Conservatief.

Zakdoekjes klaar? Daar gaan we dan:

Wezenloos staart een wit musje naar omhoog vanaf zijn lage plekje op de sociale ladder. Hoopvol zoekend naar de plaats waar een troon zou moeten staan, of toch iets wat er op lijkt. Waarop een vader en een moeder zouden moeten zitten, en een hele hofhouding die zijn belangen zou moeten verdedigen.

Waar hij loon naar werken zou mogen ontvangen, gerechtigheid waar nodig, en een tik op de vingers voor eventuele fouten of luiheid.

Waar pientere volwassenen de zo moeizaam opgebouwde welvaartstaat zouden moeten beschermen en verdedigen. En straffen wie daar een poot durft naar uit te steken.

Maar helaas… er is niets van dit alles. Alleen maar een goed besloten clubje van lieden die zich tegoed doen aan de grabbelton van de Wetstraat, en zich niet verwaardigen een blik naar omlaag te werpen. De belangen van eigen soort? Daar dienen de riolen toch voor?

En het witte musje denkt weemoedig:

“Wat een verweesd volkje zijn we toch geworden: wezenloos en hopeloos verweesd. Geen papa en geen mama meer. Niemand die voor ons opkomt. Niemand die zorg draagt voor onze verworvenheden. Niemand die ons de normen van het vaderland en van onze voorouders nog voorhoudt. Niemand die het budget zo beheert dat de eigen vogeltjes eerst komen. Niemand ook die nog probeert om naarstige en betere vogels te maken van ons, arme musjes! Niemand meer om ons nog te leren vliegen!”

Een land is toch een beetje te vergelijken met een gezin hé? Want:

In de eerste plaats is er een papa en een mama. In België wonen die op het paleizenplein te Brussel. Maar hun ouderlijk gezag werd grotendeels overgedragen naar de andere kant van het groene park vóór hun bescheiden optrekje. En daar vinden we dan de Wetstraat. En daar zitten dan weer een heleboel surrogaatpapa’s en -mama’s die, in plaats van de echte papa en mama, verondersteld worden voor het land (gezin) te zorgen. Pleegouders dus.

Whaauw! Hoe kunnen we ons dan verweesd voelen? Met zoveel pleegpapa’s… en pleegmama’s? Waar is het spaak gelopen?

Wel, het probleem is eigenlijk dat we bij die lui in de wetstraat niet langer op natuurlijke moeder- of vadergevoelens, laat staan op vaderlandslievende gevoelens moeten rekenen.

Neen hoor! De beste brokjes worden heel liefdevol in vreemde bekjes gestopt en wij… wij staan er een beetje wezenloos en verweesd bij te kijken. Als wij iets willen moeten we cash betalen. Vandaag wat minder dan morgen, maar veel meer dan gisteren. Alleen bij die vreemde bekjes lijkt dat omgekeerd te werken.

Nou ja, die vreemde bekjes staan immers ook heel wijd opengesperd. Ons arme witte musje zou dat ook wel willen doen, maar het mag niet van de stiefouders. Alleen maar als het ‘koekoek’ kan roepen! En dat kan dat arme vogeltje natuurlijk niet.

Tja, het is net zoals in een gezin hé? Het is niet voldoende om de rol van papa en mama op te eisen, je moet ze ook nog kunnen waarmaken en je daar 100% voor kunnen inzetten. En het is overduidelijk dat de Wetstraat daar niet in slaagt.

Wat zal de toekomst ons, arme Belgjes, brengen? Aankloppen bij een weeshuis? Huize Nederland bijvoorbeeld? Nou ja… als het echt niet anders kan moeten we dààr dan maar heen om ons stiefmoederlijk te laten behandelen. Deden we al eens en dat bekwam ons niet zo goed. Nou ja, veel slechter dan bij ons kan wel niet zeker? Hier hebben we toch ook enkel maar stiefmoeders en -vaders!

Zouden ze daar in Nederland ook eerst de vreemde bekjes voeden? Hopelijk wel, want daar zouden wijzelf nu juist de vreemde bekjes zijn, en dus lijkt dat helemaal nog niet zo’n slecht idee. Een heel goed idee zelfs, in een wereld waarin de papa’s en de mama’s de eigen jongen laten verwezen ten voordele van de vele koekoeksjongen in eigen nest.

Het ‘koekoeksprincipe’ dus! Na de struisvogelpolitiek heeft het koekoeksprincipe nu zijn intrede in de politiek gemaakt als teken des tijds. Ze blijven het toch wél in de ornithologie zoeken! Maar dat is dan ook het enige dat nog min of meer conservatief te noemen is.

Draait het dààr om in Europa? Om het koekoeksprincipe? Wel, als het zo zit, laten we dan zélf maar koekoeksjong spelen en aansluiten bij een ander land! We kunnen maar van de regen in de drop terechtkomen. Spijtig voor het zweet, het bloed en de tranen van onze voorvaderen die zo’n mooi landje hadden geschapen waar het zo goed WAS om te leven.

Tja, hadden die maar zo stom niet moeten zijn en hadden ook maar op hun luie kont moeten blijven zitten op een hoop woestijnzand. Uitkijkend naar waar ze het beste konden immigreren en waar het meeste in te pikken viel.

Ze hadden ook mo slim genoeg moeten zijn om uit te vissen waar ze het best van de resultaten van andermans zweet en bloed konden gaan genieten!

Ergens in de wereld een gouden poortje weten te vinden… Een onbewaakt poortje dat naar het Eldorado leidt. Een Eldorado, opgebouwd door een hard werkend volkje waarvan de leiders nu uitverkoop houden van de vergaarde schatten.

Dàt alles hadden onze voorouders moeten doen! Ze zouden veel langer en veel gelukkiger hebben geleefd. Maar ze deden het voor ons! Wisten zij veel dat onze leiders ooit landverraders zouden worden die hun zweet en bloed te grabbel gooiden aan wie er maar wil naar graaien?

En wat heeft dat alles ons gebracht? Een sterk verwaterde politieke soep, een hoop opportunisten, een hoop criminaliteit, en een hoop hoogbeschermde allochtonen...

Maar voor ons zelf? Niets!

Willy.

Ongezouten mijmeringen.

De winter is pas begonnen, en we zitten al zowat doorheen onze zoutvoorraad voor de hele winter. Niemands schuld natuurlijk. Een lelijke gril van de natuur. Maar hoe moet het nu verder? Zoutloos dieet voor het verkeer?

Ik herinner me de winter van 1962/63: tot na Nieuwjaar leek het een zachte winter ‘geweest’ te zijn, en we begonnen al aan de zomer te denken. Maar halfweg januari begon het: sneeuwen, vriezen, en gladde wegen gedurende maanden! Bijna tot Pasen!!! Zelfs als het wekenlang niet sneeuwde bleven de temperaturen lager dan -10 en de sneeuw bleef gewoon… sneeuw. Want zout strooien zat er toen nog niet in. Hier en daar werd wat zand of as gestrooid en dat was het dan.

Maar het was beter dan niets. De sneeuw bleef wel liggen, maar het zand gaf toch een beetje grip. Ik vrees dat, als moeder natuur op die manier verder gaat, we weer op zand zullen moeten overschakelen. En gelukkig… daarvan zal de voorraad nog niet zo gauw uitgeput raken. De riolering? Dat is weer een ander verhaal!

En zo worden we nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt. Ondanks al onze moderne technologie kunnen we het toch niet halen van moedertje natuur als ze haar maag eens laat oprispen.

Het vrachtverkeer staat stil, goederen raken niet op hun bestemming, werknemers geraken niet op de werkplek… reizigers stranden in de luchthavens… kortom, onze hele moeizaam opgebouwde economie gaat zondermeer platliggen bij dergelijke capriolen van de natuur. En dan spreken we nog niet van ingestorte daken en kerken! Wat als dit, net als in 1963, nog maandenlang doorgaat?

Destijds was er nog het voordeel dat internationaal wegtransport zo goed als niet bestaande was. Dat ging per schip of per trein. Bovendien stond de consumptiemaatschappij nog in haar kinderschoenen en consumeerden we niet half zo veel als nu.

In de wegcode was ook een lachwekkend verkeersteken opgenomen: een rode ronde rand, met binnenin een zwarte letter D op witte achtergrond. Het betekende: ‘dooibarelen gesloten’ en moest de wegen in de dooiperiode beschermen. Ik heb me altijd afgevraagd wat een dooibareel was. Nooit eentje gezien. Nooit kon iemand me daarop antwoorden.

Maar de betekenis van het teken was niet mis te verstaan: vrachtwagens moesten, zodra ze dit teken zagen, stoppen en bij de plaatselijke burgemeester gaan vragen hoe het verder moest!!!

Of die burgemeester dat zélf wist? Heb ik ook nooit een antwoord op geweten. Maar het tekent toch het tijdsbeeld: een vrachtwagen was een heel sporadisch voorkomend verschijnsel dat van A naar B reed, en waarbij de afstand tussen A en B zelden meer dan een tiental kilometer was.

De veel zachtere winters die nadien ontstonden, zijn er mede verantwoordelijk voor dat we niet meer achterom keken en dachten dat het nooit meer zo zou zijn.

Vervoer en tewerkstelling evolueerden dan ook in functie van het zachte klimaat… en dan gebeurt dit! Als dit een uitzondering is, komen we er nog zonder al te veel kleerscheuren onderuit. Maar stel dat het de nieuwe regel wordt?

Tja, dan zal een groot stuk van onze samenleving moeten hertekend worden in functie van de nieuwsoortige winters. Back to the future?

Zullen misschien andere middelen moeten worden bedacht om de wegen sneeuwvrij te houden? Zeewater sproeien bevoorbeeld? Zou dat helpen? Je weet nooit. Het proberen waard. Goedkoop is het in elk geval, tenzij ook hier de vraag de prijs doet stijgen!

