Archief

Ja, ik heb de reageerknop maar teruggebracht, want hem verwijderen haalde toch niets uit. Die 'reacties' bleven maar komen. Ben er ondertussen trouwens van overtuigd dat het niet moedwillig is, maar ergens een lek in de 'cyberspace' moet betreffen. Alles wijst immers in de richting van facebook.

Banken lijken een slimme manier te hebben gevonden om hun bedienden te rekruteren naar intelligentie of ervaring (en waarschijnlijk ook naar verloning) en ze, naar gelang hun vermogens, op de strategisch meest geschikte plekken te plaatsen.

Toen ik begin deze week de bank binnenliep was ik vastbesloten me dit keer niet met een kluitje in het riet te laten sturen, maar de zaak tot op de bodem te laten uitspitten. Ik geef toe: echt simpel was 'mijn' probleem niet, gevolg van een aantal absurde wetten uit de tijd van Napoleon, waar geen politicus ooit een poot had durven naar uitsteken, + mijn verhuizing naar een andere stad, nét toen er eindelijk schot in de zaak bleek te komen. Toevallige samenloop van omstandigheden dus! Maar de moeilijkste hindernissen had ik zelf al genomen. Nu restte enkel nog de bank. Maar ook deze hindernis moest ik nu maar kost wat kost nemen om eindelijk, na meer dan een jaar, het overlijden van mijn echtgenote helemaal te kunnen afsluiten en op een nieuwe lei te beginnen.

Het meisje aan de balie was, naar het bolle buikje te oordelen, hoogzwanger, tenzij ze per ongeluk een buitenmaatse voetbal had ingeslikt. Afgezien van het buikje was ze uitzonderlijk slank, en ging ik eindelijk begrijpen waar het woord 'volslank' vandaan moet gekomen zijn. Of moest het 'bolslank' zijn? Meteen ook begreep ik het gezegde dat vrouwen op hun mooist zijn als ze zwanger zijn. Had ik nooit een woord van geloofd, want zwangere vrouwen? Bah! Niet erg uitnodigend! Maar nu bleek toch dat er inderdaad uitzonderingen zijn...

Ze knikte me vriendelijk toe en ik kon nog maar eens mijn verhaal van A tot Z vertellen. De hoeveelste keer was dat nu? De derde? Vierde? Ik was de tel kwijtgeraakt.

Als gevolg van mijn vraag ontfutselde ze me mijn bankkaart en begon ijverig op haar keyboard te tokkelen, me ondertussen een ongebreideld uitzicht op het bolle buikje gunnend. Het was zó volmaakt rond en uitdagend uitpuilend dat ik onwillekeurig toch weer aan die voetbal begon te denken. Maar dan was het wél de vraag langs waar en op welke manier die was binnengeraakt, en het antwoord daarop wilde ik eigenlijk niet weten!

Na veel vergeefs gehocuspocus op de pc, besloot ze het even aan een collega te gaan vragen, en het bolle buikje verdween, met het meisje er achteraan, naar ergens 'achter de coulissen'. Ik wachtte.

Ze kwam terug met het antwoord dat ik al verwacht had: "Neen. Ook met de post van vandaag is er niets binnengekomen". Daarmee was volgens haar de kous af en kon ik afdruipen. Daar was ik de vorige keren ook mee afgescheept. Maar dit keer zou dat niet lukken! Alle bolle buikjes ten spijt! 'Post' van vandaag? Bestaat dat nog? Waarom niet ook meteen postduiven? Leefden we dan niet meer in het digitale tijdperk? Neen hoor! Met dié dooddoener zou het niet meer lukken.

- Kijk, mevrouw, ik heb zelf alle mogelijke stappen ondernomen via notaris, advocaat, rechtbank en bewindvoerder. Het heeft me een behoorlijke duit gekost, en volgens de notaris zou alles nu in orde moeten zijn en moet de bank alleen die spaarrekening nog deblokkeren. En nu wil ik, na meer dan een jaar, toch ook wel aan die rekening kunnen. Die kan toch niet tot in de eeuwigheid geblokkeerd blijven?

- Tja, ik kan je geen ongelijk geven maar dan moet ik je wél vragen even plaats te nemen in de wachtplaats en zal ik een medewerker verwittigen.

