Valentijn

Allerheiligen

Gebruik als basis een daklei.
Plak een prikker op éénderde deel van de lei en prik
daarop een derde deel (natte ) oasis op. 
Deze basis van de oasis bekleden we met klimopbladeren-
en bloemen.

Vooraan bevestigen we een blad van de varen dat we
over de lengte van de lei laten rusten.
Bovenop de varen brengen we een groene anthurium bloem.
Links naast de bloem steken we een trosje asclepia en rechts
een tros sneeuwbessen.

Langs de bovenkant van de oasis steken we schuin naar
voor hellend een aar van de grote lisdodde.
Langs de lisdodde steken we een witte calla, dewelke
we erop laten rusten. 

Achter de cala brengen we in trapcorm drie witte rozen aan,
waarvan we de stengels bedekken met nog een groene anthurium bloem.

_______________________________________________

Anthurium is een groot plantengeslacht uit tropisch Amerika
dat bestaat uit 600 soorten.
Het geslacht behoort tot de aronskelkfamilie (Araceae).
Deze planten zijn epifyten met weinig wortels.
De stengels zijn 15-30 cm lang. De bladeren hebben meestal bladstelen,
maar er zijn ook typen die eenbladrozet maken met slechts een
rudimentaire bladsteel.

De bloemen zijn klein (ongeveer 3 mm) en groeien op een vlezige
bloeikorf (spadix) met (karakteristiek voor de familie) een
schutblad (spatha) eromheen die verschillende kleuren kan hebben.
De meeste soorten hebben een weinig opvallend schutblad dat groen
tot zwart van kleur is.
Met name Anthurium andreanum en Anthurium scherzerianum kunnen
fel gekleurde schutbladen hebben: donkergroen tot wit, roze, oranje
tot helrood en paars.
Deze kleur kan veranderen naargelang het bloemstadium (van knopstadium
tot bloeistadium).
De vruchten zijn besssen die uitgroeien op een vruchtentak (infructescence).

Met name de lakanthurium (Anthurium andreanum) en de flamingoplant
(Anthurium scherzerianum) worden in de handel aangeboden als
potplant of als snijbloem.
Sommige soorten worden ook verkocht als bladplant, bijvoorbeeld Anthurim clarinervium.

__________________________________________________

Grote lisdodde

De grote lisdodde (Typha latifolia) is een plant uit de
lisdoddefamilie (Typhaceae).
Het is een tot ruim 2 m hoge plant van voedselrijke oevers
met lange grote bladeren, en een karakteristieke bruine 'sigaar'
aan het uiteinde van zijn stengels.
De plant bloeit in juni en juli met de mannelijke aar meestal
direct boven de vrouwelijke lichtbruine aar, waaraan de bloemen zitten.
Bij rijpheid zijn de vrouwelijke aren zwartachtig bruin; de sigaren.
Bij de kleien lisdodde (Typha angustifolia) zijn de rijpe sigaren
geelachtig tot groenachtig van kleur.

De grote lisdodde is een zeer algemene plant en komt voor aan
waterkanten in zeer voedselrijke omstandigheden en in zure,
voedselrijk wordende vennen en plassen.
De plant komt niet voor aan grote open wateren.
De plant kan zich onder gunstige omstandigheden vrij snel door
middel van wortelstokken verspreiden.

De lisdodde staat bekend als een beschermde plantensoort, maar
staat niet op de lijst van wettelijk beschermde planten.

Eetbare delen van de grote lisdodde:

De witte binnenkant van de jonge scheuten is eetbaar, zelfs rauw.

Het stuifmeel van de lisdodde bloem is bruikbaar als meel (bloem)
voor het bakken van een koek.
Per bloem levert dat ongeveer een eetlepel meel op.

In het voorjaar kunnen de jonge knoppen gegeten worden als
een soort asperges.

