dit toch wel de kroon.

En het bewijst nog maar eens: een stommiteit ingang laten vinden kost maar een paar uur. Maar het kan eeuwen duren om alles terug op de sporen te krijgen.

Willy.

Nieuwsflash.

Gisteravond op het nieuws: Touring pleit nu ook voor 50 km/u buiten de bebouwde kom!!! Oei! Die verkeers-intellectuelen zijn zelfs dààr al geïnfiltreerd. Vaarwel belangen van de automobilist!

Het wiel heruitgevonden jongens? Elke wegbeheerder heeft immers al lang het recht om een beperking tot 50 in te stellen op plaatsen die echt gevaarlijk zijn? Wat willen jullie nu eigenlijk? Veralgemenen naar overal?

Willy.

Correct Reageren.

Deel 1: Principe en mogelijkheden.

Zowat dagelijks zie je om je heen de gevolgen van bepaalde ondoordachte overheidsbeslissingen, of op de werkvloer de gevolgen van ‘intellectuele’ bemoeienissen in het productieproces.

Zelfs in het gezin komen dergelijke toestanden voor: de een neemt een beslissing die de ander absurd lijkt… kinderen doen domme dingen waarvan je weet dat het slecht zal aflopen…

En dan heb je twee mogelijkheden: je reageert sterk en stelt eisen, of je reageert niet of zwak. Ik wil hier even beide mogelijkheden doorlichten, met voor velen een verrassend resultaat.

1. Je reageert fel.
Er zijn nu drie mogelijkheden:
a. Je reactie wordt niet aanvaard.
b. Je reactie wordt wél aanvaard uit disciplinaire of hierarchische overwegingen.
c. Je reactie wordt volledig begrepen en aanvaard.

Met ‘a’ sta je nergens.

Met ‘b’ heeft niemand er veel van geleerd: ze doen het omdat ze het wel ‘moesten doen’ maar begrijpen het waarom niet echt.

Op een ‘c’ moet je eigenlijk niet te veel rekenen.

Resultaat: tenzij je met heel verstandige mensen hebt te maken en hun reactie je een c geeft, heb je eigenlijk niets bereikt of bewezen en zullen dergelijke fouten steeds weer worden herhaald.

Mijn ervaring is:

Ervaring kun je de meeste mensen niet aanleren. Ervaring moet ‘aan den lijve’ en met schade en schande ondervonden worden. En dat bekom je vooral door het volgende punt:

2. Je laat begaan.
Het gevolg zal zijn dat hetgeen je vreesde ook gebeurt. Diegenen die eerst niet wilden luisteren worden nu met de neus op de feiten gedrukt en moeten vaststellen dat je gelijk had. Spijtig dat het kwaad ondertussen is geschiedt, maar dat is geen tegenslag. Integendeel, het is een voordeel, want nu hebben ze dat ‘bewijs’ dat ze zo dringend wilden zien, en zijn voor altijd geleerd.

Punt 1 is een korte termijn oplossing: soms werkt het, maar het blijft zéker niet werken. Niemand heeft een bewijs gezien, weinigen kunnen zo ver doordenken dat ze beseffen dat je gelijk hebt, en dus is het in de meeste gevallen verloren moeite geweest.

Punt 2 is een lange termijn oplossing: de bewijzen werden gezien, beleefd en meegemaakt, en zullen nooit meer vergeten worden. Het vraagt veel meer geduldig afwachten, maar leidt tot een heel duurzame oplossing.

-o-o-o-o-o-o-o-o-

Deel 2: De helaasheid van ondoordacht beleid.

Als we als voorbeeld het migrantenbeleid nemen, dan stellen we het volgende vast:

Onze industrie had ooit arbeidskrachten nodig; deels omdat de belgen lui werden, deels omdat die industrie ‘nooit genoeg’ had en desnoods liever aan overproductie deed dan in te krimpen tot acceptabele behoefte en winst.

Gevolg: er werden vreemdelingen aangetrokken: ‘gastarbeiders’ noemde men ze toen. Aanvankelijk liep alles goed, tot gastarbeiders ‘migranten’ werden en door onze regering (alfa-wolf of roedelleider) hopeloos in de watten gelegd werden, tot nadeel van het eigen volk.