Leek me een goed idee. Het 'Slimmetje' zou een slimmere van zijn luie stoel plukken, en nu zou ik wel effectief geholpen worden. En ja hoor, geen twee minuten later verscheen die slimmere en troonde me mee naar een bureeltje. En mocht ik nogmaals het hele verhaal doen. Verdomme! Ik had het moeten opnemen. Dan kon ik het telkens weer laten afspelen voor al wie het horen wou.

De muis holde als gek over de muismat, vingers sloegen naarstig allerlei toetsen aan op het keyboard, show en hocus pocus tot en met, en mijn grootste vrees werd bewaarheid: hij kwam er ook niet uit. Al was hij dan toch wel een slimmere volgens de voor mij op zijn minst duistere solicitatiecriteria van de bank.

- Maar we zullen het oplossen hoor! Stelde hij me gerust. Ik zal even een andere collega roepen.

Voilà! Zowel de slimme als de slimmere hadden gefaald. Zou ik nu eindelijk de slimste kunnen spreken? De man die ik meteen had moeten hebben, als de strategie van de bank geen mindere pionnen op de frontlijn had geplaatst.

De slimste verscheen ten tonele en troonde me mee naar weer een ander kantoortje. En je raadt het al: nog maar eens het gehele verhaal verteld. Maar dit keer had ik (eindelijk) de juiste man voor me zitten. Het duurde wél nog een kwartier, maar toen was het ook helemaal in orde.

Toen ik eindelijk opgelucht naar de uitgang liep en de balie passeerde keek ik nog even meewarig naar het voetbalmeisje. Had ze Jean-Marie Pfaff maar moeten inschakelen! Maar ze had het te druk met weer een andere klant met een kluitje in het riet te sturen om mijn medelijdende blik op te vangen. Nou ja, het zal haar kind maar wezen. En het zal je bank maar wezen!

Besparingsoverwegingen hebben voor een heel erg klantonvriendelijke strategie gezorgd:

Niveau 1: simpele dingen oplossen. Moeilijke dingen de deur zien uit te krijgen. Morgen zit er toch weer iemand anders aan de balie.
Niveau 2: moeilijke dingen 'proberen' op te lossen. Lukt dat niet, buitenwerken of verder doorverwijzen.
Niveau 3: moeilijke dingen daadwerkelijk oplossen. Maar alleen als de klant écht zo stom is om er op te staan zijn probleem opgelost te zien.

Die strategie kost de klant tijd. Veel tijd. Maar ook de bank verspilt tijd. Want een klant die op welk niveau ook met een kluitje in het riet wordt gestuurd zal sowieso blijven terugkomen en telkens weer aanslag plegen op de tijd van de meisjes aan de balie. En vroeg of laat zullen toch de hogere regionen moeten ingeschakeld worden. Als dat meteen zou gebeuren zouden alle partijen veel tijd kunnen winnen.

Nu begrijp ik ook waarom er zo dikwijls een file staat te wachten aan de balie: allemaal 'buitengewerkten die terugkomen'?

Als ik niet vreesde om van de regen in de drop te komen zou ik voorwaar overwegen om na vijftig jaar klant te zijn geweest, van bank te veranderen! Wat een geluk dat ik voor de normale bewerkingen pc banking heb. Zoniet zou het een totale catastrofe worden.

Een onverlaat of een ongelooflijke stommeling ( ik gok meer op het laatste) is mijn blog aan het ontsieren met kommentaren die nergens op slaan, en waarvan waarschijnlijk de bedoeling is dat ze op facebook belanden. Helaas belanden ze op mijn blog (kijk maar even in de rubriek 'laatste kommentaren').

De taal is meestal ook 'op zijn facebooks': onbenullig gezever en taalgebruik van een kind van zeven.

Hoe dan ook, tot nader order verwijder ik de knop 'reageer' tot nader order. Ondertussen zal die analfabeet misschien begrepen hebben dat hij de pedalen aan het verliezen is.