De wortelstokken zijn zeer zetmeelrijk en een bron van voedsel.
De wortels kunnen geschild worden.
Vervolgens kan men de vezels koken, bakken, drogen, vermalen
tot meel of men kan er siroop van maken door ze langzaam
droog te koken.
Men kan de wortels na het schillen onder water scheuren en
breken om het zetmeel eruit te halen.
De wortels kan men eenvoudig bakken in een open vuur,
waarbij de wortelbast als een soort bescherming dient tegen het vuur.
Na tien tot twintig minuten kan men de wortels openscheuren en de
 zetmeelrijke vezels eruit halen; deze vezels zijn direct eetbaar.
Per persoon heeft men vijftien tot twintig wortels nodig.

De zaden van de vrucht zijn eetbaar.
Het bruine pluis van de vrucht van de grote lisdodde kan men
door te branden verwijderen.
Daarna kan men de zaden drogen of roosteren.

De grote lisdodde groeit op allerlei plaatsen.
Het is onverstandig om planten uit vervuild water te eten omdat
de plant vervuilingen uit het water wegzuivert en deze opslaat.
Vermijd het eten van deze plant in het geval dat de smaak bitter,
zuur of pittig is.

Halfoogst
Bloemstuk met veldbloemen.

Gebruik een vierkant schoteltje.

Kleef in het midden een oasisprikker en breng dan
de met water doorweekte oasis aan, waar u vervolgens
langs de vier zijden, stukken slangengras van
15 centimeter hoog aanbrengt.
Het geheel samenbinden met een boerenkoord.

Deze holle stengel is zeer fijn geribd.
Het aantal ribben groot.

Op de verbindingen van de stengeldelen zien we een grijsachtige schede.

De bovenzijde en onderzijde hiervan is afgeboord met een bruine rand.

De bovenzijde is getand.

De stengeldelen zijn groen van kleur en ongeveer 75 centimeter lang.

Boerenwormkruid

De boord van de oasis vullen we met boerenwormkruid.

Boven het boerenwormkruid brengen we langs de rechtse zijde

wilde kaardebol aan en aan de rechterzijde wederik.

 

Wederik

Het midden vullen we op met korenbloemen.

Langs de achterzijde brengen we graanharen aan en een

maispluim let mannelijke bloemen.

Het heheel rond het graan en de maispluim vullen we op met

Jakobskruiskruid.

 

 

Veldbloemen

 

Akkerdistel

Akkerwinde

Alpenvergeet-mij-nietje

Avondkoekoeksbloem

Basterdklaver

Bereklauw

Bergbasterdwederik

Blaartrekkende boterbloem

Boerenwormkruid

Bosandoorn

Bosanemoon

Brandkruid

Canadese guldenroede

Dagkoekoeksbloem

Dotterbloem

Duivekervel

Duizendblad

Duizendguldenkruid

Echte kamille

Echte kervel

Engelwortel

Fluitekruid

Gele dovenetel

Gele morgenster

Geoord helmkruid

Gewone brunel

Gewone kattestaart

Gewone reigersbek

Gewone salomonszegel

Gewone sleutelbloem

Gewone veldbies

Gewoon havikskruid

Gewoon knoopkruid

Gewoon kruiskruid

Groot kaasjeskruid

Grote weegbree

Haagwinde

Harig wilgeroosje

Hazepootje

Heermoes

Hondsdraf

Jakobskruiskruid

Judaspenning

Kaardebol

Kale jonker

Kantig hertshooi

Kattedoorn

Klaproos

Klein hoefblad

Klein kaasjeskruid

Kleine klaproos

Kleine klaver

Kleine ooievaarsbek

Knolboterbloem

Knopig helmkruid

Koekoeksbloem

Korenbloem

Kruipend zenegroen

Kruipende boterbloem

Leverbloempje

Leverkruid

Liggende klaver

Longkruid

Maanzaad

Madeliefje

Margriet

Moerasandoorn

Moerasspirea

Muizeoor

Muskuskaasjeskruid

Muurhavikskruid

Nachtkoekoeksbloem

Paardebloem

Paarse dovenetel

Paarse morgenster

Peen

Penningkruid

Pinksterbloem

Prikneus

Reukeloze kamille

Robertskruid

Rode klaver

Rolklaver (gewone)

