Dankbaar zijn we om de herinnering,
al doet het afscheid pijn,
als om een waardevol geschenk,
om wat je voor ons hebt mogen zijn.

Dankbaar zijn we om al het mooie
dat jij ons hebt geven,
zodat jij, zolang wij zijn,
in ons blijft verder leven.

De kerstkaarten
zijn verstuurd...
het boodschappenlijstje
is klaar...
Het huis is versierd
De pakjes
liggen onder de boom
Vrienden en geliefden
zijn uitgenodigd
Toch...een droef gevoel
want ...
niet iedereen is daar...
JIJ
bent er niet....

Alles blinkt
in het feest van het licht
maar dof in mijn ogen
en voelt verplicht

Maar kerst is meer
dan de glimmende buitenkant
je beleeft het met gevoel
niet met verstand

Tussen al dat moois
zit een groot gemis
hoe zal kerst zijn
                                terwijl ik jou zo mis

Geen glimmende oogjes
die stralend kijken naar mij
kerst is zó anders
zonder jou erbij

Ellen, mama van Benthe*

Wat wordt die grote wereld klein,
na ons allerlaatste beetje 'zijn'.
Wat we  zo belangrijk waanden,
verliest nu kracht en ook zijn waarde,
maar achter die gesloten ogen,
glanst een gigantisch nieuw begin!

                                                         Toe sluit de rits van 't zand
                                                  laten gaan moet ik je toch
                                                             voorgoed

                                                    maar nu het even kan
                                                              zeg me nog
                                                      wie boetseert de klei

                                                       wie kneedt vormen
                                                             uit voorbij
                                                          tot wat je bent...

                                                            geweest

                                                   aan wie moet ik je laten...

Er is een schakel
die de dood niet kan verbreken.
Liefde en herinnering
duren altijd voort...

Ik misse U waar ik henenvaar
of waar ik henenkeer,
den morgenstond, de dagen rond,
en de avonden nog meer !

Wanneer alleen ik tranen ween,
't zij droevig hetzij blij,
ik misse U, o ik misse U zo,
ik misse U neffens mij !

Tot wederzien, tot wederzien,
al waar het moge wezen,
na lang of korten tijd,
in 't ongekend nadezen !

                                                                              Guido Gezelle

De levensbaan is afgelopen,
de grens bereikt met laatste kracht.
De Hemel gaat nu voor mij open,
Ik ben voor eeuwig thuisgebracht...

Sprakeloos
blijven wij achter
nu gij alleen nog in herinnering
 tot ons spreekt.

" Vlieg naar de vrijheid "

Ben jij daar ergens hoog in de lucht
en maak  jij zoals een vogel een lange vlucht
Een vlucht naar een beter oord
waar liefde en serene rust jou omhelzen.
Waar geen verdriet is en pijn
en waar jij vrij zult zijn
Ben jij daar ergens hoog in de lucht
dan wens ik  jou een fijne vlucht.

Groot is de leegte
die je achterlaat.
Mooi zijn de herinneringen,
die blijven.

Nooit vragend,
nooit klagend,
haar pijnen in stilte steeds dragend,
haar handen hebben voor gewerkt
haar hart heeft voor ons geklopt
haar ogen hebben ons
tot het laatst gezocht...

En toch, telkens weer
zullen we je tegenkomen
zeg nooit
"het is voorbij"
Slechts je lichaam
werd ons ontnomen
niet wat je was
en ook niet wat je zei.

Nu 't rouwrumoer
rondom jou is verstomd
de stoet voorbij is,
van schuifelende voeten
nu voel ik dat er diepe stilte komt
en in die stilte
zal ik je opnieuw ontmoeten
en telkens weer
zal ik je tegenkomen.

We zeggen veel te gauw:
het is voorbij
Hij heeft alleen
je lichaam weggenomen
niet wie je was
en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken
we zullen samen
door het stille landschap gaan
nu je mijn handen
niet meer aan kunt raken
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Toon Hermans

In stilte vertrek ik
voor een lange reis,
maar ik ben niet alleen,
in mijn geest neem ik u mee,
gij allen die ik beminde.

Nooit zul je door je tuin meer lopen,
waar iedere bloem en iedere plant
getuigde van je zorgende hand.
Een andere tuin ging voor je open

Al die vertrouwde kleine dingen,
die jij zo onopvallend deed,
die zullen we missen,
tot dit leed
verstild is door herinneringen.

Je bent niet waarlijk dood
als je in ons hart blijft leven,
maar het is de leegte eromheen
die ons verdriet blijft geven...

Leven is geen zaak van jaren
van "wat je viert" of "wat je lijdt"
ergens is het nog iets anders
dan alleen een zaak van tijd.

Leven is geen zaak van jaren
leven heeft een diepere zin
je kunt het voelen "aan het einde"
en ook een beetje "bij 't begin".

Toon Hermans

Gij zijt voorbij,
maar leeft
met zoveel sporen
in ons hart
in onze herinnering
toen wij u plots
maar niet geheel verloren
want alles,
wat elk van ons ontving
van liefde en vertedering,
blijft eenieder,
onverwoestbaar toebehoren.

Anton Van Wilderode

Waarom stierf jij zo jong?

Nog niet eens een kwart van de wereld gezien,
Wie weet zie je het daar boven wel misschien.
Hier beneden weten wij dat niet,
Maar we hopen dat jij alles hier op aarde ziet.

Waar ben je nu?
Ben je de wind?
Ben je de golven?
We worden onder 1000-den vragen bedolven.

Antwoorden zullen ooit worden gegeven,
Maar dat zal dan zijn wanneer wij ook niet meer leven.
Iedereen weet het valt gewoon niet uit te leggen,
Ik ben dan ook sprakeloos en weet niet wat te zeggen.