De meeste mensen worden poëtisch als ze de zee horen ruisen. Ik niet! Het ruisen van de zee zal me worst wezen. Mij bekoort vooral de geur van de zee! Die zuivere, onovertrefbare zeelucht! Ik woon op zowat 1,5 km van de zee af, en zelden komt het in me op om een wandeling naar zee te maken! Want op de Zeedijk ruik je vooral dure parfums, goedkoop zweet, zonneolie en de verschillende keukenluchtjes uit de vele restaurants.

Maar eenmaal de zeelucht tot aan mijn woonplaats gekomen, zijn al die geurtjes er al uitgefilterd en ruik je écht de zee. Die ruik je trouwens ook al van op 20 km afstand.

En blijkbaar is dat overal ter wereld zo, want ik herinner me dat, toen ik het binnenland van Spanje had doorkruist, ik geen landkaart nodig had om te weten dat we de zee naderden. Ik róók ze. Van op 20 à 30 km afstand!

Neen. Het 'geruis' van de zee op zich, zegt me helemaal niets en zal me ook nooit poëtisch kunnen maken. Wat me, vreemd genoeg, wél poëtisch maakt is het geruis van het... verkeer! Het verkeer onder me! Zo lang de ramen dicht zijn hoor je niets. Maar zodra je ze opent, is daar het zachte geruis van het verkeer. En vreemd genoeg is het juist dàt wat me poëtisch stemt. Want het is het geruis van mijn jeugd. Ik ben opgegroeid in dit geruis. Heb er mijn loopbaan van gemaakt. En ik stel vast dat de voortbrengers van dit geluid nog steeds dezelfden zijn als 60 jaar geleden! Want als ik naar beneden kijk, dan zie ik, in een weliswaar modernere versie, nog altijd diezelfde film die ik 60 jaar geleden al zag. Een film vol tegenstellingen:

- Enerzijds rijdt daar een poepchique cabriolet. Dak open, rijdt statig onder me door. Aan het stuur een kaal, oud, maar rijk manneke. Daarnaast een knappe jonge blondine. Het scenario is me welbekend en is eigenlijk een remedie tegen de liefde! Een liefhebbend, teder dametje? Vergeet het! Een geldbeluste jonge wolvin die er naar streeft haar slag te slaan. Binnen enkele jaren is dat manneke toch de pijp uit, is zij rijk (dénkt ze), en kan naar een jonger en knapper exemplaar van het andere geslacht op zoek gaan.

Arm manneke als haar opgestelde plannen lukken!
Arm grietje als dat manneke op de valreep afhaakt!
Arm koppel als er toch een relatie uit voortkomt! Want dàn pas is het hek van de dam!

Zij mag dan al rijk geworden zijn, van enige harmonische samenleving kan totaal geen sprake zijn. De hersenen streven immers totaal tegengestelde doelen na!
Hij mag dan al een jong ding in bed hebben, hij weet best dat om de hoek de concurrentie staat te springen en het is maar de vraag hoelang hij die meute op afstand zal kunnen houden.

- Anderzijds rijdt daar nu een al wat ouder occasieke voorbij met een jong koppel dat er plezier lijkt in te hebben. En kan ik me weer de vraag stellen in wiens plaats ik zou willen zijn, maar dat doe ik niet. Gewoon omdat ik in niemands plaats zou willen zijn. Voel me best lekker in mijn eigen vel en wat mij betreft doen ze hun ding maar hoor. Zolang ze mij ook mijn ding laten doen en mezelf zijn heb ik er geen enkel probleem mee. Ik heb het allemaal gehad, heb het allemaal gezien, en hou het ook allemaal voor bekeken.

Laat mij maar gewoon op mijn manier genieten van mijn oude dag en van Chico.

Genieten... genieten van wat 'thuis zijn' betekent! La vie de chateau! Genieten van die dingen waar heel Vlaanderen zou kunnen van genieten... als Vlaanderen waardige leiders had gehad! Leiders die de rangen en de grenzen gesloten hielden. Leiders die geen boodschap hadden aan multiculturele parasieten. Leiders die eigen volk op de eerste plaats stellen. Leiders die noch de vazallen van Europa, noch van de Wetstraat zijn.

