Archief

Op de keper beschouwd is het toch wel een heel rare soort, dat mysterieuze mensdom hier op deze aardkloot! Een combinatie van enorm veel factoren eigenlijk! Soms totaal tegengestelde factoren. Niet te verwonderen dat religies zoveel willoze slachtoffers vinden! Mensen dan die zich nooit bewust zijn geweest van hun eigen denkvermogen, en verklaringen voor prangende levenskwesties dan maar liever overlaten aan de hersenen van anderen. Anderen die daar natuurlijk schromelijk van profiteren!

GELOVEN is hier het sleutelwoord.
NADENKEN is taboe! Als de religies er de macht toe hadden zouden ze het nadenken bij wet verbieden!

Maar goed, we bestaan, en dat is het voornaamste. Maar waaruit bestaan we dan eigenlijk wel?

- In de eerste plaats is er een lichaam. Biologisch ontstaan door een vader en een moeder die vader en moedertje speelden.
- In de tweede plaats is er een geest, die zich onwrikbaar in dat lichaam heeft genesteld vanaf de geboorte en hoogstwaarschijnlijk astrologisch is bepaald.
- In de derde plaats is er een bewustzijn, gevormd en telkens weer hervormd en bijgewerkt door... ja... door alle gebeurtenissen in ons leven en alle mensen waarmee we ooit in contact kwamen! Dichtbij of veraf, ze lieten allemaal hun sporen na in ons zijn. Of 'updates', om in de taal van het computertijdperk te blijven.

Hé, ben ik hier net de 'heilige' drievuldigheid aan het heruitvinden? Een drievuldigheid die in elk van ons schuilt en helemààl niet in die fata morgana die we vroom de hemel noemen?

Hoedanook, als ik dit alles overdenk kan ik niet anders dan dankbaar zijn en me als een verwend kind te voelen!

- Mijn ouders ben ik dankbaar dat ze me het leven schonken.
- Mijn geest, of  'toegewezen engelbewaarder' om het in kerkelijke termen uit te drukken, ben ik dankbaar dat hij me altijd zo goed heeft begeleid.
- De mensen die ik ontmoette ben ik dankbaar voor wat ze in me achterlieten. Allemaal blijven ze een deeltje van mijn bewustzijn vormen. Want allemaal brachten ze me iets bij. En niet alleen maar de positieve mensen. Ook van mijn negatieve contacten leerde ik zo mogelijk nog meer. Want leren hoe het moét is één zaak. Maar daar zul je weinig lessen uit trekken als je niet ook aan den lijve ervaart hoe het niét moet! En daar heb je dan die negatieve mensen en ervaringen voor nodig.

En dan bereik je de gezegende leeftijd van een 'jonge' tweeënzeventiger en je kijkt achterom. Je laat alle mensen die je van ver of van dichtbij leerde kennen de revue passeren. En op de vraag "kon het beter?" moet ik, gelukkig voor mij, "neen" antwoorden.

Is dat niet heerlijk? Ik denk dat zowat alle mensen daar "neen" moeten kunnen op antwoorden. Maar dat kunnen ze alleen maar als ze de zaken in de juiste context bekijken! Ze vergeten namelijk al gauw dat vooral de negatieve contacten de beste leerscholen zijn geweest! En onthouden alleen het negatief effect dat die contacten op hen hadden.

Aan wie heb ik al dat geluk te danken? Aan die engelbewaarders, om ze maar zo te noemen! En ik heb stellig de indruk dat ook die engelbewaarders zich voortdurend vermenigvuldigen. Hun gelederen laten aanvullen door oude en nieuwe contacten in mijn leven. Mensen die ik kende, maar gestorven zijn, blijven, indien het contact positief was, rond me hangen en geven me raad. Bepalen voor een stukje mee hoe ik op omstandigheden reageer. En beschermen me tegen stommiteiten. Die zitten dan spreekwoordelijk op mijn rechterschouder.

