Je was een ster in vele dingen...

Zwaar werden de dagen en lang duurde de nacht.
Hoe moeilijk is het vechten bij 't ontbreken van de kracht.
Maar ondanks je verlies van de strijd om het leven,
ben je langzaam en moe gestreden uit ons midden weggegleden...
Na een dappere maar ongelijke strijd,
ben je nu uit je lijden bevrijd.

Het was nog lente
alles stond in bloei
de zon scheen
er floot een vogel
en toe werd het stil...
een stukje leven op aarde
was voltooid.

In eenvoud was zijn leven groot,
een tuil van werk en zorg en beden
droeg hij vandaag ten hemel mede.
Hij rust nu in zijn schone dood.

Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken,
het doet nog zoveel pijn,
te moeten leven met de gedachte,
dat je nooit meer bij ons zult zijn.

Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen,
afscheid nemen ging niet meer,
te weten dat we jou voorgoed moeten missen,
dat doet zo verschrikkelijk veel zeer.

We hadden je nog zoveel te zeggen,
nog zoveel dingen uit te leggen,
maar we weten, eens komt er een keer,
dan zien wij elkander weer !

Geen foto, geen afdruk
geen tekening is zo mooi
als het beeld dat je ons
voor altijd nalaat....

Verliezen...

Een mens kan zich vergissen in de tijd
maar niet in de seconde die hem  scheidt
van alles wat hij lief heeft; 'leven,vrouw'
de dingen die hij niet verliezen wou

Terwijl je weg bent
en ons enkel leegte laat
vermoeden wij onverwoord
dat je nog steeds bestaat,
dat wij je nog horen
en met je kunnen spreken,
want alle liefde die er was,
                                                   kan zelfs de dood niet breken.

Eerst werd je ziek,
toen was het sterven nog ver.
Steeds kwam het dichterbij,
nu telt de hemel weer een ster,
een hele mooie... dat ben jij.

Ze zag de vlucht van de wolken
volgde elke schaduw
wanneer het donker haar naderde
begreep ze de tijd
en net als vader ging ze wonen
achter de witte heuvels van geluk.

Edith Oeyen

God keek rond in Zijn tuin
en zag een lege plaats.
Toen keek Hij neer op onze aarde
en zag jou moe gelaat.
Hij deed Zijn armen om je heen
en nam je mee om uit te rusten.
Gods tuin moet wel prachtig zijn ,
Hij neemt alleen de besten.

Al hou je nog zoveel van het leven,
je hebt het niet in eigen hand.
Ongevraagd moet je het verlaten
en wij staan machteloos aan de kant.

Beetje bij beetje moesten we je verlaten
We konden uiteindelijk niet meer met je praten
Die blik, die stilte, dat deed vaak zeer
De moeder van weleer was je niet meer.

Stil ben je van ons heengegaan
Je hebt altijd voor ons klaargestaan
Geborgenheid, liefde heb je ons gegeven
Zo was je hele leven.

Ga nooit heen zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
Kan het morgen niet meer doen.

Ga nooit weg zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn !

                                    Toon Hermans