Een mens die onopvallend...

Al zijn ze nog zo droef,
de dingen die gebeuren,
er komen nieuwe kleuren,
er komt een nieuwe dag.

Maar jij, onze liefste jij,
jij hebt ons van jouw leven
het mooiste stuk gegeven.
Want jij, onze liefste schat,
jij gaf ons zoveel dingen:
Het sterke en het broze,
de glimlach in je ogen,
het blije en je dromen,
de hoge regenbogen...

Jij hebt ons leren zingen:
Ik heb het leven lief.

Toon Hermans

Bloemen en planten sterven uit
alle velden en weiden
rusten na een rijke oogst
in de stille natuur.
En we staan maar te kijken
en begrijpen het nog niet.

Straks, als we stil
onze tranen hebben gedroogd
en dankbaar terugdenken
aan al het mooie en het goede
uit de voorbije jaren
zullen we je aanwezigheid
tussen ons voelen.

Ik kom van ver met zachte haast
gedreven uit mijn waterwieg
mijn waterhuis van regenwanden.

Terwijl de nacht mij diep en donker droeg
uit dichtgegroeide dagen
droom ik mezelf
tot sneeuwwit silhouet
en vrij van schuld en boete,
vind ik mijn weg
en bewoon opnieuw mezelf.

Ik kom naar huis op vleugelvoeten.

Nog zo jong
Vol leven en energie
Steeds bewegend op 't ritme van muziek
Altijd begaan met vriendinnen en vrienden
Toekomstplannen te over
Je levensdans zal al in je hoofd

Het noodlot besliste echter anders...

Misschien plukt God alleen
de mooiste bloemen
Toch blijf je voor altijd bij ons.

Tot later...

"Elkeen, die nog zijn moeder heeft,
is rijk ondanks hij soms in armoe leeft."
Zo'n moeder hadden wij.

'n Bekommerde, 'n echte moeder.
Wij danken haar omdat zij
dat voor ons betekende.

Wij bidden de Heer dat er niets van
dat leven verloren gaat,
dat zij mag voortleven
in onze herinneringen en in ons hart.

Samen dingen doen
zonder na te denken.
En als de ander het nodig heeft
wat extra aandacht schenken.
Samen een beetje tv kijken,
of een eindje lopen.
Als het zo uitkomt, naar de stad
samen kleren kopen.
We staan er niet zo bij stil
maar het is een heel gemis.
Als dat "samen" uit je leven
onverwachts verdwenen is !

Heel bijzonder,
heel gewoon,
gewoon
een heel bijzondere man...

Zeventig jaren duurt hoogstens ons leven,
of tachtig als we krachtig zijn.
De meesten daarvan zijn kommer en schijn
want snel gaan ze heen
en zij vlieden voorbij.

Ui het boek de spreuken

Hier zijn geen woorden voor.
De tijd lijkt stil te staan.
Waarom moet zoiets gebeuren ?

Je was nog zo jong,
vol beloften, vol toekomstplannen.

Je ging zo vol enthousiasme door 't leven.
Je hield van gezelligheid met vrienden.
Wij hielde zoveel van jou !

Daarom zullen wij je nu zo hard missen...

Nu de bomen hun bladeren hebben verloren,
is het voor ons echt winter geworden.
Ons verdriet zullen we vleugels geven,
als een vredesduif die ons verlaat.
We weten dat de leegte door het verlies van jou
nooit opgevuld wordt en het zal nooit wennen,
want jij bent onvervangbaar.

Ook al ben je er niet meer
Voor ons ben je niet dood
Door al de liefde die je ons hebt gegeven
Zal je in ons hart blijven verder leven
Je bent pas dood
als niemand meer aan je denkt.

Nooit was iets teveel
je bezat zoveel liefde
en wij kregen allemaal ons deel.

Er valt nu een groot gat
op de plaats waar eens
onze dierbare moeder en oma zat.

Je blijft altijd on onze harten voort bestaan
ook al is het heel erg moeilijk
om zonder jou verder te gaan....

Afscheid nemen doet zo pijn
Afscheid nemen doet zo zeer
Om je blikken zonder worden
Om je warmte van weleer
Om je ogen
Om je handen
Om je glimlach keer op keer
Om de dagen
Om de uren
Om eergisteren nog zeer teer
Om dit alles en nog meer
is vandaag nog slechts teer zeer.

                                             Mireille Hugaert