Archief

Commissaris Hongermaat heb ik ondertussen al geïntroduceerd in mijn verhaaltjes. Maar ik weet niet of ik hem voldoende en ten voeten uit heb getypeerd. Want dit is moeilijk!

Gierig, wantrouwig, streng, en een zesde zintuig om juist dààr te verschijnen waar niemand hem zou verwachten, zijn maar een klein gedeelte van zijn gecompliceerde persoonlijkheid.

Gestrengheid was wel zijn grootste deugd. Ja! Deugd! Want daarmee slaagde hij er in om eeuwig en altijd ergens als een donker wolkje boven elk lid van zijn korps uit te zweven. Je wist nooit waar en wanneer hij zou verschijnen, en je kon er donder op zeggen dat het altijd weer zou gebeuren als je iets mispeuterde. Om hem te verschalken moest je dan ook van heel goeden huize zijn. Zelfs vroeg opstaan had geen zin, want dan zou hij dat -héél toevallig- ook hebben gedaan.

En, hoewel niet echt van binnen bang, vreesden we hem allemaal wel een beetje. En bewonderden we hem ook. Want van een zooitje ongeregeld een elitekorps maken dat respect afdwingt is niet iedereen gegeven. Van de juiste man op de juiste plaats en juiste moment gesproken: dat was hij ontegensprekelijk.

En toch… hij was een simpele vent. Eentje van de oude stempel. Weinig of niet gestudeerd. Niet ‘slim’ in de zin zoals dit begrip tegenwoordig wordt geïnterpreteerd, maar intelligent en waakzaam tot en met. ‘Slim maar niet geleerd’ dus als het ware.

Hij werd betaald om te leiden, en dat deed hij dan ook. Desnoods met de zweep erop. Van vakbonden moest hij niet weten. HIJ was onze vakbond. HIJ steunde ons door dik en dun, op voorwaarde dat we ons werk naar behoren deden.

Mispeuterde je iets? Zijn geliefkoosde straf was: je een of meerdere rustdagen afnemen. En daar had je twee soorten verweer tegen:

1. Naar het college van burgemeester en schepenen stappen. Maar daar werd je ‘misdaad’ dan nog eens dik in de verf gezet en leed je groot gezichtsverlies bij die vroede vaderen.

2. Naar de vakbond stappen. Maar dat riskeerde niemand! Want als je dit deed kon je in de toekomst niéts meer goed doen voor Hongermaat.

Maar anderzijds… Je kon, en dat was dan zijn andere kant, niet in de kliniek belanden of hij kwam je bezoeken. Je kon niet in de penarie raken of hij hielp je eruit. Al moest hij daarvoor het Koningshuis inschakelen. Er kon geen familielid van je sterven of hij was op de begrafenis. Je kon geen gezinsproblemen hebben of hij gaf je het juiste advies. Je kon geen ondraaglijk verdriet hebben of hij vond de juiste woorden om je te troosten. Maar wee je gebeente als hij erachter kwam dat je buiten de lijntjes aan het kleuren was. (En tóch deden we het. En veel! Maar liepen ook veel tegen de lamp.)

Roepen deed hij nooit als hij kwaad was. Temen ook niet als je in zijn achting steeg. Maar zijn blik en uitstraling konden je zowel de hel insturen als de hemel laten zien.

Een ander raar kantje van hem was dat hij, zélf niet erg geleerd, zich toch liet omringen door intelligente mensen. Die vormden zijn dichte kringetje. Maar om in dit kringetje te worden opgenomen moest je wél aan bepaalde voorwaarden voldoen. En dat waren:

- Slim zijn, maar het niet laten merken. En er zéker niet mee te koop lopen.

- Vooral niet laten merken dat je meer wist dan hij.

- De bescheiden gave hebben voorstellen te doen op een zodanige manier dat het leek of het van hém kwam.

- Hém erkennen als de aller-slimste en almachtige en je voorstellen meer als een toevallige tip, dan als een aan jouw brein ontsproten briljant idee op tafel gooien.

Dat eigenaardige trekje moet ontstaan zijn uit een heel goed verborgen minderwaardigheidscomplex. Hij had tenslotte niet zoveel gestudeerd, en leek constant bang dat iemand over hem heen zou lopen. En dus mocht, en moést je slim zijn. Om hem beter te kunnen dienen. Niét om boven zijn hoofd te stijgen of hem ook maar te benaderen op de hiërarchische ladder. Promoties werden dan ook héél erg karig, mondjesmaat, uitgedeeld!

Niet echt de ideale chef die je je kunt wensen? Toch wel! En dat ondervonden we best toen hij met pensioen ging. Zijn opvolger bakte er niets van en de boel ging langzaam maar zeker verwateren. Gelukkig: zeer tijdelijk. Toen kwam er een andere die het toch weer beter wist te maken.

Die ‘verwateringsperiode’ had veel weg van de tijd waarin we nu leven: voorgangers hebben zich kapot gewerkt om iets goeds te maken van het land… de opvolgers vlijen zich op de troon en denken nu in slaap te mogen vallen. Al het werk is immers gedaan!

Mis! Stilstaan is achteruitgaan. Stilstaan breekt je inschattingsvermogen af. Stilstaan maakt dat je alles maar over je hoofd laat lopen en de gevolgen ervan niet inziet. Dat je niet verder kijkt dan je neus lang is. En dàt heb ik heel dikwijls mogen ondervinden in mijn leven. In mijn eigen werkkring, in de politiek, in de handel, en ja, zelfs in gezinnen. Ik zag het zo dikwijls gebeuren dat ik het in mijn persoonlijke encyclopedie onder de categorie ‘onomkeerbare natuurverschijnselen’ heb genoteerd. Het staat er nét naast ‘What goes up must come down’.

Blijven staan leidt vooral ook… en dat merkt de oudere generatie nu pas goed op… tot laksheid! Vooral dan in de politiek. En waar regeringen laks worden, nemen minderheidsgroepen, cultuurvreemden en -barbaren hun kans waar om te infiltreren. In het onderwijs. Op de werkvloer. En… in de politiek! En dié kereltjes zijn vérre van laks! Die weten verdomd goed waar ze heen willen: het land overnemen. Op hun sloefen. Om de slapende leeuw niet te storen! En tegen dat die leeuw wakker wordt is het te laat en ziet hij zich gekooid en ontklauwd.

Tja… zo werkt het nu eenmaal: je kunt slechts oogsten wat je hebt gezaaid. En óf we zullen oogsten! Hopelijk behoor ik tegen die tijd niet meer tot de levenden, want ik heb totaal geen zin om met mijn kont omhoog en de gehersenspoelde kop naar Mekka gekeerd middeleeuwse gebeden te zitten prevelen.

