Archief

Bankencrisis, regeringscrisis, financiële crisis... je hoort bijna niets anders meer! Zelfs de natuur speelt het spelletje mee door ons op een ware crisislente te trakteren! Hopelijk volgt niet ook nog een crisiszomer!

Velen schuiven de oorzaak van de crisis door naar de regeringsleiders en de banken, en dat is ook wel zo! Maar toch zou iedereen ook eens in eigen boezem moeten kijken. Ik heb het hier al dikwijls geschreven of gesuggereerd: een regering leiden is, op grotere schaal dan, identiek aan het leiden van een gezin. En helaas verloopt die leiding, op welk niveau dan ook, volgens de hedendaagse mentaliteit: éérst lenen, dan kopen, en dan... als het effe kan, afbetalen!

Eigenlijk is het allemaal ontstaan door het sneeuwbaleffect: onverantwoordelijke ouders maakten verwende kinderen. Die verwende kinderen werden groot, werden bankdirecteur of politicus, hadden nooit van het klappen van de zweep gehoord, en volgden de voorbeelden van thuis: lenen en verwennen! Die kruik is lang blijven drijven, maar eens moest ze breken...

We verwijten de regeringen dat ze een veel te hoge schuldenberg hebben opgebouwd, en dat is ook zo. Een decennium geleden kon het allemaal niet op! Er kon niet genoeg met cadeautjes worden gegooid.

Maar hoeveel gezinnen hebben niet precies hetzelfde gedaan? En dat 'goede voorbeeld' meegegeven aan hun kinderen?

Hoeveel banken hebben niet decennia lang ver boven hun stand geleefd of toch tenminste veel geld verspild omdat ze dachten toch niet stuk te kunnen?(*)

Hoeveel mensen gaan verstandig om met hun budget?

Hoeveel mensen sparen eerst en kopen dàn?

De oorzaak van de crisis kan dus herleid worden tot de mentaliteit van de gehele Westerse bevolking! Geld lenen was, en is nog steeds, de gewoonste zaak van de wereld. Tot de schuldenberg zo hoog is dat niet meer kan worden terugbetaald.

De eerste slachtoffers van die mentaliteit zijn de banken geweest! En logischerwijze was de bankencrisis ook het eerste teken van de algemene crisis.

Het tweede slachtoffer is dan vadertje staat die vanwege de bankwaarborg verplicht was om bij te springen of tot gedeeltelijke overname van de bank over te gaan. Hm... bijspringen en overnemen met welk geld? Dat van de sowieso al veel te hoge schuldenberg? Nóg maar wat bijlenen dus!

Ondertussen zijn ook al veel gezinnen door onverantwoorde geldverkwisting in de collectieve schuldenbemiddeling geraakt, en moet ook dààr vadertje staat bijspringen!

De schuld van de crisis is dus zondermeer: de algemene en grondig ontspoorde mentaliteit!

Lenen op gezinsniveau om zich dingen te permitteren die men zich eigelijk niét kan veroorloven.

Lenen op regeringsniveau om cadeautjes te schenken aan de bevolking. Cadeautjes die het land zich al evenmin kan permitteren! Maar cadeautjes die wel moéten gegeven worden om niet op intelligentie maar op charme herverkozen te kunnen worden! Lenen ook om vreemde, en zelfs regelrecht vijandige volkeren te helpen, te verwelkomen, te bepamperen, en ze vooral tot rechtmatige kiezers, en zelfs toekomstige leiders te promoveren! Dit alles onder het goedkeurende oog van de zwaar geïndoctrineerde bevolking! Zó sterk geïndoctrineerd door de media dat ze maar blijft stemmen voor datzelfde soort leiders.

(*) Ik herinner me een voorval uit de jaren 80, toen ik nog bij de politie was. Een aantal politiemannen werd door een bekende bank uitgenodigd voor een bespreking van een volledige dag over de veiligheid van de banken. De eerste, prille hold-ups hadden immers hun debuut gemaakt. Ik was bij de genodigden.

De bespreking ging door in de Saaihalle te Brugge. Een historisch gebouw dat de bank 'zomaar' voor heel veel geld had aangekocht en gerestaureerd als ontmoetingsplaats voor het verwennen van haar public relations.