Waarom kan dat te Knokke, en niet op een ander? Antwoord: Knokke doet niet mee aan de nationale politiek. In Knokke winnen de 'Gemeentebelangen' telkens weer de verkiezingen! Knokke heeft een burgemeester die het comfort van zijn ingezetenen op de eerste plaats stelt. Die geen uitstaans heeft met nationale partijen en die zich bijgevolg ook geen betutteling door die partijen laat welgevallen! Die niet als politicus maar als mens met gezond verstand zijn mandaat waarneemt.

Wat ben ik dankbaar dat ik Knokke 'eventjes' voor 13 jaar lang heb verlaten! Eventjes heb kunnen ondervinden hoe het er op een ander aan toegaat! Om dan te kunnen ervaren dat Knokke ongewijzigd is gebleven. Ongewijzigd? Eigenlijk niet, want de stad evolueert als geen andere! Moderniseert, verfraait, verandert, breidt uit, maar verloedert niet. En de volksaard bleef dezelfde: een voor allen, allen voor één!

Ja, dat is wat je kunt verwachten van een stad waar de leiders niet echt politici zijn! Waar een burgemeester heerst die lak heeft aan elke vorm van doctrine vanuit de Wetstraat. Waar gemeentebelangen hoog boven politieke belangen tronen! Waar sossen, tjeven, groenen noch blauwen iets in de pap te brokken hebben vanuit hun veilige ivoren torens te Brussel.

Ik wil mijn thuisstad echt niet blijven ophemelen, maar wil alleen maar aantonen hoe het leven in heel België zou kunnen zijn als plaatselijke politici ditzelfde lef hadden, het helemaal voor het zeggen hadden, en geen rekening zouden moeten houden met wat 'hun' partij te Brussel hen dicteert! Dictaat, op zijn beurt weer 'aanbevolen' door Europa. Ach ja, de 'paraplu' kan niet ver genoeg open voor het lafhartig volkje dat in de Wetstraat huist!

Als bepaalde maatregelen helemaal mis lopen komen die nooit van henzelf hoor! Neen! De bevende vingertjes wijzen dan maar verwijtend naar Europa. Datzelfde verenigde Europa dat ze potverdorie wél zelf gewild hebben en waar ze op geilen! Het ontslaat hen immers van een groot stuk verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid... dat is iets waar de moderne politici van balen! Alles wat je maar wilt: wedde binnenrijven, zeteltje warm houden, maar alstublieft toch geen verantwoordelijkheid moeten nemen!

En toch... toch is hier een andere vorm van migratie waar te nemen: steeds meer Antwerpenaren overspoelen de stad en komen hier wonen. Kun je het hen kwalijk nemen? De arme drommels zijn hun stad moeten ontvluchten vanwege de oprukkende Islam en alle verloederingen die er het gevolg van zijn. Hun eens zo geliefde 't stad waar ze zo trots op waren. Weggekwijnd. Gemulticulturiseerd. Gekannibaliseerd. Verloederd. En of Bart Dewever daar ooit iets zal tegen ondernemen valt nog heel erg te bezien. Vele generaties 'sossen' hebben van 't stad een woestijngebonden nederzetting gemaakt. Ik vrees dat Bartje vroeg zal moeten opstaan om de aangerichte schade ongedaan te maken. Als hij daar tenminste ambities voor heeft, wat ik durf te betwijfelen.

Maar vraag eens aan een Antwerpenaar waarom hij zijn zinkend schip verliet? Zelden zul je een eerlijk antwoord krijgen, want die sinjoor weet goed genoeg dat zijn eerlijk antwoord niet politiek correct is! En dus zal hij maar wat rond de pot blijven draaien en 't stad blijven ophemelen. Vreemd hoe de Vlaming zelden voor zijn eigen politieke mening durft op te komen! Zélfs in het kieshokje gaat hij, tegen zijn gevoel in, voor de politiek correcte paljassen stemmen! Vrezend, zélfs in de privacy van het kieshok, begluurd te worden door big brother.

En goed, liever vluchten dan strijden dan maar. Vluchten naar waar? Naar waar het nog goed en veilig leven is natuurlijk.

Dus: naar hier! Arme ' 't Staddelingen'.

In de stad waar ik vandaan kom, zag ik een verpauperde jeugd. Losers in wording. Leefloners in spe. Geen toekomstperspectieven, tenzij de dop en het OCMW. Geen structuur, niet eens de meest elementaire beleefdheidsregels. Onbeschoft en onbeschaafd. Kortom... gedoemden tot drank, drugs en criminaliteit! Uitzonderingen daargelaten natuurlijk!

