we worden geboren...

Doof nu 't licht en sluit je ogen
en vergeet de striijd
jouw leven hier is omgevlogen
maar je liefde blijft.

Laat nu die laatste droom
maar komen
en wees niet bang
jouw nacht van vrede is gekomen
na een leven lang.

Jouw taak op aarde is voldaan
zoals je was in al je liefde
zo ben je heen gegaan.

'Bidprentje van Antonius Hulsmans'  uitgedeeld  "tijdens de plechtige begrafenis met uitvaart te Beeringen, den 5 Januari 1904 om half tien uren "

Gelijk een vogel die zich in eenen strik verwart, zoo zweeft de mensch in een droevig oogenblik...


Lieve ouders, zusters en broeders;
Vrienden en kennissen altegaar,
Vraagt den hulp des Albehoeders
Eer gij komt mij allen na.
Roemt op jonge jaren niet,
want ziet  ! het is zoo gauw gedaan,
Wat aan mij is geschied.
Jonkheid, denkt daar dikwijls aan:
Als de wereld u ontsnapt,
Als uw laatste uur gaat slaan,
Als vermaak en vreugd verdwijnt,
Als de dood komt aangegaan.
Gaat gij soms het kerkhof voorbij
Vrienden staat stil en bid voor mij.
Denkt uw plaats is hier na mij
Heden ik en morgen gij.

Niet het afscheid zelf
is ondraaglijk,
maar wel het vergeten -
dat later komt
Het vergeten
van de zachtheid van je lippen
van de trilling in je stem
Het vervagen
van je beeld
dat ooit zo helder was
Het verdwijnen
in de eenzaamheid

Als ik ooit doodga,
laat me de kans om vrij te zijn
en te gaan
over de grenzen van de dood.
Mee met de wind,
mee met de vogels,
die ik bewonderde en liefhad
tijdens mijn leven.

Als ik ooit doodga,
verstik me dan niet in je tranen,
maar schep een herinnering aan mij,
niet op mijn graf,
maar in je eigen levenssfeer,
daar waar je gelukkig bent.

Als ik ooit doodga,
gedenk de goede
en gelukkige dagen
vergeet en vergeef mijn fouten
want die hebben we toch allemaal.
Ik had U allen zo lief...

Nu ben je zeker aangekomen
in de hemel van je dromen,
in het land vol zonneschijn
waar pijn en tranen niet meer zijn,
een land dat niet is uit te leggen
want onze taal kan het niet zeggen.
Misschien als vlinders konden spreken
of 't stromend water in de beken,
misschien de zachte zomerwind
of een pasgeboren kind,
als wij hun taal eens horen konden
werden wij nu met jou verbonden.

Sedert onze eerste kinderkreten
weten we dat afscheid nemen
onvermijdelijk is: we leren spreken
met de woorden die struikelen over de dood.

Jouw leven wordt nu een kostbaar schrijn
waarin we wijze bladzijden bewaren.
Jouw nabijheid geurt als een gewijde stilte,
blijft ons bij als een veilig baken.

                                   JP Rycx

Ik stuur je een brief aan een rode ballon
Je bent nu zo ver en
ik kijk naar de sterren
en ik wou dat ik je bereiken kon
Misschien ben je nu wel heel dicht bij de zon
Zal de wind voor je waaien ?
Mag je zwieren en zwaaien
en drijven en zweven net als mijn ballon ?
Zonder geluid komt hij nu naar je toe
al zit ik vanbinnen
je naam uit te schreeuwen
Ik wil met je praten al weet ik niet hoe
Mocht je hem vinden
laat het dan even, heel even maar sneeuwen ?

Nu ben je zeker aangekomen
in de hemel van je dromen,
in het land vol zonneschijn
waar pijn en tranen niet meer zijn,
een land dat niet is uit te leggen
want onze taal kan het niet zeggen.

Misschien als vlinders konden spreken
of 't stromend water in de beken,
misschien de zachte zomerwind
of een pasgeboren kind,

als wij hun taal eens horen konden
werden wij nu met jou verbonden.