Archief

Crisis voorbij… niks van geleerd!!!

Gisteravond werd op het nieuws medegedeeld dat de handel weer begint te floreren nu de crisis voorbij lijkt. Dit wordt vooral vastgesteld doordat de verkoop van dure merkartikelen weer de hoogte in gaat. Gelukkig (chapeau VTM) werd een professor aan het woord gelaten die toch ook stelde dat mensen alleen maar ‘denken’ dat dure producten langer meegaan.

Die crisis was dus een gemiste kans! Het enige positieve eraan vond ik namelijk het feit dat mensen nu eindelijk hun koopgedrag wel zouden leren aanpassen. Niét dus!!!

Ik kijk graag naar de programma’s van Dr. Phil en Oprah, en het laatste paar jaar hebben ze zich letterlijk uitgesloofd om, vanwege die crisis, de mensen te laten nadenken alvorens wéér een nutteloze dollar uit te geven.

Toch keek ik ernaar met een wrang gevoel: ze hinkten achterop; waren te laat; het kalf was verdronken. Waar waren zij toen de kalveren nog volop schransden en nog gered hadden kunnen worden?

Maar ik begreep ze wel hoor: waren ze daar vroeger mee afgekomen zouden hun populariteitscijfers de diepte in geschoten zijn.

En nu zijn we weer zover: crisis voorbij? Gooi het geld maar weer door vensters en deuren. Mààk de rijken maar weer rijken. Salut en tot de volgende crisis. Dan zien we wel weer…

Ik zei het al: mijn internetverbinding kost me welgeteld 1,05 euro per maand. Weliswaar met beperkingen, maar die zijn in mijn geval onbelangrijk. En met het op die manier uitgespaarde geld zou ik me, indien nodig, om de twee jaar een complete nieuwe pc kunnen aanschaffen!!! Toch stof tot nadenken en waard om even bij stil te staan vind ik.

Onvoorstelbaar is zowel wat dagelijks aan voeding in de vuilniszakken verdwijnt, als wat we zonder er bij stil te staan betalen aan dingen die we niet eens gebruiken!!! Ik ken mensen die zich blauw betalen aan supersnel internet en astronomisch hoge download-limieten. En wat doen ze daarmee? Een beetje bloggen… een beetje mailen of chatten… en dat is het dan. Met andere woorden: ze betalen benzine om 10.000 km af te leggen tegen 200 km/u, en rijden er in werkelijkheid maar een honderdtal tegen 20km/u. De providers doen gouden zaken!

Ik denk dat ik, met mijn beperkt download-limiet en ‘traag binnenlopen’, véél meer doe dan die mensen: bijna wekelijks download en installeer ik (gratis) interessante nieuwe programma’s. Lopen binnen als een fluitje van een cent. Maar fotootjes, pps’jes en films… dàt is een ander paar mouwen. Dat zijn soms echt olifanten om binnen te halen… maar die interesseren me dan ook niet: wat heb ik aan de zwaar gedocumenteerde reisherinneringen van een ander?

Merkproducten in de elektronica? Onze oude wasmachine gaf er, na meer dan 20 jaar trouwe dienst, de brui aan. We gingen op zoek naar een nieuwe, en gewoontegetrouw zocht ik naar een machine met specificaties die we écht nodig hadden, en die een goede prijs/kwaliteit beloofde.

Het toestel dat ik daarvoor uitkoos was spotgoedkoop. Maar mijn echtgenote twijfelde, en vroeg de verkoper:

- Mijn oude machine hield het 20 jaar vol. Hopelijk doet déze dat ook?

Zijn antwoord was even typerend als eerlijk:

- Mevrouw, of u nu een duur of goedkoop merk koopt, veel meer dan een zestal jaar moet je er niet van verwachten bij intens gebruik. De fabrieken zouden namelijk failliet gaan als ze nog duurzame producten zouden maken!

En ja, zo is het! Een toestel maken dat levenslang meegaat is een fluitje van een cent geworden met de tegenwoordige technologie. Maar ze doen het niet! Ze zouden niet meer verkopen! En dus spenderen ze liever extra kosten in het ‘gratis inbouwen van sleet’. Ja… zo werkt het tegenwoordig.

Gewapend met deze wetenschap kun je je leven een stuk goedkoper maken. Maar ach wat… waarom zouden we dat doen? De crisis is tóch voorbij…

Een appeltje voor de dorst opzij leggen? Zúllen we ooit nog wel dorst hebben?