De negatieve mensen die ik kende blijven me ook bij, maar zitten op mijn linkerschouder uit te huilen! Vol spijt en berouw blijven ze me herinneren aan hun fouten maar proberen me ondertussen toch aan te zetten hun fouten over te nemen. Dan kunnen zij immers inbreken in mijn persoonlijkheid en die overnemen.

Maar hoewel ze het net andersom willen, leren ze me juist hoe ik het nooit moet doen en werkt hun spelletje helemaal omgekeerd. In zeldzame gevallen halen ze toch, in een zwak moment, de overhand en weten mijn bewustzijn over te nemen. Tijdelijk! En dan raak je soms ongewild in een depressie of rouwproces.  Je bent dan als het ware 'overgenomen' door de negatieve geesten. Maar dan halen de goede zielen van mijn rechterschouder weer zwaar uit en slaan ze compleet in de vernieling. En kan ik gelukkig weer mezelf worden.

Uiteindelijk wordt dit alles geregisseerd en gefilterd door die eerste engelbewaarder. Dié kunnen we niet negeren, want die is ons ware 'ik-besef' of ego. Die zorgt voor de selectie van alles wat op ons afkomt en is onze eerste verdedigingslinie. Dié is verantwoordelijk voor wat we doen met de informatie die anderen, dood of levend, ons overbrengen of proberen over te brengen. Willen we het negatieve volgen, denkend dat dit ons meer voordeel zal geven? Dan doen we dat maar. Volgen we liever het positieve, zélfs als het een heel pak moeilijker lijkt? Evenmin een probleem.

Maar of we al dan niet gelukkig worden hangt in hoge mate af van de positieve elementen die we in ons leven hebben weten te verzamelen en te behouden. Winstbejag mag dan al zo verleidelijk klinken... op het eind van de rit zullen diegenen die in de eerste plaats op winst zijn belust toch als de grote verliezers uit de bus komen!

En ja, ondanks mijn al hogere leeftijd voel ik me een volmaakt gelukkige mens! Vastberaden om het mijn laatste jaren zo te houden. Méér zelfs... ik voel me nog altijd even onsterfelijk als ik dat als tiener deed!

Misschien een beetje diep gegraven stof voor deze veelbelovende zondag, maar dat moet ook maar eens kunnen.

Willy.

Het zal je maar overkomen: dolgraag schrijven, maar de muzen voelen wegebben. Meedrijvend op hoge golven van gelukzaligheid. Als zeepbellen blij opstijgend naar de hemelsblauwe lucht. Smachtend naar het licht. Halsreikend naar dat schitterende oktoberzonnetje, om dan met een knalletje uit elkaar te spatten zoals het een fatsoenlijke zeepbel betaamt. Mij achterlatend in een roes van euforisch optimisme, maar helaas... inspiratieloos!

Wie in Oostende trouwens zegt oktober, denkt aan de oktoberfoor. Was ik rats vergeten, want donderdagmorgen stapte ik doodleuk naar de markt... om vast te stellen dat de oktoberfoor er al stond en de markt naar jaarlijkse gewoonte was verhuisd naar de kaai!

Enfin, een ommetje maakte alles weer goed en in géén tijd had ik de buit binnen voor hond en parkiet. En natuurlijk... 'kaantjes' voor mezelf. En in het voorbijlopen ook nog een broeksriem meegegraaid. Ja... het ding hing me daar zo uitdagend aan te staren dat ik het wel moést kopen voor het luttele bedrag dat het kostte.

En voilà, lang vóór tien uur en mijn aperitiefuurtje was ik, een schamele veertig eurootjes lichter, alweer thuis en werd verwelkomd door mijn thuiswakende Chico. Die heeft nu weer mondvoorraad en lekkere snoepjes voor meer dan een maand en voorlopig hoef ik dus niet meer naar de markt.