Eigenlijk, als we eventjes goed stilstaan met wat we aan het doen zijn, hebben we ons toch wel heel erg afhankelijk gemaakt van allerlei hulpbronnen. Hulpbronnen die bij een vingerknip zouden kunnen verdwijnen!

Neem nu elektriciteit: stel dat onze centrales om welke reden ook voor lange tijd uitvallen. En je woont ergens in een stad op de dertigste verdieping… geen lift meer. Ik mag er niet aan denken.

Of onze watervoorziening: we zagen het nog onlangs op relatief kleine schaal. Maar ooit zou dit kunnen gebeuren op grote schaal… nationaal of Europees… En erg ondenkbeeldig is dat niet echt. Een terrorist die een hardnekkig virusje dumpt op een cruciale plaats in het systeem… en lap!

I don’t like it but I guess things happen this way… ( song van Johny Cash).

Enfin, ik wil geen doemdenker zijn, maar vind het toch de moeite lonen om er even bij stil te staan dat, hoe hedendaags en modern we ook leven, onze samenleving toch ook uiterst kwetsbaar is en aan elkaar hangt met een zijden draadje. En zijden draadjes heb ik nooit 100% vertrouwd.

Willy.

Mystiek… altijd al een mooi woord gevonden. Geheimzinnig… magisch… bovennatuurlijk sprookjesachtig. En vooral: o n b e g r i j p e l i j k ! Maar zodra het begrepen wordt is alle mystiek er af…

Want zoals ik vroeger mijn speelgoed autootjes altijd opengooide om te snappen hoe ze werkten… zo doe ik dat ook met veel mystieke dingen. En helaas… meestal weet ik de mystiek wel te ontmantelen (of te ontmaskeren), en teleurgesteld moet ik dan vaststellen dat er eigenlijk helemaal geen mystiek mee gemoeid is! Dat de naakte waarheid die er achter steekt eigenlijk poepsimpel is! Wég sprookje, wég sinterklaas of het kerstmannetje.

Zielig voor mij, want ik hou écht wel van mystiek.

Neem nou je eigen pc. Voor veel mensen een hopeloos ingewikkeld ding… en ingewikkelde dingen gaan we maar al te vlug bijna als ‘mystiek’ ervaren. Geen spek voor onze bek? Niks van. Gewoon door mensen gemaakt. Uitgevonden door logisch denken. Niets om bang van te zijn. Niets om zomaar direct te catalogeren onder ‘te ingewikkeld’.

Ik had het geluk om een beetje mee te groeien met de voortschrijdende digitale technologie. En dat prille begin… dat was écht zo simpel als wat. En dat is het eigenlijk nog altijd. Het basisprincipe is onveranderd gebleven.

Hoe intelligent een computer ook lijkt: zijn verstand bestaat in wezen maar uit… schakelaars! Een hele resem schakelaars. En die schakelaars kunnen niet méér dan de schakelaar van het licht in je slaapkamer: aan of uit. Maar in je pc zien ze dat als 0 of 1, of eenvoudiger gezegd, ze ‘kennen’ het verschil tussen 0 en 1. Noch min, noch meer. Dat kan je lichtschakelaar ook!

Maar slimmerds gingen daarover nadenken en vonden dat je met nullen en enen toch wel een en ander kon aanvangen. En ze ontwikkelden de ‘Asci code’: Daarin wordt een reeks van 10 cijfers gebruikt ( 1 byte genoemd), uit alleen maar nullen en enen bestaande, om één écht cijfer weer te geven. Zo zou het cijfer 7 eventueel kunnen worden weergegeven met 0000111000. De letter A kan dan bevoorbeeld 1110001000 zijn (klopt niet hoor! Die Asci-code ben ik vergeten. Het gaat maar over het principe). Er zijn dus 10 schakelaars nodig die aan of uit staan, om één cijfertje of lettertje voor te stellen. (Vergelijk met ons tiendelig rekenstelsel: wij moeten na het cijfer 9 al een hulpcijfer gebruiken om ervoor te zetten als we verder willen rekenen. De pc moet dit al na de 1 !!!)

Maar toen was het hek van de dam: reuzengrote kasten met duizenden schakelaars (och arme: nu steken we er miljoenen in een chip ter grootte van een lucifer) vormden de eerste computers.

De verdere vooruitgang bestond enkel maar uit alles steeds kleiner én razend snel maken, én ‘programma’s’ maken die het ons makkelijker moesten maken. We moeten immers niet meer honderden nullen en enen typen om ‘hallo’ te zeggen, maar gewoon de juiste letters aanslaan. Het programma laat de computer zélf, en pijlsnel, de vertaling naar machinetaal doen.

Voilà! Dààr gaat de hele mystiek rond de digitale wereld. Niets mysterieus aan!

Mijn conclusie: mystiek bestaat niet van nature uit. Mystiek maken we zélf van zodra we iets niet kunnen of willen begrijpen... of het juist onbegrijpelijk willen doen overkomen!

Met religies gaat het net zo, maar daar zorgen de ‘bedenkers’ er dan weer voor dat wat ze uitkramen gewoon niet te begrijpen valt, en dan is het voor hen niet moeilijk meer.

Instant-mystiek dus: makkelijk te maken door wie er zijn voordeel kan mee doen.

Makkelijk te verteren voor wie het lust… en niet kieskeurig is.

En ocharme, zo zijn er velen. Zoekend naar mystiek. Zoekend naar wat ze niet begrijpen, om daarin dan de poort naar een ‘betere wereld’ te vinden. En vooral: zoekend naar iets dat hen verhindert in zichzelf te kijken en het heft in eigen hand te nemen.

Jammer voor hen, maar op die manier zullen ze nooit vinden wat ze zoeken.

Willy.

Een vrolijk en geïnspireerd kerstfeest gewenst aan alle bloglezers en -schrijvers.

Van onder een stralende hemel in Oostende…

Maar terwijl ik dit schrijf beginnen uit die stralende hemel subtiele sneeuwvlokjes neer te dwarrelen op de droge straten!!!

Krijgt de kust dan toch een witte kerst?

Is het de natuur, of de weerman die op hol sloeg?

Willy

Ooit had ik een agenda. Vol met afspraken, vol met ‘dingen te doen’, vol met vergaderingen, vol met veel waar ik naar uitkeek, maar ook vol met zaken die ik liever ergens in een donker vergeethoekje had weggestopt, omdat ik bij voorbaat wist dat het hopeloos was en tot niets zou leiden.

Want ik had geleerd dat je aan één slecht project zoveel tijd spendeert als aan tien goede.

Maar ik deed het, en probeerde het met animo te doen. Ik werd er immers voor betaald. Het werd een manier van leven. Het werd een manier van werken. Het werd vooral een manier om iets voor de samenleving die me te eten gaf terug te doen en me niet nutteloos te hoeven voelen. Maar er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan.

Toen de pensioenleeftijd naderde vroegen verschillende mensen me of ik dit alles niet zou missen en in een ‘zwart gat’ zou terechtkomen, net als zovelen.

Ik ging twijfelen. Keek even naar de telefoon op mijn bureau, dacht aan de vele keren dat ik zijn niet ophoudend gerinkel had gehaat, de vele keren dat hij me uit mijn concentratie had gerukt, maar ook aan de vele keren dat ik er heel positieve gesprekken mee had gevoerd.

En ik dacht:

- Tiens ja, hoe zal mijn leven er uitzien als niemand me nog nodig heeft? Als niét om de haverklap iemand anders met weer een ander probleem aan de andere kant van de lijn hangt?

En ik moest het antwoord schuldig blijven.

Nu heb ik dat antwoord wél: na zoveel jaren zowat iedereen’s problemen te hebben helpen oplossen, voelt anonimiteit zalig aan. Het is als een zacht lappendekentje dat over je gelegd wordt. ‘Niemand’ meer zijn. Wat heerlijk! Bijna synoniem van vogelvrij.

Maar… ‘niemand’ ben je eigenlijk alleen maar voor de anderen. Pas als je je agenda definitief hebt afgesloten ga je in alle rust beseffen dat je nu eindelijk jezelf en je eigen ‘iemand’ bent geworden. En dàt voelt pas goed aan: jezelf weer tegenkomen.

Jezelf mogen zijn… kun je het beter wensen? Wie dàt niet naar waarde weet te schatten moet toch serieus met zichzelf in de knoop liggen!

Weg maatschappelijke dwangbuizen, garelen en meer van dat moois. Weg verantwoordelijkheden en moeilijke beslissingen. Weg de kritiek van hier en daar een enkeling die zich benadeeld voelt.

Weg ook de duizenden bladzijden die je schreef en waarvoor anderen de pluimen mochten oogsten. Je schrijfsels niet meer moeten laten ondertekenen door overste A of politicus B. Niet langer afhankelijk zijn van het sterk wisselende humeur en kritiek van diegenen die alleen maar toekeken.

Niet langer het beste in jezelf moeten onderdrukken om niet op bepaalde overgevoelige teentjes te trappen.

Neem nu zo’n blog: niemand zegt dat je moet. Niemand zegt dat het niet mag. Niemand kan je opdragen wat je moet schrijven. Niemand stelt een deadline. Niemand die me dàt nog kan afnemen.

Hemels!

Willy.

Gisteravond gepleegd:

’t Is avond, en stil in huis. Vrouwtje is in slaap gevallen, Pierewiet, mijn parkietje heeft zijn verenpakje gezellig dik opgeschud en er zijn kopje in ondergedompeld, zodat hij wel een bolletje wol met een lange staart lijkt. En door het raam zie ik de laatste achtergebleven sneeuw langzaam maar zeker wegsmelten.