Maar goed. Zwijgen maar daarover alvorens ik helemaal depressief word!

Ook een leuke anekdote over dat fenomeen ‘Hongermaat’ is wel onze ‘memoriemap’! Op een bepaald moment vond ik bepaalde van onze belevenissen toch wel waard om ‘vereeuwigd’ te worden. Om er blijvend van te kunnen genieten. Om het niet in de nevelen van de tijd te laten verloren gaan.

Het eerste wat me onder handen kwam moest er aan geloven, en dat was een lichtkartonnen, beige map. Zo van die mapjes met ijzertjes vanbinnen die je moest omplooien. In gedachten verzonken ging ik daar tekeningetjes (soort primitieve cartoons) op tekenen. Dat zag er dan zo uit:

Sommige van mijn collega’s gingen dat voorbeeld navolgen en binnen de kortste keren was de map helemaal volgekrabbeld langs buiten en langs binnen… en begonnen we bladen in te voegen met nog meer cartoontjes. Die map werd als het ware onze ‘memoriemap’. Het logboek van de motorbrigade. Niets kon gebeuren op straat, of iemand had er een tekeningetje bij gemaakt.

Zo stond er ook eentje in van Mio Buus, die in bitter vriesweer met moto en al was uitgegleden. Een beenhouwer had een emmer water leeggegooid op straat, nét in een bocht, en… patat! Daar lag Mio Buus onder zijn moto te spartelen. Een voorbijganger kwam aanlopen en vroeg hem:

- Wat is hier gebeurd meneer?

- Weet ik zelf niet man! Ik ben hier ook nog maar pas! Was het gevatte antwoord van Mio Buus.

Op de duur stonden er vele honderden tekeningetjes in en werd de map steeds dikker. We begonnen hem veilig te verbergen, want met commissaris Hongermaat wist je maar nooit waar hij zou komen in neuzen!

Maar op een dag… had Hongermaat inderdaad in ons kantoortje geneusd en, natuurlijk! De nochtans goed verborgen map gevonden! Ik wed dat hij niet eens heeft moeten zoeken. Want onfeilbaar als hij was ging hij, als hij ergens binnenkwam, altijd feilloos nét naar dié plaats waar iets te vinden was dat het daglicht niet mocht zien. Als een speurhond die gewoon achter zijn reukorgaan aan loopt. Echt niet meer geestig om met zulke mensen te moeten werken!

- Morgen om 11 uur allemaal in mijn kantoor! Elk zegge het voort!

Daar ging ie weer! De volgende morgen natuurlijk een uitbrander van jewelste. Zo van “hebben jullie niets beters te doen dan onnozele prentjes te tekenen?”. Maar na de bolwassing, toen de anderen konden gaan, moest ik nog even blijven. Oei!!! Nu zullen we ’t hebben! Rustdag kwijt?

- Die tekeningkjes zijn natuurlijk weer van jouw zeker Claeysje?

- Eh… de meeste toch commissaris!

- Leuk. Echt grappig! Doe maar verder hoor, maar stop die map niet meer weg voor me!

- Hugh? Wat bedoel je, commissaris?

- Ik wil ook nog wel eens lachen hoor!

En inderdaad, van die dag af was hij een trouwe ‘lezer’ van onze cartoontjes.

Ja, gevoel voor humor had ie wel! Zélfs, en vooral, als het op zijn eigen kap was.

Het ontbrak er nog enkel aan dat hij er zijn stempel ‘gezien en goedgekeurd’ op plofte!

Maar dat zou hij, leep als hij was, natuurlijk nooit doen! Want officieel bleef hij ‘van niets weten’. Ontplofte er ooit een bom… dan zéker niet op zijn hoofd. O neen hoor!

Maar jaren later kwam de ramp: hij ging met pensioen!!! En mét hem, verdween die map. Hoe zou dàt nu gekomen zijn? Ik heb hem er later nog naar gevraagd, maar hij wilde niet bekennen! En tóch ben ik zeker dat die leperd hem heeft meegenomen!

Brute pech! Wàt een inspiratie had ik uit onze memoriesmap kunnen halen! Had ie me dan tenminste toch kopieën laten maken! Maar ja… eigen schuld, dikke bult. Ik had het moeten wéten! Maar ik was geen Hongermaat hé? Was ik zo geweest als hij, dan had ik zéker mijn voorzorgen genomen.

Waarom hij niet bekende? Waarom hij me geen kopieën liet maken? Heel eenvoudig: wantrouwig als hij van nature was, kon hij er niet zeker van zijn dat hij de map zou terugkrijgen! Ja. Zo wás hij wel! Zoals de waard is vertrouwt hij zijn klanten.

De tekeningetjes hierboven zijn daarom, bij gebrek aan de originelen, als reproducties bedoeld en met mijn pen-tablet gemaakt op de pc.

Willy.

Die muze van me is echt op hol geslagen hoor! Ik had heel wat anders in petto voor vandaag, maar daar fluisterde ze me, notabene tijdens het zemen van de ramen, een ‘tandemcitaat’ in het oor, en stond er op dat dit vandaag nog werd gepubliceerd. Zoniet stapt ze op! En dus moest ik haar wel gehoorzamen.

De Consensus.

Een consensus bereiken is als het gelijkstemmen van 1001 violen:

Je sleutelt eraan tot je er bij valt,

Of je steekt oordopjes in je oren!

De Multicultuur.

De multicultuur is een sprookje van 1001 violen.

Willy.

Even een nieuwsflashje tussendoor: bij Addecco lekte nu weer een lijst van bedrijven die ‘liefst geen Allochtonen’ vragen als werknemers.

Het gehele begijnenkot staat op zijn kop! De stok in de kippenren! Het gekakel houdt niet op! Het centrum voor gelijkheid van kansen voelt zich aangevallen! Ze stellen zich vragen. Véél vragen! Maar één vraag vergeten ze: WAAROM?

Waarom zou een ondernemer geen Allochtoon willen? Waarom zou hij die weren, als die persoon net zo goed, of beter werkt dan de rest? Als die persoon nét zo gemotiveerd is als een andere werknemer?

Antwoord: Een ondernemer staat in voor de binnenkomende centjes. Daar is hij volledig verantwoordelijk voor. Wié beter dan hij weet waarmee winst staat of valt? De kwezelkens van het centrum voor gelijke kansen? Kom nou!