Maar die dertig kilometer tussenruimte met mijn gemeente blijken het verschil te maken, want hier zie ik een gelukkige jeugd. Een jeugd die het niet nodig vindt te roepen en te schelden om zich te doen gelden. Hier heeft de reinigingsdienst maar weinig werk, want er wordt weinig bevuild. In Oostende kwamen ze dagelijks grondig reinigen om de boel toch een klein beetje netjes te houden. Chapeau voor hun dienstijver! Maar ze waren pas de rug gekeerd of de parken lagen alweer vol met blikjes, overschotten van friet en andere fastfoodrommel.

En neen, de vervuiling kwam echt niet van de vele allochtonen, maar eerder van de ingezeten jeugd zelf. Hun misnoegen over de maatschappij uitend door het bevuilen van het milieu en het lastigvallen van anderen. Misnoegen over een maatschappij die luiaards en losers maar heel karig bedeelt. Denkend dat je zonder de handen uit de mouwen te steken grandioos zou moeten kunnen leven als een prins. Vindend dat de belastingbetaler daar allemaal maar moet voor opdraaien.

Neen, mensen. Ik ben reuzeblij dat ik de stap heb gezet: terug naar mijn moederstad. Terug naar waar het goed leven is. Waar de jeugd zich nog grotendeels aan de regels houdt. Nou... de jeugd is nu eenmaal de jeugd en je kunt niet verwachten dat er totaal géén buitenbeentjes zijn en dat het allemaal brave lammetjes zijn. Al evenmin dat ze niet luidruchtig doen. Maar het is een beleefde luidruchtigheid. En onaangepast gedrag is hier de uitzondering. In Oostende is het de regel!

Ja... ik weet het. Ik ben weer bezig! Maar ik heb toch al gewaarschuwd: ik kan alleen maar schrijven over wat me bezighoudt, en momenteel is dat vooral het enorme verschil tussen twee kuststeden die het eigenlijk even goed zouden kunnen hebben, maar waarvan de een vooral een uitgesproken depressieve sfeer tentoonspreidt, terwijl de andere vrolijk, maar netjes leeft en laat leven.

Waar het aan ligt? Wel, Oostende is zo rood als het maar kan zijn! En zoals iedereen weet staan de sossen voor het bepamperen van gediplomeerde losers en profiteurs. Trekken losers aan als een magneet. Die vormen immers een niet te onderschatten meerderheid en dus... stemmenwinst! Desondanks heeft Oostende meer potentieel dan Knokke! Er is meer industrie, er is de scheepvaart en de visserij, er is het toerisme... Maar die bronnen worden niet efficiënt aangeboord:

De industrie? Daar moet je werken en daar heeft de doorsnee Oostendenaar een broertje aan dood.

De scheepvaart? Grotendeels kapotgemaakt door de sossen: duizenden door de sossen 'gepistoneerde' werkkrachten voor het in de vaart houden van een paar schepen? Kom nou! De RMT moést wel failliet gaan op die manier!

De visserij? Tja... is moeilijk geworden door hoge brandstofprijzen, strenge regelgeving , vastgestelde quota en concurrentie van vooral Nederland.

Het toerisme? De doorsnee bevolking 'braakt' van toeristen! ('Braken' over iets is een Oostends gezegde hoor, voor wie het niet begrijpt). En dat wordt er ook niet onder stoelen of banken gestoken. De bevolking beseft blijkbaar niet echt dat het een bron van inkomsten kan betekenen. En de toerist voelt bijgevolg ook wel goed aan dat hij niet echt welkom is onder de gewone bevolking! Tenminste... als ie voldoende sfeergevoelig is.

Ook weeral een bron die onvoldoende wordt aangeboord! In Knokke zijn we dan misschien ook niet zo opgetogen als we onder de voet worden gelopen door massas toeristen, maar dat weten we tenminste heel goed te verbergen, wetende waar Abraham de mosterd vandaan moet halen!