Allereerst kregen we een rondleiding en historische uitleg over het gebouw uit de veertiende eeuw, ooit de Genuese loge, waar de Genuese kooplui in de middeleeuwen saai (sajet...breiwol) verhandelden. Vervolgens gingen de gesprekken over koetjes en kalfjes en kwam héél af en toe de veiligheid van de banken ter sprake: wat kon, volgens ons, nog meer worden gedaan?Maar dié gesprekken duurden niet lang en al gauw werd weer overgegaan op prettiger zaken om over te praten. Er werd trouwens ook maar met een half oor geluisterd naar raadgevingen. Natuurlijk! Want daar ging het ook niet om! Het ging om pronken met het bankbezit en ondertussen zichzelf en een aantal medewerkers verwennen op kosten van... de bank. Af te schrijven op rekening van 'veiligheid'!

En toen... gingen we een drietal uren tafelen! Ondertussen had ik al opgemerkt dat een bediende van een bloemenzaak een enorm bloemstuk had binnengebracht en netjes in het midden van een sowieso al rijk versierde ovalen tafel had gedeponeerd .

Voorgerechten... soepjes... heerlijk hoofdgerecht... de duurste wijnen... ruime keuze aan desserts... zilveren tafelgerei... het leek echt wel niet op te kunnen! La vie de chateau! Wij, simpele politiemensen, stonden versteld! Was het zó dat bankmensen vergaderden? Tenslotte kregen we allemaal als afscheid een rijk geïllustreerd boek mee op luxepapier, dat de geschiedenis van het gebouw vertelde. Ja, geïmponeerd waren we wel. Maar over veiligheid was weinig of niet gesproken.

Toen ik naar huis reed had ik bedenkingen! Was dàt het wat de banken deden met ons geld? Kon dat op die manier eeuwig blijven doorgaan? Ik dacht het niet! En de geschiedenis heeft me gelijk gegeven!

Dat was dan iets op bankniveau dat ik persoonlijk meemaakte. Ging en gaat het er minder aan toe op regeringsniveau? Ik denk het niet! Wel integendeel! Crisis? Jawel... voor sommigen! Voor diegenen die al dat gelag en gelach betalen!!!

Willy.

... Is een vraag die ik me drie maand lang vergeten ben te stellen! Teveel andere gevoelens en beslommeringen stonden dat in de weg. En vooral dan het gevoel van niet meer dezelfde persoon te zijn als voorheen! Maar nu die 'andere ik' toch af en toe het veld gaat ruimen, maak ik van die momenten gebruik om mezelf weer te gaan herontdekken.

Want als die andere 'ik' gaat domineren, weet ik het niet meer! Mijn eigen ik ligt dan te sluimeren onder een pikzwart deken!

- Dan ben ik jaloers op mensen met pakken vrienden.
- Dan ben ik jaloers op mensen die onmiddellijk in gesprek weten te komen op een terrasje of aan de toog.
- Dan ben ik jaloers op mensen die de hele dag kunnen babbelen.
- Vind dat die mensen nooit zo intens eenzaam kunnen zijn als ik!

Maar... dat is helemaal niet 'ik' toch? Toch niet de 'ik' die ik altijd geweest ben?

Want nu ik af en toe een beetje in staat ben alles op een rijtje te zetten, stel ik me de vraag of ik dit alles wel nodig heb of het me enkel maar verbeeld! Of het soms die andere ik is die dat allemaal wilt!

- Heb ik pakken vrienden nodig? Neen! Want die zijn er toch maar zolang alles goed gaat.
         Ik heb alleen een paar goede vrienden nodig, en die heb ik! Het soort vrienden die je in de nood kent!

- Vond ik het vroeger nodig om op een terrasje een oppervlakkig gesprek aan te gaan? Meestal niet!
         Waarom dan nu wel? Hoe komt het dan dat ik plots dat oppervlakkig gebabbel ga missen?

- De hele dag babbelen? Zou me hopeloos gaan vervelen!
         Af en toe een goede vriend of vriendin op bezoek voor een of twee uur is meer dan ik nodig heb.
         Méér zou me op de duur zelfs ongemakkelijk doen voelen!

