Intens verdrietig....

"Alles wat je hebt gegeven
raakt nooit verloren
maar leeft voort in onze herinnering
en in die van velen."

Je was een juweel van een moeder
een diamant die door het leven
in al zijn facetten is geslepen.

Als onze liefde voor jou
je had kunnen redden,
dan was je er nu zeker nog geweest  !

Als de dag is gekomen
dat er afscheid van je word genomen
Weet dan dat het geen afscheid is
maar dat het "jij" is die ik nu mis...

Als een klein vogeltje zo teer,
vloog zij langzaam neer,
moegestreden maar toch niet alleen,
ging je zachtjes van ons heen.

Voor hem een verlossing
Voor anderen verdriet
Hij wilde wel vechten
Maar de kracht was er niet.

Soms voelen wij ons
zo weemoedsvol
met menig bange traan
hoe lief een mens ons was
als hij is heengegaan....

Ik kan niet blijven
liefsten,
de dood ontbood mij
tot zijn kring;
vergeef mij
dat ik achterlaat
wat ik zo zeer
heb liefgehad
mijn huis, mijn tuin,
mijn kleine straat
en zeker u
mijn lieve vrouw en kroost.

Weggaan......
weggaan maakt niet veel geluid
Niet meer dan herfstbladeren
die opstuiven in de wind.

De boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt
en geluiden dempt
haast onhoorbaar.

Je voetstappen
die zich verwijderen
alleen wie achter blijft
weet hoe afscheid klinkt

 Ik sta voor het loket
en kijk de juffrouw aan
de koffers naast me neergezet
vraag ik hoe laat ik moet gaan

Ik pak m'n beurs voor de laatste keer
koop 'n kaartje voor de trein
ik vraag nog eens: Hoe laat ook weer?
en loop vlug naar het plein

Het is er druk , ben niet alleen
de trein komt om half vijf
ik ben wel bang en denk meteen
als ik nog maar 'n plaatsje krijg

Dan komt de trein met veel kabaal
tot stilstand voor mijn neus
we gaan er in, wel allemaal
heel stil en harmonieus

We gaan op weg, we gaan op reis
onder hemels treingezang
we gaan op weg naar het paradijs
nu ben ik niet meer bang.

A. van Gemert

Als door engelen gekust
lig jij daar
met je ogen dicht
in diepe slaap
in een vredige rust.

Als door de zon gebracht
verlaten we je
met een hart vol verdriet
maar ma luister
maak je niet druk om ons
en rust zacht.

Belangrijk is niet alleen
 de weg die je gaat,
maar ook het spoor
dat je achterlaat.

Als een klein wit wolkje
gedreven door de wind
kwam je even bij ons,
even was je ons kind.

Leven en sterven,
sterven en leven,
ze horen bij elkaar
als licht en duisternis,
vanaf  het pril begin,
tot aan het eind der dagen
met vreugde om wat hier is
en wat het leven biedt
maar ook verdriet
en pijn in nood en elke val
tot op de dag dat ook de dood
zich van het leven scheidt
en God ons voor altijd
Zijn Liefdeleven geven zal.

                  Luc Verbeke