Nooit was iets teveel...

Afscheid nemen doet zo pijn
Afscheid nemen doet zo zeer
Om je blikken zonder worden
Om je warmte van weleer
Om je ogen
Om je handen
Om je glimlach keer op keer
Om de dagen
Om de uren
Om eergisteren nog zeer teer
Om dit alles en nog meer
is vandaag nog slechts teer zeer.

                                             Mireille Hugaert

Zover wij konden, zijn we met je meegegaan,
de laatste fase moest je alleen doorstaan.
Vader, je was een rots voor ons allen.
Je te moeten missen zal ons zwaar vallen.
Diep trots zijn we zo'n vader te hebben gehad.
Je blijft altijd bij ons, diep in ons hart.

Als de lichtjes van de mensen uitgaan
en het lawaai van de wereld stilvalt
dan komen de sterren en hoor je weer de stilte.
Er zijn sterren in de nacht,
die we nooit gezien hebben !
Misschien als het nog donkerder wordt
zullen we ze zien.
Dan is er hoop, dan is er uitkomst
omdat je weer naar boven kunt kijken.

Zoals een boot heel langzaam
achter de horizon verdwijnt,
zo hebben wij de laatste jaren
stap voor stap
afscheid van je moeten nemen.

Wat blijft,
zijn onze herinneringen.

"Als ik dood ga,
hoop ik dat je erbij bent,
dat ik je aankijk,
dat jij mij aankijkt,
dat ik je hand voel,
dan zal ik rustig doodgaan,
dan hoeft niemand verdrietig te zijn,
dan ben ik gelukkig."

Remco Campert

Nacht of avond, middag, morgen
maak je om de tijd geen zorgen.
Kraaiepoten, grijze haren,
laat je drijven op de jaren.
En heb je lak aan de kalender,
als je maar zeggen kunt: ik ben d'er.

Uit: "Toon Hermans:
in Fluiten naar de overkant".

Nooit de moed opgeven
Kun je niet vliegen, loop
Kun je niet lopen, ga
Kun je niet gaan, kruip

maar blijf nooit stil staan
nooit dalen, immer opgaan.

Kun je niet lachen, glimlach
Kun je niet glimlachen, wees toch blij
Kun je niet blij zijn, wees tevreden

maar nooit de moed opgeven
en immer voorwaarts streven.

Hoe mooi is de dood
wanneer je met een klein en schalks gebaar,
een laatste groet, de deur zachtjes dicht doet.

Hoe mooi is de dood
wanneer Jij voortaan 's avonds samen
met Janneke Maan of Mijnheer de Wind
zal waken over de slaap van elk kind.

Hoe mooi is de dood
wanneer het laatste blad van een lange droom
alleen nog een woord van dank bevat.

Zeer oud bidprentje uit onze verzameling




Joannes Josephus Pollenus
Oud Notaris, overleden te Kermpt, den 25 Meert 1838
in de ouderdom van 82 jaren
en van zijn huishoudster
Maria Margaretha Palmers
overleden te Kermpt, den 10 January 1836

De tijd is snel, het leven kort
bereid toch alle dagen,
uw werk, eer ge ook geroepen wordt
om 't schielijk in nte dragen.

Verleen het licht des hemels hem,
o Heer, en wil ons geven
't geluk van het te ontmoeten waar
hij rust, in n't eeuwig leven !

Guido Gezelle

Mijn vader
Ik zie 'm nog naar de hemel turen,
de eerste prijs in zijn gedachten,
als 'ie vele, lange uren
op zijn duiven zat te wachten.

Nooit vergeet ik ze... die ogen,
als ze kwamen aangevlogen.

Toon Hermans

"Er is geen begrijpen
en aanvaarden is moeilijk.

Er zijn geen woorden
en ons voelen doet pijn.

Er is alleen het weten
dat haar naam in de palm
van Gods hand geschreven staat."

Guido Gezelle

Vertel eens van vroeger
heel stil met je ogen
we moeten niets horen
vertel maar heel zachtjes
geen woord gaat verloren

Vertel van de liefde
die je steeds met ons deelde
hoe je stil met behagen
heel teder en sterk
ons zo vaak hebt gedragen

Vertel van de dagen
die zo heerlijk verliepen
we zien in je tranen
hoe gezellig en warm
hoe zalig ze waren

Vertel lieve vader
voor je gaat slapen
het verhaal van je dromen
we luisteren gulzig
geen traan gaat verloren.

Je was als een kaars,
vol licht, warme en gezelligheid
die is nu opgebrand
docht haar uitstraling
zal blijven tot in eeuwigheid.

Mijn vader sterft : als ik zijn hand vasthoud
voel ik de botten door zijn huid heen steken
ik zoek naar woorden, maar hij han niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.
Dus schud ik kussens en verschik de deken
waar hij met krachteloze hand in klauwt ;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwig oud
en blijf als kind eeuwig in gebreke.
Wij volgen één voor één hetzelfde pad
en worden met dezelfde maat gemeten;
ik zie mezelf nu bij zijn bed gezeten.
Straks is hij weg en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.