Maar met minder zou ik het ook niet kunnen stellen. Natuurlijk zal ik wel altijd een vertrouwenspersoon missen waarmee je alles kunt delen. Het soort persoontje waarmee je een hechte relatie hebt en alles aan kwijt kunt. Maar hoeveel mensen hebben dat eigenlijk? Zelfs onder gehuwden is dat een zeldzaamheid aan het worden, en dan ben ik nog beter af alleen dan in een 'koele', uitsluitend sexuele relatie! En die mensen met 'hopen vrienden', die zelden thuis zijn maar altijd weer in gezelschap of op café vertoeven... zijn die dan gelukkig? Of vluchten ze juist de ongezelligheid van hun relatie en hun thuis?

Een 'thuis' hebben! Het mooiste woord op aarde! Iets waarop je altijd weer kunt terugvallen! En of daar nu een vertrouwenspersoon op je wacht of niet, het blijft toch wel  je 'thuis' hoor! Tenzij... de partner die daar op je wacht niét de vertrouwenspersoon is die je dacht dat ze was. Dàn, inderdaad, ben je beter af alleen! En dus heb ik eigenlijk toch nog wel veel om gelukkig te kunnen zijn. Waarom verdorie willen mijn hersenen dat niet beseffen? Waarom moet ik ze zo dwingen om dat te geloven?

Oppervlakkige vriendschappen heb ik dus niet nodig. En in plaats van cafévrienden heb ik dan nog liever echt goede mailvrienden, zélfs als ik ze nog nooit persoonlijk heb ontmoet en helemaal niet weet hoe ze er uitzien. Ook zonder dit alles kan een hechte vriendschap worden opgebouwd ondervond ik. Het is immers niet de persoon die telt. Het is de ziel!

Besluit: eigenlijk heb ik alles wat ik nodig heb. Maar het vergt wel enige tijd om me daar terdege van bewust te worden.

Jawel, beetje per beetje probeer ik dan toch weer de einzelganger te worden die ik altijd al was. Al voel ik wel dat er nog een lange weg is af te leggen. Maar ik leerde wél een levensles: ook een einzelganger heeft toch dagelijks wel wat menselijk contact nodig! Al is het dan maar een oppervlakkige babbel.

Willy.

Zonder dat ik het wil ben ik toch weer aan het analyseren gegaan! Ik kan er nu eenmaal niet aan doen dat ik een denker ben! Ik kan er niet onderuit. En dit keer dwaalden mijn gedachten af naar 'gelukkig zijn', en waarom ik dat nu een stuk minder ben dan pakweg zes maand geleden.

Aanleiding tot deze gedachten... was de lekkere wortelsoep die ik aan het maken ben. Ze ruikt heerlijk, zal ook heerlijk smaken, maar ik kan ze met niemand delen! Ik kan er niemand mee plezieren, tenzij mezelf. En dat is een hemelsbreed verschil!

Zo lang we met zijn tweetjes waren heb ik me altijd ingespannen om haar gelukkig te maken. En onbewust maakte ik mezelf daar gelukkig mee! Wilde ze zelf koken, dan deed ze dat maar, en ze deed het drommels goed! Maar had ze eens geen goesting, of was ze (vroeger dan) een spannend boek aan het lezen, dan deed ik dat met veel plezier zelf.

De laatste jaren, toen ze niet meer lezen kon wegens brandende ogen, en ze ook de dood van haar dochter te verwerken had, nam ze het koken volledig over. Mocht ik de keuken zelfs niet in als ze aan het kokkerellen was. Het moest een verrassing blijven, en dat was het telkens ook weer!

Nu begrijp ik haar beter: ze stak ook in een chronische depressie en onbewust maakte ze zichzelf gelukkig door mij gelukkig te maken en lekker te laten genieten van haar kookkunst!

Mooi is dat toch? Twee mensen die vooral de ander gelukkig willen zien en daar dan ook alles voor doen!

En nu mogen ze me zeggen wat ze willen wat liefde is, maar liefde is vooral, denk ik: jezelf wegcijferen en alles voor de partner doen. Altruïsme? Neen! Het is eerder egoïsme, al besef je dat niet. Je voelt je goed in je vel telkens je iets voor de ander doet, en staat daar verder niet bij stil! Je beséft niet eens dat het dàt is wat je gelukkig maakt en zo'n goed gevoel geeft. En als wat je doet in goede aarde valt, probeer je gewoon steeds meer te doen.

