Zij was iemand...

Waar jij ging, scheen steeds de zon
in goede, maar ook in slechte tijden.
De moed die jij ons geven kon,
de warmte die jij aan ons wijdde,
de liefde die je steeds weer gaf
aan je man en je kinderen,
dat kon niets of niemand verhinderen.
Je hart voor anderen was jouw kracht,
je hebt zo weinig aan jezelf gedacht.
Je was een lieve moeder
een fantastische vrouw.
Make lief, we missen jou !

Lig niet des nachts in bed te denken
aan al de dingen die ons krenken.
De dag was vol genoeg.

Probeer je niet te overtreffen
om je er boven te verheffen.
De dag was druk genoeg.

Koester de liefde voor je nering
niet tot een vuur van zielsvertering.
De eer was groot genoeg.

Lig nu gerust en blij te dromen
van 't eeuwige van gaan en komen.
De Heer is wijs genoeg.

En denk ook zo nog morgenvroeg
De nacht komt gauw genoeg.

Johan Daisne

Een mens die onopvallend
en gewoon door 't leven ging,
zo ben jij steeds geweest.
Maar in de verborgenheid
kunnen schatten schuilen
gekend door God alleen.
Je opgeruimd karakter,
je nauwgezetheid en werklust,
je eenvoudige hartelijkheid
maakten je tot vriend
van ieder die je onmoette.
Zo blijf jij in onze herinnering.

Al zijn ze nog zo droef,
de dingen die gebeuren,
er komen nieuwe kleuren,
er komt een nieuwe dag.

Maar jij, onze liefste jij,
jij hebt ons van jouw leven
het mooiste stuk gegeven.
Want jij, onze liefste schat,
jij gaf ons zoveel dingen:
Het sterke en het broze,
de glimlach in je ogen,
het blije en je dromen,
de hoge regenbogen...

Jij hebt ons leren zingen:
Ik heb het leven lief.

Toon Hermans

Bloemen en planten sterven uit
alle velden en weiden
rusten na een rijke oogst
in de stille natuur.
En we staan maar te kijken
en begrijpen het nog niet.

Straks, als we stil
onze tranen hebben gedroogd
en dankbaar terugdenken
aan al het mooie en het goede
uit de voorbije jaren
zullen we je aanwezigheid
tussen ons voelen.

Ik kom van ver met zachte haast
gedreven uit mijn waterwieg
mijn waterhuis van regenwanden.

Terwijl de nacht mij diep en donker droeg
uit dichtgegroeide dagen
droom ik mezelf
tot sneeuwwit silhouet
en vrij van schuld en boete,
vind ik mijn weg
en bewoon opnieuw mezelf.

Ik kom naar huis op vleugelvoeten.

Nog zo jong
Vol leven en energie
Steeds bewegend op 't ritme van muziek
Altijd begaan met vriendinnen en vrienden
Toekomstplannen te over
Je levensdans zal al in je hoofd

Het noodlot besliste echter anders...

Misschien plukt God alleen
de mooiste bloemen
Toch blijf je voor altijd bij ons.

Tot later...

"Elkeen, die nog zijn moeder heeft,
is rijk ondanks hij soms in armoe leeft."
Zo'n moeder hadden wij.

'n Bekommerde, 'n echte moeder.
Wij danken haar omdat zij
dat voor ons betekende.

Wij bidden de Heer dat er niets van
dat leven verloren gaat,
dat zij mag voortleven
in onze herinneringen en in ons hart.

Samen dingen doen
zonder na te denken.
En als de ander het nodig heeft
wat extra aandacht schenken.
Samen een beetje tv kijken,
of een eindje lopen.
Als het zo uitkomt, naar de stad
samen kleren kopen.
We staan er niet zo bij stil
maar het is een heel gemis.
Als dat "samen" uit je leven
onverwachts verdwenen is !

Heel bijzonder,
heel gewoon,
gewoon
een heel bijzondere man...

Zeventig jaren duurt hoogstens ons leven,
of tachtig als we krachtig zijn.
De meesten daarvan zijn kommer en schijn
want snel gaan ze heen
en zij vlieden voorbij.

Ui het boek de spreuken

Hier zijn geen woorden voor.
De tijd lijkt stil te staan.
Waarom moet zoiets gebeuren ?

Je was nog zo jong,
vol beloften, vol toekomstplannen.

Je ging zo vol enthousiasme door 't leven.
Je hield van gezelligheid met vrienden.
Wij hielde zoveel van jou !

Daarom zullen wij je nu zo hard missen...

Nu de bomen hun bladeren hebben verloren,
is het voor ons echt winter geworden.
Ons verdriet zullen we vleugels geven,
als een vredesduif die ons verlaat.
We weten dat de leegte door het verlies van jou
nooit opgevuld wordt en het zal nooit wennen,
want jij bent onvervangbaar.