Ruige klaproos

Schermhavikskruid

Scherpe boterbloem

Schijfkamille

Sint-Janskruid

Slanke sleutelbloem

Slipbladige ooiervaarsbek

Smalle weegbree

Smeerwortel

Speenkruid

Speerdistel

Stinkende gouwe

Tormentil

Valeriaan

Valse kamille

Veelbloemige veldbies

Veldlathyrus

Vijfvingerkruid

Vingerhoedskruid

Viooltje

Vlasbekje

Vogelmelk

Vogelwikke

Wederik

Wilde bertram

Wilde cichorei

Wilgenroosje

Witte dovenetel

Witte klaver

Zachte ooievaarsbek

Zeepkruid

Zennegroen

Zevenblad

Zilverschoon

         














 Vlaamse Feestdag       

  
We gebruiken een zinken bloempot met brede rand,
hoge hoedvorm, en vullen deze op met steekschuim 
doordrenkt met water.
We bouwen het bloemstuk op vanuit het midden met
een vooraf gedroogd calla-blad , gekleurt met
een spijtbus zwarte verf.




Omheen de stengel vullen we de bodem
op met Ligustrum Aureum.

Ligustrum ovalifolium 'Aureum'
1,5 à 2m, geelgerand blad en compact van groei.

Bij het aanplanten van een haag mag je rekenen
op 5 a 6 planten met lopende meter.
De haagplanten groeien snel waardoor je een
mooie haag hebt die ook in de winter het blad
goed behoudt.
Het nadeel van de snelle groei is dat een ligusterhaag
ook minstens drie keer per jaar moet gesnoeid worden.
Ze groeien in elke bodem en verdragen industrielucht.
Ligusterhagen zijn goede verblijfplaatsen voor de vogels,
De witte bloemen verspreiden een overweldigende geur.
Na de bloei verschijnen er zwarte besjes die fel in
trek zijn bij vogels. (voor de mens zijn deze bessen giftig). 

Snoeien van de ligusterhaag:

Voor een nette, strakke haag dien je liguster minstens
drie keer per jaar te snoeien.
Bij het snoeien is het overigens het beste om de
onderkant wat breder te houden dan de bovenkant,
dan blijven de planten mooi vol.
De beste periode om een ligusterhaag te scheren is
vanaf mei tot en met september.
De eerste snoeibeurt kan het best voor de langste
dag van het jaar gebeuren.
Daarna nog enkele keren in de zomer om de haag
netjes in vorm te houden. 
Na eind september wordt het snoeien van liguster
afgeraden zodat de plant zich nog voldoende kan
herstellen tegen de komende vorstperiode.

Vervolgens steken we bij wijze van krans vijf gele
 freesia's dukaat rondom het het calla-blad, om
vooraan de krans te sluiten met een prachtige
tros Sorbus. 

Lijsterbes (Sorbus) is een geslacht van boom en
heerster uit de rozenfamilie (Rosaceae).
Van nature komt het voor op het noordelijk alfrond,
vooral in Europa en Azië.
De lijsterbes is een struik of boom met open kroon.
Hij bloeit in mei in brede, witte bloementuilen die
sterk en eigenaardig geuren.
Hij draagt ronde, oranjerode vruchten.
De bladeren (5-7 bij 1-1,5 cm groot) zijn ovaal tot l
angwerpig en staan in 6-8 jukken. 
Het hout van de lijsterbes is tamelijk hard, buigzaam
en elastisch, maar gaat vrij snel kapot.
Het is bruikbaar voor draai- en snijwerk, vaten, vezelplaten.
Schors en loof bevatten een hoog gehalte aan looistof. 
De boom wordt lijsterbes genoemd omdat de vogels, en
de lijsters vooral dol op de bessen zijn. 
De plant zorgt namelijk voor een goede voedselvoorziening
voor vogels vanwege de lange periode met bessen.
Verder trekken de bloemen die in de zomer bloeien veel
insecten en vooral veel wespen aan die als een ware lust
worden gezien door veel vinken.
Bovendien is de lijsterbes ook een zeer geschikte plek voor
vogels om te broeden vanwege de dichte boomstructuur.

Tot slot maken we het bloemstuk af met drie totaal gele
gerbera's die we in trapvorm schikken voor het calla-blad.