Wel, ik denk dat dit nu vooral mijn probleem is: er is niemand meer om gelukkig te maken! Lekker eten maken voor mezelf is nu vooral een manier om de tijd door te komen, en ook wel om mijn gebrek aan eetlust te compenseren door lekker te koken. Maar er ontbreekt een dimensie!

De enige die ik nog gelukkig kan maken is mijn hond, maar ook dit is niet hetzelfde! Ik denk dat de menselijke natuur gemaakt is om andere mensen gelukkig te kunnen maken. Al beseffen de meesten dat niet. Ze beseffen dan al evenmin hoe het komt dat ze zich niet goed in hun vel voelen door enkel aan eigenbelang te denken!

Besluit:

Liefde is... alles doen om de ander gelukkig te maken. Dan pas ben je ook gelukkig.

Mijn geluk nu, kan enkel nog bestaan uit het feit dat ik mezelf niets te verwijten heb ten opzichte van haar en er altijd alles aan deed om haar gelukkig te zien, tot haar laatste ademtocht. En dat lijkt me wel voldoende om het er verder mee te stellen.

Willy.

Ik heb mijn overleden echtgenote opnieuw op mijn welkomstscherm geplaatst! Want dat verdient ze. Drie maanden heb ik gevochten tegen de herinneringen, en alleen maar vastgesteld dat vechten niet kan in dergelijke omstandigheden. Integendeel, je moet herinneringen koesteren. Pas dan ga je je weer goed in je vel voelen en vrede met jezelf en je nieuwe toestand hebben.

Wat ik in die eerste drie maand deed (herinneringen zoveel mogelijk wegwerken) heeft misschien toch wel enig nut gehad om het aan te kunnen. Herinneringen deden me teveel pijn!

En toen kwam, een paar dagen geleden, een dieptepunt. Een punt waarop ik ging beseffen dat het zo niet verder kon en ik een ommezwaai moest maken als ik nog een leefbaar leven wilde. En dat deed ik dan ook maar: haar foto terug in huis, haar herinnering terug in mijn hart, en haar foto terug op mijn blog.

Het werkt! En zeg me nou niet dat er geen leven is na de dood! Want wat ik ook deed, het werd me allemaal ingegeven door haar! Een vrouw die altijd zichzelf wegcijferde maar er altijd voor anderen was. En zo heeft ze me geïnspireerd om haar, voor mijn eigen bestwil, te vergeten. Helemaal naar analogie met haar karakter. En toen dat op de duur negatief bleek te werken heeft ze me gesuggereerd om dat vluchten nu maar stil te leggen en de realiteit onder ogen te zien.

Wel, ik voel me opgelucht nu. Dank je wel, Pruts!

Willy.

-o-o-o-

-o-o-o-

Tot hiertoe kon ieder die geïnteresseerd was, in de categorie 'kroniek van een overlijden' mijn verwerkingsproces volgen. Ik zou eventjes aan ieder die het horen wilde tonen hoe een echte man met verlies omgaat!

We zijn drie maand verder en mijn conclusie is: het werkt zo niet! Integendeel, het is vechten tegen iets dat zich niet laat bevechten en gewoon stilletjes zijn gang moet gaan.

Berusten!
Tijd maken voor de rouw en het missen van iemand!
Het verdriet vredig over je heen te laten komen!
De natuur zijn gang laten gaan!
En er vooral je hersenen voor openstellen in plaats van ertegen te vechten!
Trouwens: vocht ik wel? Of vluchtte ik, de realiteit verstoppend?

Ik kreeg deze raad, in enigszins andere bewoordingen, van iemand die het ervaren heeft. Negentien gelukkige jaren veeg je niet zomaar van tafel. Strijden om opnieuw, en dan alleen, even gelukkig te zijn als voorheen kun je eigenlijk niet en dat was net wat ik aan het doen was. Het is een bij voorbaat verloren strijd die al je energie aanvreet!

In aanvang geloofde ik die raad niet echt. Dacht dat je op die manier het verlies enkel maar erger maakt. Maar dat lijkt niet zo te zijn. Ik voelde me, ondanks mijn soms optimistische schrijfsels, steeds dieper in een put glijden en alle energie vloeide uit me weg.