Aandacht!!!

Ernstig nu weer!

Als er één woord is waaraan ik een hekel heb, dan is het wel: aandacht. Het is namelijk een woord dat op verschillende manieren kan worden uitgelegd, en helaas… liefst op dié manier die het beste in je kraam past.

Aandacht vragen… aandacht eisen… om aandacht schreeuwen! Oerdomme interpretaties daarvan, die al heel wat hebben stukgemaakt. Zowel in de opvoeding als in het leven.

Wie voor de duivel schreeuwt er nu om aandacht? Zij die er niet in slagen om door hun prestaties aandacht op te wekken natuurlijk! Dat compenseren ze dan door over ‘gebrek aan aandacht’ te klagen en deze vaststelling dan te gebruiken om hun onbenulligheid te camoufleren. En vooral door te pas en te onpas (héél erg storend) in de kijker te lopen.

Aandacht krijg je niet cadeau! Aandacht kun je niet opeisen! Aandacht komt vanzelf naar je toe als je ze verdient.

Door ze op te eisen val je alleen maar door de mand en herkent elk weldenkend mens onmiddellijk je onbenulligheid.

Jeugdpsychologen zullen het wel uitleggen aan de oudertjes: “Geef je kind aandacht”. Natuurlijk moet je dat doen… maar met één nuance: ‘zodra het iets goed doet’! En niét eerder. Het werkt net als het opvoeden van een hondje: je zult het toch ook niet belonen met een klontje suiker als het bijt? Want dan geef je onbewust het signaal dat het rustig zijn hele leven verder kan blijven bijten. Welke hond zul je daarvan kweken?

De jeugdpsychologie kan dan misschien wel af en toe goede boodschappen doorsturen… maar hoe ontvangt en interpreteert de ontvanger ze? Hoe wordt ze ‘vertaald’?

Een van die dankbare gelegenheden om aandacht te eisen is ook betogen of staken! Voor het goede doel? Soms wel, als toevalstreffer. Maar al te dikwijls is het hoofddoel: “eindelijk eens aandacht”. En ja hoor, Jan Jankers en zijn bende onbenul gaan nog maar eens de straat op!

En ze worden nog beloond ook, want daar zijn de media! Hoera!!! Vanavond komen we op het nieuws! Dàt is de grootste drijfveer. Niét het zogenaamde sociale onrecht waarvoor ze staken… ‘onrecht’ waarvan ze niet eens de essentie snappen.

En na de betoging gaan de media nog een stukje door. Wié krijgt de micro onder de neus gedrukt? De grootste janker natuurlijk! Net als in een nest vogeljongen diegene die het luidste schreeuwt de grootste worm krijgt van de ouders.

Moet dat ‘interview’ ons dan overtuigen van ‘de wil van het volk’? Arm volk als het zo zit.

De duizenden mensen op straat met een normale, logische mening worden niét geïntervieuwd. Of àls dat al wordt gedaan, wordt het er prompt uitgeknipt door de redaktie. Het abnormale wordt behouden, en ons als een duistere spiegel voor de neus geschoven. Wàt een slecht volk zijn wij toch!!!

Zelf ben ik in mijn carriere een beetje opgeklommen op de ladder. Maar ik zweer op al wat me heilig is dat ik daar nooit heb om gevraagd. Integendeel, ik hield niet van de schijnwerpers. Laat mij maar mijn werk in stilte achter de coulissen doen.

Maar ja… als je je werk goed doet begint dat, of je het nu wilt of niet, op te vallen. En dàt is nu juist wat ik met iedereen zou willen delen: die woorden van Ghandi: “Wàt je doet heeft geen belang. Belangrijk is dàt je het doet.”

En als je je werk, waaruit dat ook moge bestaan, goed doet, zul je nooit ofte nimmer om aandacht moeten schreeuwen. Die zal heus wel vanzelf naar je toekomen.

Willy.

PS: mochten bepaalde mensen zich ten onrechte aangesproken voelen: ik heb het hier zéker niet over de betogingen/stakingen van de vele slachtoffers in de auto-industrie! Laat dit even duidelijk zijn.

Communicatie.

Laat ik even eerlijk zijn: ik heb problemen met mondelinge communicatie. Daarom ook begon ik dit blog: ik heb in mijn leven een zo grote massa ervaring opgebouwd en verzameld dat het eigenlijk teveel is voor één persoon, en ik dit dolgraag ook zou willen delen met mijn kinderen, kleinkinderen, en al wie het horen wil.