Er stond een sneeuwman naast de deur. Gemaakt door de kinderen van de buren. Zijn onderlijf staat er nog. Het bovenlijf en hoofd zijn er afgevallen en liggen verkommerd en platgereden op straat. Getuigend van de meedogenloosheid van het moderne verkeer. Arme sneeuwman.

Ze voorspelden weer sneeuw, maar het zou waarschijnlijk niet voor de kust zijn. Lap! Weeral discriminatie! Geen witte kerst voor de kust! Hebben die weerlui dan echt geen greintje compassie met ons? En ik, ‘dreaming of a white christmas’… kan weer mooi op mijn honger blijven zitten. Foei!!!

Inspiratie? Weg! Compleet, maar dan ook compleet… weg. Wegger kan niet! Mee gesmolten met de sneeuw. En wat doet een mens als hij geen inspiratie heeft? Juist! Dan maar een beetje roddelen over de medemensen. Dichtste familie eerst natuurlijk! En ja hoor, daar schiet me een passend slachtoffer te binnen:

Mijn schoonzoon is profvoetballer geweest in een recent verleden. Doet, naast zijn normale job, ook nog iets in de voetbalwereld geloof ik. Scouting of zo, wat dat dan ook moge betekenen. Ik ben namelijk niet zo goed thuis in de voetbalwereld. Hoogstens schrik ik eens op als er weer geroepen wordt over een ‘mooi goal’, maar wordt telkens weer teleurgesteld: ik zie daar dan gewoon die twee kale witte staken, een pluizig net, en een stomme dwarsbalk. Niks moois aan! Zélfs het decor is één slijkerige boel!

Waar zit dat ‘mooie’ goal dan? Aan de reacties te horen verwacht ik er dan leuke gordijntjes aan, of een blits kleurtje… voltapijt misschien? Maar neen hoor! Niets van dit alles. Enfin, het zal wel aan mij liggen. Ik blijk namelijk een complete voetbal-analfabeet te zijn.

Nu weet ik bijvoorbeeld wél dat hij bij Cercle Brugge gespeeld heeft. Dàt tenminste heb ik onthouden, en dat vijzelt mijn zelfvertrouwen weer op, want ooit zegde zelfs dàt me niks en moest ik, als iemand me vroeg waar hij dan gespeeld had, het antwoord schuldig blijven. Wanhopig liep ik dan de namen af die ik ergens op TV had opgevangen:

F.C. De Kampioenen? Bayer Munchen? Of is dat een aspirine-fabriek? Ajax dan of Real Madrid? Enfin, ik wist het niet. Alles wat ik wist was dat voetbal een spel is dat in het gras wordt gespeeld… als het twee kontjes hoog is geloof ik. Of is dat weer een ander spel? Enfin, iemand heeft daar toch ooit een liedje over gemaakt, dus, dat zal het wel zijn zeker?

Nu ja, het heeft geen belang. Belangrijk is dat hij een toffe knul is en van mijn dochter houdt. En dubieuze spelletjes spelen ze blijkbaar ook niet, want als ik er op bezoek kom stel ik telkens weer, en tot mijn opluchting vast, dat het gras netjes is afgereden. Oef!

Of hebben ze soms andere geheime plaatsjes in huis om twee kontjes te verbergen? Tuinhuis? Kolenkot? Zou kunnen, maar ik wil me er niet in verdiepen. Dat ze enkele jaren geleden nog een lief dochtertje hebben gekregen schrijf ik liever toe aan de ooievaar, want doe-het-zelver is hij niet echt, dus zal de ooievaar het wel gedaan hebben. De postbode sluit ik sowieso uit want die komt niet verder dan de brievenbus… hoop ik tenminste.

Feit is dat ze een drommels leuk gezinnetje vormen, en daar draait het tenslotte om, nietwaar? Wat kun je je als vader/schoonvader meer wensen?

Magic Family’s vind je de dag van vandaag ook niet meer overal.

Houwen zo jongens!

Willy.

Van boemannen en zalfstrijkers...

Mensen die me niet echt kennen geven me soms, zonder dat ze zich daar direct van bewust zijn, het stempel ‘boeman’ mee. Tenminste, die indruk héb ik er wel van.

Zo ook in de vele vergaderingen waaraan ik ooit deelnam.

Zo ook in het begin van mijn tweede huwelijk. Ik kwam in een totaal nieuwe familie en wereld terecht en was gewoon om mijn mening wel eerlijk maar ongezouten te zeggen, terwijl bij veel van die nieuwe familieleden het zalven en troosten eerder de regel was, met alle nare gevolgen vandien.

Al die mensen hebben me ondertussen leren kennen… daadwerkelijke resultaten gezien… en me leren appreciëren! Want etterende wonden genees je zelden met een zalvende pleister er bovenop. Met mooie beloftes evenmin. En troostende woorden… och god… een beetje héél gratuit.

De dokter die het mes zet in een etterende wonde zal ook als boeman worden aanzien… tot wordt vastgesteld dat hij gelijk had en de wonde genezen is.

En ja, ik ben er fier op een boeman te zijn, want met zalvende woorden is de samenleving nooit ver geraakt. Echte en werkende sociale verbeteringen kwamen altijd al van de boemannen die er geen doekjes om wonden om de sympathie van hun gehoor te verwerven. Die maatregelen durfden te nemen die aanvankelijk heel onsympathiek leken, maar het op lange termijn perfect deden tot ieders voordeel.

Soms moét je er wel het mes durven inzetten als je resultaat wilt zien, want nooit zal iemand voor de hele wereld goed kunnen doen. Altijd zullen bepaalde mensen zich op een of andere wijze benadeeld voelen, wélke maatregelen je er ook weet door te drukken.

Als je teveel, en naar tevelen gaat luisteren, wordt het nemen van juiste beslissingen gewoon onmogelijk. Je moet dan je toevlucht nemen tot die beruchte compromissen… waar niemand beter van wordt.

Want wie ook maar probeert voor iedereen goed te doen, doet uiteindelijk voor niemand goed!

Waarmee ik maar bedoel: dat zalfstrijken… dat kan onze samenleving nooit ten goede komen! Maar het steekt zowat overal de kop op. Niemand durft een ezel nog een ezel te noemen! En zéker als het een rijke ezel betreft zal hij heel beleefd met ‘meneer de ezel’ worden aangesproken.

Het enige dat daarmee wordt bereikt is dat die ezel er uiteindelijk écht van overtuigd raakt dat hij een meneer is… en nog meer de ezel gaat uithangen.

Diplomatie kan, en moet in bepaalde gevallen. Maar het kan niet grenzeloos worden aangewend. Effenaf rotte plekken in onze samenleving moeten er gewoon worden uitgesneden! Opgeruimd staat netjes.

En wie heb je daarvoor nodig? Zalfstrijkers?

Neen! Boemannen! De rol van zwarte Piet mag dan al een heel ondankbare rol zijn… Sinterklazen maken een volk alleen maar week, zwak, en klaar voor slavernij.

En een boeman kan best een vriendelijke mens zijn… waar dat gepast is en met de juiste mensen.

Willy.

Toen ik in het begin van de jaren 60 de verkeerswereld binnenstapte, bestond de wegcode uit een honderdtal ondubbelzinnige en eenvoudige regels, en een vijftigtal verkeerstekens. Je kon het in boekenwinkels kopen en het was nog niet een vierde van een gewone pocket.

Maar het verkeer evolueerde. Er kwamen steeds meer auto’s bij. Er kwam steeds meer vrachtverkeer bij, want ook dàt evolueerde van binnenschip en trein naar rijbaan.

En de wegcode, die evolueerde mee. Van een kwart pocket werd het op termijn een dikke bijbel en moest op een bepaald moment zelfs worden uitgesplitst in de gewone wegcode die iedereen kent, en de ‘wegcode van de wegbeheerder’, even dik, maar waarvan de modale burger eigenlijk geen weet heeft of hoeft te hebben. Die handelt namelijk over de strikte regels bij het plaatsen van verkeersstekens en zo.

Gelukkig zaten er, toén toch, schrandere mensen op het ministerie van verkeerswezen en werd kort op de bal gespeeld. Elke evolutie in het verkeer werd met argusogen bekeken en de wet navenant aangepast. Hopeloos voor wie er beroepshalve moest mee werken, maar heel effectief en aangepast aan de evoluerende werkelijkheid.

Waar hadden we anders nu gestaan, nu het verkeer en de diversiteit ervan meer dan verdubbeld is? We zouden het niet meer kunnen rooien met de simpele regeltjes van 50 jaar geleden.

Wel, we kunnen het ook niet meer rooien met de vele andere wetten, die totaal niét zijn meegeëvolueerd met de realiteit! En als ze dat wél al deden, dan worden ze gewoon niet waargemaakt ‘bij gebrek aan controle’… of bij gebrek aan ‘lust tot controle’. Anderzijds werden er dan wél wetten gemaakt die de negatieve kanten van de realiteit ronduit beschermden en aanmoedigden!!! Negatieve anticipatie dus.

En die realiteit… Jongens! Die is een pak verder aan het evolueren dan het verkeer dat ooit zal doen.

Ik wil nu even niét een voorbeeld over het vreemdelingenprobleem geven, maar een doodsimpel wetje dat aantoont tot wat gebrek aan controle leidt: twee jaar geleden werd in het parlement een wet gestemd die verplichtte dat op een affiche dat een huis of appartement te huur stelt, de huurprijs ondubbelzinnig werd vermeld.

Als ik vandaag, na meer dan twee jaar, op straat loop, zie ik honderden afiches met huizen te huur. Maar op zowat geen enkele staat de prijs vermeld. Niet enkel particulieren, maar ook immo-agentschappen vegen er vierkant hun cijfer aan… en worden niet gecontroleerd, laat staan beboet!!!

Hadden de eerbiedwaardige leden van het parlement dan niet beter thuis gebleven en een droge luier omgedaan? Wat zitten die mensen daar hun tijd te verspillen aan wetten die ze toch niet laten naleven?