Ik dacht mezelf eens te bewijzen welk sterk karakter ik wel had! Wel, na drie maand verbeten vechten blijft van dat sterke karakter nog maar weinig over!

Toen ik vanmorgen wakker werd realiseerde me plots dat ik een heel andere persoonlijkheid aan het worden was. De mens die ik altijd gekend had in mezelf leek verdwenen en vervangen door iets dat ik niet herkende. Iets dat me ook helemaal niet zinde.

Eenmaal uit bed verbeterde mijn stemming, maar iets in me zei dat ik helemaal verkeerd bezig was. Dat ik er beter zou aan doen de strijd op te geven en te berusten. En toen kwam net een mail van diezelfde persoon.

Dit keer geloofde ik het wél en nam me voor anders te gaan denken en niet langer met de kop tegen de muur te lopen. Ik ben niet eens benieuwd of het zal werken. Want benieuwd zijn is weer een vorm van experimenteren, analyseren en... vechten! En dat wil ik nu eenmaal niet meer. Van heden af laat ik op rouwgebied Gods water over Gods akkers vloeien. Gedaan met mezelf te gaan analyseren. Gedaan met zoeken naar oplossingen, die er toch niet zijn. Berusten nu maar! De realiteit en de toekomst gewoon onder ogen zien en aanvaarden zoals het op je afkomt. Zonder veel nadenken. Ik weet niet welke persoon hier uiteindelijk zal uit voortkomen, maar denk dat het vooral een persoon zal zijn die weer vrede met zichzelf heeft. En dat had ik eigenlijk niet meer door een strijd tegen mezelf te gaan voeren.

In het begin van mijn rouwperiode was ik overtuigd van mijn sterke karakter en vertelde dat ook aan ieder die het horen wilde. Als ik daarop terugkijk en dit vergelijk met de persoon die ik nu, na drie maand strijd, geworden ben, moet ik toegeven dat ik mijn energie hopeloos heb verspild. Sterk karakter? Achter elke sterke man staat een sterke vrouw! Moest ik nu ook nog maar eens ondervinden!

Ja, ik was mis! En dat beken ik ook tot mijn schade en schande. Gedaan met een grote bek opzetten! Als iemand me nog vraagt hoe ik het nu maak zet ik niet langer dat masker van onaandoenlijkheid op, maar beken gewoon dat het zijn tijd zal nodig hebben. Als ik een droevig moment doormaak zal ik daar niet meer tegen vechten, maar het ondergaan!

Eigenlijk zou ik ook wat meer naar mezelf moeten luisteren! Ik heb namelijk altijd al gezegd dat alles zijn prijs heeft in het leven. Wel, die negentien gelukkige jaren blijken dat ook te hebben, en ik ben bereid de prijs ervoor te betalen! Ze waren het waard.

Sorry dus als ik jullie op een verkeerd spoor heb gezet, maar het was wél mijn bedoeling om anderen in een dergelijke situatie te kunnen helpen met mijn 'sterk' karakter! Maar wat jullie er ook over lazen, het was geen verloren tijd! Want het leerde tenminste hoe je het niét moet doen!

De les die ik hier persoonlijk uit trek is: het voornaamste is in vrede met jezelf te kunnen leven. Dàt is wat je moet nastreven. En is daar een zware en langdurige rouwperiode voor nodig... wel, dan onderga je dat maar zonder tegenstribbelen en aldus veel nutteloze energie te verspillen.

Willy.

Cameron: aanval Londen is verraad aan islam

We zullen nooit toegeven aan terreur of terrorisme in welke vorm dan ook”, aldus Cameron donderdag. „Dit was niet gewoon een aanval op Groot-Brittannië en de Britse manier van leven; het was ook verraad aan de islam en de moslimgemeenschappen die ons land zo veel geven. Er is niets in de islam dat deze werkelijk verschrikkelijke daad rechtvaardigt”, aldus de premier.
Cameron ging niet in op het gerucht dat de twee verdachten bekenden zijn van de politie, zoals onder meer de BBC stelt. Na de moord zijn in Londen 1200 extra agenten ingezet, zo maakte een politiechef donderdag bekend. Bij kazernes in de Londense wijk Woolwich, waar de militair op straat werd afgeslacht, worden steeds meer bloemen voor het slachtoffer gelegd.
BRON: De Telegraaf.