Maar: ik heb een hekel aan mondelinge communicatie, en wie mij kent weet dat ik een heel zwijgzame persoon ben. Persoonlijk zou ik van zo iemand denken: ‘introvert’. Niets is echter minder waar want ik deel heel graag met anderen wat ik denk. Maar ik krijg het niet over de lippen.

Waar ik dat syndroom opliep weet ik ook: aan de toog! Toen ik me destijds als tiener in het uitgangsleven begon te wagen, zocht ik net als vele anderen, de gezelligheid van de toog op en wou ook graag mijn babbeltje mee praten. Helaas! De dingen waarover ik graag praatte omdat ik ze echt belangrijk vond, werden niet erg hartelijk onthaald. Er viel dan nogal gauw een onbegrijpende stilte.

Aan de toog moet je namelijk de ernstige dingen opzij kunnen zetten en praten over het weer, de voetbal, je favoriete club, de vrouwen dik en dun, de bloempjes en de bijtjes… enfin… wél veel praten, maar vooral niets zeggen. En dat kon ik nu juist niet. Als ik praat wil ik iets zeggen. Anders houd ik liever mijn mond.

Aan de toog worden alle wereldproblemen ook in één ruk opgelost: ze zouden het zus en zo doen en klaar is kees. Probeer daar echter niét met een ernstige oplossing af te komen! Daar dient de toog niet voor!

En ja, ergens hebben ze wel gelijk, en ergens ben ik wel jaloers. Gezellig lijkt het in elk geval wél. Maar aan mij zijn dit soort loze gesprekken niet besteed.

Jammer voor mij, en dus verkies ik eerder een tafeltje met een of twee vrienden waarmee ik écht kan praten, en af en toe even een jaloerse blik op de toog werpen.

Dat kleine minderwaardigheidscomplex, op die manier opgelopen, heeft eigenlijk toch wel een grote rol gespeeld in mijn leven. Zo heb ik niet alleen allerlei etiketten opgekleefd gekregen: verlegen… hooghartig… eigenzinnig… maar ook waar mijn kennis wél gewenst was, voelde ik me onbehaaglijk als ik een groter publiek moest toespreken.

Ik ging het niet uit de weg als het moest, had soms nog groot succes ook, maar zelfs dàt kon dat onbehaaglijk gevoel niet wegwerken. Na een dergelijke info- avond kwam eens een geoefend redenaar (uit het verzekeringswezen) naar me toe en zei:

- Wat zei jij me daarnet? Dat je niet kunt spreken in het publiek? Ik wou maar dat ik jouw talent en doorzicht had! Chapeau!

Maar die lovende woorden hielpen niet. De volgende keer werd ik wéér zeeziek van de plankenkoorts.

En nu nader ik de zeventig, en stel vast dat ik véél te weinig heb gecommuniceerd, en, mondeling althans, veel te introvert ben geweest. Vooral dan met mijn kinderen en kleinkinderen. Maar het is nooit te laat om iets goed te maken en misschien kan dit blog die leegte helpen opvullen.

Schuld van de toog? Eigenlijk wel. Maar daarvoor ga ik er mijn biertje niet voor laten!

Willy.

Oktoberfoor.

Leuk weertje, leuke zondag, en alsof dat nog niet genoeg was: oktoberfoor in Oostende!

Tja, als je dàn nog thuisblijft na het eten hoor je eigenlijk wel thuis in een psychiatrie. Dus snel ‘zeewaarts’ om het reinigend effect van de heerlijke zeelucht diep te laten doordringen in onze bruingerookte longen.

Een wandelingetje van vijf minuten bracht ons aan ’t zèèètje’, waar we direct al konden vaststellen dat enkele duizenden toeristen nét datzelfde idee hadden. Maar ze waren braaf vandaag. En zélfs in de overdrukke Kapellestraat liepen ze voorwaar netjes aan de rechterkant!

Wat een effect die laatste zonnestralen van het najaar toch kunnen hebben op de menselijke geest. Geen tijd meer verspillen aan vitterijen nu. Genieten maar! De tijd dringt want de winter staat voor de deur.

Of zouden ze mijn blog gelezen hebben misschien? Enfin, het zonnetje scheen, de mensen waren braaf, en bovendien, toen we pal naast de foor op ons favoriet terrasje afstevenden, kwam daar nét een tafeltje vrij. Pal in de zon, en het enige vrije plaatsje. Ons geluk kon niet meer op.