En alle kleine wolfjes stonden erbij en keken ernaar met als enige leuze: ‘Meehuilen met de wolven in het bos’. Dat is, jammer genoeg, voor de meeste mensen de meest veilige tactiek.

En de migranten voelden zich maar al te goed in die bescherming van de alfa-wolf. Ze konden alles doen en laten wat ze wilden, géén van de autochtone beta-wolven dacht er ook maar aan het gezag van de alfa-wolf in twijfel te trekken, want ondertussen had die alfa-wolf heus al anti-rascisme wetten gemaakt die de beta-wolven machteloos maakten tegenover de migranten. Je autochtone buurman mocht je uitschelden voor rotte vis. Maar o wee als die buur van een ander ras was. Dan moest je zwijgen of je werd als rascist gebrandmerkt.

En ja, … een van die lui wist het onlangs nog te maken om zonder blikken of blozen in de media te verklaren dat ‘zij ons land groot hadden gemaakt’!!! Tenzij hij met ‘groot’ verloederd bedoelde, snapte ik het niet.

Er werd door de autochtone bevolking héél veel gedacht, maar heel weinig gezegd. En àls er al eens héél luid werd gejankt: het was meehuilen met de alfa-wolf om diens gelijk nog eens goed in de verf te zetten (kontlikken of hersenspoeling?)

De weinige betawolven die nog zelfstandig functionerende hersenen hadden, waren stemmen in de woestijn, en die werden heel vlug het zwijgen opgelegd. Hun resultaat was idem aan het punt 1 hierboven: nihil!

Een enorm potentieel aan verstandige mensen werd op die manier verspild, en dan vooral in het onderwijs: ze werden tot paria gedegradeerd of namen zelf ontslag omdat ze de stommiteiten van hun ‘meejankende’ collegas niet meer konden aanzien.

En het duurde… en het bleef duren… een hele generatie werd onderdrukt en besefte het niet eens. Prachtige steden zagen hun glans en glorie transformeren in gore verloederde achterbuurten. Wie wil, of durft tegenwoordig nog naar dat goor, vuil en gevaarlijk geworden Brussel? Eens de parel aan onze vaderlandse kroon? Nu één grote vuilnisbelt waar het wemelt van ongedierte.

Stedelingen ontvluchtten hun geboortestad. Hun huizen werden snel overgenomen door allerlei gespuis. De stad werd onleefbaar voor normaal begaafde mensen.

De regering: ‘Mijn naam is haas en ik weet nergens van’ zoals gewoonlijk, of ‘comme d’habitude”.

Die verloederende steden zagen ze blijkbaar niet. Pearle maakte nog geen brillen die sterk genoeg waren. Evenmin als de uit de hand lopende criminaliteit. Statistieken werden, ook zoals gewoonlijk, gemanipuleerd en verkracht.

Maar ik wist héél goed dat ooit een breekpunt zou worden bereikt. En heel nieuwsgierig wachtte ik af hoe lang het zou duren voor de kruik zou beginnen te barsten.

En het duurde lang… héél lang. Evenredig aan het opnamevermogen van parlementaire hersenen. En dat kan inderdaad verdomd lang zijn.

Maar dat breekpunt, of keerpunt, lijkt nu toch eindelijk in zicht. En gelukkig… het is nog niet te laat denk ik. Want eerlijk gezegd, ik had dit punt véél later verwacht: als het wèl telaat zou zijn en enkel nog de wapens het pleit konden beslechten.

Een paar alfa-wolven hebben nu eindelijk al laten merken dat ze het niet langer nemen. Nu ben ik enkel nog benieuwd wat de maatregelen zullen zijn. Maar ik maak me geen illusies: eerst moeten ‘teksten’ op punt worden gesteld en dat kan jaren duren. Vervolgens moeten ambtenaren worden aangeworven om het nieuwe beleid waar te maken in lucht- en zeehavens: geen kat meer binnenlaten als die geen verrijking voor onze samenleving kan zijn.

