Sterven doe je niet ineens...

Elke dag een stapje
dichter naar het eind.

Elkle dag een beetje
van je kracht verkleind

Elke dag wat zwaarder
wat je torsen moet,
doch, al wetend;
eens komt alles goed...

Mijn leven hier is nu voorbij
van het verleden ben ik vrij
ben nu in mijn toekomst aan beland
als op een zonnig, tijdloos strand.

Wanneer je verdrietig bent
blik dan opnieuw in je hart
en je zal zien dat je weent
om wat je vreugde schonk.

Geen berg was te hoog
Geen karwei te zwaar
Geen wandeling te lang
Geen fietsroute te ver
Geen reis te vermoeiend.

Maar... je lijdensweg was onbegaanbaar
Berustend moeten wij verder...

Over de golven van de zee,
draagt de wind mijn lichaam mee.
Moe maar blij,
want het is eindelijk voorbij

We hadden nog zoveel plannen.
We wilden nog zoveel doen.
Maar zonder jou
zal mijn leven
nooit meer zijn als toen.

Voor elk moment,
waarop je ons hebt blij gemaakt.

Voor elk verdriet,
waarvan je ons hebt vrijgemaakt.

Voor elk moment,
dat jij bij ons vertrouwen zocht.

Voor elke schakel,
dat ons nauwer binden mocht.

Voor al je goedheid,
die wij ondervinden mochten,
zeggen wij dank.

Wij laten elkander niet los !

Als ik weet
dat er een Almachtige God is
die mij liefheeft
en zich over mij ontfermd,
hoe zou ik dan
bekommerd kunnen zijn
of ongerust ?

Toon Hermans

De zon gaat ten onder ,
nu eindt dan de dag van het leven.
De haren vergrijzen
de rimpels verschijnen
het hart wordt stiller en wijzer
't verleden en 't heden verdwijnen
de ogen zij worden moe
en eindelijk vallen ze toe.

                                E. Mattelaer

Hoe mooier en rijker de herinnering is
des te moeilijker de scheiding.
Maar de dankbaarheid verandert
de pijn der herinnering in stille vreugde.

              D Bonhof

Wanneer voor een ander het leven ophoudt,
blijft voor jou veel verdriet,,
daar gaat het leven voor verder,
ook al wil je het niet.

Tijd heelt alle wonden
en vergeten kost tijd,
het houdt je maar bezig,
je raakt het maar niet kwijt.

Zou het verdriet nog slijten,
en de gedachten verdwijnen?
Nee, waarschijnlijk niet,
daar zul je mee moeten leren leven.

Dat zijn voor jou de feiten.
Je mag er aan blijven denken.
Soms met een scheutje pijn,
maar je moet toch verder leven,
wanneer de ander er niet meer zal zijn.

Achter je ligt een leven van werken en plicht,
en juist dat bepaalde in alles jouw gezicht.
Flink was jij je hele leven,
moedig ben je tot het einde gebleven.
Flink wil je nu dat wij zijn,
maar afscheid nemen doet ons zo'n pijn !

Wilskracht,
twee woorden: wil en kracht...
Aan het einde restte nog slechts de wil,
weg was de kracht.

Rust nu maar uit,
jouw leven is volbracht.

Weggaan maakt niet veel geluid,
niet meer dan herfstbladeren
 die opstuiven in de wind.
De boom blijft verweesd achter
nu zijn stem op het tuinpad ligt.
 Geluiden dempen haast onhoorbaar
je voetstappen die zich verwijderen.
 
Alleen wie achterblijft weet
hoe afscheid klinkt  !

Afscheid is niet eerlijk,
bij jou zijn was heerlijk.

Afscheid doet zo'n pijn,
nooit meer samen bij jou zijn.

Afscheid is heel naar,
niet meer samen voelt zo raar.

Afscheid, heel veel leed,
maar weet, dat ik je nooit vergeet.

Vaarwel, heb het fijn bij de Heer,
eens zien wij je weer...

Je kwam, je ging, een korte weg,
een vluchtig spoor in het aardse land.
Van waar ?  Waarheen ?
Wij weten slechts:
vanuit Gods hand in Gods hand.

Als achterom kijken pijn doet
en vooruit kijken bang maakt
kijk dan naast je,
ik ben bij je.

Je wordt alleen geboren
en alleen ga je heen.
Zodra je dit begrijpen gaat
sta je wel alleen,
dan heb je al wat meegemaakt
en sta je aan de kant.
Zodra je dat begrijpen gaat
 is je kaars haast opgebrand.