En omdat ik niet echt een gewoontedrinker ben, en dikwijls kwaliteit boven kwantiteit stel, bestelde ik meteen een heerlijk frisse Gordon Scotch. Je reinste godendrank met een schuimkraag om U tegen te zeggen.

Ik laat de dienster trouwens nooit toe om zelf mijn Scotch uit te schenken. Dat doe ik liever zelf: één forse geut, en netjes de helft bier en de helft schuim in het glas. Dan kan ik nog minuten lang, als in een erotische extase, genieten van de strijd op leven en dood tussen het schuim en de zon. Wié het op de duur zou winnen weet ik niet, want zo lang kan ik nooit wachten alvorens dat eerste, hemels lekker teugje door mijn keelgat te voelen lopen. (Had ik nu maar de nek van een giraffe!).

En naarmate mijn glas minderde, verbeterde natuurlijk ook mijn humeur.

Mijn vrouw merkte schalks op dat ze in haar budget eigenlijk geen rekening had gehouden met het feit dat ik een Scotch zou bestellen. Oei! Ze had overschot van gelijk, en dus dronk ik snel het restje van mijn scotch op, riep de dienster en bestelde nog een gewoon pilsje! Fout goedgemaakt. Iedereen weer tevreden?

En de foor… die draaide lustig door… de verschillende kramen probeerden hún muziek boven de andere muziekjes te laten uitstralen. Een ware, maar gezellige kakofonie. Ik deed nog een vertwijfelde poging om al die muziek tot één melodietje te laten samensmelten, maar dit klonk dan zo wansmakelijk dat ik het maar snel doorspoelde… en overgelukkig vaststelde dat mijn glas nog half vol was. Leve de oktoberfoor. Leve de zon. Leve het leven.

Willy.

Rookvrij café.

Daar in dat rookvrij café aan de haven,
Daar is nu niemand meer gelukkig en tevree…

Ja, Vader Abraham, hoe zou dàt nu komen denk je? En waarom verwondert dat me niet eens?

Nu, we zijn nog niet helemaal zo ver, maar we stevenen er toch recht op af. En dan is het helemaal gedaan met de gezelligheid en met de horeca.

Want als dié het met verstokte niet-rokers moet doen, zal er weinig overblijven van het cliënteel. Zélfs de niet-rokers zullen er op termijn wegblijven, tenzij ze scheel zien van de honger en niet zelf kunnen koken.

En hier refereer ik toch echt wel naar vroegere ervaringen. Vroeger had elke zichzelf respecterende trein namelijk niet alleen eerste en tweede klasse, maar werd ook nog eens een onderscheid gemaakt tussen rokers en niet-rokers afdelingen.

En wat stelde ik vast als ik toevallig eens verdwaalde in zo’n niet-rokerswagon?

Op één enkel gladgestreken, pathetisch aandoend gezicht na… LEEG !!! Waar zaten die niet-rokers toen? Juist: in de rokers-afdelingen. Daar was er tenminste leven, gezelligheid en vrolijkheid. Die rook werd er dan maar bijgenomen.

En om aan deze ‘wantoestand’ te verhelpen, werd onder impuls van ‘geleerde koppen’ de hele trein dan maar rookvrij gemaakt. Oók een manier om je gelijk te halen.

Nu al zien we het verschil. In Vlaanderen deed ooit een mooi spreekwoord de ronde: “Waar de heer een tempel bouwt, bouwt de duivel een kapelletje”.

Inderdaad: als je vroeger een Vlaams dorp binnenreed en je had dorst, dan hoefde je je alleen maar op de kerktoren te richten. Want daar rond vond je gegarandeerd ook de ‘kapelletjes’: gezellige, rokerige kroegjes, waar heel ijverig en vroom aan het eerste (en mooiste) werk van barmhartigheid werd voldaan: de dorstigen laven.

En als je dan al liever niét naar de mis ging… de ‘after-church’ maakte het allemaal weer goed. Een babbeltje met ouwe vrienden… een heimelijke knipoog van de dochter van de cafébaas… Het was toch allemaal zo braaf en gezellig.

Helaas: het was niet hygiënisch. Niet klinisch clean. We leefden ongezond. Je zou er gevaarlijke ziektes en allergieën kunnen oplopen. En dus kon je die duivelskapelletjes beter mijden. Je rookte, als niet-roker, immers mee.