Wat snoepjes uitgedeeld aan Chico, die ze dankbaar in ontvangst nam, maar me na een kwartier alweer zo arrogant als hij zijn kan zat aan te staren voor méér! Met zwaar verwijt in de fluwelen oogjes. Alsof hij ooit al eens honger heeft geleden. Neen hoor jongen! Daar loop ik niet meer in. Je wilt toch geen vetgemest varkentje worden hé? Je witte buikje zit nog helemaal vol van je ontbijt. Nu kun je wel wachten tot het middageten hoor! Baasje heeft het veel te druk met het achterna hollen van zijn muzen!

Willy.

Een berichtje in het nieuws maakte ons onlangs duidelijk dat jaarlijks veel ziekenhuispatiënten besmet geraken. De oorzaak zou vooral liggen bij dokters en verpleegkundigen die de handen niet voldoende wassen.

En nu vrees ik dat het in veel gezinnen zal klinken als "Zie je wel?", en de hygiëneregels nog maar eens zullen worden verscherpt! Waarschijnlijk trekken ze die hospitaalsituatie meteen door naar de normale leefwereld en gaan de reeds steriele keuken nog maar eens extra schrobben en te lijf gaan met antiseptische middelen! Het handenwassen kan ook nog wel eens worden verdubbeld... en we zijn weer vertrokken voor een zo steriel mogelijke leefruimte.

Heb ik mijn bedenkingen bij! De TV spotjes mogen dan wel allerlei walgelijke wezentjes tonen die, niet waarneembaar met het blote oog, over je handen kruipen... we mogen niet voorbijgaan aan het feit dat die wezens er altijd al waren en net als wij aardbewoners zijn. En net hetzelfde doen als wij: zien hoe ze kunnen overleven in hun omgeving. Doen ze ons kwaad? Ik denk van niet, zolang het om de normale 'populatie', en niet om besmettelijke ziektekiemen gaat.

Ik zie dan ook geen enkele reden waarom we thuis, als niemand ziek is, de normale hygiëneregels zouden gaan verstrengen en grote hoeveelheden Detol en andere antiseptische middelen in huis zouden halen! Ik vind van mezelf overigens dat ik een zéér propere mens ben. Mijn huis en keuken zijn altijd heel netjes. Dat kan iedere lezer die me persoonlijk kent beamen. Maar klinisch steriel? In huis? Zie ik geen enkele reden voor. Zéker niet als niemand in huis ziek is of je geen zieke mensen hebt ontvangen.

Overigens ben ik het wél eens met dat bericht over ziekenhuisinfecties! Dokters en verpleegkundigen gaan dagelijks om met verschillende zieken; verzorgen de ene patiënt met open wonden of operatiesneden na de andere. Hier kan de hygiëne inderdaad niet streng genoeg zijn. Waarom? Omdat nu onnatuurlijke, en dus niet verdedigde lichaamsopeningen zijn ontstaan langs waar gemakkelijk kan worden binnengedrongen!

Blijkbaar wordt wat via de natuurlijke lichaamsopeningen binnengaat toch op een of andere manier voldoende gefilterd of op natuurlijke wijze ontsmet. Zoniet zouden we het niet lang overleven op deze aarde! De natuur heeft ons immers op zodanige wijze geschapen dat we in een gezonde omgeving probleemloos kunnen overleven zonder dat steriele gedoe.

Maar die natuurlijke bescherming wordt door overdreven hygiëne juist afgebroken! De 'beschermers' van je lichaam hebben geen werk meer... worden lui, en geven uiteindelijk de pijp aan Maarten!

Dat is nu eens écht lekentaal, uitgelegd met lekenwoorden. Maar zo is het dat ik het zie, en zo is het dat ik het probeer uit te leggen! Puttend uit mijn boerenwijsheid en intuïtie.

Vroeger was een badkamer een grote luxe. Je wassen deed je één keer per week in een grote gegalvaniseerde teil. Voor de rest één keer per dag gezicht en handen wassen. Waren we ongezonder bezig dan de nieuwe generaties die dagelijks douchen of een bad nemen? Ik denk het niet. Je verdedigingssystemen werden constant getraind en bleven alert. Allergieën? Nooit van gehoord. Kleine wondjes of sneetjes na een valpartij, met al direct een ontsteking als resultaat? Zelden gezien! En toch... verband bestond meestal uit strookjes van een afgedankt laken. Om het bloeden te stelpen en nergens anders voor. Ontsmetten? Ach... in de ergste gevallen met een beetje Mercure als we dit al in huis hadden, en dat was het dan weer.