-o-o-o-

Toen ik deze uitspraak hoorde op het nieuws, dacht ik even verkeerd te hebben verstaan. Maar neen hoor! Dat was wel degelijk wat Cameron zegde! En tekenend is voor de naïviteit van de Westerse regeringen! Tekenend ook voor de nieuwe trend om 'arme landsvreemden' aan het hart te koesteren en eigen volk te laten verkommeren!

Moslims plegen een moord op een Westerse militair in Londen, en dat is dus verraad... aan de Moslims? Slik! Hebben de regeringsleiders dan elke vorm van realiteit of logica verloren? Tikt dan geen enkele andere overheid die vent op de vingers? Als iemand dit leest en misschien een betere verklaring heeft voor die woorden zou ik dat graag even horen! Ik zou zo graag hebben dat ik me vergis en dat er een andere uitleg voor die land- cultuur- en waardenverradende woorden is!

De bedoeling is natuurlijk dat je niet een hele gemeenschap de schuld mag geven van wat een extremist doet, en in dié optiek begrijp ik de uitspraak wel. Maar is het dan soms toeval dat de grootste extremisten en terroristen altijd weer Moslims zijn? En heeft dat écht niets met hun religie te maken? Dat kunnen ze mij nu eens niet wijsmaken zie!

Zo kun je elke terreurdaad in de wereld goedpraten. Had Cameron er niet beter aan gedaan om zich even met het slachtoffer (hiernaast) en zijn familie te bemoeien in plaats van medelijden te tonen voor die goede brave Moslimgemeenschap, en te geloven dat die religie er 'helemaal niet toe aanzet om te gaan moorden'?

Zelfs de Holocaust kun je dan goedpraten: nazi's die de Joden uitmoordden pleegden dus verraad aan het nazisme? De logica ontsnapt me nu wel even hoor!

Maar wat me nog het meest van al verwondert is dat er geen wereldwijd protest tegen die uitspraak komt! Dat Cameron door niemand wordt teruggefloten! En dàt, is dan weer te wijten aan de gedweeë laksheid van zowel de regeringsleiders als het gepeupel. Diezelfde laksheid die we zagen in de middeleeuwen, toen nog maar eens een heks werd verbrand. Het gepeupel keek toe en prees de kerk! Wat Cameron nu verklaarde is nog net niet hetzelfde, maar het begint er heel sterk naartoe te neigen! En zo worden we stukje bij beetje teruggegooid naar de duistere middeleeuwen. Waardoor? Door het geloof in een geloof dat niet te geloven is?

Heb ik te lang geleefd om de wereld nog te begrijpen?

Zijn we dan teruggekeerd naar de middeleeuwen, waarin de kerk ook alle moorden en folteringen in haar naam goedpraatte als 'ingegeven door God'? Het ziet er goed naar uit!

De dader met bebloede handen en hakmes hiernaast lijkt tenminste heel fier op zijn walgelijke daad en vraagt om absoluut te blijven filmen! Zijn 'heldendaad' moet immers vereeuwigd worden. Een hallucinant beeld dat aan de middeleeuwen herinnert! En dat dan doodverven als 'verraad aan de brave Moslimgemeenschap'? Hoe kan een religie die dergelijke extremisten weet voort te brengen 'braaf' zijn? Hoe kunnen de aanhangers ervan nog claimen een vredelievend geloof aan te hangen? Hoe kunnen de Westerse leiders een religie die, dan misschien wel in extreme gevallen, tot dergelijke gruwelijkheden leidt nog langer tolereren op hun grondgebied? Waar zijn onze waarden? Waar is onze beschaving?

Iemand een antwoord daarop please?

Willy.

Zoals ik al zei in de titel: een interessant weetje! Welke landen zijn het meest racistisch? België staat daar in gemiddeld blauw, ofwel 5 à 9,9%. Braaf hé? In bepaalde delen van Noord Afrika stijgt het percentage dan weer. In het gehele Amerikaanse continent zie je maar weinig dat naar racisme neigt!