O ja? Hoe zou het dan komen dat klinisch clean opgebrachte kinderen tegenwoordig allergisch zijn aan zowat alles? En wij, zware zondaars en rokers, juist niét?

Niet moeilijk: van in de wieg reeds werden onze lichaampjes ‘geïnfecteerd’ met allerlei troep: we ademden, naar huidige maatstaven berekend, zuivere nicotine in. Onze longen waren blijkbaar al zwart alvorens we leerden praten. We werden niét vier keer per dag in bad gestopt… hygiene moest nog uitgevonden worden. Maar we werden niét ziek, en waren ook moeilijk ziek te krijgen. Natuurlijk niet: ons lichaam had de kans gekregen antistoffen tegen al die troep aan te maken.

Nooit was de levensverwachting zo hoog als die nu is. Slaan die intellectuelen met hun statistieken dan niet hun eigen ruiten stuk? Want die cijfers slaan dus wel degelijk op ONZE generatie, die nu oud geworden is.

Welnu, heren professoren…geen enkele generatie vóór de onze rookte ook zoveel!!! Dat kon immers niet omdat meestal het geld ontbrak om ook nog veel tabak te gaan kopen. En toch blijken wij langer te leven? Sorry, dat we dit doen hoor! Dat gooit namelijk de hele antirook-theorie aan diggelen.

Mijn tabakswinkel is toevallig naast een apotheek gelegen. De winkeldeuren netjes naast elkaar. En heel dikwijls stel ik me dan ook de vraag: ‘Achter welke deur zou nu eigenlijk het grootste gif liggen en door welke deur kom je nu gezonder buiten?’

En ik denk hierbij dan vooral aan de trendy ‘vrolijkheidspillen’: anti-depressiva voor mensen die niet meer durven roken!

In veel gezinnen hing vroeger aan de muur een pijpenrekje met een leuk spreukje er op. In mijn ouderlijke woning was dat: “Tevreden zijn en lang te leven is wat het pijpje je kan geven.”

Stof tot nadenken? Misschien. Misschien ook waren ze vroeger lang nog niet zo dom als we denken.

Willy.

Er was eens, in het land Youneverknow,
Een Koninklijk Verduidelijker.

Oei! Ik zou me niet meer moeien met de politiek! Maar dan moeten ze ook maar de lachwekkende kantjes ervan uit het nieuws houden hé!!!

Koninklijk verduidelijker… slik. De nieuwslezer kon zich vanavond nog nét inhouden. Ik niet! Ik kreeg direct de slappe lach. Na informateurs, preformateurs, facteurs, chauffeurs en bemiddelaars… nu eindelijk eens een écht voornaam klinkende titel!

Wat zijn die politici toch creatief in het bedenken van nieuwe jobs. Vooral als die jobs hen zelf toekomen.

In een plaatselijk interim-kantoor:

- Hebt u soms een job voor me, mevrouw?
- Wat is uw beroep meneer?
- Koninklijk verduidelijker mevrouw.
- Verduidelijker! Maar, een goed verstaander heeft toch maar een half woord nodig?
- Inderdaad mevrouw. Daardoor zit ik ook zonder werk!

Maar niét zo in de politiek hoor!

Willy.

Bewust?

Lap! Daar gaan we weer! Elke morgen als ik opsta neem ik me heilig voor om vandaag niet te bloggen. Neen! Zelfs mijn pc niet aan te raken. De hele week zelfs niet en desnoods niet meer in maanden!

En dan wordt mijn grijze massa wakker (mijn lichaam is altijd veel vroeger wakker dan mijn geest), begin ik naar mijn pc te loensen, er schiet me een onderwerp door het hoofd waarover ik zéker moet schrijven… en mijn heilige voornemens verdwijnen als sneeuw voor de zon!

Soms lijkt het wel alsof mijn blog zichzelf schrijft en eigenzinnig zijn eigen gangetje gaat. Want eerlijk, ik vind dat het niet echt de richting opgaat die ik me had voorgenomen.

Ik had me namelijk voorgenomen om mensen die willen luisteren meer bewust te maken van de wereld om hen heen en hun ‘dodo-metro-boulot’ bewusteloosheid te doorbreken.

De hele politieke rotzooi echter achtte ik geen gebenidijd woord waardig en zou er dus ook niet over zagen.

