We gaan je straks wegbrengen

Als ik ooit doodga,
laat me de kans om vrij te zijn
en te gaan
over de grenzen van de dood.
Mee met de wind,
mee met de vogels,
die ik bewonderde en liefhad
tijdens mijn leven.

Als ik ooit doodga,
verstik me dan niet in je tranen,
maar schep een herinnering aan mij,
niet op mijn graf,
maar in je eigen levenssfeer,
daar waar je gelukkig bent.

Als ik ooit doodga,
gedenk de goede
en gelukkige dagen
vergeet en vergeef mijn fouten
want die hebben we toch allemaal.
Ik had U allen zo lief...

Nu ben je zeker aangekomen
in de hemel van je dromen,
in het land vol zonneschijn
waar pijn en tranen niet meer zijn,
een land dat niet is uit te leggen
want onze taal kan het niet zeggen.
Misschien als vlinders konden spreken
of 't stromend water in de beken,
misschien de zachte zomerwind
of een pasgeboren kind,
als wij hun taal eens horen konden
werden wij nu met jou verbonden.

Sedert onze eerste kinderkreten
weten we dat afscheid nemen
onvermijdelijk is: we leren spreken
met de woorden die struikelen over de dood.

Jouw leven wordt nu een kostbaar schrijn
waarin we wijze bladzijden bewaren.
Jouw nabijheid geurt als een gewijde stilte,
blijft ons bij als een veilig baken.

                                   JP Rycx

Ik stuur je een brief aan een rode ballon
Je bent nu zo ver en
ik kijk naar de sterren
en ik wou dat ik je bereiken kon
Misschien ben je nu wel heel dicht bij de zon
Zal de wind voor je waaien ?
Mag je zwieren en zwaaien
en drijven en zweven net als mijn ballon ?
Zonder geluid komt hij nu naar je toe
al zit ik vanbinnen
je naam uit te schreeuwen
Ik wil met je praten al weet ik niet hoe
Mocht je hem vinden
laat het dan even, heel even maar sneeuwen ?

Nu ben je zeker aangekomen
in de hemel van je dromen,
in het land vol zonneschijn
waar pijn en tranen niet meer zijn,
een land dat niet is uit te leggen
want onze taal kan het niet zeggen.

Misschien als vlinders konden spreken
of 't stromend water in de beken,
misschien de zachte zomerwind
of een pasgeboren kind,

als wij hun taal eens horen konden
werden wij nu met jou verbonden.

Voor duizend dingen zijn geen woorden
de horizon verdwenen in het niet.
De tijd gaat ongemerkt verloren,
ik ben gevangen in bevroren verdriet.

Verdriet is tijdloos, zonder maat.
De dagen van niets tot niets.
De klok die al zo lang stilstaat,
wil verder , maar kan het niet.

De mensen om mij heen gaan door.
De tijd heelt alle wonden!
Niemand begrijpt wat ik verloor,
toen we verslagen bij jou stonden.

          Zalig kerstfeest en een voorspoedig 2007                                                                                        

In Memoriam Patris

Hij was vader:
goedheid en liefde,
spiegelbeeld van Vader.

Medeschepper van leven:
rijk door zijn kinderen,
alles voor zijn kinderen.

Eén met moeder
in vreugde en rouw,
onverbrekelijk trouw.

Hij was eenvoud:
een mens onder mensen,
met allen verbonden.

Geen grote woorden:
een kwinkslag, een lach,
tot de laatste dag.

In geloof, mild en blij,
bescheiden en werkzaam.
Vader, laat ons zijn zoals jij.

                                    19 september 1973

                                    Uit " Terugblik " ( 1994 )   Luc Verbeke