Wijzelf in België zijn dus maar voor 5 à 10% racistisch. En daar kan ik inkomen. Natuurlijk zal de enquête gevraagd hebben: 'ben je racistisch?' Neen hoor! Niet zovelen onder ons zijn dat echt!

Maar als de vraag moest gesteld worden: "Verdraag je in je omgeving parasieten die meeprofiteren van jouw inspanningen en die van je voorouders?", dan denk ik dat de hele kaart bloedrood zou moeten worden ingekleurd. En antiparasiet zijn heeft helemaal niks te maken met racisme!

Maar voor de regeringen volstaat het al dat blijkbaar niet zoveel mensen racistisch zijn. Dan zijn ze weer gerustgesteld en kunnen in hetzelfde straatje verdergaan. Het parasiteren wordt gecamoufleerd door het racisme, terwijl het in werkelijkheid heel afzonderlijke begrippen zijn.

Neem nou Australië! Helemaal niet racistisch zegt de kaart. En dat zal ook wel kloppen. Maar probeer er eens in te komen als profiteur, asielzoeker, parasiet of wat dan ook? Onafgezien van je ras? Dat lukt je gewoon niet! Je krijgt onmiddellijk een kaartje retour! Is dit een vorm van racisme? Helemaal niet! Het is de hoogste vorm van antiparasitisme, en dat is maar goed ook voor de natie!

Maar omdat de modale mens racisme en antiparasitisme verwart, krijgen we een heel brave kaart te zien! Dat diezelfde mensen die niet racistisch zijn, wél tegen parasieten zijn is nog niet doorgedrongen in de regerende hersenen!

Maar ik blijf erbij:

Mensen! Maak toch even een onderscheid tussen dat gedoodverfde woord racisme (uitgevonden en ingeburgerd door Moslims), en het antiparasitisme!!! Jullie hoeven inderdaad niet te stemmen voor racisten! Maar stem dan tenminste voor mensen die het parasiteren willen bestrijden!!! Want dàt is het wat onze moeizaam opgebouwde economie helemaal keldert. Hebben jullie voorouders daar niet genoeg bloed voor vergoten?

Maar niemand in de huidige regeringen lijkt dat door te hebben. Gewoon omdat het allemaal onder één gemeenschappelijke noemer schuilgaat: 'Racisme'!

In dit opzicht is bovenstaand kaartje dan misschien wel erg geruststellend voor de regeringen, maar eigenlijk heel misleidend. Bevolkingen morren niet om rassen! Ze morren om parasieten... al beseffen ze dat dikwijls zelf niet.

Dat bepaalde rassen ware meesters zijn in het parasiteren zal wel geen toeval zijn, maar dat betekent niet dat we beide begrippen maar moeten vermengen!

Willy.

Waar denkt Microsoft toch mee bezig te zijn? Nu weer werden de mensen die bij hotmail waren aangesloten, zonder boe of ba naar het nieuwe Outlook.com overgegooid. Want hotmail bestaat plots niet meer! En trek maar je plan met het geheel nieuwe uitzicht van je totaal overhoop gegooide mailprogramma!

Gelukkig zit ik bij telenet en daar is (voorlopig) nog geen vuiltje aan de lucht. Maar die Outlook.com? Wel, als ik het zo bekijk op internet is weeral eens voldaan aan de wensen van het jonge volkje. En met jong volkje bedoel ik dan kinderen en prille tieners. Het is weer allemaal icoon dat de klok slaat. Contacten noemen nu 'personen', met, natuurlijk, een groot icoon van een persoontje waarop je moet klikken om bij je contacten te komen. Daaronder dan in kleine lettertjes: 'personen' voor de imbeciel die liever leest dan naar een icoontje te zoeken. Maar zelfs die kleine lettertjes zullen mettertijd wel verdwijnen. Analfabeten moeten toch ook aan hun trekken komen hé? En binnen afzienbare tijd is iedereen dat!

En zo verkleutert de wereld stukje bij beetje. En dat hebben we allemaal aan één man te danken: Bill Gates, de baas van Microsoft.