Helaas! Al doende stelde ik vast dat je er eigenlijk niet onderuit kunt. Want de wereld om ons heen heeft eigenlijk zijn gestalte (of wangestalte als je wilt) gekregen juist dóór de politiek. En je kunt niet over vissen spreken en ondertussen negeren dat er water bestaat! Dat zou je reinste struisvogelpolitiek zijn en daar doe ik zéker niet aan mee.

En dus blijf ik vinden dat mijn blog de verkeerde kant op gaat en krijg ik het niet echt op de rails die ik me had voorgenomen. Toch zal ik proberen in de toekomst de politiek zoveel als mogelijk te mijden en me meer proberen te richten op hoe je je dagelijks leven en dat van anderen een stuk makkelijker kunt maken door bewust te gaan leven.

En voor vandaag… hoop ik… stop ik er toch echt mee!

Willy

Mijn partij(2)

Ik zei het al, ‘in principe’ ben ik partij- en dus politiek dakloos: ik stem voor een persoon; niét voor een bepaalde partij… in normale omstandigheden…

Maar de laatste decennia heeft de politiek me ook al dàt democratisch voorrecht afgenomen door ervoor te zorgen dat momenteel de omstandigheden verre van normaal en democratisch zijn!

Integendeel, de verkiezingen gaan steeds meer lijken op deze in bepaalde apenrepublieken in de derde wereld: ‘je stemt voor wie je wilt, als het maar voor ons is’.

Want stemmen voor wie je wilt houdt in dat wie de meeste stemmen haalt het voor het zeggen heeft. ‘De wil van het volk’ heet dat dan. Niets is echter minder waar, want partijen die teveel stemmen krijgen worden door de anderen gewoon uitgesloten uit de regering. Democratie? Wil van het volk? Laat me niet lachen. Je reinste apenpolitiek!

En dus ben ik een aantal jaren geleden begonnen met eerlijkheidshalve te stemmen voor… ja… toch maar een partij. Een ‘uitgesloten’ partij, die het toch maar weet waar te maken om ondanks alle boycots steeds weer monsterscores te halen.

Waarom ik dat de vorige keer vergat te vertellen? Gewoon omdat ik het zo vanzelfsprekend vond dat elk weldenkend mens deze grove schending van de democratische beginselen wreekt door juist op dié, als paria behandelde partij, te gaan stemmen.

En dus vond ik het de moeite niet waard dit te vermelden. Sorry!

Is die partij dan beter dan de andere? Ik wéét het verdorie niet. Naar wat ze beloven blijkbaar wél, maar in de politiek weet je nooit, en aan beloven heb ik geen boodschap. Eerst daden zien. Helaas krijgen ze, door het onderonsje van de anderen, die kans niet, en zitten nu al jaren van op de achterbank te zeggen hoe de chauffeur ‘zou moeten’ sturen.

Geef ze verdorie de democratisch verdiende plaats aan het stuur! Dàn kunnen we ons een idee vormen van hoe zij zullen sturen. Of… is het risico te hoog voor de andere wattenpartijtjes?

Met genoegen stel ik vast dat ik ook regelmatig noorderburen op bezoek krijg op mijn blog. Goed zo jongens. Wat is jullie idee over de gang van zaken in ons overigens héérlijk… apenlandje? Typische ‘belgenmop’? Dat zal wel.

Jawel… een heerlijk landje hébben we wel. En dat willen we ook graag zo houden. Veel bloed voor gevloeid van onze voorouders en zo. Helaas… onze verworven rechten worden door de rest van de wereld afgunstig bekeken en onze politici zijn het bloed van hun voorvaderen vergeten.

Of neen, ze zijn het niet vergeten, maar laten het met gulle hand naar vreemdelingen vloeien! En wij? Och god… wij zijn arme schaapjes die ons alles door de strot laten drukken. Raar hé?

Kom dus maar verder op bezoek in ons kleine paradijsje, lieve Nederlanders, zo lang het nog kan, en zo lang de algemene verloedering er niet een totale ruïne van heeft gemaakt! Voorlopig zijn jullie nog heel welkom. Zo lang Belgen het nog voor het zeggen hebben tenminste!

Willy

Zonderhaatstraat.

Waar je gaat langs Vlaamse wegen,
Overal kom je ze tegenwoordig tegen:

De ZONDERHAATSTRAAT naambordjes.

De eerste keer dat ik er eentje zag keek ik verwonderd:

- Wat is de boodschap? Waar zitten die mensenhaters dan wel?