In sneetjes in de handen was ik trouwens een specialist, want als kind al was ik altijd bezig met een zakmesje om allerlei dingetjes uit takken of ander hout te snijden. Waarbij ik behoorlijk regelmatig in de vingers sneed. Bloed stelpen met een zakdoek of de traditionele strook afgedankt laken, en maar verder spelen!

En tot op heden heb ik nooit ofte nimmer een wonde gehad die ging ontsteken!

Willy.

Onbegrijpelijke titel? Inderdaad, het is een oud Knoks woord, én een culinaire lekkernij!

Taalkundige uitleg:

Oude Knokkenaars noemden douaniers vaak 'kommiezen'. Zo ook de uitdrukking "Ge zult de kommiezen tegenkomen..." als iemand iets riskant doet dat zou kunnen mislopen. Waar dat woord vandaan komt weet ik niet, maar ik denk dat het iets te maken heeft met het Franse woord 'commis' (hulpje... bode...).

Waar het verband tussen dat woord en het gerecht ligt snap ik ook niet, maar het doet er niet toe.

Een 'sluns' is dan weer een slons, vod, afwasdoek...

Het gerecht zelf:

Het gaat om witloof. Witloof die je op tientallen manieren kunt klaarmaken, maar die 'komiezeslunsen' zijn naar me dunkt toch wat in de vergeethoek geraakt. Onterecht trouwens, want ik vind het nog altijd het lekkerste witloofgerecht.

Recept voor één persoon:

1. Twee witloofstronken in de lengte doorsnijden en een vijftal minuten koken tot ze halfzacht zijn. In de microgolf kan ook: 5 minuutjes in bvb een pyrexpotje met deksel, met een tweetal soeplepels water.

2. Laten uitlekken en afkoelen in een vergiet.

3. In de breedte in stukken van 5 à 10 cm lang snijden.

4. Een ui grof snipperen. In ringetjes is ook goed.

5 Een soeplepel boter (of margarine) en evenveel olijfolie in een stoofpotje of pan lichtbruin laten worden en er het witloof en de ui op een laag vuurtje in stoven tot alles bruin kleurt. Af en toe roeren.

6. Naar smaak een of meer teentjes look pletten en toevoegen.

7. Kruiden met peper en zout.

8. Blussen met een scheut witte wijn of water. Deksel op de pot en op een laag vuurtje nog zowat een kwartier laten sudderen en af en toe omroeren.

9. Daarna deksel afnemen en indien nodig het overtollig vocht nog wat laten uitdampen.

10. Serveren.

Het resultaat lijkt inderdaad op een hoopje natte vodden, maar is heel lekker!

Waar ik het vandaan haal? Wel, van mijn moeder gezien en (héél dikwijls) geproefd. En mijn moeder was in de jaren vóór de tweede wereldoorlog, en dus nog vóór mijn geboorte, kokkin geweest in een gerenommeerd hotel te Knokke. Waar het wel niét als 'komiezeslunsen' op het menu zal gestaan hebben maar waarschijnlijk onder een iets deftigere naam! (Chicon mijoté misschien?)

Smakelijk!

Willy.

Een tiental generaties geschifte politici heeft het klaargespeeld ons landje, waarvan de welvaart na de tweede wereldoorlog als een pijl omhoog schoot, om te vormen tot een loederstaat.

- Een loederstaat met reclame voor zichzelf in de vorm van wildspuitende graffitisten in alle grote steden. 'Kunstenaars' die hoognodig moeten bewijzen 'dat ze er waren'. Hun verfbusjes moeten dan maar compenseren dat ze verder tot niets positiefs in staat zijn.

