De dood komt immer onverwacht;

Als de lijkdienst is geëindigd en iedereen is weggegaan;
Als mijn stoel aan tafel dan voor altijd leeg zal staan;
Als mijn jassen niet meer aan de kapstak hangen;
Als jij op een stille avond heel erg naar mij zult verlangen,
probeer dan toch niet droef te zijn, want waar ik dan zal
vertoeven is geen angst meer en geen pijn.

Als jij bloemen op mijn graf zult leggen, als ik niets meer
tegen jou kan zeggen, als alles zwart zal zijn;
probeer dan toch niet droef te zijn want waar ik dan
zal vertoeven is geen angst meer en geen pijn.
Eens komt een dag, niemand weet wanneer, waarop jij
bij mij zult zijn in het Land waar geen angst is en geen pijn.

Voor de wereld is hij één van de velen,
voor ons was hij de wereld.
Groot is de leegte die hij achter laat,
mooi zijn de herinneringen die blijven.
Vaders gaan... maar sterven niet

Papa dank om wat je was... we vergeten je niet !

Als de uren stil zijn

en de avond valt

 komt de vraag

waarom....

ben je van ons heengegaan ...

Je bent niet dood,
je bent anders.
Een beetje
stiller ben je
en een beetje wit.
Je doet niets terug
als ik voorzichtig
toch nog even
aan je zit.

Je haren streel
of zacht je wang.
Ik ben zó bang,
zo vreselijk bang
dat je
niet wakker wordt.
Je bent niet dood,
je bent anders.

Stef Grit

   

                   Bidprentje uit 1930 bij het overlijden van een kind in Lummen




                              

Ik heb gedroomd, o moeder,
dat gij op sterven laagt,
en voor het al te sluiten,
mij lang in d' ogen zaagt.

Gij spraakt van eerlijk blijven,
van recht door 't leven gaan;
hebt toen nog eens geglimlacht,
en alles was gedaan.

'k wou om vergeving smeken,
waarvoor, ik wist het niet,
en bij u nederknielen;
mijn knieën bogen niet.

Toen wist ik dat 'k u nimmer
nog iets vergelden kon.
Uw stem deed mij ontwaken
in 't klare licht der zon.

Daar blonken grote tranen
van heil en droefenis.
En 'k voelde diep in 't harte
wat ene moeder is.

Willem Elsschot

En zo ging hij heen
naar een ver, ver land
over het water.
Het land van later.
En staat er een steen.

Waarom zo vlug ?
Zie ik je ooit nog terug ?
Waarom toch zo snel?
Het land van nu wordt een lege hel !

Maar het duurt niet meer zo lang...

En straks ga ik heen
naar een ver, ver land over het water.
Het land van later.
En dan staat er een steen.

Pascale

Ik keek door het venster maar je was er niet.
De kamer schijnt eensklaps te groot geworden
met weggeschoven stoelen, lege borden.
Je bril ligt in je boek, vergeet hem niet.

Van ergens dringt je stem nog tot mij door.
Ik weet het al, je bent waarschijnlijk boven,
Ik zal het kraken van de treden horen,
je woorden zijn je altijd even voor.

De deur staat op een kier, je komt terug
je was alleen maar weg om iets te halen.
Het duurt wel lang, mijn ogen staan vol tranen,
een onverdacht verdriet achter je rug.

                                                                                                Anton van Wilderode

Twee Handen
Handen zo teder en zacht
Handen die troosten in de nacht
Handen die strelen
Handen die koesteren en liefde geven
Handen die tranen drogen
Handen die zeggen het is goed
rust maar zacht...
Je mag nu gaan..
. je taak hier is volbracht

Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten ...
op handen en voeten,
zeven maal, om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.

                                                  Ida Gerhardt