   









Een ijsje voor Vaderdag



We gebruiken een grote ijscoupe waar we in de bodem
een oasisprikker vastlijmen waarop we het steekschuim
vastpinnen.
De ruimte tussen de boord van de coupe en de oasis
vullen we op met mos.
Vervolgens maken we drie corsage's
( zie bloemschikken 30 juni 2007 )
met telkens drie rode anjers. ( symbolisch voor aardbeienijs )
Deze verdelen we over de coupe.
De ruimte rondom de corsage's vullen we op met wit gipskruid.
( symbolisch voor slagroom )
Als sluitstuk brengen we een tweetal assegaaistokken aan.
( symbolisch voor koekje )



Cannomois virgata - Restionaceae - 'Reed Bell',
'Rekoala', 'Bergbamboes',' Besemriet ',' Assegaai. "

Deze mooie en onderscheidend groep vormen Restio
dat is net zoveel als een Bamboe als Reed.
Dikke culms uit de basis, een goede structuur tot een
hoogte van maar liefst 12 '. 
Deze vallen onder een regenboog van kleuren,
als een lappendeken , en zijn bijzonder gegeerd door
bloemschikkers .
Ze worden geteeld voor dit doel in het zuidelijk halfrond.
De fijn verdeelde steel en stevige stengels hebben
geleid dat de mensheid eeuwenlang deze stengels
hebben gebruikt als een uitstekende bezem,
Vandaar de gemeenschappelijke naam 'Besemriet'
(Brem-riet).

Als tuin-specimen, houdt deze plant  van een goede
bodem en regelmatig drenken, maar zal in periodes
van droogte ook goed standhouden.
Men plaatst de structuur hetzij afzonderlijk of in groepen. 
Het is opmerkelijk vrij van parasieten en andere ziekten. 
Opgelet :
Dient te worden bewaard boven de 20 º F in de winter.

____________________________________

Alle andere publicaties zie beneden in het archief  !!!
____________________________________

Valentijn
Met rode anjers en klimop


U neemt een ovale of rechthoekige schotel of bakje.

Een blok steekschuim ( verzadigd met water )over de lengte
middendoor slijden en één van de delen in twee snijden.
U kan nu met 3/4 deel van steekschuim de bodem van de
schotel bedekken.

Maak vervolgens een gleuf over de volledige lengte van
het steekschuim, aan beide zijden in de lengte.
Prik in de beide gleuven een polygonumstok die u
gelijk maakt met de schotel.

Vul de zijkanten van de schotel op met mos, zodat het
steekschuim niet meer zichtbaar is.

Prik vervolgens ( met spelden ) in het midden van het steekschuim
klimopbladeren . ( schubbenpatroon )
Laat ongeer langs bijde uiteinden 10 cm steekschuim vrij.

Schik langs beide uiteinden maximum zeven rode anjers
tesamen met conifeertakjes en klimopbloemen. ( trosjes )

Breng als afwerking in het middenstuk van uw bloemstuk
bovenop de klimopbladeren , diverse versieringen aan
voor Valentijn. ( Hartjes, rode lantaarntjes,  enz. )

Klimop (Hedera helix) is een groenblijvende, houtige klimplant
uit de klimopfamilie (Araliaceae).
De plant groeit op vochtige, voedselrijke grond langs muren en
tegen bomen waaraan de plant zich met korte luchtwortels vastklampt.

Het is een in de gematigde streken groeiende liaan.
De plant kan meters hoog worden.
De klimop lijkt veel op de Atlantische klimop (Hedera hibernica).
Hiernaast kan de klimop kruipende stengels vormen, op zoek
naar nieuw houvast.
Het heeft leerachtige, verspreid staande, bladeren en bloeit in
de herfst van september tot december.

De plant verspreidt een eigenaardige, wat harsachtige, geur.
De bladeren aan de niet bloeiende takken zijn handvormig
gelobd tot gespleten met een hartvormige voet; aan de bloeiende
takken zijn ze eirond en niet gedeeld.
Oudere klimmende planten die voldoende licht ontvangen
kunnen boogvormig afstaande bloeiende zijtakken vormen.
Worden deze zijtakken gestekt dan ontstaat er een klimopplant
die geen klimstengels meer kan vormen.
Deze vorm wordt in siertuinen gebruikt voor de zogenaamde
bolvormige klimop.
De bloemen staan in bolvormige schermen die trosvormig
gerangschikt zijn.
De bloemen zijn klein, tweeslachtig, regelmatig, vijftandig en geelgroen.