- Een loederstaat die voor de nog modale bevolking de hoogste vorm van onveiligheid schept. Waarom loop ik bij duisternis trouwens altijd alleen in het park? Omdat de meesten het na zonsondergang niet meer wagen buiten te komen!

- Een Loederstaat met reclame voor zichzelf door allerlei achtergelaten rommel en etensresten in straten, parken en pleinen. Ware kiespropaganda om volgend jaar maar wéér voor dergelijke loederpolitiek te gaan stemmen!

- Een loederstaat met nog één veilige straat in België: de Wetstraat! Want daar staat altijd politie voor het verzekeren van de veiligheid van diegenen die de onveiligheid schiepen!

Het is zeker de spreekwoordelijke generatiekloof die me zo doet denken?

Generatiekloof? Inderdaad! Voor het eerst in de geschiedenis is er een generatieKLOOF ontstaan! Want een kloof is iets dat naar beneden wijst. Alle voorgaande generatiekloven waren eigenlijk generatiepieken! Want die wezen omhoog! De jeugd wilde het beter hebben. Beter doen. Zich uit de miserie opwerken! En misschien waren de oudjes van toen wel wat jaloers op ons.

En ja hoor! We déden het beter. We werkten en zwoegden, betaalden blijgezind belastingen om een nog betere welvaartstaat te kunnen opbouwen. Maar we vergaten één ding: door ons hard werken konden de nieuwe generaties in luxe worden opgevoed! Konden soms onwaarschijnlijk worden verwend. En zonder het te weten gingen we er heel dikwijls regelrechte ettertjes van maken! En dat liet zich al gauw voelen in de maatschappij. Meer nog in de politiek! Want die ettertjes werden leiders. En die leiders hadden nooit de miserie van onze generatie gekend. En gingen het zweet van ons en onze voorvaderen nu maar met gulle hand uitdelen aan elk ras dat er maar kwam om vragen! Ja, vonden dat wij ons maar moesten aanpassen aan de middeleeuwse cultuur en wetten van de nieuwkomers!

Is die mentaliteit nog omkeerbaar? Ik vrees van:

Willy.

Vrolijk België.

Hoe vrolijk was ons landje ooit,
Met een kroeg op elke hoek.
Veel geld was er helaas wel nooit,
Maar een gulle lach maakte dat goed.

Een praatje met de buren,
Een vriendenbabbel op de markt.
Maar dat mocht niet blijven duren:
De politiek kleurde het zwart.

Zwart of bruin of geel of rood,
Het kon hen allemaal niet schelen.
Als het maar perspectieven bood
Om onze volkse aard laf weg te stelen.

'Multicultuur' preekten de media.
'Verloedering' vond het volk.
'Integreren' eiste de politica.
'Voorwaar! Ik ben toch Paula Dhondt?'

Integreren in 'jouw' nieuwe loederstaat,
Domweg meegaan met je tijd!
En nu is het helaas te laat:
Dat vrolijk België... dat zijn we kwijt!

Willy.

Misschien is het jullie ook wel al eens overkomen: het is tijd voor de avondboterhammetjes of sandwiches, en wat blijkt? Je hebt geen beleg, of je hebt geen trek in het beleg dat je wél hebt liggen! Of je wilt eens wat variatie. Als alleenstaande overkomt me dat regelmatig, en regelmatig ook los ik dit dan op een creatieve manier op. Wat dachten jullie van mijn volgende creatie:

Willy's Sandwichspread.

1. Twee eieren hardkoken (10 min. in kokend water). Laten afkoelen in koud water.
2. Ondertussen een kwart grote ui of een halve kleine ui fijnsnipperen.
3. Een handvol peterselie of bladpeterselie fijnsnijden.
4. De afgekoelde en gepelde eieren cutteren tot mousse.
5. Alle bovengenoemde ingredienten mengen met een tweetal lepels mayonaise, en kruiden met peper en zout naar smaak.