Is het soms niet de taak van de ondernemer om ervoor te zorgen dat winst gegarandeerd blijft? Is het dan ook niet ZIJN plicht om te beslissen op wie hij daarvoor wél of niét kan betrouwen? Is het niet dank zij de juiste beslissingen van die ondernemers dat onze economie het goed blijft doen? Zou hij geen grote stommeling zijn aldus te handelen als Allochtonen harde werkers zouden zijn?

Als onze economie draaide op die kwezels van het centrum voor gelijke kansen zou België al lang failliet zijn! Gelijke kansen voor zowel luiaards als harde werkers? Is dàt de nieuwe definitie van ondernemen in België?

En het ergste van al: de ‘woordvoerders’ van die bedrijven durfden geen van allen ronduit bekennen in een interview!

Ze ‘moeten’ zich wel verschuilen achter dooddoeners als “we wisten van niks”, of “dat dateerde al van lang geleden”, enz, om niet vervolgd te worden wegens racisme! Zó ver is het gekomen in België: niemand is nog baas in eigen bedrijf. Er moét gedanst worden naar de pijpen van de kwezels, want dié hebben het voor het zeggen in de industrie.

Tiens… ik dacht dat begijntjes en kwezeltjes niet dansten?!?

Willy.

Het vlakke polderlandschap van West Vlaanderen is op veel plaatsen nog doorregen met dijken. Dijken van vele honderden jaren oud.

Dijken die zich als spaghettislierten doorheen het vlakke landschap slingeren. Soms mijlenlang kaarsrecht, soms ook met scherpe bochten waarvan je het waarom te raden hebt.

In het verleden werden die dijken, en de erdoor beschermde polders, bestuurd en onderhouden door dijkgraven. Dijkgraaf was geen adellijke titel, maar vergelijkbaar met de functie van een soort burgemeester voor die betreffende polder.

De vreemde bezoeker staat soms versteld op sommige landwegen die bovenop die dijken liggen. Zowat 3 meter boven het omliggende vlakke landschap. Ver van de zee. En de locica ervan ontsnapt hem.

Nochtans, jaren geleden vormden deze dijken, soms kilometers van de zee af gelegen, de eerste verdedigingslinie tegen overstromingen bij storm of springvloed, als de duinengordel het nog maar eens begaf en het water de polders instroomde.

Schaapherders vonden de flanken van die dijken de ideale plaats om hun hongerige kudden te laten grazen, zodat het welig tierende gras altijd netjes afgegraasd was.

Al gauw ook vond de boerenbevolking dat die hard en vlak aangestampte dijken prima verbindingswegen waren van akker naar boerderij, en kregen ze ook déze nieuwe extra funtie toebedeeld. Weer later werd op veel van die dijken een kasseiweg aangelegd en werden het straten.

En langs die straten, maar dan laag in de luwte van de dijk, werd hier en daar een huisje gebouwd. Levensgevaarlijk aan de zeekant bij eventuele overstroming, maar daar was de grond het goedkoopst en daar durfden de armen wel eens een schamel huisje bouwen. In de dijk werd dan een trap naar beneden aangelegd voor de toegang tot de huisjes.

En een van die schamele huisjes stond pal buiten een haakse bocht van een dijk. Het staat er nog. Werd voor een pak poen aangekocht door een rijke Brusselaar en helemaal gerestaureerd tot ‘fermette’. Want nu sterke stenen dijken de zee netjes op haar plaats houden, is overstromingsgevaar te verwaarlozen.

De bar Fa Sol La uit een van mijn vorige columns was ook langs die dijk gelegen, maar op straatniveau en in een verbreding. De vele peperdure geparkeerde sportwagens en de lawaaierige muziek uit de meestal open deur stonden dan ook in schril contrast met de pastorale sfeer van het landschap.

En op een zwoele zomernacht ontving de telefonist in het politiebureel een eigenaardig telefoontje in gebrekkig Nederlands!

- Meneer, een auto is koom parkeer in ons… euh…comment donc… chambre à coucher!

De telefonist geloofde zijn oren niet! Een auto, geparkeerd in een slaapkamer? Meende met een beschonken Waal te doen te hebben en gaf hem de raad om maar te gaan slapen.

- Maar dat kan wij niet meneer! Daar staat het auto! Naast de bed. En de wiel steek door de plafond. Kan u koom astublief? Straks kan hij nous tomber sur la tête!

Enfin, weinig overtuigd noteerde Henri het adres en vroeg langs de radio of iemand daar even een kijkje wou gaan nemen naar een eventueel bedronken persoon.

Fred en ik waren niet ver uit de buurt, namelijk aan de Fa Sol La, en reden naar het opgegeven adres.

Tot onze grote verbazing zagen we al van ver het kofferdeksel van een knalrode Mercedes sportwagen uit het pannendak van het dure optrekje steken. De eigenaar van de woning en zijn vrouw stonden ons buiten op te wachten want ze durfden niet meer binnen.

We namen een kijkje binnen, en inderdaad, een voorwiel stak door de zoldering. We hoorden ook enig gestommel en gereutel boven, liepen de trap op en probeerden de deur naar de slaapkamer te openen. Lukte niet. Wát we ook probeerden. Langs binnen stond er iets tegen.

Het gereutel binnen in de kamer was opgehouden!

We vreesden het ergste!

Lieten brandweer en ziekenwagen ASAP (As Soon As Possible) ter plaatse komen.

Met een kettingzaag werd de deur uit de hengsels gezaagd door de spuitgasten en konden we binnenkijken. De mensen van de ziekenwagen stonden achter ons al klaar met reanimatie-apparatuur. De rokende motorkap van de auto stond tussen ons en het bed.

En op het bed… lag Jean Jacques, een der vaste klantjes van de Do Re Mi, vredig zijn roes uit te slapen. Was niet wakker te porren. Had, na letterlijk de bocht te zijn uitgevlogen, trouwens ook geen betere ‘landingsplaats’ kunnen vinden om direct in bed te kunnen kruipen. Als toemaatje lag tussen auto en bed ook nog een flink ‘braakspoor’.

De verplegers keken naar ons, wij naar hen.

- Wie neemt hem mee?

We lieten het maar aan hén over. Je weet immers nooit.

Toen een andere ploeg hem de volgende morgen ging verhoren in de kliniek wist hij nergens meer van. Enkel… (natuurlijk!) dat hij van de Do Re Mi naar de Fa Sol La wilde rijden.

Het bloedmonster dat na zijn opname in het ziekenhuis was afgenomen loog er anderzijds niet om: 3,2 pro mille!!! Tja… die gasten dronken zelden bier. Alleen maar Whisky on the rocks.