Bloeiende klimop is voor vele insecten in de herfst een rijke bron van
nectar en stuifmeel, omdat er dan weinig andere planten bloeien.
De dofzwarte bessen zijn in de lente rijp.

Anjer (Dianthus) is een geslacht van bloemplanten uit de anjerfamilie
Anjers zijn overblijvende of zelden eenjarige, kruidachtige planten met
smalle bladeren.
De bloemkelk is buisvormig, vijftallig en aan de oorsprong omgeven
door twee, vier of zes brede dekbladeren.
De bloemblaadjes zijn meestal gekerfd of gespleten.
De bloem heeft tien meeldraden en twee stampers.

Anjers komen van nature voor in Europa en Azië.
Enkele soorten komen van nature voor in Zuidelijk Afrika.
De grootste producent van sierplanten is tegenwoordig echter Comombia.

In het verleden werd de anjer in de geneeskunde gebruikt bij
maagklachten en koorts.
Tegenwoordig wordt de anjer voornamelijk als sierbloem gebruikt.

 

Zeven anjers, zeven rozen
Een bruidsboeket voor jou
Zeven anjers, zeven rozen
Heb ik heel speciaal gekozen
Ik die zoveel van je hou

Veertien bloemen, veertien maanden
De mooiste uit ons bestaan
Veertien bloemen als die maanden
Die wij zonder einde waanden
Maar toch ben jij weggegaan

Je zal nu trouwen met een andere man
Toch weet ik dat je niet vergeten kan
Hoe we hielden van elkaar
't Sprookje werd helaas nooit waar
't Duurde iets meer dan een jaar

Zeven anjers, zeven rozen
Een bruidsboeket voor jou
Zeven anjers, zeven rozen
Heb ik heel speciaal gekozen
Ik die zoveel van je hou

Veertien bloemen, veertien maanden
De mooiste uit ons bestaan
Veertien bloemen als die maanden
Die wij zonder einde waanden
Maar toch ben je weggegaan

Je straalt van vreugde en je lacht
Misschien heeft hij je nu 't geluk gebracht
Maar denk je nog aan mij
De herinnering blijft je bij
Maar die tijd is toch voorbij

Zeven anjers, zeven rozen
Een bruidsboeket voor jou
Zeven anjers, zeven rozen
Heb ik heel speciaal gekozen
Ik die zoveel van je hou

Eindejaarsfeesten


We gebruiken als basis een ronde schotel,
waar we een oasisprikken in het midden aanbrengen.
Vervolgens bevestigen we hierop de oasisbol.

Boven op de oasis prikken we een glazen kerstbal.
Het geheel van de oasis steken we vol met een rij
taxus, een rij conifeer, een rij taxus enz. totdat de oasis
volledig bedekt is.

De naam Coniferen betekent "kegeldragers".
Ze heten zo omdat de zaaddragende structuren in een kegelvrucht
(of strobilus) georganiseerd zijn.
Er zijn nooit echte vruchten, al kunnen er wel structuren zijn die
fruitachtig overkomen (bijvoorbeeld bij de jeneverbes en bij Taxus.
De bestuiving vindt altijd door de wind plaats.
De coniferen (wetenschappelijke naam Coniferae, vormen een groep
 in het plantenrijk van ruim zeshonderd soorten.
Ze horen tot de naaktzadigen (Gymnospermae) en zijn daarvan de meest
soortenrijke groep, maar de beide groepen zijn niet onderling
verwisselbaar.
Er zijn ook andere naaktzadigen, die dus géén coniferen zijn,
ook al dragen ze de zaden in kegels.
De meeste coniferen zijn altijdgroen, maar er zijn ook enkele soorten
die 's winters de naalden verliezen, zoals de lariks en de moerascipres.