De reacties vanuit meer professionele middens zijn dan ook niet van de poes! Je zou voor minder! Stel je een ambtenaar of bediende voor die op een morgen plots tegen een heel ander scherm aankijkt! Een weer wat meer verkleuterd scherm! Maar die vent moet verder werken! Zijn correspondentie afhandelen! Hij kan niet in een kinderzitje gaan zitten en het allemaal eens lekker gaan bekijken! Arme ambtenaar! Zo zie je maar weer: werken is niet meer 'in'. Spelen is nu in! Het moet allemaal veel simpeler. Zó simpel dat een verstandig mens het niet meer verstaat!

Het lijkt me wel alsof Bill Gates langzaam maar zeker de computer tot aan de wieg wil brengen en totaal geen rekening meer houdt met de volwassen wereld. Straks gaan babys naar elkaar mailen en heeft de volwassene er het kijken naar. Voor 'personen' of contacten zal dan wel even een fopspeen-icoontje worden uitgevonden!

Willy.

Voor de zoveelste keer herhaal ik dat ik helemaal geen racist ben! Of je nu blank, geel of bruin geboren wordt, het is niet jouw schuld en je bent inderdaad gewoon een mens en je evolueert volgens de indoctrine van je omgeving. Daar is niets mis mee, zo lang je andere rassen niet gaat overrompelen met de wapens, of met de schooiende hand!

Schooiende hand... daar hebben we het dus! Al ben ik dan geen racist, ik verdraag geen parasiteren op de rug van andere rassen of volkeren. En of de parasiet nu een Griek, Chinees, Oostblokker of Moslim is, ik scheer ze allemaal over één kam. Parasiteren is wel het laagste wat je kunt doen!

Parasiteren is tegenwoordig een beschaafdere vorm van bedelen. Oei! Verkeerd bijvoeglijk naamwoord gebruikt.

Correctie: parasitisme is tegenwoordig een hoogst onbeschofte manier van bedelen. Want als je bedelt, dan vrààg je. Sméék je desnoods. Als je parasiteert, dan EIS je! En reken maar dat die kereltjes steeds hogere eisen stellen! Hoe meer onze lakse regeringen toegeven, hoe sterker ze zich voelen en hoe meer ze gaan eisen... en met hoe meer ze op de honing afkomen. Maar ja, dat kun je de Wetstraat en andere soortgelijke straten niet aan het verstand brengen. Om iets 'aan het verstand' te brengen moet er immers eerst verstand aanwezig zijn! En dan nog liefst gezond verstand.

Zo. Ik had het al over rassen, over parasieten, en dan komt daar, last but not least bij:

Religies!!!

Ook tegen religies heb ik niets. Helaas hebben veel mensen houvast nodig om gelukkig te leven, en een religie biedt dat houvast. De religie die het meest overtuigend overkomt wint het dan natuurlijk op die mensen. En sommige religies zitten inderdaad piekfijn in elkaar. Chapeau voor de bedenkers!

Want om een succesvolle religie uit de grond te stampen moet je aan een paar dingen denken:

1. De religie moet overtuigend, maar niet bewijsbaar zijn. Laat staan discussieerbaar voor buitenstaanders.

2. Je moet mikken op onstabiele of minder stabiele mensen, en hen die stabiliteit schenken.

3. Je leer moet zodanig in elkaar steken dat discussie van andersdenkenden met je volgelingen onmogelijk is. Daarvoor moet je op elke vraag of kritiek een passend, maar weeral onbewijsbaar antwoord hebben! Dat ontmoedigt de 'aanvaller'. Hij weerhoudt zich in het vervolg van discussie, net zoals je je onthoudt van enige discussie met een kind dat nog vast in sinterklaas gelooft.

Zolang de religie in kwestie niet de wereldheerschappij nastreeft en elk middel goed is om dat te bereiken, is er geen vuiltje aan de lucht. Zélfs niet als het de bedenkers enkel om het geld is te doen. Voor dat geld schenken ze immers stabiliteit aan instabiele zielen, en laten zich daarvoor betalen. De 'gelovige' vaart er dus ondanks alles niet slecht bij.

Maar als een religie het zó bont maakt om niet te rusten alvorens de hele wereld veroverd is, zou er een belletje moeten gaan rinkelen in het hoofd. Wel, ik hoor dat belletje a lang rinkelen! Helaas lijkt het niet tot in de Wetstraat te rinkelen.

Willy.