Ook al ben je ver...

Een ziekte met een naam
maar zonder een gezicht.
Van buiten niet te zien
wat het in mij heeft aangericht.

De wanhoop, het verdriet,
vermoeidheid en de pijn.
Ze worden niet begrepen in een wereld 
                                    waar alles toch te zien moet zijn.

Huilen is niet erg zelfs niet een beetje.
Het maakt niet uit of je nou huilt of lacht
 want huilen hoort erbij voor alle mensen
en daar is de zakdoek voor bedacht.

Huilen is niet erg zelfs niet een beetje.
Huil maar als je pijn hebt of verdriet.
Ook grote mensen moeten wel eens huilen.
Mensen die nooit huilen zijn er niet.

Je moet plannen maken
alsof het leven eeuwig is,
en leven alsof je morgen
kan sterven...

Op zekere dag
zal voor ieder van ons
voor de laatste keer de zon opgaan.
Het beste is elke dag te leven
alsof het de laatste was,
of, nog beter,
alsof het altijd de eerste was.

Dom Helder Camara

Als ik weet
dat er een Almachtige God is
die mij lief heeft
en zich over mij ontfermd,
hoe zou ik dan
bekommerd kunnen zijn
of ongerust ?

Toon Hermans

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je.

Het is je dikwijls zelf ontgaan
je zegt: ik ben wat moe
maar op een keer dan ben je
aan je laatste beetje toe.

                                            T. Hermans

 


     Niemand weet
      waarom geluk 
          soms wegwaait...

Wat zijn woorden,
wanneer er geen woorden zijn.
Wat is een gedachte,
als je niet weet wat je denken moet.
Wat is de waarde van een leven,
wanneer je de waarde niet kent.
Wat is een antwoord,
wanneer het er niet is.


Ik heb geen woorden
en mijn gedachten vragen zich af,
waarom ... waarom ??? 
maar het antwoord vind ik niet.

Nu voel ik dat er een diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten
en telkens weer zal ik je tegenkomen.
We zeggen veel te gauw : het is weer voorbij
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen
niet wie je was en ook niet wat je zei.

Een zucht is onzuchtbaar
net als de wind.
De nacht is onzichtbaar
als de dag begint.
Onzichtbaar zijn de dingen
die ik kwijt ben
en die ik nooit meer vind.

Maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint.

 De gekleurde vallende bladeren,
bedekten haar ziel en haar hart.
De kale bomen keken haar donker aan,
de regen zong een mistroostig lied,
de tijd was gekomen om te gaan.


De wind blies de wolken opzij
en de donkere hemel brak open.
Een engel met hemels blauwe ogen,
reikte haar zijn gouden hand.
En na een zoektocht van jaren,
was haar geest nu eindelijk vrij.

Alice Lanting

Als ik eenmaal zal sterven,
weet ik de waarheid écht.
Hiér was 't steeds grote twijfel.
Een eindeloos gevecht.
Het werd nooit: "zeker weten".
Alles bleef voor mij vaag.
Maar nu... heb ik het antwoord.
Het antwoord op mijn vraag....

Met onzichtbare draden
waren wij met elkaar verbonden,
ons daarvan losmaken
was iets dat wij niet konden
in je ogen zag ik angst,
 pijn en verdriet,
maar weggaan, 
                             dat wilde je niet.

Jouw leven was fantastisch,
en....die onzichtbare draden
zijn niet breekbaar maar elastisch,
Je blijft voor altijd bij ons,
zij het op een andere manier,
en via deze draden
geef je ons toch nog
een leven met plezier.

Terwijl jij dood bent
gaat het leven door…
men zegt wel dat 'het went' -
ik vind het niet het goede woord ervoor…
Want, ach, je hele leven
en je naam zijn nooit uit te wissen -
ik zal je altijd, elke dag
verwachten en toch missen…
Daarom vraag ik onhoorbaar zacht
of jij me toch wil geven
een teken, bijna niet te zien,
dat je nog bent nà dit leven.

(Jan Coghe)