Tussen de tweede en derde rij brengen we skimmia  en
klimoprozen aan.
Vervolgens brengen we vier tot zes rode rozen aan.
De ruimte tussen de kerstbal en de rozen vullen we op
met drie tot vijf dennenappels ( waar we vooraf een
tandenstoker aan hebben gelijmd )
De ruimte tussen de dennenappels vullen we op met sierkersen.

Een kegelvrucht is een met schubben afgezette houtige kegel
van een naaldboom.
Uiteraard heeft een naaldboom nooit bessen.
Er kunnen echter wel schijnbessen voorkomen .
De schijnbes is een kegel en bevat zaad, dat door de schubben
wordt beschermd.
De pijnboompit is zo'n (gepeld) zaadje afkomstig van de pijnboom.
Ook beter bekend als pijnappel. Bij de pijnboom blijft de rijpe kegel
intact, maar bij de echte den (Abies) valt deze uit elkaar en blijft
de spil op de tak staan.
De dennenappel staat op een tak, en ligt onder een dennenboom
in losse schubben.
De kegel bestaat uit spiralen, die te tellen zijn door ze te markeren.

Het bloemstuk bespuiten we vervolgens licht met sneeuwpoeder.

Allerheiligen

Als basis gebruiken we een Oasis Florette medi.
Langs de bodem brengen we mooie gekleurde rand bladeren
aan van de wilde wingerd.
Vervolgens brengen we een tweede rand aan van laurierkers-
bladeren.

De laurierkers (Prunus laurocerasus) is een plant uit
de rozenfamilie (Rosaceae) die van nature voorkomt in
 Zuidoost-Europa en Klein-Azië.
Als boom kan de laurierkers een hoogte van 14 m bereiken,
maar hij komt ook als struik voor, bijvoorbeeld in bossen.
De gebruikelijke hoogte bedraagt 6-8 m.
De plant heeft gewoonlijk een brede en gespreide kroon.
De schors is bruinachtig grijs met duidelijke lenticellen (luchtporiën).
De langwerpige tot lancetvormige bladeren zijn lichtgroen^[en
krijgen met het ouder worden een wat donkerder tint.
In de winter blijven ze groen.
De afmeting varieert van 8 x 2,5 tot 13 x 7cm.

De laurierkers heeft roomkleurige bloemen die opvallend ruiken.
De bloemen staan in rechtopstaandetrossen van 8-13 cm lang en
hebben kroonbladen van 4-7 mm lang^.
De bloemen bloeien echter enkel bij vrijstaande struiken die veel
licht krijgen.
De struik is al sinds de 16e eeuw in cultuur..
Voor in tuinen en parken is in deze eeuwen een groot aantal
cukltivars ontwikkeld.de cultivars zijn.

Vervolgens brengen we een tweede rand aan van zilverkruiskruid.

 

Zilverkruiskruid is een min of meer mediterrane soort
die aan zee groeit, op rotsige stranden e.d.; veel planten
aan zee zijn wit-viltig, om ze te beschermen tegen de
uitdrogende zoute zeewind.
Omdat het blad van deze soort zo mooi is, heeft men er
eenjarige sierplanten van gekweekt, meestal enigszins
veredeld voor een compactere groei of mooier blad dan
de wilde plant. 
Deze plant heeft net als Jakobskruiskruid bij de nieuwste
indeling van het plantenrijk  de geslachtsnaam Jacobaea
gekregen, vanwege de nauwe genetische verwantschap met
deze plant.
De kruiskruiden zijn nu opgesplitst in drie geslachten, het
aloude Senecio en het nieuwe Jacobaea dat eerst alleen de
soortnaam van Jakobskruiskruid was, en Tephroseris met één
enkele plant (moerasandijvie).

Vervolgens brengen we een derde rand aan van skimmia.