Later werd berekend dat hij toch wel meer dan 130 km/u moet hebben gereden om de zowat 10 meter afstand tussen dijk en dak te overbruggen. Met een stuk in zijn kraag! Waar je maar 50 mocht! Op een bolle kasseiweg! In een haakse bocht! Compleet geschift!

Het duur gerestaureerde huisje moest zowat worden afgebroken om het zwaar verhakkelde wrak er uit te krijgen.

Maar ergens zou er wel weer een veel te brave papa alle schade vergoeden en een veel te lieve mama voor een nieuwe sportwagen zorgen voor de toekomstige intellectueel Jean Jacques. Arme jongen toch ook.

Willy.

Eventjes een verduidelijking van mijn column ‘G1000’ van eergisteren. Meer bepaald die doorsnee Belg die alleen maar zijn eigenbelang dient. Niet waar? Lees dan maar eerst verder!

Toen ik nog een tiener was, was het begrip eigenbelang nog niet zo heel erg ingeburgerd. Je trapte iemand op de tenen, je verontschuldigde je, en dat was het dan. De ander had een blauwe teen, en daarmee moest hij het dan maar doen. Zondermeer.

Nu loopt die ander direct naar de spoedafdeling, vraagt of je een familiale verzekering hebt, en perst er alles uit wat er maar uit te persen valt. Zélfs als er helemaal niks aan die teen te zien valt. Radiografie, echo, desnoods cardio- en encefalogram. Kunstmatige beademing kan er misschien nog nét bij?

Vroeger liep je met je domme kop tegen een paal en dacht: "stommeling die ik ben!"

Nu loopt iemand met zijn 'intelligente' kop tegen een paal en denkt: "Welke stommeling heeft die paal hier gezet? Kan ik klacht neerleggen? Die idioot voor de rechtbank brengen? Hem doen boeten?" En de volgende stap is een telefoontje aan zijn advocaat!

Niet waar? Toch wel! Tientallen keren meegemaakt!!!

Toen ik nóg kleiner was, woonden in mijn straat twee aartsvijanden die elkaar niet konden luchten. Het zat er dan ook regelmatig bovenarms op. Midden op straat. Kloppen en slaan! Ze hielden niet op vóór ze allebei een bloedende kop hadden. Of zelfs een paar tanden kwijt!

Politie? Schadevergoeding? Familiale verzekering? Kom nou, niet flauw gaan doen hé? Ze dropen af naar huis, wasten hun kop in een teil water en het was opgelost.

Nu? Hm!!!

Wie nu denkt ook maar voor één cent schade berokkend te zijn geworden door een ander, eist die cent onmiddellijk terug, al moest hij er een advocaat op zetten en naar de rechtbank stappen. Dat hij anderzijds honderd euro teveel betaalt voor een of ander luxeartikel, dat maakt zijn rekening niet uit. Maar die cent schade, hem aangedaan door een ander, die moét hij terug.

Nu denkt iedereen misschien: “Ik ben zo niet hoor. Want als ik schaamteloos van de verzekeringen profiteer, is het resultaat toch maar dat de premie voor iedereen stijgt.”

Algemeen belang op de eerste plaats? Kom nou…Doe dan maar eens een grondig zelfonderzoek met volgend voorbeeld:

Je hebt een rijtjeshuis met achteraan een tuin van 30 meter diep. De achterkant ervan paalt aan de achtertuin van een woning in een parallelle straat. In beide straten zijn de stukken grond zowat gelijk opgedeeld en er wonen in totaal 22 gezinnen.

En dan op een dag doet het gemeentebestuur een enquête op verzoek van enkele bewoners: “Is iedereen bereid om achteraan 3 meter grond af te staan, zodat we daar tussenin een weg van 6 meter kunnen aanleggen?”

Voordeel: je kunt nu achteraan binnen. Eventueel ook met een auto.
Nadeel: je moet bereid zijn (gratis) 3 meter van je grond af te staan.

Het algemeen belang lijkt hier wel degelijk gediend met die weg.

Het eigen belang? Dat zit héél verdeeld:

Wie een auto heeft, maar geen garage, zal het idee toejuichen en maar al te graag die 3 meter afstaan.

Wie geen auto heeft en in een achteruitgang geen enkel voordeel ziet zal ze voor de duivel niet afstaan! Het algemeen belang kan de boom in.

Stel dat 20 gezinnen het willen, en 2 niét. Nu zou je als gemeentebestuur kunnen zeggen: “We gaan voor het algemeen belang, onteigenen de grond van die twee en betalen er maar voor.”

Maar dat is zonder de waard gerekend! De 20 anderen zullen direct op de achterpoten gaan staan: “Zij krijgen geld en wij niet? Jamaar zo niet hé? Wij willen evenveel poen.”

Resultaat: de weg komt er niet of zal een flinke hap méér uit de gemeentekas betekenen aan álle onteigeningen (en schade aan het algemeen belang, want elke stadgenoot betaalt dat mee in de vorm van gemeentebelasting).

Zie je wel dat elk zijn eigen belang nastreeft? Dat je, zélfs met, in dit geval, slechts 22 gezinnen, zelden tot een bevredigende ‘consensus’ kunt komen? Dat je nooit voor iederéén kunt goed doen?

En dan wil die G1000 met duizend ‘doorsnee Belgen’, nog véél gevarieerder dan die 22 gezinnen, tot een algemeen akkoord komen in regeringszaken?

Vijftig jaar geleden had dit misschien nog wel gekund. Maar nu? In onze watjeswereld, volgezaaid met kruidje-roer-me-nietjes? Waar vreemdelingen het steeds meer voor het zeggen hebben? Waar de wattenbelgjes het allemaal maar over zich heen laten lopen?

Jongens, vergeet het! Leg er de riem af! Jullie weten echt niet waaraan jullie beginnen! Er zijn zinniger dingen te doen in het leven dan vechten tegen de bierkaai.

Die bierkaai lossen bevoorbeeld, en het bier lekker gaan opdrinken in de kroeg. Dáár zullen jullie, aan de toog, de wereldproblemen in veel minder tijd kunnen oplossen.

Willy.

Een dinsdagvoormiddag in het voorjaar. De hele stad maakte zich op voor de wielerwedstrijd na de middag. Vrachtwagens met nadarafsluitingen reden af en aan, verkeersborden en omleggingen werden geplaatst. De kroegen werden al druk bezocht. Het feest was in wording.

Ja, van allerlei kermiskoersjes met juniores, dames of liefhebbers hadden we er wel een aantal per jaar. Maar dit keer was het menens. Beroepsrenners! Zelfs Eddy Merxks reed mee, en won de wedstrijd nog ook!