De supersonische snelheid van dit soort ambtenarij kennende moet ik dan ook stellen: het zal nog wel een of meer generaties moeten duren tot we weer terug bij af zijn. Maar er is tenminste hoop.

Dit hele verhaal heeft totaal niets met rascisme te maken, hoewel velen zich, misleid door de media, rascist voelen zodra ze logisch beginnen te denken!

Ben je rascist als je vindt dat een ander ras jouw leefomgeving onleefbaar komt maken? Neen toch? Je zou pas rascist zijn als je een ‘bezoeker’ of toerist van een ander ras, die zich netjes gedraagt, zou verfoeien of vernederen.

En of iemand nu van het katholicisme, van de islam of van het hindoeisme zijn godsdienst maakt, het speelt allemaal geen enkele rol zo lang ze zich niet permitteren om de maatschappij die wij maakten te komen uithollen en verloederen. Is dat rascisme? Totaal niet!!! Dat is verdediging van je goede recht, en zou een decoratie moeten verdienen in plaats van een boete wegens rascisme.

Persoonlijk respecteer ik elk geloof en elk ras: bruin, zwart, geel of wit maakt niet uit. Ik maak me er zéker niet druk over als een bepaald volk in de middeleeuwen wil blijven leven. Dat is hun goede recht. Maar dan alstublieft in hun eigen land, en niét het nest van een ander komen bevuilen.

Tot slot: elk dom beleid maakt vroeg of laat slachtoffers. De stommiteiten van enkele decenia geleden zullen ook ooit slachtoffers maken! Want wat met de mensen van een ander ras die hier geboren zijn? Ze voelen zich Belg, maar dank zij het politieke knuffelbeleid vonden hun ouders het niet nodig ze onze cultuur te laten bijbrengen, maar wél de cultuur van landen waar ze totaal geen voeling meer mee hebben.

Zijn dat nu Belgen? Vreemden? Ontheemden? Of ergens tussenin? Hun positie is in elk geval beklagenswaardig en ik heb er alle begrip voor. Maar gelukkig, ik draag geen verantwoordelijkheid voor deze wantoestand. De verantwoordelijken zitten in de Wetstraat.

Correctie: ZATEN in de Wetstraat!!!

Want dit is dan weer het ideale alibi voor politici: ze blijven maar een beperkte termijn aan. Hun verantwoordelijkheidsgevoel kan dan ook gerust nul zijn. De fouten werden immers altijd door de voorgangers gemaakt!

Interesse.

Interesse en nieuwsgierigheid zijn zowat de beste investeringen die je kunt doen in je eigen ontwikkelingsproces. Minstens even belangrijk als de schoolwijsheid is datgene wat je leert over alles wat in je omgeving gebeurt.

De straat kan soms een bron van wijsheid, inspiratie en leerstof zijn. Je leert er zowat alles over het gedrag van de mensen.

Gewoon ‘geïnteresseerd observeren’ wat andere mensen zeggen en doen, en vooral ook nieuwsgierig zijn naar de gevolgen van deze daden of woorden.

Als in gesprekken een woord voorkomt dat je niet begrijpt, niet doen alsof je daar wél alles over weet, maar meer uitleg vragen! Niemand zal je belachelijk vinden als je een vraag stelt. Integendeel, iedereen is blij dat hij iets weet dat een ander niet wist en zal het je met veel plezier uitleggen. Tenminste… als hij zélf weet waarover hij praat. En dat is niet altijd het geval.

Domme vragen bestaan niet. Enkel maar domme antwoorden. En je kunt er donder op zeggen dat, als je een ontwijkend antwoord krijgt op zo’n vraag, of als je vraag in het belachelijke wordt getrokken, dat de ander zélf niet wist waarover hij aan het praten was. Hij gebruikte dat bepaalde woord in dit geval alleen maar omdat hij het ook ergens had opgevangen en het hem ‘geleerd’ overkomt.

Maar helaas… hij was niét zo intelligent geweest als jij, om uitleg te vragen toen hij het woord opving.

Men denkt soms al te vlug: “Leren? Dat is iets voor op school”. En ja, men gaat naar school, men leert er van alles en nog wat, en komt uiteindelijk met een diploma buiten.