Skimmia is een geslacht van overblijvende groenblijvende, 
planten uit de wijnruitfamilie (Rutaceae).
Het geslacht telt zeven of acht soorten, die in het algemeen
afkomstig zijn uit Oost-Azië.
De dikke, stevige bladeren zijn afwisselend geplaatst.
De geurende bloemen staan in grote, eindstandige pluimen
bij elkaar en jn klein en wit.
De meeste soorten kennen aparte mannelijke en vrouwelijke
exemplaren.
De meeste soorten zijn redelijk winterhard, tot zo'n -10 °C.
Sommige soorten kunnen een tegen de wind beschutte plaats
goed gebruiken.
De bessen zijn giftig, maar acute effecten zijn alleen merkbaar
bij consumptie van grote hoeveelheden.

Als bloemen gebruiken we twee witte sterchrysanten
die we op de top van het bloemstuk aanbrengen.

De chrysant heeft bij veel mensen een wat saai imago,
maar toch is het één van de meest verkochte bloemen.
Het is dan ook een bloem die zich heel goed laat
verwerken in de meest uiteenlopende boeketten.
De naam van de bloem komt uit het Grieks: "chrusos"
betekent goud en "anthemon" betekent bloem.

De bloem komt van oorsprong uit China en Japan.
In deze landen stond de bloem in hoog aanzien.
In China was de chrysant zelfs zo speciaal dat alleen
edelen zich met de plant mochten bezighouden.
De Chinese stad Chu-Hsien (chrysantenstad) is
vernoemd naar de bloem.

In Japan kreeg de bloem het predikaat "nationale bloem".
De troon van de vroegere Japanse keizers werden
volledig met chrysanten bedekt, waardoor deze troon
de naam Chrysantentroon kreeg.
Door de bloem af te beelden met zestien stralen, gaven
ze bovendien aan dat er sprake was van goddelijke macht.
In Japan maar ook grote andere delen van Azië staat
de chrysant symbool voor een lang en gelukkig leven.
Pas in 1688 bracht Jacob Layn de chrysant naar ons land.

En tot slot brengen we links en rechts vier rode
cornus alba sibirica-takken aan.

In de kornoeljefamilie (Cornus) zijn struiken te vinden
met bijzonder opvallend gekleurde takken.
De betekenis van Cornus is hoorn, dit vooral omdat het
hout van de Cornus mas zo hard zou zijn als hoorn.
Binnen deze familie vindt je naast struiken ook kruipers
en kleine bomen.
Door de laagstaande zon komen ze in dit jaargetijde
extra goed uit!
Cornus alba ´Sibirica´ is een struik met groen blad,
dat in de herfst schitterend rood verkleurt.
De kale takken die daarna zichtbaar worden hebben
de kleur van rood koraal.
 

 Halfoogst


Men neemt kippengaas van 35 x 30 cm. en draait hem in een de vorm
van een friethoorntje.
Rond het hoorntje brengt men cocovezel aan, die men omwikkelt met
fijne binddraad.
In het hoorntje brengen we een plastic zakje aan, die we opvullen met
steekschuim. ( Het oasis vooraf goed laten vocht opnemen )
Het hoorntje plooien we vervolgens langs de puntkant licht naar boven.

In de benedenzijde van het steekschuim brengen we enkele takjes Laurier.

Laurier is vooral afkomstig uit het oostelijk Middellandse Zeegebied,
uit landen als Turkije, Georgië en Griekenland.
De laurier is goed bestand tegen zilte wind en dus uitstekend te gebruiken
in gebieden langs de kust.
Een laurier kan groeien in zowel een gematigd warm als een vrij koud klimaat.
Langdurige vorst wordt echter niet verdragen.
Laurier wordt veelvuldig gebruikt voor een haag of erfafscheiding.

Vervolgens maakt men de cirkel rond, gelijk opbouwend, links en rechts,
met beukebladeren , hypericum, weinmannia en camelia.



De Beuk (Fagus sylvatica) is wellicht een van de meest gebruikte loofboomsoorten.
Hij domineert het bos op bijna alle bodemsoorten, behalve de te natte en te arme.
Als typische schaduwboomsoort heeft hij het wel moeilijk in pioniersituaties.
Verjongen onder scherm of in kleine groepen is daarom aangewezen.
De natuurlijke verjonging verloopt onregelmatig door de zeldzame zaadjaren.
De Beuk produceert snel zeer bruikbaar hout.
Hou hem wel in toom want door zijn dominant karakter gaat hij al snel overheersen.