Voilà. Dat is wat ik over Oostende denk. Niemand hoeft het met me eens te zijn, en ik ben wel de laatste om te claimen dat mijn definitie correct is. Maar zo heb ik het nu eenmaal ervaren in de dertien jaar dat ik in Oostende woonde.

Thuisgevoel.

Als de duisternis is ingevallen
Hoor je hier en daar een roep.
Geen dronkaards die wat lallen,
Noch Arabische brabbelsoep.

Gewoon een gulle Vlaamse groet.
Zo'n 'hallo daar' of 'tot ziens',
Een ontlading van 't gemoed
Tussen makkers of een vriend.

Ja, mijn thuisstad blijkt nog rein gebleven
Van al dat crimineel gespuis.
Hier verkoopt met geen gezever.
Voel ik me veilig. Voel ik me thuis.

De beschaving werd hier noch verbannen
Noch verloederd door multicultureel geblaat.
De autenticiteit liet zich nog niet vangen,
Hier speelt nog steeds dezelfde plaat.

Ongestoord en onbevangen,
Zoals dat in Vlaand'ren hoort.
Gesloten zijn hier nog de rangen,
Al staat de vijand aan de poort.

Willy.
 

Ongelooflijk hoe de levenskwaliteit in België zo kan verschillen van gemeente tot gemeente!

- Koop een brood in Oostende, en je kunt ETEN. Een beetje walgelijk, droogjes en taai, maar kom, je maag vult zich toch! In de concentratiekampen zal het nog wel erger geweest zijn denk ik. Klaag dus maar niet!

- Koop een brood in Knokke, en je kunt... GENIETEN!!! De prijs van beide is gelijk, zoniet eerder goedkoper te Knokke! Ik weet niet of ik in de 13 jaar dat ik in Oostende woonde meer dan tien broden heb gekocht! Ik kreeg het gewoon niet binnen. Nu eet ik een boterham soms zomaar als tussendoortje. Niét voor de honger, wél voor het genot.

- In Oostende kun je geen enkele nacht rustig slapen zonder gestoord te worden door het naargeestige geblaat van sirenes: van politie... van brandweer... van ziekenwagens! De bestuurders van die voertuigen hebben geen enkel besef van burgerzin en lijken niet eens te beseffen dat de bevolking ook nood heeft aan slaap! Hun sirene blijft aan, vanaf het vertrek uit hun stelplaats tot op hun bestemming. Ongeacht het nachtelijk uur en ongeacht of er al dan niet van ander verkeer sprake is. Waarschijnlijk moet je te Oostende 5 jaar muziekschool hebben gevolgd alvorens je bij een van die diensten terecht kunt. De bevolking noemt die prioritaire voertuigen dan ook terecht de 'stadsmuziek'!

- Te Knokke woon ik op het drukste verkeerspunt van de stad, en hoor, alleen maar overdag, héél sporadisch even een sirene. En dat gebeurt dan vanaf een twintigtal meter vóór het kruispunt, tot nét voorbij de gevarenzone. Dat is dan overdag, en enkel als er veel verkeer is. 's Nachts worden enkel de blauwe zwaailichten gebruikt.

- In Knokke kun je op elk uur van de dag of de nacht rustig op straat wandelen zonder te worden lastiggevallen of zonder uit je doppen te moeten kijken welk gespuis er nu weer in je omgeving rondzwerft. Kun je lang niet overal zeggen! Maar àls er te Knokke eens iemand overvallen of bestolen wordt, dan heeft de volgende dag het hele land het geweten! De media springen er op als gieren op een gestorven dier.

- Te Knokke is een bepaalde druk beklante beenhouwer-traiteur gevestigd. Is eigenlijk een nieuw bijhuis van net diezelfde zaak te Oostende. En toch... hoewel de kwaliteit in Oostende in die beenhouwerij zondermeer goed is, is hij hier echt wel superieur! Alsof de 'baas' te Oostende bij zichzelf denkt: "... Ho! Het is voor Knokke... dus moet het onberispelijk zijn". Maar een prijsverschil is er niet of nauwelijks.

Patisserie? Is te Knokke stukken goedkoper dan in Oostende. En ook stukken beter!

