Na mijn dood,
strooi uit mijn as voor alle winden,
zodat, wat mijn lichaam was
de weg kan vinden
                           naar alles wat het eens beminde.

In je eigen smalle straatje
is de wereld veel te nauw
je ziet er nauwelijks de hemel
die is vandaag fantastisch blauw

Dat heb jij niet in de gaten
je hebt geen notie van 't al
want je leeft in 't eigen straatje
en dat straatje is te smal

Klim naar boven naar de daken
naar een hemelhoog gewelf
en vergeet je eigen straatje
vlieg 's even.... uit jezelf !

Toon Hermans

               
Als degene om wie je veel geeft
er plotseling niet meer is,
wordt je leven een stukje leger
en voel je een groot gemis.
Een vertrouwelijk gesprek,
soms een standje hier en daar.
Ja, mijn moeder wist echt alles,
was je hier nog even maar.
Uit je lijden nu verlost,
je grootste strijd gestreden.
Heel veel pijn heb je doorstaan,
die pijn behoort nu tot het verleden.
Ik heb geschopt,gekrijst,gesmeten
toen je daar lag,levenloos en stil,
met tranen in mijn ogen.

Mijn handen nog een keer door je haar.
Ik heb je een laatste kus gegeven,
zonder pijn lag je nu daar.
Missen zal ik je elke dag
je kunt nu niet meer bij ons zijn,
toch liet ik je met liefde sterven,
voor een nieuw leven zonder pijn.
Ik zie je terug in mijn gedachten,
met een lach op je gezicht.
Je bent verlost van al het kwade
en omringd nu door het licht.

Voortleven in de harten
van onze nabestaanden,
is niet echt sterven...

 Het verlies was er al voor 't einde
de rouw voordat het afscheid kwam
toen die onzekere verwarring,
bezit van je gedachten nam.
Vaak zullen we je nog tegen komen
met wat je was en wat je zei.
Je bent wel van ons weggenomen
maar een stuk van jouw,
blijft altijd heel dichtbij.

De laatste trap op, tree voor tree,
maar Jezus ging steeds met haar mee.
En toen zij Hem om hulp moest vragen,
heeft Hij haar 't laatste stuk gedragen.

Hij droeg haar in zijn heerlijkheid,
waar niemand huilt en niemand lijdt.
Daar kan zij zingen, zonder pijn:
" 'k zal dan gedurig bij U zijn".

Je bent niet waarlijk dood
als je in ons hart blijft leven,
maar het is de leegte eromheen
die ons verdriet blijft geven...

Kort was mijn tijd
maar zo fijn mijn leven,
samen met hen
die het hebben verblijd.
Hoe gaarne was ik gebleven
maar enkel God
beschikt over mijn leven.

Zij is wel weggegaan uit het leven
maar niet uit ons leven
want hoe zouden wij iemand
dood kunnen wanen
die zo levendig in ons hart aanwezig is.

Gustinus

Laat ons niet treuren
omdat het  voorbij is,
maar tevreden zijn
om wat geweest is,
en dankbaar voor het geluk
dat wij hebben gekend.

Met de palm van mijn handen
maak ik een holletje
en fluister daarin
mijn zachte gedachten,
beelden en herinneringen over jou
stop ik er in weg.
Ik laat ze tollen,
opspringen en ritselen
als herfstblaadjes in de wind.


Voorzichtig sluit ik alle kiertjes af
als omvattend
een fluweelzacht pluimpje,
en dan open ik mijn handen weer
en blaas de inhoud weg.
Heel zachtjes,
zodat alles van jou
héél lang na blijft dwarrelen !

Ik heb mijn moeder niet verloren
daarvoor gaf zij mij veel te veel.
Wat zij mij zei, dat blijf ik horen,
van wat ik ben is zij mijn deel.
Ik kom haar overal nog tegen
in wat ik doe, in wat ik laat.
Zij was en blijft voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds verder gaat !

Moeder


Je werkte hard voor je gezin
Je werd grijs
Je werd oud
De jaren gingen aan je knagen
Er kwam verzet
Je leefde soms in een andere wereld
Jouw wereld die wij niet begrepen
Je sliep vaak
Af en toe dacht je nog eens aan...
Maar je verzet bleef
Je vocht maar je was bang voor 't onbekende
Zoveel vragen stelde je erover
En dan... zachtjes trok het leven uit je weg
Je draad werd doorgeknipt
Al de vragen werden voor jou opgelost
Je verdween... lichamelijk
Maar in ons hart ben en blijf je zo nabij.