Fred, ik, Mio Buus en Steegmans waren de hele morgen in de weer om de laatste restjes vuil van onze motoren te verwijderen en ze te doen blinken als spiegels.

Ondertussen bepaalden we onze strategie. Fred en ik zouden gemillimeterd naast elkaar vóór de renners uit rijden. Mio Buus en Steegmans zouden het peleton sluiten op dezelfde manier zo lang het één groep bleef. Zodra er openingen in de groep vielen zouden zij, als altijd, vóór de afzonderlijke groepen uit gaan rijden.

Dáchten we tenminste. We waren aan kleiner grut gewoon, en bij dié renners viel de groep al na enkele ronden uit mekaar in drie vier groepjes, zodat ook een van onze voorrijders zich naar achteren moest laten zakken.

Die kerels, vooral dan de categorie liefhebbers, trapten zich al vanaf het begin het hart uit het lijf! Snelheden tot 60km/u waren dan ook gewoon. Dat het er bij beroepsrenners anders aan toegaat wisten we nog niet.

Start om 14 uur! De toeschouwers verdrongen zich achter de nadarafsluitingen. Klassen met schoolkinderen, onder toezicht van een leraar, stroomden ook toe. Wij namen plechtig onze plaatsen vooraan in, mekaar vanuit de ooghoeken bekijkend om netjes op één lijn te vertrekken en te blijven rijden.

Eventjes paniek! De burgemeester zou het startschot geven, maar het alarmpistool bleek niks te doen toen hij aan de trekker trok. Kwam aanlopen bij Fred en vroeg of hij eventjes zijn pistool mocht lenen (we hadden mooie, maar gevaarlijk dodelijke Smiths & Wesson trommelpistolen met lange loop). Fred schrok zich een bult! Zomaar zijn geladen dienstwapen uit handen geven aan onbevoegden? Dat kon niet. Zélfs niet aan de burgemeester.

Maar gelukkig had ik een paar losse flodders op zak en leende hem er eentje. Fred haalde de zes patronen uit de trommel van zijn pistool en stak er één losse flodder in.

- Eéntje maar? Deed de burgemeester. En als hij niet afgaat?

- Dan heb je pech burgemeester, en moet je een nieuwe komen halen.

Fred nam, terecht, geen risico’s.

En ja, zo klonk om vijf na twee dan eindelijk het startschot en vertrokken we. Fred natuurlijk zonder pistool. Heeft hij veel later ten huize van de burgemeester moeten terughalen, want die had het gewoon op zak gehouden!!!

We schoten direct weg als hazewinden, zoals we altijd deden bij de ‘liefhebbers’. Maar die beroepsrenners leken niet van plan ons te volgen. Laat staan te gaan koersen. Netjes in groep bleven ze zo’n 40 km/u rijden. Een ontspannen wandeltochtje! Na enkele ronden vroeg Fred via de radio hoe het was achteraan.

- Niks te melden, antwoordde Steegmans. Alles netjes samen.

En zo bleef het de hele wedstrijd. We verveelden ons stierlijk.

Niks competitie, niks suspens. Gewoon een oersaai namiddagwandelingetje. Als een escorte bij een schooluitstapje.

Pas tijdens de laatste ronde werd een beetje gespurt met de opgespaarde krachten, en Eddy Merckx kwam als eerste over de meet. (Pardon… wij waren hem nét voor maar dat bleek niet te tellen voor het klassement!)

De moto’s opzij, publiek wat in bedwang gehouden tijdens het obligate ‘interview’ met Eddy, en daar arriveerden ook Mio Buus en Steegmans.

Zuur kijkend kwamen ze bij ons staan en onwillekeurig deinsde ik een stap achteruit. Wàt een walgelijk geurtje verspreidden die kerels! Hadden ze het in hun broek gedaan?

- Nooit! Neen nooit van zijn leven rijden wij nog een hele wedstrijd achteraan! Klaagde Steegmans op zijn gebruikelijke theatrale manier.

- Wat nu? Het was toch een makkie?

- Jawel, maar weten jullie dat die kerels zich na een paar uur de een na de ander naar achter lieten afzakken?

- Oh ja? En dan?

- En dan? Mengde Mio Buus zich in het gesprek, dan haalden ze hun gerief uit de pijp van hun broek en deden een ‘sanitaire stop zonder stoppen’! Op zijn hondjes: pootje omhoog vanaf de fiets! Het vloog alle kanten uit, en dan vooral onze kant!

- We zijn tienvoudig herdoopt! Deed Steegmans er nog een schepje bovenop.

Fred en ik vielen dubbel van het lachen. Steegman en Mio Buus stonden er letterlijk bij als twee bezeikte katers.

Maar weemoedig dacht ik bij mezelf:

- Wat jammer dat er geen vrouwen - beroepsrenners zijn. Dan zou ik ook wel eens achteraan willen rijden!

Willy.

*** Ter gelegenheid van de eerste verjaardag van de verkiezingen. ***

Toen ik voor het eerst hoorde over de G1000 keek ik onwillekeurig achter mij. Want daar staat mijn eigen Roland type G1000 muziekkeyboard. Maar het ding leek niks veranderd en er bleef alleen maar muziek uitkomen als ik hem met de vingers streelde. En toch pikte ik volgend berichtje op:

De G1000 is een initiatief van de vzw Burgertop. De organisatoren komen uit diverse hoeken van de samenleving en het land. Geen van hen bekleedt een politiek mandaat, maar allen zijn hartstochtelijke verdedigers van de democratie. Geen van hen heeft een materieel belang bij de G1000. Allen zijn vrijwilligers.
Woordvoerders van G1000: David Van Reybrouck, Dave Sinardet en Francesca Vanthielen.

Drie waarachtige idealisten dus! Maken ze die toch nog? En op het eerste gezicht dacht ik: “Dat is nu echt eens wat we nodig hebben zie!”

Maar toen las ik door, en mijn hersenen begonnen verder te kijken dan mijn neus lang is. Het leek me niet allemaal rozengeur en maneschijn! Waarom kunnen idealisten toch zelden ook realisten zijn? Waarom houden ze met zoveel factoren rekening, maar vergeten ze er telkens weer eentje: de factor ‘mens’?

Het komt er op neer dat ze een ‘G1000’ uit de grond willen stampen tegen 11 november geloof ik: een groep van duizend mensen, gekozen uit de categorie ‘Doorsnee Belg’. Geen intellectuelen; gewone mensen. Die duizend ‘liefst jonge’ mensen zouden dan moeten vergaderen in Brussel, oplossingen voor de vastgeroeste politiek bedenken en advies geven aan de regering. Ze houden er wél rekening mee dat er geen ronde tafels bestaan waaraan duizend mensen kunnen zitten bekvechten, en zullen zich in groepjes verdelen. (van zo’n 20 man veronderstel ik?).