Dit mengsel, centimeterdik op een toost , halve sandwich of piccolo, smaakt gewoon heerlijk en is vanwege de eieren nog voedzaam ook. En, als basisrecept, bruikbaar voor tal van variaties. Daarbij denk ik aan het toevoegen van avocado, van gecutterde olijven of radijsjes, van een lookteentje voor de liefhebbers, of van wàt je ook maar vindt in de koelkast! Altijd prijs en altijd aan te passen aan je eigen smaak. En een keukenprinses of -prins hoef je er helemaal niet voor te zijn. Dit kan de grootste dummie!

... Zou het misschien de moeite lonen om een nieuwe categorie 'culinair' aan te maken voor het geval zich nog meer van die hersenspinsels van me voordoen? Je weet nooit, en bij deze is dat dan ook gebeurd. Zo vind ik het zelf ook makkelijk terug want binnen veertien dagen ben ik het toch alweer vergeten of denk er gewoon niet meer aan.

Willy.

Voorwaar! Rudyard Kipling heeft me met zijn If weten te inspireren!

Me in het oor gefluisterd dat hij zijn gedicht heel anders had geschreven als hij in onze tijd had moeten leven.

En me onder zachte dwang opgedragen het te herschrijven volgens de hedendaagse tijd. En ik... ik heb dan maar gehoorzaamd hé? Dit is het geworden:

ALS.

Als allen om je heen je niet begrijpen,
Omdat ze stomweg anderstalig zijn!
Als je 's mensens kleur niet weet te onderscheiden,
Omdat het niet jouw kleuren zijn!

Als je werkt en zwoegt om je belasting te betalen,
Belasting die regelrecht naar vreemden gaat!
Als je geduldig bent, maar ook opkomt voor je waarden,
En helemaal niet houdt van smerig landverraad!

Als de politiek jouw land gaat openstellen
Voor gespuis van allerlei allooi.
Als dat allooi je bovendien nog komt vertellen
Dat zij de jagers zijn, en jij de veel te makkelijke prooi!

Als zij dan van je welverdiende winsten,
Komen snoepen zonder zelfs een hondse poot!
Als ze jou maar een verdoemde ketter vinden
Omdat je helemaal niet in hun sprookjes gelooft.

Als je dan indruist tegen al die trendy stromen
En blijft zwemmen zoals het een Vlaming hoort.
Als je je niet door sprookjes laat bekoren,
Niet van 't een, noch van het ander soort.

Dan wacht jou helaas nog veel ellende!
Maar dat is nog beter, waarde zoon,
Dan als een dooie vis tussen heel die bende
Stomweg mee te drijven met de stroom!

Willy.

Ik heb het gedicht 'Als', een vertaling van 'If' van Rudyard Kipling, nog maar eens bovengehaald uit mijn bloggendoos.

Omdat ik het zo mooi vind.
Omdat het zo treffend is.
Omdat het de realiteit zo goed weergeeft.
Omdat het de kleine kantjes van de mensheid zo treffend weergeeft.
Omdat ik me er helemaal in terugvind.
Omdat ik het wel met de hele wereld zou willen delen!

 Ontdekt op mijn twaalfde, en dus al 60 jaar mijn hulp en toeverlaat in goede en slechte tijden! Geen religie, geen gebed, kan het opnemen tegen dit onovertrefbaar stukje zuivere levenswijsheid en mensenkennis!

Als…

Als allen om u heen zich reeds verloren achten,

En gij alleen de kop nog boven water houdt;

Als gij van niemand meer vertrouwen moogt verwachten,

En enkel op uzelf als op een rotssteen bouwt;

Als gij geduldig zijt, en spoed en nijd kunt laten,

Als gij belogen wordt, en u niet liegend wreekt.

Als gij bijwijlen droomt, maar droom niet laat regeren

Als gij gedachten hebt, maar ook de daad vereert.