Trouwens, wié moet ze doen naleven? De politie? Ho ho… dat is wél een burgerlijke en geen gerechtelijke zaak!

Een andere instantie? Welke? We hebben er geen! Of tenminste niet in een voldoende effectieve vorm. Hier en daar een “inspecteur” met een wat wazig omschreven taak en bevoegdheid… Soms wél en soms niét gemotiveerd omdat hij wel weet dat hij maar een klein druppeltje op een gloeiende plaat is… en waarschijnlijk niet eens goed weet waar zijn bevoegdheid precies begint of eindigt.

Want politiescholen bestaan er wel en functioneren perfect. Maar een degelijk opleidingscentrum voor dergelijke ‘controlerende’ ambtenaren, én een instantie met een statuut voor de afgestudeerden? Bij mijn weten bestaat dit niet. En ja… als het niet bestaat dan bestaat het niet hé? Punt andere lijn!

Neen verdorie! Mijn opinie: wat niet bestaat moet dan maar uitgevonden worden. Dààrvoor hebben we parlementairen, en niet om kousen te zitten breien op hun goed betaalde zitje.

En ja hoor, op die manier draaien we gewoon dol: mensen van vandaag moeten met wetten van gisteren maar zien hoe ze morgen overleven. Je reinste gok!

Bedankt voor de moeite, dames en heren politici! En brei naarstig verder.

Willy.

Zal de wereld vergaan eind december 2012? Ze zeggen het. Tenminste, de Maya-kalender stopt abrupt op die datum. (Omdat de schrijvers geen inspiratie meer hadden, of…?).

Ook Nostradamus voorspelt niet veel goeds voor deze periode, maar ach… die goeie ouwe Nostradamus heb je altijd al op duizend en een manieren kunnen uitleggen! En telkens weer lijkt het te passen (Of kun je het doen passen) in het tijdsbeeld. Zou ook gepast hebben als ons tijdsbeeld er heel anders had uit gezien! Heel clever van hem. Dus: we zien wel!

En die Maya-kalender… nu ben ik er wel van overtuigd dat sommige volkeren uit de oudheid een pak meer astronomische kennis hadden dan we nu denken, maar het lijkt me toch niet erg waarschijnlijk dat ze over de gesofisticeerde technologie beschikten die nodig is om de evolutie van de kosmos en ons zonnestelsel tot in onze tijd te kunnen voorzien. Het zit er dus dik in dat de makers van die kalender er op een bepaald moment eigenlijk geen been meer in zagen en er maar mee stopten.

Maar alle gekheid op een stokje… moeten we ons zorgen maken? Weetnie. Ik in elk geval niét, want het einde van de wereld, wat is dat eigenlijk? Ik denk dat iedere mens die sterft het einde van de wereld meemaakt. En of er nu 4 miljard mensen mee sterven met hem, of hij sterft stilletjes alleen, het zal hém niet veel uitmaken! Voor hem is dàt gewoon het einde (of een nieuw begin?)

In elk geval, ik maak me geen zorgen. Ik hoop en denk wel dat ik op Nieuwjaar 2013 mijn nieuwjaarswensen zal kunnen verzenden, en zoniet… Salukens, en dat de laatste het licht niet vergeet te doven!

Tja, zowat elke periode heeft al zijn orakels en valse profeten gekend die het einde van de wereld voorspelden. Eens zal het er wel bovenop zijn, want als voldoende mensen halsstarrig doorheen elke periode van de geschiedenis hetzelfde blijven voorspellen dan moet het toch één keer raak zijn hé?

Zal dat 2012 zijn? Of 3012? Of binnen 10.000 jaar? We zien wel, en het beste lijkt me al die orakels te laten voor wat ze zijn en er het beste van te maken.

Het verwondert me eigenlijk dat het zo lang duurt voor de waarzeggers zich aan die kluif tegoed beginnen te doen! Die weten het toch altijd allemaal zo goed?

Tja… waarzeggerij! Zou dat echt bestaan? Ik sluit niet uit dat er misschien wel mensen onder ons zijn die deze bepaalde gave geheel of gedeeltelijk bezitten. Maar als dat zo is, zou dat eigenlijk een uitschuivertje van de natuur zijn: een open deurtje teveel in de hersenen? Maar veel zal dat wel niet voorkomen.

Als die mensen al bestaan, dan hoeven we helemaal geen moeite te doen ze te vinden, want dat zullen we nooit! Veel te veel kwakzalverij in die lucratieve branche! Bomen en bos weetjewel?

Want velen voelen zich geroepen (voor de poen), maar weinigen zijn uitverkoren. De voornaamste eigenschappen die ik telkens weer bij hen ontdek zijn: luisteren, op je lichaamstaal letten en je in wezen uithoren zonder dat je er erg in hebt, en vooral: voorspellen wat je graag hoort!

En ja hoor: soms komen die voorspellingen op hallucinante wijze uit… omdat je ze zélf doet uitkomen.

Zo ken ik een koppel, zij was als jong meisje bij een waarzegster geweest en die had haar voorspeld dat ze haar ware Jacob zou ontmoeten op een reis naar Australië.

Ze werd twintig… werd dertig… mijlenver geen ridder op een wit paard te zien. Achter in de dertig dacht ze terug aan die waarzegster en boekte een reis naar Australië.

Op het vliegtuig zat ook een jonge man, stukken jonger dan zij, maar toch besloot ze er een babbeltje mee te maken. Het klikte, ze trouwden, en leefden nog lang en… ongelukkig!

Maar de voorspelling was uitgekomen!

Willy.

PS: dit is mijn tweede column vandaag! Hieronder staat er nog eentje. Sorry hoor, maar de ene dag is mijn inspiratie grenzeloos, de andere dag vind ik er geen.

Ik had er donder op gezegd dat het woord uniciteit, toen het me te binnen schoot, niet voorkomt in de Dikke Vandale. Maar toen liet ik er even de spellingscontrole van mijn tekstverwerker op los, en die reageert niet. Het woord zou dan toch bestaan? In elk geval, ik heb het over de eigenschap ‘uniek’ te zijn. Een eigenschap die we gelukkig allemaal zonder uitzondering bezitten.

Soms maken mensen de fout om, als ze van een ander iets verwachten, te denken dat die ander net zo zal reageren als ze dat zelf zouden doen. Een beetje verwonderd botsen ze dan soms op een helemaal niet verwachte reactie, die zowel positief als negatief kan uitvallen.

Voor wie een beetje thuis is in de astrologie is dat helemaal niet verwonderlijk. Zoveel mensen als er zijn, zoveel onderlinge verschillen zijn er (gelukkig) ook, nog bovenop de verschillen in denkwijze tussen man en vrouw.

De logica van de een is niet altijd de logica van de ander. Het ‘gelijk hebben’ evenmin. Maar daar is niets mis mee. Wel integendeel. Vooral in relaties speelt die diversiteit een grote rol.

Het is immers toch leuk te kunnen vaststellen dat je partner uniek is? Dat je hem of haar voor niets ter wereld zou willen ruilen omdat er zo geen tweede is? Verliefd worden we toch niet zomaar op iedereen? De aardigheid zou er namelijk helemaal af zijn als er van je partner ‘dertien in een dozijn’ te vinden zijn!

We paren immers niet als de dieren. We zijn stukken kieskeuriger en zoeken naar die éne! Wel, juist door al die onderlinge verschillen kunnen we dat ene unieke wezen ook vinden, vindt het ons, of worden we er door hogere machten naartoe gedreven.

Maar het is wél een zoektocht met veel valstrikken! Valstrikken waar we steeds weer in verstrikt raken in onze haast om ‘gesetteld’ te zijn, en vooral door het ons ingeprent waandenkbeeld dat wie niét gesetteld is, ook niet volwaardig is. Het tegendeel is waar. Ik heb een grote bewondering voor ongesettelde mensen. Want meestal betreft het mensen die liever alleen blijven zo lang ze de ware niet vinden, dan zichzelf én een partner ongelukkig te maken door een overhaast ‘paniekhuwelijk’ dat tot mislukken gedoemd is. Of door een verbintenis, gebaseerd op enkel maar uiterlijkheden.

Op het eerste gezicht lijkt voor jongeren de wereld vol lekkers! Pas als ze eens wat beter dat lekkers gaan besnuffelen blijkt dat lang niet alles is zoals het lijkt.

Maar verblind door uiterlijk schoon lopen ze soms tegen beter weten in toch in de val en blijkt dat lekkere ijsje achteraf vol regelrecht vergif te steken. Pech voor het ‘slachtoffer’, maar als het verstandig is heeft het zijn lesje wel geleerd: zoveel keuze als hij of zij dacht is er niet. Want de wereld mag dan wel overbevolkt zijn… dat is hij vooral met voor jou totaal waardeloze mensen. Voor anderen met andere smaken zijn die mensen dan weer wél heel waardevol.

Het komt er op aan door het bos de echte bomen te leren zien en de rest als ‘quantité négligeable’ te beschouwen. Mooie verpakkingen zijn mooi meegenomen maar zeggen niets over de inhoud.

Moesten er maar een paar mensen bestaan op de wereld, dan zou je keuze snel bepaald zijn en hoeft niet ver te worden gezocht. Evenmin moesten alle mensen gelijk zijn. Maar… dan word je keuze eigenlijk bepaald door het feit dat er geen keuze is! En wat heb je dààr nou aan? Welke vrouw zou zich gestreeld kunnen voelen als haar man haar alleen maar nam ‘omdat er niets anders te koop bleek’?

We kunnen dus eigenlijk wel dankbaar zijn dat de keuze zo groot is, maar we moeten het toch leren aanzien als alleen maar ‘decor’. Een decor vol soms leuke ‘figuranten’, maar elk dient voor zichzelf uit te maken of hij het dan maar aanlegt met een van die figuranten, of verder zoekt naar die éne ‘acteur’ die echt past in zijn leven.