Schrijf ik dat en stel ik me dat alleen maar voor omdat Knokke nu eenmaal mijn thuisstad is? Ik denk het niet! Ik heb téveel mensen horen zeggen: "Hé... dat is toch wel het beste brood dat ik ooit at. Helemaal anders dan bij ons...". Of "Nergens smaakt een ijsje zoals het hier smaakt".

Het enige waar je in Oostende beter aan komt is lekker verse vis. Dat is dan ook het enige dat ik hier mis. Viswinkels hier zijn ofwel hondsduur, of de versheid is erg twijfelachtig.

Pistoleetjes dan weer zijn hier gewoon hemels, 's morgens in plaats van een boterham. Helaas is dit wel een product dat je 's morgens, en dus versgebakken moet eten, of versgebakken invriezen. Koop je ze in de namiddag, dan zijn ze al wat uitgedroogd en is het lekkerste er af. Maar dat weten de bakkers ook en bakken er in regel maar net voldoende om ze tot zowat de middag te kunnen verkopen.

Als ik dit alles in ogenschouw neem en bedenk hoe de pers niets liever doet dan Knokke de grond inboren, dan word ik woedend! Hoé jaloers moet je wel zijn om dergelijke leugenachtige nonsens aan de man te willen brengen? En hoé naïef om die nonsens maar klakkeloos te geloven? Lof der zotheid? Ik zou het wel moeten gaan geloven! want:

Knokke staat borg voor kwaliteit,
En dat wordt door al te velen benijd.

En dat ondervind je pas goed als je eens enige jaren 'op een ander' hebt gewoond.

En zo is het dan weer Pasen. Tenminste, in onze cultuur toch. Een cultuur die steeds meer gaat vervagen door het stijgend aantal andersdenkende vreemdelingen die zich kost wat kost Belgen willen noemen als het er op aan komt van België te kunnen profiteren. Voor de rest zullen ze zich nimmer of nooit Belg voelen en de Belgen altijd blijven haten, terroriseren, uitdagen met hun hoofddoeken, en aansturen op de volledige verovering van het land. En tenslotte als kaars op de taart de echte Belgen buitenwippen. Verbannen naar de woestijngebieden waar ze zelf vandaan komen. Dit alles uiteraard met de onderdanige, maar zeer gewillige medewerking van onze 'leiders', die het hen allemaal heel gemakkelijk maakt.

Desondanks wens ik al mijn blogvrienden naar gelang hun instelling een zalig of een vrolijk Pasen. En hoop ik dat we nog lang het paasfeest mogen vieren in dit steeds verder gemoslimiseerd landje.

Meer heb ik vandaag eigenlijk niet te zeggen, want ik heb het superdruk! Vooral druk met genieten! Want reken maar dat ik daar mijn tijd voor neem! Ik heb zo een voorgevoel dat ik nog een twintig à dertig jaar tegoed heb, en ben vastbesloten daarvan het onderste uit de kan te halen.

... en domme blondjes!

Een attente bloglezer stuurde me onderstaande link naar een filmpje over een luchtbrug Knokke-Londen:

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dmf20140123_00943344

Dankbaar maak ik daar gebruik van om een en ander uit de doeken te doen over Knokke. Want inderdaad, na de (sterk opgeklopte) frigoboxperikelen van weleer is het nu de beurt aan die luchtbrug om Knokke belachelijk te maken. Je zou denken dat journalisten er op geilen Knokke in een kwaad of belachelijk daglicht te stellen. En daar lukken ze nog in ook, te horen aan de commentaren van buitenstaanders over Knokke.

Ik kan nét hetzelfde doen in gelijk welke gemeente. Je hoeft er alleen maar de juiste personen voor uit te zoeken en te intervieuwen, en dan alleen maar de domste commentaren publiceren. En vind ik geen domme blondjes, dan kan ik mijn vraag ook nog zó stellen dat ze wel moéten denken dat het over een echte brug gaat. Natuurlijk publiceer ik dan alleen maar het 'domme' antwoord en laat mijn eigen, nog dommere vraag, weg.

Enfin, het feit dat iedereen toch wel jaloers (of boos) lijkt te zijn op Knokke zegt toch ook al veel over de badstad... of zegt veel over hoe makkelijk het voor de media is om het publiek te bespelen en te indoctrineren met leugens en halve waarheden.