Mam, het enige wat ik kwijt kan is,
Dat ik je ongelovelijk mis.

Na mijn dood,
strooi uit mijn as voor alle winden,
zodat, wat mijn lichaam was
de weg kan vinden
                           naar alles wat het eens beminde.

In je eigen smalle straatje
is de wereld veel te nauw
je ziet er nauwelijks de hemel
die is vandaag fantastisch blauw

Dat heb jij niet in de gaten
je hebt geen notie van 't al
want je leeft in 't eigen straatje
en dat straatje is te smal

Klim naar boven naar de daken
naar een hemelhoog gewelf
en vergeet je eigen straatje
vlieg 's even.... uit jezelf !

Toon Hermans

               
Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is,
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis.
Een vertrouwelijk gesprek,
soms een standje hier en daar.
Ja, mijn moeder wist echt alles,
was je hier nog even maar.
Uit je lijden nu verlost,
je grootste strijd gestreden.
Heel veel pijn heb je doorstaan,
die pijn behoort nu tot het verleden.
Ik heb geschopt,gekrijst,gesmeten
toen je daar lag,levenloos en stil,
met tranen in mijn ogen.

Mijn handen nog een keer door je haar.
Ik heb je een laatste kus gegeven,
zonder pijn lag je nu daar.
Missen zal ik je elke dag
je kunt nu niet meer bij ons zijn,
toch liet ik je met liefde sterven,
voor een nieuw leven zonder pijn.
Ik zie je terug in mijn gedachten,
met een lach op je gezicht.
Je bent verlost van al het kwade
en omringd nu door het licht.

Voortleven in de harten
van onze nabestaanden,
is niet echt sterven...

 Het verlies was er al voor 't einde
de rouw voordat het afscheid kwam
toen die onzekere verwarring,
bezit van je gedachten nam.
Vaak zullen we je nog tegen komen
met wat je was en wat je zei.
Je bent wel van ons weggenomen
maar een stuk van jouw,
blijft altijd heel dichtbij.

De laatste trap op, tree voor tree,
maar Jezus ging steeds met haar mee.
En toen zij Hem om hulp moest vragen,
heeft Hij haar 't laatste stuk gedragen.

Hij droeg haar in zijn heerlijkheid,
waar niemand huilt en niemand lijdt.
Daar kan zij zingen, zonder pijn:
" 'k zal dan gedurig bij U zijn".

Je bent niet waarlijk dood
als je in ons hart blijft leven,
maar het is de leegte eromheen
die ons verdriet blijft geven...

Kort was mijn tijd
maar zo fijn mijn leven,
samen met hen
die het hebben verblijd.
Hoe gaarne was ik gebleven
maar enkel God
beschikt over mijn leven.

Zij is wel weggegaan uit het leven
maar niet uit ons leven
want hoe zouden wij iemand
dood kunnen wanen
die zo levendig in ons hart aanwezig is.

Gustinus

Laat ons niet treuren
omdat het  voorbij is,
maar tevreden zijn
om wat geweest is,
en dankbaar voor het geluk
dat wij hebben gekend.

Met de palm van mijn handen
maak ik een holletje
en fluister daarin
mijn zachte gedachten,
beelden en herinneringen over jou
stop ik er in weg.
Ik laat ze tollen,
opspringen en ritselen
als herfstblaadjes in de wind.


Voorzichtig sluit ik alle kiertjes af
als omvattend
een fluweelzacht pluimpje,
en dan open ik mijn handen weer
en blaas de inhoud weg.
Heel zachtjes,
zodat alles van jou
héél lang na blijft dwarrelen !

Ik heb mijn moeder niet verloren
daarvoor gaf zij mij veel te veel.
Wat zij mij zei, dat blijf ik horen,
van wat ik ben is zij mijn deel.
Ik kom haar overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat.
Zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat !

Moeder


Je werkte hard voor je gezin
Je werd grijs
Je werd oud
De jaren gingen aan je knagen
Er kwam verzet
Je leefde soms in een andere wereld
Jouw wereld die wij niet begrepen
Je sliep vaak
Af en toe dacht je nog eens aan...
Maar je verzet bleef
Je vocht maar je was bang voor 't onbekende
Zoveel vragen stelde je erover
En dan... zachtjes trok het leven uit je weg
Je draad werd doorgeknipt
Al de vragen werden voor jou opgelost
Je verdween... lichamelijk
Maar in ons hart ben en blijf je zo nabij.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom ?
Wat heeft het voor zin ?
De merel zit zachtjes te zingen in 't groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z'n best niet te doen.
De wereld kon vol geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

 Annie M.G. Schmidt

Als ik dood ga
hoop ik dat jij erbij bent
dat ik je aankijk
dat jij mij aankijkt
dat ik je hand voel
dan zal ik rustig doodgaan
dan hoeft niemand verdrietig te zijn
dan ben ik gelukkig !

                                                      Remco Campert

De dood is niets,
ik ben maar aan de andere kant.
Ik ben mezelf,  jij bent jezelf.
Wat we voor elkaar waren,
dat zijn we nog altijd.
Noem me zoals je me
steeds genoemd hebt.
Spreek tot me zoals weleer.
Op dezelfde toon,
niet plechtig, niet triest.
Lach om wat ons samen
heeft doen lachen.
Bid, glimlach.
Denk aan mij.  Bid met mij.

Oud worden
schoon oud worden...
Het is zachtjes aan rijp worden
vooraleer je op jouw beurt
zoals het koren gemaaid wordt.
Het is leren luisteren.
Het is geven,
in plaats van ontvangen
en dan stil uit de wereld verdwijnen...