In vriendschappen is het niet anders. Je loopt nooit alleen op straat of op de markt. Het wemelt van mensen om je heen, en sommigen vragen zich dan ook af hoe in ’s hemelsnaam het komt dat zij, en blijkbaar zij alleen, eenzaam zijn.

Het antwoord is hetzelfde: mensen die je vrienden zouden kunnen zijn, figureren mee in het decor rondom je heen. Ze zijn er heus wel, maar lossen soms op in de achtergrond en je herkent ze alleen maar als je je openstelt.

“A stranger is just a friend you do not know.”

Een oud country-deuntje dat veel waarheid verbergt. Vooral in deze kerstperiode loont het de moeite om even goed stil te staan bij de betekenis van die woorden. Je openstellen voor anderen kan nooit kwaad. Heel dikwijls zul je, teleurgesteld, alleen maar leegte en oppervlakkigheid ontdekken in een ander, of kwaliteiten die je helemaal niet aanspreken. Maar dat hoort bij de regels van het spel en maakt deel uit van het decor. Die enkele keer dat je een echte vriend ontdekt maakt het allemaal weer de moeite waard.

Ik heb mensen ontmoet in omstandigheden waarin ik beroepshalve de boeman moest spelen. De conversatie verliep dan ook soms van bijzonder stroef tot hooglopend. Later dacht ik dan aan bepaalde personen terug en vroeg me af of, indien ik die persoon in totaal andere omstandigheden had ontmoet, hij misschien een goede vriend had kunnen worden.

Jawel, een vreemde kan soms een vriend zijn die je alleen maar niet kent.

Willy.

Er was eens… toen de dieren nog konden spreken… een tijd dat elk land zijn goed bewaakte grenzen had. Dat was ook nodig, want elk volk probeerde door hard te werken van meer welvaart te kunnen genieten, en wist heel goed dat andere, luiere volkeren, maar al te graag van die welvaart zouden willen komen profiteren.

En ja hoor! Dikwijls zat het er bovenarms op en moesten die grenzen met hand en tand worden verdedigd.

Maar die tijd is voorbij. Een nieuwe generatie politici vond er een gemaksoplossing (wat anders?) voor:

- Als we geen grenzen meer hebben moeten we ze ook niet meer verdedigen, hebben we een pak minder kopzorg en kan het nooit meer oorlog zijn.

O nee? Ik heb nochtans de indruk dat de ‘stille’ derde wereldoorlog al lang bezig is. Alleen wordt de vijand niet meer met het geweer in aanslag opgewacht aan de grens, maar komt ‘vreedzaam’ binnen als Asieltoerist, migrant, enz… en in plaats van met het geweer wordt hij opgewacht door het OCMW en de vele afgeleide ‘sociale’ instellingen. Zélfs een Belgische identiteitskaart (én nationaliteit) verkrijgen is totaal geen sinecure meer.

Van het paard van Troje blijken onze politici dus weinig af te weten noch er iets van geleerd te hebben! Want dat paard van Troje, dat is al lang onder ons en wordt steeds meer beknuffeld. Wanneer zal het deurtje opengaan en komt het ware gelaat te voorschijn?

In elk geval, aan de grens zullen we niet meer moeten vechten. Evenmin in een gesloten front. Het zal van deur tot deur moeten want de vijand is al lang onder ons!

Nu weer worden onze Europese grenzen geopend voor Albanië! Ze hebben geen visum meer nodig om over onze ‘grenzen’ te wippen. Het gevolg zal niet lang op zich laten wachten, want dit is nu écht een land dat aan elkaar hangt met criminaliteit, corruptie, prostitutie en maffia.

Maar we zijn mededogend. We hebben compassie met het ‘fatsoenlijke’ gedeelte van de bevolking aldaar (en dat bestaat heus wel). Dié mensen zijn deze maffiapraktijken beu en zouden wel naar hier willen komen.

Héél heel menslievend! Ik zou het kunnen toejuichen en traantjes van geluk plengen! Maar er is één probleem: niét de fatsoenlijke mensen van daar zullen afkomen. Die hebben de middelen en het lef niet voor een avontuur zonder uitzicht. Wél de maffia, de prostitutie, en de criminelen.

Een flinke minwaarde voor ons… een flinke meerwaarde voor Albanië, want zo raken ze dat zooitje ongeregeld kwijt!!! Die kunnen hiér maar mooi weer komen spelen, want hier is veel meer in te pikken.

Waarom doen wij niet hetzelfde? Waarom, in plaats van hoge opvangkosten te betalen aan Nederland om voor ‘onze’ criminelen te babysitten in Nederlandse gevangenissen, spelen we niet datzelfde spelletje? Die criminelen het Belgisch staatsburgerschap ontzeggen en uitwijzen? Die moeten dan maar in Albanië asiel gaan aanvragen!!! Poets wederom poets toch?

Tja… landsgrenzen vervagen. En soms kijk ik geamuseerd toe hoe onze bevolking reageert, en wanneer de ‘grens van ons grenzeloos geduld’ eindelijk zal bereikt zijn!

Want dat mededogen… heeft ons dat al ooit iets goeds opgeleverd? Zijn de straten er veiliger door geworden? Is de criminaliteit verminderd? De werkloosheid gedaald? Heeft iemand al ooit dankbaarheid ondervonden van de opgevangen vreemdelingen?

-o-o-o-o-o-o-o-

Alarm! Ik word ingehaald door de politieke blunders en kan niet meer zo snel mee reageren met mijn blog! Want:

Dit ‘Albanees’ nieuws was nog heet van de pers toen al een ander alarmerend nieuwtje binnenliep: er zouden in België al geruime tijd zomaar eventjes meer dan 50.000 ILLEGALEN (?!?) van Braziliaanse afkomst in de bouw tewerkgesteld zijn (zelfs in gebouwen voor de overheid!).

Dat betekent dus 50.000 werkloze Belgen die een job aan hun neus voorbij zien gaan en dopgeld krijgen van vadertje staat! Welke politicus zei daar 8 jaar geleden ook weer dat hij euh… 20.000 nieuwe banen zou scheppen? Wel, het is de moment! Of… bedoelde hij 50.000 banen voor illegale Brazilianen?

Wat primeert nu eigenlijk voor onze beleidsmensen? Een heel leger werklozen en kansarmen onderhouden, of daaruit een legertje ambtenaren rekruteren om strenge controle op die wantoestanden uit te voeren? Illegaal is illegaal toch? Of niet?

Het mes zou aan 3 kanten snijden:
1. Tewerkstelling voor die controleurs. (Minder dop).
2. Illegalen terug naar Brazilië of naar waar ook (Minder criminaliteit).
3. 50.000 nieuwe ‘legale’ jobs in de bouw (nóg minder dop).

Als dàt geen fantastisch nieuws zou zijn voor de Belgische staatskas!!!

Maar een veel gemakkelijkere oplossing zal waarschijnlijk wel zijn: er bij staan en er naar kijken, zoals altijd!

Want helaas, er zit ook nog een moeilijkere kant aan dit verhaal: je moet ook nog die 50.000 Belgische werklozen uit hun sociale vangnet kunnen halen, en dat zal niet altijd van een leien dakje lopen! Zéker niet bij de gediplomeerde beroeps-werklozen.

Dit column gaat niét over racisme, maar over patriottisme.
Dit column gaat niet over nationaliteit, maar over anticriminaliteit.
Dit column gaat niét over hardvochtigheid maar over pure logica!
Dit column gaat over het toe-passen van de wet in plaats van toe-kijken.

Dit column vertelt en analyseert enkel wat elk beschaafd volk er zou van moeten vinden als haar overheid zonder blikken of blozen steeds meer ‘grenzeloze’ criminaliteit importeert, en de illegaliteit ofwel ‘legaliseert’, ofwel gewoon laat betijen zonder enige effectieve vorm van controle.

Elke beschaafde staat heeft de plicht om wetten te stellen die het volk tegen zichzelf en anderen moeten beschermen. Maar daar houdt het niet mee op! Als het laten respecteren van bepaalde wetten op schromelijke manier wordt nagelaten, dan blijft die wet een dode letter en kon hij er net zo goed niét geweest zijn!

Willy.

Nu de kerstsfeer er weer in zit had ik jullie graag op een kerstmuziekje getrakteerd, maar helaas, dat mag niet. Auteursrechten, weetjewel?

Geen nood! Dan speel ik maar zelf auteur en voeg hier in bijlage een compositie toe van mezelf, genoemd ‘Heavenly’.

Zelf gemaakt… zelf life gespeeld,
dus de mensen van Sabam kunnen zich onthouden.

Niet echt een kerstlied, maar het komt toch in de buurt.

Hopelijk vinden jullie het ook een beetje hemels.

Willy.

Mijn schrijfsels over astrologie nog eens overlopend, stel ik vast dat ik de heel belangrijke ascendant een beetje stiefmoederlijk heb behandeld. Namelijk: wat is hij precies en waardoor ontstaat hij?

Wel, zoals uitgelegd doorloopt de zon, vanaf de aarde gezien, de 12 tekens van de zodiac of dierenriem in precies 1 jaar. Dit vindt zijn oorzaak in het feit dat de aarde in precies 1 jaar omheen de zon draait.

Maar de aarde maakt ook nog een tweede beweging: ze draait om haar eigen as in 1 dag. En het is precies door déze beweging dat de tekens van de zodiac een voor een opkomen aan de oostelijke horizon. Elk teken heeft 2 uur nodig om helemaal boven de horizon uit te komen, zodat de 12 tekens in precies één dag de revue ‘als ascendant’ hebben gepasseerd. In één van die tekens staat de zon, en blijft de zon ook, want die draait netjes mee met de zodiac en sleept als het ware de hele dierenriem achter zich aan.