Enkele échte waarheden over Knokke op een rijtje:

1. Domme blondjes die een 'luchtbrug' (heliverbinding) als een fysische, tastbare, échte 'brug' aanzien. Wel, domme blondjes vind je overal, en niet in het minst hier te Knokke! Niet te verwonderen: wie rijk is zal nog niet zo gauw een slimme maar lelijke vrouw kiezen. Veeleer zal zijn voorkeur naar domme blondjes uitgaan. Die moeten dan vooral als visitekaartje fungeren. Met alle gevolgen vandien natuurlijk voor de relatie! Reden temeer om de rijken niet te benijden!

2. Frigoboxtoeristen: twee oerdomme journalisten van Humo kwamen, alweer veel decennia geleden, op bezoek bij de burgemeester. Werden goed ontvangen en in de watten gelegd in zijn villa. Maar hun jaloerse inborst zag het anders. Er werden hem bepaalde woorden in de mond gelegd, woorden die later helemaal uit hun context werden getrokken en dik opgeklopt om een smerig, vettig artikel over Knokke te kunnen schrijven. En de massa trapte er in! Die journalisten beleven waarschijnlijk een levenslang orgasme aan hun vuilpraterij, want dertig jaar later gaat het begrip nog altijd mee en hebben minder welstellende mensen de indruk niet welkom te zijn in Knokke.

3. De rijken. Is het een misdaad rijk te zijn? Is het misdadig door hard werken een kapitaal te hebben vergaard? Een kapitaal dat je in staat stelt andere mensen tewerk te stellen en voldoende speling biedt om die mensen ook in dienst te kunnen houden als het eens wat slechter gaat? Wie hier positief op antwoordt bekijkt de zaken toch wat héél kortzichtig en vergeet dat zonder die rijken onze economie helemaal de grond zou worden ingeboord.

Dat dit kapitaal helaas meer en meer in het buitenland wordt besteed hebben we alleen maar te danken aan de kortzichtigheid van onze regeringen. Niét aan de rijken zelf!

4. De waarheid is dat je te Knokke alles vindt en iedereen er aan zijn trekken komt. Je moet Knokke alleen een beetje leren kennen en weten wat in jouw budget past en waar je best je inkopen doet. En dat vind je gegarandeerd! Maar dan moet je ook begrip kunnen opbrengen voor die 'arme rijken' die met hun geld geen blijf weten als ze dat niet kunnen vergooien aan exclusieve artikelen die hier verkocht worden tegen het tienvoudige van hun werkelijke waarde! Arme rijken die, omdat ze hun partner meer uit berekening dan uit liefde kozen, eigenlijk een hondenleven hebben, en dat dan maar compenseren door zich in exclusiviteit te wentelen.

5. De rasechte Knokkenaar ziet dit alles een beetje geamuseerd aan onder het motto: 'leven en laten leven'. Dergelijke verkwistingen zijn alleen maar het probleem van de verkwister zélf, en Knokke kan er maar wel mee varen. Dat gedrag legt de gemeente trouwens geen windeieren. Hoe zou het komen denk je, dat de autochtone bevolking hier geen gemeentebelastingen moet afdokken zoals in andere steden? Hoe zou het komen dat hier geen sprake lijkt te zijn van crisis? Hoe zou het komen dat de werkloosheid hier vrijwel nihil is? Hoe zou het komen dat iedereen hier tevreden is en dat ook goed laat merken in zijn gedrag op straat?

6. Besluit:

Ja... allemaal zaken om flink jaloers over te zijn. En dat zijn velen ook in andere steden. Vandaar al de modder die naar Knokke wordt gegooid. Deels uit echte jalousie, deels door doctrine van de media.

Tot al diegenen die Knokke niet kennen maar wél vinden zowel de gemeente als haar burgemeester te moeten verguizen, kan ik alleen maar zeggen: 'kom hier enkele jaren wonen, en dan pas zul je weten waarover je spreekt'. Maar ga dan wél wonen in dié wijken die jou persoonlijk passen. Zoek het als rijke niét in een werkmensenwijk, en zoek het als werkmens niét in het chique Zoute. Als je dàt eenmaal door hebt en in de praktijk brengt, en je kunt het hier nóg niet maken, dan vrees ik dat je het nergens zult kunnen maken.