En toch, telkens weer
zullen we je tegenkomen
zeg nooit
"het is voorbij"
Slechts je lichaam
werd ons ontnomen
niet wat je was
en ook niet wat je zei.

Nu 't rouwrumoer
rondom jou is verstomd
de stoet voorbij is,
van schuifelende voeten
nu voel ik dat er diepe stilte komt
en in die stilte
zal ik je opnieuw ontmoeten
en telkens weer
zal ik je tegenkomen.

We zeggen veel te gauw:
het is voorbij
Hij heeft alleen
je lichaam weggenomen
niet wie je was
en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken
we zullen samen
door het stille landschap gaan
nu je mijn handen
niet meer aan kunt raken
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Toon Hermans

In stilte vertrek ik
voor een lange reis,
maar ik ben niet alleen,
in mijn geest neem ik u mee,
gij allen die ik beminde.

Nooit zul je door je tuin meer lopen,
waar iedere bloem en iedere plant
getuigde van je zorgende hand.
Een andere tuin ging voor je open

Al die vertrouwde kleine dingen,
die jij zo onopvallend deed,
die zullen we missen,
tot dit leed
verstild is door herinneringen.

Je bent niet waarlijk dood
als je in ons hart blijft leven,
maar het is de leegte eromheen
die ons verdriet blijft geven...

Leven is geen zaak van jaren
van "wat je viert" of "wat je lijdt"
ergens is het nog iets anders
dan alleen een zaak van tijd.

Leven is geen zaak van jaren
leven heeft een diepere zin
je kunt het voelen "aan het einde"
en ook een beetje "bij 't begin".

Toon Hermans

Gij zijt voorbij,
maar leeft
met zoveel sporen
in ons hart
in onze herinnering
toen wij u plots
maar niet geheel verloren
want alles,
wat elk van ons ontving
van liefde en vertedering,
blijft eenieder,
onverwoestbaar toebehoren.

Anton Van Wilderode

Waarom stierf jij zo jong?

Nog niet eens een kwart van de wereld gezien,
Wie weet zie je het daar boven wel misschien.
Hier beneden weten wij dat niet,
Maar we hopen dat jij alles hier op aarde ziet.

Waar ben je nu?
Ben je de wind?
Ben je de golven?
We worden onder 1000-den vragen bedolven.

Antwoorden zullen ooit worden gegeven,
Maar dat zal dan zijn wanneer wij ook niet meer leven.
Iedereen weet het valt gewoon niet uit te leggen,
Ik ben dan ook sprakeloos en weet niet wat te zeggen.

Mam, het enige wat ik kwijt kan is,
Dat ik je ongelovelijk mis.

Na mijn dood,
strooi uit mijn as voor alle winden,
zodat, wat mijn lichaam was
de weg kan vinden
                           naar alles wat het eens beminde.

In je eigen smalle straatje
is de wereld veel te nauw
je ziet er nauwelijks de hemel
die is vandaag fantastisch blauw

Dat heb jij niet in de gaten
je hebt geen notie van 't al
want je leeft in 't eigen straatje
en dat straatje is te smal

Klim naar boven naar de daken
naar een hemelhoog gewelf
en vergeet je eigen straatje
vlieg 's even.... uit jezelf !

Toon Hermans

               
Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is,
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis.
Een vertrouwelijk gesprek,
soms een standje hier en daar.
Ja, mijn moeder wist echt alles,
was je hier nog even maar.
Uit je lijden nu verlost,
je grootste strijd gestreden.
Heel veel pijn heb je doorstaan,
die pijn behoort nu tot het verleden.
Ik heb geschopt,gekrijst,gesmeten
toen je daar lag,levenloos en stil,
met tranen in mijn ogen.

Mijn handen nog een keer door je haar.
Ik heb je een laatste kus gegeven,
zonder pijn lag je nu daar.
Missen zal ik je elke dag
je kunt nu niet meer bij ons zijn,
toch liet ik je met liefde sterven,
voor een nieuw leven zonder pijn.
Ik zie je terug in mijn gedachten,
met een lach op je gezicht.
Je bent verlost van al het kwade
en omringd nu door het licht.

Voortleven in de harten
van onze nabestaanden,
is niet echt sterven...

 Het verlies was er al voor 't einde
de rouw voordat het afscheid kwam
toen die onzekere verwarring,
bezit van je gedachten nam.
Vaak zullen we je nog tegen komen
met wat je was en wat je zei.
Je bent wel van ons weggenomen
maar een stuk van jouw,
blijft altijd heel dichtbij.

De laatste trap op, tree voor tree,
maar Jezus ging steeds met haar mee.
En toen zij Hem om hulp moest vragen,
heeft Hij haar 't laatste stuk gedragen.

Hij droeg haar in zijn heerlijkheid,
waar niemand huilt en niemand lijdt.
Daar kan zij zingen, zonder pijn:
" 'k zal dan gedurig bij U zijn".

Je bent niet waarlijk dood
als je in ons hart blijft leven,
maar het is de leegte eromheen
die ons verdriet blijft geven...

Kort was mijn tijd
maar zo fijn mijn leven,
samen met hen
die het hebben verblijd.
Hoe gaarne was ik gebleven
maar enkel God
beschikt over mijn leven.