Bijgevolg: daar waar de zon een hele maand lijkt mee te draaien met één bepaald teken, komt aan de oostelijke horizon om de twee uur een nieuw teken op.

Dat ‘rising’ of opkomend teken op het ogenblik van je geboorte is dus je ascendant. Meteen wordt hierdoor ook duidelijk dat de plaats op aarde waar je geboren werd, ook een grote rol speelt, want naar gelang de plaats, zélfs in een klein landje, kan die ascendant ook al weer een paar graden verhoogd of verlaagd zijn. Als je dus ergens hoort: ‘Gemini rising’, dan betekent dit gewoon dat het teken tweelingen op die bepaalde plaats aan het opkomen is, en dus ook de ascendant is van iedereen die op die plaats en dat uur is geboren.

Als de ascendant op zich al een heel belangrijke invloed heeft op je wezen, dan hebben eventuele planeten die zich in je geboortehoroscoop toevallig in die ascendant bevinden, er een nog grotere invloed op.

Staat de zon toevallig in je ascendant, en dat is altijd het geval als je bij zonsopgang geboren bent, dan heb je je teken als zonneteken én als ascendant.

Zoals jullie zien: astrologie is een heel pak meer dan wat de weekblad-astrologie er van maakt!!! Het is helemaal geen hocus pocus, maar luistert heel nauw naar natuurwetten en de natuurlijke beweging van de planeten in ons zonnestelsel.

Het eerste klusje om een geboortehoroscoop te maken is dan ook je geboorteplaats om te zetten in de het juiste aantal graden noorderbreedte en oosterlengte. Want dàt, samen met het exacte geboorte-uur, vormt de basis voor alle verdere berekeningen van je geboorte-horoscoop.

Bovendien moet je tegenwoordig ook nog eens heel exact weten wanneer dat stomme zomer- of winteruur in dat bepaalde jaar begon, en het optellen of aftrekken van de genoteerde geboortetijd. Reden te meer om die ‘knoeiers met de tijd’ naar het diepste van de hel te verwensen!

Willy.

In onze moderne samenleving is de prijs van een product niet langer afhankelijk van wat het effectief waard is, maar van hoeveel de koper bereid is er voor te betalen.

Gewapend met deze wetenschap kunnen we in grote mate zelf bepalen wat we wél en wat we niét willen betalen zonder daarom te moeten onderdoen voor de anderen. En voor veel gezinnen betekent dat: rondkomen met dezelfde kwaliteit, maar voor veel minder geld.

Ik kan me namelijk niet ontdoen van de gedachte dat veel producenten van merkproducten eigenlijk een dubbel spelletje spelen: hun merkartikelen, die duurder zijn en dus maar door een minderheid gekocht worden, kunnen door de geringere afzet waarschijnlijk de kosten niet dekken.

Een mogelijkheid om dit te compenseren is: ditzelfde artikel tegen een veel lagere prijs en onder een andere merknaam verkopen. Een regelrechte win-win situatie, want de rijke is tevreden met zijn merkartikel, de arbeider koopt noodgedwongen het goedkoop equivalent, en staat er waarschijnlijk niet eens bij stil dat hij net hetzelfde kocht maar voor veel minder geld.

Ik denk, en ondervond min of meer, dat de producenten het spel wel degelijk op deze manier spelen. Zoniet zou hun winst grotendeels naar de concurrentie vloeien en dat is wel het laatste wat ze willen!

Natuurlijk bestaan er ook minderwaardige artikelen, maar dat ondervind je meestal gauw en dat zou niet het sein moeten geven om dan toch maar een merkartikel te kopen, maar eerder het sein tot verder zoeken. Want gegarandeerd vind je een volwaardig, maar goedkoop equivalent.

In een heel ver verleden werkte ik als jonge schoolverlater in een vleesconservenfabriek. Ze maakten twee soorten leverpastei in doosjes: de ronde doosjes ‘leverpastei’van 100 gram: kostten, toén, 5 frank. En de ovale doosjes ‘levercrème’ van maar 80 gram. Deze laatste kostten wél 7 frank, hoewel er 20 gram minder in was.

De inhoud? Kwam gewoon uit dezelfde machine met dezelfde ingredienten. Er was geen sikkepit verschil, maar mensen die ‘vonden’ dat ze smaak hadden, vroegen allemaal naar de ‘veel betere’ levercrème! Dus toén al begon het !!! De stap naar meteen ook maar een andere ‘goedkope’ merknaam is niet zo groot. Het doet me altijd weer denken aan de parabel van Tijl Uilenspiegel: ‘De kleren van de keizer’.

Houdt de industrie ons dan in feite voor het lapje? Eigenlijk niét, en ik vind die hele toestand best wel amusant en sociaal aanvaardbaar. Geld moet rollen om de economie op peil te houden. Wie er veel heeft hoeft niet te zoeken en koopt gewoon het duurste: goed voor de economie.

Van wie minder vermogend is, wordt wat meer zoekwerk en doorzicht verwacht, en meestal leidt die zoektocht wel tot het gewenste resultaat.

Iedereen vaart er wel bij, en iedereen is tevreden!

Tenzij… tenzij je geen boodschap hebt aan dit verhaaltje, geen goesting tot zoeken, en geen goesting je smaak (en je hersenen) meer te gebruiken. Dan blijf je de duurdere industrie maar spijzen en blijf je maar teveel uitgeven! De keuze is aan ons.

Persoonlijk kan ik niet onder één merk-artikel uit, maar dat is dan ook het enige: mijn scheermesjes. Er blijkt, in dié branche, practisch geen enkele volwaardige concurrent, waardoor de amerikaanse producent een monopoly-positie kan innemen en woekerprijzen vragen. Arme ik met mijn harde baardharen!

In de technologische revolutie die we de laatste decenia meemaken ligt het dan weer een beetje anders, maar alweer kunnen alle lagen van de mensheid er van profiteren. De technologie gaat tegenwoordig zo snel dat wat vandaag nieuw is, morgen hopeloos is verouderd.

Wat nieuw is, is ook superduur. Deels door de hogere productiekosten zonder grote afzet, maar deels ook door een gelijkaardig spelletje van de fabrikant:

Wie rijk is koopt het allernieuwste. Flatscreens bevoorbeeld waren nog niet zo lang geleden echte luxe. Wel, die rijke heeft zijn pretje gehad: een exclusieve nieuwigheid. Maar de lagere klassen hoeven alleen maar een paar jaar geduld te oefenen, want dank zij de afzet aan de rijken kunnen de productiekosten dalen, stelt de fabrikant op een bepaald ogenblik vast dat zowat alle rijken er een hebben, en is wel verplicht de prijs te laten dalen om een nieuw afzetgebied aan te boren.

Modern times… good times! Toch?

Willy.

Wie mijn column van gister las, is misschien van oordeel dat ik het principe van ‘de nieuwe man’ niet kan aanvaarden. Toch wel hoor. Het hangt er alleen van af hoe de nieuwe vrouw dat ‘nieuwe man principe’ definieert en assimileert! Want het lijkt me toch echt wel een vlag die vele ladingen kan dekken.

Er was namelijk een tijd dat de man heel vanzelfsprekend de kostwinner was, en de vrouw het huishouden beredderde. Het was voor allebei hard werken en de een had niet de tijd of de energie over om met de ander te helpen. Het was geen ‘vastgelegd rollenpatroon’ maar bittere noodzaak.

Tegenwoordig werken ze meestal allebei buitenshuis, en worden huiselijke taken ook min of meer gelijkmatig verdeeld. Daar is niks mis mee en zo hoort het ook.

Maar veel vrouwen zien de nieuwe man anders, of maken hem anders: een huissloofje dat zich alles laat welgevallen, spreekt naar de mond van zijn lieve echtgenote, en langzaam maar zeker een gedwongen evolutie van man naar vrouw ondergaat.

De kinderen hebben dan eigenlijk twee moeders… of twee vaders in die gevallen waar de vrouw een ‘manwijf’ is. En dat kan nooit de bedoeling van de natuur geweest zijn.

Met de taken heb ik dus totaal geen probleem, op voorwaarde dat de vrouw vrouwelijk blijft en de man mannelijk laat blijven. Ik formuleer het met opzet in dié volgorde omdat ik niet denk dat er één man op aarde is die van zijn vrouw een man wil maken. Vrouwen die van hun man een vrouw willen maken zijn er echter legio!

Overigens… heel dat ‘tweeverdieners principe’ had eigenlijk nooit de kop mogen opsteken, want waar heeft het ons gebracht? Hogere werkloosheid bijvoorbeeld. Ik vind het ver van normaal dat in het ene gezin twee mensen uit werken gaan, en in een ander gezin beiden werkloos zijn.

Natuurlijk… als je tegenwoordig bepaalde verwachtingen hebt zoals een huisje kopen en zo, dan kom je er meestal niet als maar één van beiden werkt, en dus kan het wel niet anders.

Het hàd anders gekund, maar daar is het nu een beetje te laat voor: omdat er zoveel tweeverdieners zijn, heeft de hele maatschappij daar op ingespeeld en konden de prijzen van essentiële zaken zoals een huis huren of kopen, maar eigenlijk ook van alle artikelen, flink de hoogte worden ingejaagd. Tja, de tweeverdieners konden het zich toch permitteren en de anderen moesten het maar met goedkopere spullen doen en desnoods in een krot wonen…

Resultaat: je werkt dan wel met twee, maar eigenlijk is je koopkracht niet veel hoger dan de koopkracht van een gezin met één verdiener vijftig jaar geleden. Je verdient meer, maar stelt ook vast dat alles steeds maar duurder wordt.

Reken daar dan nog de kinder-opvang bij en al gauw schiet er niets meer over van het loon van die tweede verdiener.