Proficiat! Nu kun je eindelijk meedraaien in een maatschappij die dat soort papiertjes vraagt om een idee te hebben van je kennis. Je inspanningen worden eindelijk beloond.

Maar wàt heeft men uiteindelijk geleerd? Een beetje dit, een beetje dat, veel van het een, minder van het ander… veel nuttige theorie, maar zo goed als niks over de dagelijkse praktijk van het leven.

Maar goed, het zijn allemaal zaken die je ooit in je leven kunt nodig hebben. En als je een formule ondertussen vergeten bent, dan weet je toch minstens waar je ze kunt terugvinden.

Mààr! Dat hele leerproces heeft ook een bijwerking: je wordt afgeleid van wat er in het leven zelf te leren valt. Je staat er niet bij stil dat soms, in een domme handeling of uitspraak van een buur of vriend, wel degelijk stof tot nadenken zit, én een levensles. Ja, zélfs soms in de oppervlakkige gesprekken aan de toog!

Je ziet mensen domme dingen doen… maar je staat er niet verder bij stil. Nochtans had je ook van dié fouten iets kunnen leren.

Als je bewust je omgeving observeert leer je heel veel over het leven zelf. Leer je heel veel dingen te vermijden omdat je hebt kunnen vaststellen dat ze tot problemen leiden.

Je leert ook conclusies trekken uit fouten uit het verleden; zowel uit je eigen verleden als uit dat van anderen, en vooral… uit de geschiedenis van de mens.

Spijtig dat zo weinig mensen dit lijken te doen. Het is minstens even belangrijk als de leerstof op school.

Er komt een schilder of behanger in de ouderlijke woning. Wees nieuwsgierig. Kijk naar die vent. Vraag hem honderduit over wat hij doet en hoé hij het doet. Je weet nooit dat die kennis je eens van pas komt, als je voor de keuze staat: zélf doen of veel geld betalen om het een ander te laten doen.

Bovendien: wat je zelf doet doe je altijd beter. Je doet het immers voor jezelf en niemand dan jij weet beter wat je precies wilt!

Ik ben er mijn hele leven van uit gegaan dat ik net als de bakker, de schilder of de mekanieker, twee handen en een hoofd heb. Wat die mensen dus ook maar maken of herstellen, ik moet dat ook kunnen. En ja, op de duur kun je het: door vragen, proberen, experimenteren…

Een goede uitgangsstelling daarvoor is jezelf voor te houden dat niets onmogelijk is als blijkt dat een ander het kan.

Natuurlijk zijn er grenzen. De vakman, die in zijn leven al duizenden vierkante meters heeft geschilderd, zal het altijd wel iéts beter doen dan jijzelf, of toch minstens veel sneller.

De elektrieker kent bepaalde formules die hem de juiste diameter van leiding doen kiezen en de juiste waarde van de zekeringen. Wil je daar zelf iets in doen, dan zul je toch wat basisbeginselen over de materie moeten leren, ofwel blijf je er af.

En dat is dan weer zoiets dat je al doende leert: weten waar je, zonder de nodige basiskennis, beter afblijft.

Loopt iets hopeloos mis, dan nog was het geen verloren moeite, want weer heb je iets geleerd over waar je grenzen liggen. Tegenslagen bestaan eigenlijk niet, want ze maken net als al de rest deel uit van je leerproces.

Maar… wanneer stopt dat leerproces dan? Wanneer ben je volleerd?

Dit is nu juist het punt waar de grootste fouten worden gemaakt: de intellectueel denkt nogal dikwijls: “Van zodra ik mijn diploma behaalde”. En inderdaad, bij zulke mensen stopt het leerproces ook op dat moment.

Zelf ben ik dicht bij de 70, en nog dagelijks leer ik bij. Als ik iets niet weet of begrijp vind ik het nog altijd de moeite me in de stof te verdiepen en beleef ik daar veel plezier aan.

Met andere woorden: je leerproces stopt wanneer jij dat zelf wilt. Maar het zou van heel grote domheid getuigen daar zelf ooit een punt achter te zetten.