- Wie hangt zoiets aan zijn raam? Een Belg? Een Chinees? Een Nederlander? Een Marrokaan? Een Fransman? Ik heb er het gissen naar.

- Om zoiets te doen moet je er eerst en vooral van overtuigd zijn dat er wel degelijk haat is in je straat. Anders is het natuurlijk zinloos. Wie haat? Wat haat? Waar haat?

Zijn wij dan een volk van mensenhaters? Kom zeg, we lieten zich hier Italianen, Spanjaarden, Chinezen, Hongaren, Fransen, Nederlanders en Japanners integreren zonder dat we daar ooit een probleem over maakten. Geen van die nationaliteiten of rassen heeft ons ooit van rascisme kunnen of willen beschuldigen.

Zo lang het daarbij bleef waren àlle straten zonderhaatstraten. Zijn wij dan eensklaps collectief mensenhaters geworden? En zo ja, waardoor?

En dus blijf ik me afvragen: wie of wat vond die ‘vredelievende’ boodschap uit? En … IS die boodschap uiteraard wel zo vredelievend of schuilt er meer achter?

Veel vragen… geen antwoorden. En dus blijf ik die dingen met gemengde gevoelens en vooral veel verwondering bekijken.

Willy.

España!

We schreven 1975, september of zo… en voor het eerst bevonden we ons op Spaans grondgebied, met onze Ford Escort Stationwagen. Achterin had ik een eenpersoonsmatras met de nodige dekens gedeponeerd, méér ruimte was er niet, maar het was voldoende om er met twee in te slapen.

De rit door Frankrijk had ons veel tijd gekost: een drietal dagen. Vooral dan omdat we van elke kilometer wat wilden opsteken en de cultuur proeven. Ook hadden we bewust de autowegen vermeden en ons beperkt tot de ‘nationales’: goed onderhouden nationale wegen. Met voor de doorsnee toerist het nadeel dat je hier en daar een verkeerslicht had of doorheen een stad moest, maar dat vonden wij, met onze ingesteldheid, juist een voordeel boven de eentonigheid van de snelwegen: liever een typisch baancafeetje met terras dan zo’n snelweg-fastfood dinges.

Spanje was toen, voor ons, de ‘grote onbekende’. Vandaar dat we ook niet erg haastig waren om de grens te bereiken.

Maar goed… een gammel barakje met een streng kijkende en militair aandoende douanebeambte ervoor leerde ons dat we op het punt stonden Spanje binnen te rijden. Eventjes ‘papieren’ laten zien, en we konden doorrijden.

Eerste Spaans dorpje op onze weg, de naam ontglipt me, auto geparkeerd en ons in de gezellige drukte gemengd. Een dorpje, zo groot als een voorschoot, maar de straten liepen vol! Tja… we moesten nog wennen aan het feit dat Spanjaarden, vanwege het klimaat, veel meer buiten dan binnen leven. Hun huisjes bevatten dan ook meestal enkel het hoognodige. Het echte leven speelde zich grotendeels af op straat.

Een leuk terrasje lokte ons onweerstaanbaar aan en ja, we bestelden… wat had je verwacht? Dos cervesas natuurlijk! De kelner (camarero) bracht ons het gevraagde en ‘la cuenta’ was ‘quince pesetas’. De taal nog niet goed begrijpend, telde ik 50 pesetas uit, wat ik uiteraard erg goedkoop vond. De camarero keek verwonderd en herhaalde: ‘Quince pesetas señor!’

(15 pesetas). Oei! 15 pesetas voor 2 pintjes? Zowat het equivalent van 12 eurocent!!! Spanje beloofde voor ons een luilekkerland te worden. (In die tijd kostte één biertje in België zowat 20BF, of een halve euro).

We deden nog een wandelingetje, liepen in het terugkeren dat terrasje weer voorbij, maar werden herkend en teruggefloten door die kelner: ‘Señor, señor, tus gafas!’ En inderdaad, ik had mijn zonnebril vergeten op ons tafeltje. En ja… twee nieuwe frisse cervesas waren natuurlijk het resultaat.

Kort nadien begon die spaanse eerlijkheid me zo op te vallen dat ik nooit meer mijn auto sloot toen ik hem achterliet. Nooit ook werd er iets uit gestolen! Maar eerlijk gezegd… anno 2010 zou ik dat niet meer riskeren, want ook Spanje is ‘geëvolueerd’!!!