Als gij de haat aanvaardt, dit zonder zelf te haten,

U niet op wijsheid roemt, noch van uw deugden spreekt;

Als voor- en tegenspoed u beiden kunnen leren

Dat gij de juiste maat van ‘s levens tol begeert;

Als gij berusten kunt wanneer een schurk uw woorden

Verdraait tot leugentaal voor simpelen van geest,

Als gij uw schoon bezit in éne hand durft wegen,

En met een teerlingworp het noodlot zelf uitdaagt,

Verliest, maar u tot nieuw beginnen kunt bewegen,

En aan geen enkel mens van uw verlies gewaagt;

Als men het liefste in u koelbloedig komt vermoorden,

En gij met klaar gemoed van elke wond geneest;

Als gij zowel uw  hart, uw zenuwen en pezen,

Die reeds bezweken zijn, tot nieuwe driften tart

Als gij in ‘t schor gewoel het lage in u kunt weren,

Aan ‘s konings dis de bedelaar indachtig zijt,

En volhoudt tot het laatst, wanneer niets in uw wezen

Nog rechtstaat dan de wil, die koppig bijt: “volhardt”!

Als liefste vriend noch felste vijand u kan deren,

Als gij verlangen kunt, doch scheiden zonder spijt;

Als gij de vlugge ren tegen de tijd kunt lopen,

En winnen kunt wat broze menselijke loon,

Dan staat het paradijs der aarde voor u open,

En, wat nog beter is, dan zijt ge een man, mijn zoon.

Rudyard Kipling

Daar word ik gewoon... stil van!

Willy. 

Een discussie op 'De Zevende Dag' over nog maar eens een nieuwe spoorbaas inspireerde me tot dit stukje. Akkoord. De regering is aan het stuntelen met de NMBS. Wat zich dan weer vertaalt in wanbeheer, zelfverrijking, monsterlonen, vertragingen en weet ik veel. Ik denk dat iedereen ondertussen wel al begrepen heeft waar het probleem ligt: er wordt niet gezocht naar intellectueel geschikte kandidaten, maar vooral naar kandidaten die ook nog eens politieke vriendjes zijn! Of ze zich nu al dan niet kunnen waarmaken in de materie is slechts bijzaak. De gevolgen van die vriendjespolitiek laten zich raden.

Verder wil ik niet in deze stinkende soep roeren, want het gaat me eigenlijk over iets heel anders!

Mijn generatie groeide op met Meccano, Marklin miniatuurtreinen en meer van dat speelgoed dat een uitdaging was voor je praktische instelling en opvoeding. Tegenwoordig vind je geen meccano meer. Marklin treintjes misschien nog wel in heel gespecialiseerde zaken, maar ze bekoren de jeugd niet langer en zijn een langzame dood aan het sterven. Teveel handwerk! De jeugd is nog slechts in één zaak geïnteresseerd: computer! En dan nog het liefste met Facebook, Tweeter, Linkedin en nog zo van die kinderlijke toestanden. 'Asociale' websites zeg maar!

Asociaal? Zal wel! Probeer maar eens een woord te spreken of iets uit te leggen aan iemand die doofstom met Facebook bezig is.

En nu zal ik niet zeggen dat de computer, mits goed toegepast, niet een heel belangrijk instrument geworden is in onze leefwereld. Maar waar blijft de creativiteit van de jeugd? Waar blijft het scheppend vermogen van je handen? Hoe moet dit alles nú tot ontwikkeling komen? Ik zou het niet weten.

Wat ik wél weet is dat onze generatie, juist dànkzij dat 'voorhistorisch' speelgoed, het allemaal heeft weten waar te maken en honderden nuttige uitvindingen heeft gedaan met niets anders dan de handen en het hoofd.

De computergeneratie daarentegen belooft een koele, theoretische generatie te worden met totaal geen voeling meer met praktische problemen; laat staan naar het zoeken van een oplossing ervoor. En dat vind ik jammer!

We gaan een tijdperk tegemoet waarin dan misschien wel veel nieuwe theorieën zullen uitgewerkt worden, nieuwsoortige computers zullen worden uitgevonden, maar helemaal zal voorbijgaan aan de praktijk en de reële noden van het dagelijks leven.

Willy.