Ook houden ze, héél realistisch, rekening met het feit dat het 500 euro (slik) kost om één lid in Brussel te krijgen. Vervoerskosten en zo… Dus 500.000 euro voor het hele zooitje.

En tenslotte willen ze geen sponsors, want die zouden het hele zaakje toch maar naar hun hand weten te draaien! Slim gezien! De financiering moet van het moderne systeem ‘GSM schooien’ komen: je stuurt een SMSje naar een nummer en er komt een halve euro op hun rekening.

Mooi toch? Neen! Want:

1. Wie is ‘Doorsnee Belg’? Er zijn 9 miljoen ‘unieke’ Belgen! Met 9 miljoen unieke meningen! En ze hebben 9 miljoen keer ‘gelijk’. Hún gelijk tenminste!

2. Welke kleur heeft die ‘Doorsnee Belg’? Rekening houdend met de antidiscriminatiewetten: héél bont!

3. Welke cultuur heeft de ‘Doorsnee Belg’? Ook een bonte mix van patat friet, couscous, maniok, paëlla en spaghetti!!

4. Welk belang dient de ‘Doorsnee Belg’? Elk zijn eigen belang!

5. Welke levenservaring heeft die ‘liefst jonge’ Belg? Natte of droge luier?

6. Waar werkt de ‘Doorsnee Belg”? Hugh… Werken zei je toch?

Met andere woorden: die doorgesneden Belg lijkt me maar niks! Een onbestaand prototype van een onbestaand ras.

Maar goed, stel dat het allemaal nog goed van de grond komt en realiteit wordt. Dan zit je daar met 50 groepen van 20 mensen. Eerst moet in elke afzonderlijke ‘bontgekleurde’ groep een ‘consensus’ bereikt worden. Dan moeten de consensussen van die 50 groepen onderling een ‘superconsensus’ bereiken in het gehele duizendmanspelletje. De consensus van de consensussen dus!

Ach mensen… hou er mee op! Vind het wiel niet her uit! België barst al van de consensussen. Zonder uitzondering worden het allemaal schapen met vijf poten waarvan geen enkele poot degelijk functioneert! Daar zitten we heus niet op te wachten! Daar verspillen we onze eurootjes niet aan! Pure geld- en energieverspilling. Hoe goedbedoeld ook!

Wiel heruitvinden? Jawél. Want wat is het verschil met een traditionele politieke partij? Gewoon in een ander kleedje, maar met dezelfde fouten en gebreken!

Waar we wél zitten op te wachten, maar er waarschijnlijk nooit zal komen, is één enkele, maar dan échte staatsman. Eén man met ballen aan het lijf. Eentje die zijn verantwoordelijkheid durft te nemen en niet hoeft uit te smeren over 999 anderen!

Géén consensussen! Te nemen of te laten. Tot spijt van wie benijdt! De roem of de ondergang. Een man als Napoleon. Als Hitler desnoods, maar dan wél een sterk gehumaniseerde Hitler.

Maar zo’n man kán er niet meer komen! Zo worden ze niet meer gemaakt! Daar zorgt de uit de hand gelopen ouderbepampering wel voor!

De grote fout van onze samenleving:

Van oudsher luisterden de jongen naar de ouderen.

Eén generatie werd hierin overgeslagen: die van ons. Dié bewerkstelligde de huidige welvaart. Juist dóór naar de ouderen te luisteren en er van te leren.

Daarna werd niet meer naar de ervaringen van de ouderen geluisterd.
Daarna werd alleen maar geprofiteerd van wat die ouderen voor mekaar hadden gekregen.
Daarna werd alleen maar gedacht dat dit profiteren eindeloos kon doorgaan.

En de allergrootste fout is:

Dat onze generatie zélf het startsein gaf om jongeren te gaan bepamperen in plaats van op te voeden, met alle gevolgen vandien…

Eigen schuld van die generatie? Jawel! Zéker weten!

Nog omkeerbaar? Hm…

Een logge olifant zou gemakkelijker om te keren zijn denk ik.

Willy.

Een blunder van formaat bij de Duitse wetenschappers zorgde voor het platleggen van de hele Europese landbouwsector. Al was het dan maar een blunder die slechts enkele dagen werd volgehouden, de schade is niet te overzien.

Ondertussen zijn nu weer de sojascheuten de schuldigen! Waarom niet de rokers, zoals altijd?

Maar de landbouwers zullen vergoed worden door de Europese commissie.

Hoeveel?                                                Nog niet gekend.
Benaming van die schadevergoeding?   Nog niet gekend.
Suggestie:                                               Blundergeld.
Wie betaalt die miljoenenvergoeding?   Drie keer raden! Ja! Jij ook!

Maar… en de takaksblunder die ons boven het hoofd hangt, eveneens gecreëerd door datzelfde soort volk? Die blunder die nu al jarenlang hardnekkig volgehouden wordt?

De failliete cafébazen? Krijgen die ook blundergeld?
De zieltogende tabaksindustrie? Wordt dié vergoed?

Hoe lang zal het duren voor dat groepje ongeregeld door heeft dat dat sigaretje tóch gezonder bleek dan die antistress- en antidepressiepil?
Dat je stress wel degelijk kunt wegroken?
Dat je ondernemingszin wel degelijk toeneemt na een goede haal aan een sigaret?
Dat je wel degelijk ‘muze’ kunt halen uit een sigaretje?

Zout mocht niet… maar moét nu om geen hartinfarct te krijgen!!!
Komkommers mochten niet… nu sméken ze ons om ze te kopen.
Roken mag niet… liever naar de ‘gezonde’anti-stresspil grijpen. Voor hoelang dàt nog? Wanneer komen ze terug op hun watterige rookverbod?

Jongens toch! In welke betweterige kleuterwereld leven wij? Mógen we uiteraard nog wel geboren worden, leven, en sterven, of wordt ons dit alles ook ooit kwalijk genomen door de zuurpruimen?

Hiermede eis ik dan ook nog maar snel het recht tot sterven op als mijn tijd gekomen is, en alvorens dit ook nog verboden wordt! Gelukkig bén ik al geboren. Dat kunnen ze me dus niet meer verbieden.

En overigens… die ‘gezond levende’ zuurpruimen… hoe oud gaan dié worden alvorens het zelfaangemaakte zuur hun ingewanden en hersenen wegvreet?