Ik ben helemaal niet tegen vrouwenarbeid, en zou stom moeten zijn als ik dacht dat vrouwen minderwaardig presteren op de arbeidsmarkt. Wel integendeel. Maar had men van meet af aan paal en perk gesteld aan twee verdieners in één gezin en de keuze gelaten aan ofwel de man ofwel de vrouw, dan denk ik dat jonge gezinnen er nu beter zouden voor staan en er van werkloosheid geen sprake zou zijn geweest.

Maar helaas… het kwaad is geschied en ik vrees dat het niet meer omkeerbaar is zonder veel gezinnen in grote financiële problemen te storten.

Tenzij een écht goede en durvende politicus het op een andere manier aanpakt: bevoorbeeld geleidelijk aan de tweede verdiener verbieden daar waar één verdiener vanwege zijn of haar opleiding een bepaalde loongrens overschrijdt, en die loongrens op heel lange termijn steeds meer verlagen.

Dat zou het zachte begin van een evolutie kunnen zijn… maar het vergt verdomd veel politieke moed, en dat zie ik onder de huidige politici niet echt zitten. Het roken verbieden bevat veel minder politiek risiko!

Willy.

“Mijn kind schoon kind”…

Een veelgehoorde uitdrukking! Je zou zeggen: zóveel gehoord dat het toch zou moeten doordringen in de moederhersenen. Maar neen hoor! Het bleef, door de eeuwen heen, een van de grote struikelblokken in de ontwikkeling van de mensheid.

Beseffen die moeders wel dat élke moeder dat denkt van haar kind? Ook de moeders van moordenaars en bandieten? Van Hitler? Van Saddam Hoessein?

Kun je het een moeder kwalijk nemen? Neen! Blijkbaar zit dat zo diep ingebakken in de moederlijke gevoelens dat je het er met geen hamer, bijl of breekijzer kunt uit krijgen. ‘Vrouwelijke logica’? Misschien…

Het er uit krijgen kun je niet. Je kunt er wél, zowel als man of als vrouw, rekening mee houden, realistisch blijven en je niet laten verblinden.

Want zélfs moeders zouden moeten begrijpen dat ze er hun kinderen geen goed mee doen. Integendeel. Een individu dat opgroeit in de ‘wetenschap’ dat het het beste, mooiste en slimste individu ter wereld is, kan het nooit ver brengen in deze maatschappij. Zal nooit openstaan voor suggesties of meningen van anderen. Zal het ook nooit ver schoppen in de wetenschap, zo overtuigd dat het er van is dat het toch alles beter weet.

“Bekennen dat je dom bent is het begin van de wijsheid”.

Ook zo’n verouderde en vergeten zegswijze, maar ze klopt als een bus. Vaders zullen eerder geneigd zijn die tweede uitdrukking ter harte te nemen en hun kind pas belonen als het écht iets goeds heeft gedaan.

Daarom juist is het zo belangrijk dat een kind een moeder én een vader heeft. De natuur heeft een en ander zo bepaald, en de natuur weet heel goed waarom.

Helaas… die ‘nieuwe man’ hé?

Het vrouwelijk geslacht is er ondertussen in geslaagd de man te ‘domesticeren’ tot een halfslachtig schepsel dat praat naar de mond van de vrouw… met alle desastreuze gevolgen vandien in de opvoeding.

Want logischerwijze is elk kind dat geboren wordt oliedom. Kàn ook niet anders! Waar zou het iets hebben moeten leren? Maar als mama constant beweert dat haar kind superslim is, tja… dan is dat voor het kind in kwestie al de eerste levensles: “Hé… ik ben de slimste mens ter wereld”. En ja… dan moet het toch niets meer bijleren hé?

En lààt de leerkrachten dan maar beweren dat het kind niet echt mee kan op school, dat er bepaalde maatregelen zouden moeten genomen worden… niks van! Mijn kind schoon kind! Die leerkracht is een halvegare.

En ja… het kind wordt dan maar op een andere school geplaatst met hopelijk beter leraren… maar het blijkt niet te helpen. Conclusie: alle leraren oliedom, en mijn kind slim! En tegen de tijd dat het kind alle mogelijke scholen in de omgeving heeft ‘geprobeerd’ is het volwassen, is de opvoeding voorbij… en blijft dat oliedom boorlingkje een oliedomme volwassene.

Is het verwonderlijk dat de jeugd, als thuis een dergelijke sfeer heerst, steeds dommer wordt? Gelukkig zijn er nog voldoende uitzonderingen waar de vader man mag zijn en de moeder vrouw. In dié gezinnen werkt het weer goed, en daaruit komen de kinderen die onze toekomst zullen bepalen.

Of het in deze gezinnen goed gaat? Niet echt! Er komen natuurlijk spanningen daar waar de opinie van beide partners lijnrecht tegenover mekaar staan. Maar dat heeft de natuur nu eenmaal gewild, zo werkt het ook goed, en juist daarom werden er vaders en moeders geschapen.

En volwassen ouders snappen heus wel dat de beide opinies er nodig zijn. Het zal tot spanningen leiden, maar nooit tot breuken. En aan het eind van de rit zullen beide ouders moeten beamen dat beide strekkingen er nodig waren, en fier het resultaat van hun inspanningen mogen bekijken.

Maar in die andere gezinnen? Dat laat ik aan de fantasie van de lezer over.

Willy.

De beste manier om ongelukkig te zijn is onzeker te zijn! En er zijn toch zoveel redenen om onzeker te zijn. Vooral de jeugd heeft er duizend en een: wat brengt de toekomst voor mij? Zal ik slagen in mijn examens? Hoe vind ik een partner? Hoe zal ik reageren op een relatie? Hoe zal ik mijn brood verdienen? Zal ik in staat zijn mijn kinderen op te voeden?

De lijst is gewoon kilometers lang: honderden onzekerheden, honderden manieren om je ongelukkig te voelen, en ook… honderden redenen om je onzekerheid te verbergen achter stoerdoenerij.

Maar… er is ook een groot pluspunt voor alle onzekeren: onzekerheid betekent ook dat je nadenkt over het leven, naar oplossingen zoekt, en die waarschijnlijk ook wel zult vinden. Want wie zoekt die vindt!

Het zijn eerder de mensen die niét over de ‘gave’ van onzekerheid beschikken die het snelst in de problemen komen. Waarom? Omdat ze van nature uit zo zeker zijn van zichzelf, dat ze zich op niets voorbereiden, denken niets te moeten leren, en dat juist daardoor het minste probleem dat zich voordoet al onmiddellijk een ramp wordt.

En dus, zoals alles in het leven, is de grootste kunst de balans in het midden te houden. Echte zekerheden zijn er niet in het leven en dus is voorbereiding altijd mooi meegenomen. Maar zo onzeker zijn dat je er ongelukkig van wordt is ook niet gezond en evenmin nodig.

De gulden middenweg lijkt me: tenvolle van vandaag genieten, maar toch ook met een half oog naar morgen kijken.

Aan de jeugd kan ik dan ook alleen maar de raad geven: chapeau als je diep vanbinnen onzeker bent. Dat is een gezonde reactie die je ertoe zal aanzetten alles te proberen te halen uit studies en ervaring, om op die manier toch minstens naar een manier tot overleven te streven.

Laat de onzekerheid zijn werk maar doen, maar laat ze je niet overheersen!

Aan ouderen die zich onzeker voelen zou ik eerder zeggen: jammer dat je niet meer zekerheden hebt ingebouwd in je leven, maar het is nooit telaat om gelukkig te zijn.

En gelukkig zijn kun je met de middelen die je hebt:

- In de eerste plaats door te roeien met de riemen die je hebt.

- In de tweede plaats door niet te verlangen naar iets wat je je financieel niet kunt veroorloven. Of intellectueel niet kunt veroorloven. Stel: je wilt dolgraag alle voordelen van internet beproeven, je koopt een pc, maar stelt dan vast dat een en ander je petje teboven gaat. Spijtig. Maar je geraakt wél op internet, je kunt je foto’s beheren en nog wat andere dingen. Al de rest ligt je niet echt hoewel je er toch meer zou willen van weten.
No problem. Wat je wou, dat héb je. En als die machine veel meer kan dan dit, tja, dan moet dat maar, en als je het niet wilt hoef je daar ook je hoofd niet op te breken.

- En het aller-voornaamste om gelukkig te zijn: zowel in een werk- gezins- of hobbysituatie , nooit te streven naar dingen die je fysisch noch intellectueel aankunt.

Vooral dit laatste is heel belangrijk. Veel van de ‘ongelukkige’ mensen die ik heb ervaren, waren mensen die streefden naar perfectie. En dan vooral een soort perfectie die ze zélf niet aankonden.

Die mensen kozen een beroep en sociale ladder in de maatschappij die ze amper, of helemaal niét aankonden. Het gevolg was dan dat ze zich minderwaardig (en heel onzeker) gingen voelen.

Hadden ze een iets lagere ladder in de maatschappij gekozen, een branche die ze beter lag en waarmee ze als het ware speelden, dan zouden ze misschien wel minder hebben verdiend, maar veel gelukkiger hebben geleefd.

Hadden ze bevoorbeeld genoegen genomen met een partner die misschien minder als ‘visitekaartje’ kon fungeren, maar in staat was met ze mee te leven en ze te stimuleren in dingen waarin ze écht geïnteresseerd waren… ook dàn hadden ze misschien veel gelukkiger geleefd.

Als ik me niet vergis worden deze fenomenen onder de noemer ‘Het Peter-principe’ gerangschikt in de psychologie. Namelijk het spijtige fenomeen dat iedereen nét een stap hoger wil geraken in de maatschappij dan hij aankan, en op die manier zichzelf alleen maar ongelukkig maakt.

Willy.

’t Is stille in de Wetstraat.