En dus is het antwoord op de vraag wanneer je leerperiode stopt: NOOIT, tenzij jijzelf daar (uit zelfoverschatting?) moedwillig een punt achter zet. Maar dan ben je een beklagenswaardig individu.

Willy.

Wolven.

Gisteravond, bij het nieuws, had ik weer zo’n binnenpretje! Een echt voorspelbare reactie van de regering.

Bondskanselier Merkel van Duitsland had veertien dagen geleden verkondigd dat het migrantenbeleid mislukt is. Dat wist elke weldenkende burger al lang; namelijk al van zodra dit beleid uit de doeken werd gedaan!

Dat er ooit een kentering zou komen in dat beleid, wist ik ook, want zo kon het niet verder. En ik wist nog beter dat het initiatief van Duitsland moest komen. Ik ben wel niet erg Duitsgezind, maar de Duitse inborst kennende, verwonderde het me dat ze niet al lang hadden gereageerd.

Maar dit was begrijpelijk: waarschijnlijk lag dit aan de slechte naam die ze door de holocaust hebben gekregen. Ze wilden niet opnieuw de indruk wekken dat ze weer diezelfde kant opgingen.

Maar goed… Merkel wist, ondanks alles en vooral ondanks haar penibele situatie met die holocaust in het achterhoofd, toch de politieke moed te verzamelen om voor alle media datgene te zeggen dat zowat de hele Europese bevolking denkt.

En ik dacht bij mezelf: “Oef. Eindelijk komt mijn voorspelling uit! En nu gaan de andere wolven snel volgen.”

En inderdaad, gister verklaarde premier Leterme dat hij haar gelijk geeft: het vreemdelingenbeleid is mislukt.”

Chapeau voor Leterme: al is het dan tweedehandsmoed, het is toch moed!

En ondertussen kon ik weer vaststellen dat wat ik al jaren ondervond, toch telkens weer opgaat: de mensheid reageert precies als een roedel wolven.

Een roedel wolven is namelijk een hechte gemeenschap met een heel hiërarchische structuur. Ze komen onderling allemaal goed overeen, en geen enkele wolf die het waagt een andere uit dezelfde roedel aan te vallen! Tot… een minder sterk wolfje eens een beet krijgt van een andere. Als op commando wordt die sukkelaar onmiddellijk door de hele roedel aangevallen en… opgegeten!

Mensen reageren net zo: zo lang ze ‘vinden’ dat een bepaald individu of soort beschermd wordt van hogerhand, blijven ze lafhartig op de achtergrond en leggen dat individu niets in de weg.

Tot hij… net als in die wolvenroedel… door één persoon wordt aangevallen en gekwetst. Nog even laf afwachten… komt er reactie? Neen. Oké, nu kunnen we hem gerust met zijn allen aanvallen.

Ja… zo gaat het bij wolven… en zo gaat het bij mensen. Datzelfde fenomeen ondervond ik tientallen keren in werksituaties: iemand wordt van hogerhand beschermd, en iedereen ‘lijkt’ hem sympathiek te vinden. Tot hij in ongenade valt bij die hogerhand… en er binnen de kortste keren een sneeuwbaleffect ontstaat: dan kan hij plots voor niémand meer goed doen!

De allochtonen hebben alle kansen gekregen, maar spuwden ons in het gezicht. Wegens de ‘bescherming’ van hogerhand echter, durfde niemand te reageren. Tot… er eindelijk eens iémand de politieke moed had om te zeggen wat iedereen dacht.

De eerste stap was gezet (Merkel)… De tweede ‘wolf’ die er op sprong was Leterme. En nu zullen, geloof me vrij, de volgende wolven wel plots de politieke moed krijgen datzelfde te doen.

Ik doe een gok: Sarkozi van Frankrijk zal waarschijnlijk de volgende zijn. Wedden? Misschien al vanavond in het nieuws… of binnen enkele weken.

Wat nu gebeurt was heel voorspelbaar. En ik wist al lang dat het ooit zou gebeuren. Vandaar dat ik me nooit erg druk heb gemaakt in dat hele vreemdelingen-wanbeleid. De kruik gaat zo lang te water tot hij breekt!!!

Willy