Welk soort mensen stond model voor het woord ‘kanker’? De kankeraars natuurlijk!!!

Want voor sommigen is het verband tussen de hobby ‘kankeren’ en de ziekte ‘kanker’ heus niet ver te zoeken! Dat moeten de wetenschappers in de oudheid al ontdekt hebben toen ze aan de ziekte die benaming gaven.

In goede gemeenschappen worden kankeraars gemeden als de pest.
In verwaterende gemeenschappen worden ze geprezen.
Waardoor verwaterende gemeenschappen steevast tot failliete gemeenschappen leiden.

En ik wil besluiten met een 'geheim' over mezelf, dat me telkens weer in de pen doet vliegen als ik over rookverbod hoor: als kind was ik heel zwakjes. Kon nergens tegen. Werd ziek van het minste. Schoolreizen waren een marteling voor mij: constant overgeven op de bus. Mijn vader vreesde dat ik nooit een man zou worden.

En toen op een dag, ik was misschien 8 - 9 jaar, gaf mijn vader me een sigaret te roken. Kuchen en hoesten natuurlijk, maar het stond ‘volwassen’ en ik glunderde. De volgende dag weer eentje… enz.

Hij deed het er wel niet voor, maar ik heb NOOIT meer overgegeven op de bus, had geen dokters meer nodig, en voelde me beter dan ooit!

Ik raad dit natuurlijk geen enkele vader aan, maar ik betwijfel ten zeerste of ik, zonder tabak, nu nog tot de levenden zou behoren. Zoals ik toén op weg was? Zéker niet.

Waar ik maar mee zeggen wil: elk voelt zijn eigen lichaam en elk lichaam voelt weer anders aan. Elk voelt wat goed is voor dat lichaam. En NIEMAND moet proberen mij, àls ik ooit zwaar ziek zou worden, te verwijten dat het mijn schuld is door het roken! Dat zou dan misschien wel kunnen, maar zonder roken zou mijn leven anders, en waarschijnlijk kortstondiger verlopen zijn!

Willy.

Mio Buus noemde eigenlijk Buysse, maar we noemden hem allemaal Mio Buus omdat hij eens een snob, die beweerde alleen Italiaans te spreken, een overtreding gaf. De man zei iets in de trend van: “Mio Italiano”. Waarop Buysse gevat antwoordde: “Mio Buus en jij krijgen bon”. En het bleef Mio Buus!

-o-o-o-o-

Het was winter, en vroeg donker. Twee motards reden eenzaam patrouille met de moto’s langs enkele landelijke wegen. Het waren Steegmans en Mio Buus.

Plots daagde op 100 meter vóór hen een wagen op die met volle snelheid uit een zijweg kwam vliegen.

Ha! Suspens. Gas open, erachter, en op gelijke afstand blijven volgen tot de precieze snelheid kon worden vastgesteld. Netjes naast elkaar rijdend, zodat de koplampen de indruk wekten dat het een auto was.

Moto’s zag je in die tijd immers nog niet veel. Tenzij échte liefhebbers. De ‘motormacho’s’ van tegenwoordig waren nog aan het wachten tot ze van elektrische starters, betere vering en alle verdere comfort waren voorzien om er hun vette luie konten op te vleien en stoer te gaan doen.

Dus, áls je er dan al zag kon je er donder op zeggen dat het de vrolijke motorflikjes waren! Niét van die tegenwoordige 'ruige' langharige hangbuikzwijntjes die als logge zoutzakken op hun dure speeltjes zitten te hangen en hoognodig 'motorbendes’ moeten vormen om zich beschermd te voelen in de groep.

Die zich meer vadsig hangend laten meeslepen door hun moto dan dat ze hem onder de knie houden.

Die de échte liefhebbers ook doen afhaken om niet voor zo'n hangbuikzwijn te worden aanzien.

Die ook enkel maar bij temperaturen boven de 20° buitenkomen. Als het droog blijft tenminste en de weerman geen spatje regen voorspelt!

120km/u. Plots slingerde de wagen even en er vloog iets van onder de wielen. Mio Buus kon nog nét de doodgereden haas ontwijken.

Steegmans keek naar Mio Buus en knikte. Formatie verbreken, inhalen en doen stoppen. Gewichtig (want zo was hij altijd) stapte Steegmans van zijn moto en sprak de bestuurder aan.

- Wat was uw snelheid daarjuist, meneer?

- Euh… 50?

- 120 meneer. En bovendien reed u ook een haas dood.

- Oh ja? Niet gezien meneer!

- Zult u seffens wel zien. Mijn collega is hem gaan halen.

En inderdaad kwam Mio Buus al triomfantelijk afgewandeld, de enorm grote haas met de oren meedragend.

Een proces-verbaal voor snelheid werd opgesteld en Steegmans gaf de man zijn identiteitskaart terug.

- Euh… meneer… die haas is nu toch dood. Mag ik hem meenemen?

Dat was er voor Steegmans toch wel een beetje over, en op zijn aangeboren arrogante manier declameerde hij:

- Meneer! Het is nog niet genoeg dat u onze wegen onveilig maakt!
Het is ook nog niet genoeg dat u ons wild doodrijdt!
Nu wou u ook nog beloond worden voor dat gedrag en die haas meenemen? Wilt u misschien ook nog een proces wegens jagen zonder vergunning en buiten het jachtseizoen?

- Eh… neen meneer, maar dat beest is nu toch dood, en ik dacht zo…

- Kijk meneer, dat beest is in beslag genomen en wordt straks afgegeven in het bejaardentehuis. Goede avond verder nog.

En daarmee kon hij het doen. Steegmans keek op zijn uurwerk.

- 9 uur. De nonnekens zullen nog wel niet allemaal slapen zeker in het rustoord?

Vijf minuten later trokken ze aan de imposante bel van het klooster - rusthuis. Na lang wachten klonk enig gestommel en deed zuster Virginie open.

- Zuster, kunnen jullie deze haas gebruiken? Iemand heeft hem doodgereden.

Zuster Virginie sloeg een kruis van medeleven met de arme haas. Alsof ze daarmee het zieltje van dat beest in de hazenhemel kon helpen.

- Eh, dat weet ik niet. Zal ik aan moeder overste moeten vragen. En ze slofte weg.

Weer vijf minuten wachten tot moeder overste kwam aangesloft. Haar dezelfde vraag gesteld.

- Ach, dat weet ik niet! Ik lust dat wel maar geloof niet dat iemand in de keuken dat beestje zou kunnen pluimen.

- Villen, zuster! Een haas is geen vogel! Deed Mio Buus. Kijk maar: geen vleugeltjes. En hij schudde de haas heen en weer.