Tijd om te bezinnen over de vergankelijkheid van het leven, nu de Koninklijke Bemiddelaar voor een droevige familie-aangelegenheid naar huis werd geroepen…

Misschien ook tijd voor de modale burger om te bezinnen over wat daar in die Wetstraat zoal gebeurt?

België zit zowat 6 maand zonder regering. In die tijd heeft de financiële crisis zichzelf grotendeels opgelost, zijn er geen nieuwe betuttelende maatregelen genomen tegen onze zondige rookgewoontes, werden geen open deuren ingetrapt…wel wel! We gingen er flink op vooruit!

En dit alles bovendien in een sfeer van wantrouwen van de rest van de wereld ten opzichte van een regeringsloos land.

Kortom, het lijkt me alsof we zonder regering plots een veel beter land zijn geworden. Zélfs de asieltoeristen moesten iets langer wachten op hun wattendekentje en liefkozende aai.

Ho ho… zonder regering? Er is toch een ‘aftredende’ regering die de zaken verder behartigt? Jawel. Maar of een aftredende regering nog veel moeite zal doen, wetende dat wàt ze ook aan goeds verrichten, dat toch alleen maar op het krediet van de nieuwe regering zal komen… daar heb ik sterke twijfels over. In ‘normale’ omstandigheden moet je er al niet veel verstandigs van verwachten, laat staan…

Met andere woorden: zouden we dan misschien toch beter af zijn zonder regering? Op langere termijn niet echt. Maar we zouden wél veel beter af zijn met een pak minder ministers en dus ook een pak minder mensen rond de tafel!

Want 55 mensen met 55 verschillende meningen en belangen laten beslissen over het bestuur van een landje dat amper een voorschoot groot is… dat is om problemen vragen! Net alsof je een klein autootje door 55 chauffeurs probeert te laten besturen. Ik denk niet dat je ver zult geraken.

Wel, juist daardoor geraakt België ook niet meer vooruit!

Maar alle gekheid op een stokje, en over die financiële crisis gesproken: moesten we nu al lang een regering gehad hebben zoals het hoorde na de laatste democratische (?) verkiezingen, dan zou die regering zich al onmiddellijk op de borst hebben kunnen kloppen: “Zie je wel dat je ONS nodig had om de financiële crisis op te lossen?”

Maar de omstandigheden hebben anders beslist: ze werd duidelijk zonder politieke inmenging opgelost. Door wie? Door diegenen die altijd alles oplossen: de moedige ondernemers! Belgen die van aanpakken weten. Belgen die desnoods tijdelijk met minimale winsten werken om de koopkracht op peil te houden. En daar mag de hele wereld een voorbeeld aan nemen.

Maar als het enkel van de politici zou afhangen, dan hadden we nog lang op onze honger gezeten. De vooruitgang die België in die 6 regeringsloze maanden boekte, blijkt tot de beste van Europa te behoren. Misschien wel van de hele wereld.

Stof tot nadenken over het niveau van het soort politici dat we kiezen? Of beter gezegd over het niveau dat op de verkiezingslijsten voorkomt! Want veel meer keuze hebben we niet.

Wat een geluk dat de grootste problemen (de politiek ten spijt) altijd weer zichzelf oplossen omdat we nog over ondernemende mensen beschikken in dit landje.

En neen, ze heten geen Ali of Mehmed, geen Karpov of Chau Chu Ling. Ze heten gewoon Jan, Pier of Pol zoals iedereen. En ze komen niét in de schijnwerpers. Ze schreeuwen het niet om het luidst van de daken, maar ze doén het toch maar!

Dié mensen hebben België groot gemaakt. Niét de politici en niét de vreemdelingen. Want de politici keken enkel maar toe, en de vreemdelingen profiteerden er ondertussen van.

Willy.

Na gister min of meer de details van de astrologie te hebben uit de doeken gedaan, bekijken we de zaak vandaag uit meer filosofisch standpunt.

Een veelgehoorde opmerking is: “Hoe kunnen die dierenriemtekens ons leven op aarde bepalen? Sommige staan honderden lichtjaren ver van ons af!”

Domme opmerking van leken in de materie. Want inderdaad, de sterrenformaties die deze tekens vormen, spelen geen enkele rol in het leven op aarde. MAAR: ze vormen als het ware de wijzerplaat van ons kosmisch uurwerk.

Op een uurwerk zonder wijzerplaat kun je totaal niet zien hoe laat het is en zéker niet als je niet eens weet of je het uurwerk horizontaal of vertikaal houdt! Je hebt dus een vaste wijzerplaat nodig om precies de tijd af te lezen.

En toch is het niét de wijzerplaat, maar de wijzers die de tijd bepalen. In de astrologie is het niet anders: de dierenriemtekens staan veel te ver van ons af om ons te beïnvloeden, en staan ten opzichte van ons zonnestelsel schijnbaar onbeweeglijk. En juist daardoor vormen ze de ideale astrologische ‘wijzerplaat’, waartegen we ons wél bewegende zonnestelsel een plaatsje kunnen geven.

Ze vormen de ‘achtergrond’. De echte actie speelt zich echter op de voorgrond af en ligt helemaal niet zo ver van ons af.

De zon kun je dus zien als de kleine wijzer van een uurwerk: in welk teken staat hij? Wel, als je recht naar de zon kijkt, en je zou de sterrenstelsels er achter kunnen zien ( wat bij daglicht natuurlijk niet kan) dan zou je bevoorbeeld van 21 juli tot 21 augustus zien dat Leeuw daar pal achter staat.

Zoals de kleine wijzer van een uurwerk 12 uur doet over het doorlopen van de 12 cijfers, doet de zon één jaar over het doorlopen van de 12 dierenriemtekens, en het teken waarin hij op een bepaald tijdstip staat (telkens voor ongeveer een maand) wordt het zonneteken genoemd. Dat is dan het teken dat op jou slaat als je in deze periode bent geboren. En meestal dus ook het enige teken dat mensen van zichzelf kennen.

Het gaat dus wel degelijk niét om de dierenriem op zich, maar om waar de zon en planeten zich op een bepaald moment bevinden ten opzichte van die ‘vaste’ dierenriem.

Volgende stap: de planeten. Er draaien er acht rond onze zon. Die zou je kunnen vergelijken met acht ‘grote wijzers’ van de klok, die over diezelfde wijzerplaat draaien tegen sterk verschillende snelheden.

En zo is onze astrologische klok klaar voor gebruik. De filosofie van het onderwerp is de volgende:

We leven op de aarde en dus is het logisch dat we ‘aards’ zijn en denken toch? Volgende stap: onze aarde draait rond de zon en krijgt energie van de zon. Dat dus ook de zon ons karakter en wezen beïnvloedt behoeft weinig betoog.

Maar we draaien niet alleen rond ons zonnetje. Er zijn nog 7 andere planeten die dat met ons meedoen. Is het verwonderlijk dat ook die planeten ons wezen beïnvloeden?

Helemaal niet, zéker niet als je ziet dat bepaalde planeetstanden of hun posities ten opzichte van elkaar steevast weer slechte of goede dingen veroorzaken op aarde. Het ‘lijkt’ alleen maar wat minder vanzelfsprekend dan de invloed van zon en aarde.

Dat wisten de astrologen al vele duizenden jaren geleden. Astrologie en astronomie waren toen trouwens één enkele wetenschap. In onze tegenwoordige grotendeels materialistische maatschappij heeft de astronomie (sterrenkunde) zich afgescheurd van de astrologie (sterrenwichelarij) en is als exacte wetenschap blijven bestaan. De astrologie werd onder de noemer ‘hocus pocus’ geklasseerd.

Jammer, maar tekenend voor onze maatschappij: alles waarvoor geen helder fysisch bewijs kan worden aangetoond, bestaat niet en wordt niet geloofd.

Maar ontkennen dat ons zonnestelsel invloed heeft op ons leven is bijna ontkennen dat we in dat zonnestelsel leven! Dat de verschillende planeten ons zonnestelsel niet beïnvloeden zou al een even domme ontkenning zijn, want ze draaien allemaal netjes rond volgens twee krachten: de middelpuntvliedende kracht, die ze wil wegslingeren, en de aantrekkingskracht van de zon, die ze juist naar het centrum toe wil trekken.

Dank zij het feit dat die twee krachten in (bijna) volmaakt evenwicht zijn, blijft ons zonnestelsel intact. Ik zeg ‘bijna’, omdat het toch wordt beïnvloed door de plaats die elke planeet op een bepaald ogenblik inneemt.

Als bevoorbeeld op een bepaald moment alle planeten op één lijn staan en hun gewicht aldus laten gelden, is het toch logisch dat het zonnestelsel daar anders op reageert door de gebundelde middelpuntvliedende krachten! Zowat vergelijkbaar met een autoband die slecht is uitgebalanceerd.

Persoonlijk ga ik er prat op dat ook ik een ongelovige Thomas ben. Ik moet zien, begrijpen of aanvoelen of iets al dan niet bestaat. Anderzijds, zodra ik de logica van iets ga ondervinden, ben ik niet te beroerd om van mening te veranderen. Wel, van de astrologie heb ik alleen maar ondervonden dat je er echt niet naast kunt kijken.

Later is mijn interesse (maar niet mijn geloof) daarin wat gaan tanen. Maar wat ik er vooral heb uit geleerd is:

- Begrijpen dat ‘andere mensen’ ook ‘anders reageren’, en soms onbegrijpelijk anders.

- Begrijpen dat je van anderen onmogelijk kunt verwachten wat je van jezelf verwacht. Want inderdaad, elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, en daar zorgt de astrologie dan weer voor.

Vandaar mijn goede raad aan elk die dit leest: vertrouw nooit al te veel persoonlijke karwijtjes of problemen toe aan anderen, want enkel maar als je het zelf doet ben je er zeker van dat het gedaan is zoals jij dat wou.

Willy.