Maar we trokken verder en reden Figueras binnen. Een betrekkelijk groot stadje, waar de tijd was blijven stilstaan. Nogal vuil en rommelig aandoende straten naar onze normen… maar het werd middag, we kregen honger, en bemerkten op een hoek een vaalgeel geschilderd hostalletje. Niet erg aantrekkelijk… zéker niet uitnodigend… maar we waagden onze kans. We hadden namelijk gehoord dat een ‘hostal’ in Spanje eigenlijk zowel café, restaurant, als familiepension was.

En we gingen binnen. De gelagzaal leek uit een vorige eeuw te komen: een onwaarschijnlijke mengeling van art déco, met de obligatoire afwisselend wit en zwarte tegels, gietijzeren pilaren, en moderne attributen zoals een up to date espressomachine en meer van dit moois.

Aarzelend gingen we aan een tafeltje zitten en bestelden twee tintos (rode wijn). Er zaten ook wat Spanjaarden, druk gesticulerend en vrolijk kletsend en lachend. Tiens… voor een arm volk leken ze toch erg optimistisch!

Ondertussen was ons ook al opgevallen hoe ‘vuil’ het hier eigenlijk was: sigarettenpeuken op de vloer… en ander afval… niet echt een zaak waar je graag zou komen eten.

Na een poosje verzamelde ik toch maar mijn moed en vroeg of we hier konden eten. De eigenaar, of gerant, keek op zijn uurwerk, en antwoordde dat we dat wel konden, maar pas vanaf 13.30 uur. De ‘comedor’ (eetzaal) ging niet eerder open.

Weer wat bijgeleerd: in Spanje haalt niemand het in het hoofd om vóór 13.30 uur te eten. De ochtend van een werkdag duurt er lang, maar na het middageten volgt dan ook de siesta.

Oké dan maar… nog wat tintos binnengeslurpt, en dan ging plechtig een dubbele deur open en konden we naar de comedor. Tafels gedekt met kraaknette en gestreken tafelnapjes… blinkend opgepoetst eetgerei… leek super hygiënisch, maar die vloer bleef ons imponeren: kraaknet was toch anders!

Nu… niet geklaagd. We waren gasten en wilden het gastland ook een kans geven.

De dagschotel bleek subliem! Heel anders… en beter dan thuis. Maar die vloer hé…?

Toen kregen we het door: aan een andere tafel werd kip gegeten, en de beenderen werden gewoon op de grond gegooid. Asbakken stonden er niet op tafel: de as en de peuken verdwenen gewoon… naar de grond.

De Spanjaard, ten minste in dié tijd, bleek een heel propere persoon, zowel op zichzelf als op wat hij at. In zijn cultuur hoorde afval op de grond, en zéker niet op tafel. Wat op tafel en op zijn bord kwam moest clean zijn. Met de vloer echter had hij geen enkel probleem. Een asbak op tafel hoorde niet! Wie zet nu een vuilbak vol as op een tafel waaraan je eet? Tja… eens je die logica snapt, bekijk je het heel anders.

En die vloer? Ach ja, die werd een paar keer per dag ‘geveegd’ met grove streken van een borstel van zowat een meter breed, en dat was het dan weer.

En na het eten volgde natuurlijk weer ‘la cuenta’, en weeral een verrassing: 99 peseta’s per persoon (minder dan een euro)!

En hoe vreemd het ook moge klinken: we hebben die ‘vuile’ cultuur leren appreciëren en zochten ze zelfs op: want waar de vloer vuil was, daar kon je netjes en lekker eten! Helaas! Toeristen hebben ook dàt kapotgemaakt. Die aten liever een hamburger vol ondefinieerbare troep in een inrichting die er clean uit zag.

En zélfs die eerste keer in Benidorm, maar dan in een verouderd stadsgedeelte, vonden we toch weer zo’n hostalletje. We zaten heerlijk te smullen aan het venster, en nog zie ik die wat oudere toeristen, overgewaaid uit wat zij vermoedelijk het ‘échte Benidorm’ noemden, voorbijwandelen. Het oude heertje keek naar binnen en wees vol walging met zijn wandelstok de vloer aan en richtte een schampere opmerking tot zijn gezelschap.

En ik dacht: “Och arme… jij weet niet wat je mist, en nog minder wat je kapot maakt”.

Ook in dit verhaal steekt weer moraal: je zult veel beter ontvangen, bediend en gewaardeerd worden door je aan te passen aan de wereld om je heen, dan als je probeert die wereld aan te passen aan jouw persoontje.

Willy.