- Da’s hetzelfde. Maar neen. Hartelijk dank heren, maar daar kan ik ons keukenpersoneel niet mee opzadelen.

Wat nu gezongen? Hun dienst zat er op om 10 uur, maar eerst moesten ze van dit ondier af. Een bevriende restaurateur dan maar? Maar ook hier vingen ze bot.

- Had die vent dat beest toch laten meenemen! Klaagde Mio Buus.

- Ben je gek? Hem nog belonen voor zijn wandaad ook? Weet je wat? We brengen hem naar Fred, onze chef. Die zal er wel weg mee weten. Die zal wel mensen kennen die er wát blij zullen mee zijn.

Zo gezegd zo gedaan. Fred (die geen Fred noemt, maar dat is weer een ander verhaal) opende de deur van zijn woning, zag de haas, en begon al te kwijlen.

- Natuurlijk ken ik mensen die dat graag lusten! Geef maar hier, dan zorg ik wel voor de rest.

Opgelucht konden Steegmans en Mio Buus binnenrijden en hun dienst beëindigen.

Op dat ogenblik had Fred in zijn keuken het beestje al vrolijk ‘ontkleed’ en was het al watertandend in hapklare stukjes aan het snijden. Zondag zou hij eventjes een feestje bouwen zie! Als Hongermaat dat eens wist!

Die zondag werd ik uitgenodigd bij Fred. Op het menu stond haas op grootmoeders wijze. Voortreffelijk klaargemaakt door zijn vrouw. En neen. Hongermaat stond niét op de lijst van de genodigden. Steegmans en Mio Buus al evenmin. Die hadden maar beter moeten weten.

Maar Hongermaat kwam het wel degelijk aan de weet!
Zoals hij alles aan de weet kwam.
Zoals letterlijk niets voor hem verborgen kon blijven.

Moeder overste tegengekomen op een begrafenis (foei, wat had hij dààr weer te zoeken?)… babbeltje gedaan… haasje kwam ter sprake en de bal ging aan het rollen! En de hele waarheid kwam aan het licht.

Fred kwam er uiteindelijk nog goedkoop vanaf, maar viel toch voor enkele weken in ongenade…

Niét voor die haas!

Wél omdat hij mij, en niet Hongermaat zélf had uitgenodigd om het beestje op te peuzelen.

En ik? Mijn naam was haas en ik wist nergens van.

Willy.
(Met medewerking van Fred die geen Fred noemt.)

Sommige mensen, zoals ik, zitten met 40 -50 veelgebruikte programma’s in hun pc.

Anderen hebben dan weer vele tientallen linken naar websites, blogs en weet ik veel. Die kun je dan wel onderbrengen in ‘favorieten’, maar erg handig is dat niet echt, en het blijft toch zoeken.

Een en ander leidt er toe dat het bureaublad van ijverige computeraars al gauw vol staat met snelkoppelingen naar al die dingen. Handig, maar lelijk. En dan heb je net zoveel moeite gedaan om een mooi en smaakvol bureaublad te creëren.

Na enkele ‘oplossingen’ voor dit probleem te hebben uitgeprobeerd, vond ik verleden week een totaal gratis programma, dat dit alles op de meest comfortabele en simpele manier oplost. Wég al die lelijke snelkoppelingen.

Het programma noemt FSL Launcher. De downloadlink is:
http://freesoftland.sytes.net/launcher.html

Je klikt daar op de groene knop ‘Download’, en kies daarna ‘openen’. Volg de instructies stap voor stap (poepsimpel) en het programma is geïnstalleerd op je pc. En dan krijg je dit op je bureaublad:

En daar kun je nu alle kanten mee uit: uitrekken tot een horizontale strook, zoals hier, of een vierkant… en verplaatsen naar gelijk welke plaats op je scherm. Maar opgelet: iconen zitten er nog niet in. Het is nog maagdelijk leeg. Er zijn een aantal groepsmenu’s, opgevat als tabs bovenaan, en standaard ingevuld. Maar door op de knop ‘Groeps Menu’ linksonder te

klikken, kun je de titels wijzigen, tabs (groepen) toevoegen, enz. In de bovenste screenshot is de tab ‘Muziek’ geopend en staan alle snelkoppelingen naar mijn muziekprogramma’s en -instrumenten. Hiernaast de groep ‘blogs’.

Hoe krijg je die snelkoppelingen er in?

Bestaande snelkoppelingen op je bureaublad sleep je gewoon in het lege veld. Daarna kun je ze wissen van je bureaublad. Wil je een snelkoppeling van groep veranderen? Sleep hem gewoon uit het veld naar de tab van de groep waarin je hem wenst, en die opent met de nieuwe snelkoppeling er in.

Snelkoppelingen naar websites en blogs: de bewuste site openen, rechtsklikken en ‘snelkoppeling maken’ kiezen. Er komt nu een nieuwe snelkoppeling op je bureaublad, en die sleep je dan weer naar bvb de groep ‘internet’ of je maakt een beter passende groep aan.

Standaard is het ding ook zodanig ingesteld dat je niets op je bureaublad ziet. Maar het komt tevoorschijn zodra je met de muispijl helemaal naar de uiterst linkse bovenhoek van je scherm gaat. Nét als een goochelaar die een konijn uit zijn hoed tovert. Makkelijker kan écht niet. Zodra je, buiten het venster, met de muis klikt, verdwijnt het venster weer.

Die instelling kun je wél wijzigen (vind ik handiger) via de knop ‘instellingen’ onderaan. Je krijgt dan het hieronder afgebeelde venster te zien. Je kunt instellen dat de Launcher altijd op je bureaublad staat (tot je klikt op ‘verbergen’).

Let er bij ‘instellingen’ ook op dat het vakje ‘opstarten met Windows’ aangevinkt staat. Anders moet je het telkens weer handmatig opstarten na het inschakelen van de pc.

Standaard openen de programma’s met een dubbelklik op het icoon, maar je kunt ook instellen dat dit met één klik gebeurt.

Tenslotte kun je via ‘instellingen’ ook je taal (Nederlands is aanwezig) instellen, en nét daaronder eventueel een andere skin (uitzicht) kiezen.

En zo ziet mijn volledig bureaublad er nu uit als FSL Launcher niet verborgen is. Aan ‘gewone’ snelkoppelingen op het bureaublad liet ik enkel ‘Verkenner’, ‘Computer’ en ‘Prullenbak’ staan om die altijd bij de hand te hebben.

Voilà. Opgeruimd staat netjes! Een prachtprogramma voor een prachtprijs (0€).

Willy.