Hypericum ( Latijnse naam )
Hertshooi of Sint Janskruid vind je als wilde plant maar ook als cultivar voor tuinen.
Als takkenvoedsel verkiezen we de gekweekte vormen, daar deze meestal meer
en breder blad hebben en door de takken liever gegeten worden.
Hypericum komt in zowat heel de wereld voor, maar heeft een voorkeur voor iets
koelere klimaten.
Sommige van de meer dan 400 verschillende soorten zijn groenblijvend of
verliezen hun blad pas aan het begin van de winter, andere soorten verkleuren
helemaal op het einde van de zomer.
Hertshooi heeft opvallende grote gele bloemen met lange meeldraden.
Een aantal soorten hertshooi, zoals bv Hypericum adrosaenum, maakt mooie
zaaddozen aan, die gebruikt worden voor boeketten.
Helaas is deze soort niet wintergroen en blijft deze een struik.
De meest als takkenvoedsel gebruikte soort hypericum is Hypericum ‘Hidcote’
een plant van ongeveer 100cm hoog die half wintergroen is.
(kan tegen enkele graden vorst indien beschut)
Deze soort groeit snel uit, en wordt gebruikt in borders als bodembedekker.
Elk voorjaar wordt deze plant gesnoeid waardoor er nieuwe scheuten uitschieten.
Veel takken eten hypericum waardoor deze plant voor takkenliefhebbers uiterst
waardevol is.
Je vindt hem voor een zacht prijsje in bijna elk tuincentrum en hij staat mooi in elke tuin.

Tip: is in de winter de plant bevroren kan je eventueel de stengels toch gebruiken!
Zet ze in water op een beschutte plaats, niet te warm om het doorschieten te
voorkomen, en laat de plant weer scheutjes en bladeren krijgen.

Weinmannia trichosperma  is een wintergroene struik of
kleine boom die inheems is in Chilli. 
Dit geslacht maakt deel uit van de familie Cunoniaceae. 
Deze plant verkiest een leemachtige grond, half schaduw en voldoende vocht.

Dit boompje heeft een varenachtig samengesteld blad dat zeer glanzend is aan de
bovenzijde en mat aan de onderzijde.
In december verschijnen de trossen witte bloemen gevolgd door rode vruchten in
de zomer die de hele plant een rode kleur geven. 

Camelia, oorspronkelijk afkomstig uit Japan, Korea, India en China,
tijdens de 17e eeuw ontdekt en ingevoerd. 
Kruisingen, veredelingen en opkweek leidden tot de meest verassende resultaten. 
Camellia bestaat uit eindeloze variëteiten met ettelijke soorten bloemen in
pastelkleurige tinten.
Graag een standplaats bij voorkeur in volle zon of een halfbeschaduwde plaats,
ze verdragen absoluut geen kalk, eerder een zure en tamelijk vochtige grond.
Deze groenblijvende struik heeft een crème – wit bont, ovaal blad. 
In het voorjaar wordt de Camellia met grote enkele bloemen getooid. 
Opmerkelijk zijn de meeldraden in het hart van de golvende bloembladeren.  
Deze maken de bloei een waar spektakel.

Het midden van de hoorn bouwen we op , beginnend aan de onderzijde ,
met een distel en enkele tarwehalmen.

Vervolgens schikken we drie orange rozen op de rij .
Boven de rozen brengen we links een aspidistra blad en rechts
een ledervaren aan.
Het aspdidistra blad rollen we voor de helft toe alvorens te
in het oasis te prikken.

Ledervaren of Arachniodes adiantiformis ‘Imperial’ 

Ledervaren is al enkele decennia een populaire snijgroensoort.
Die populariteit kan nog verder stijgen dankzij de introductie van cultivar ‘Imperial’.

Reden voor deze aanname is de sterk verbeterde houdbaarheid van de varenachtige.
Het blad is breder, voller en lichter groen dan we van de ledervaren gewend zijn.
Het vult de boeketten beter, waardoor minder takken nodig zijn.
Bovendien is de ‘Imperial’ vrij van sporen.
Consumenten hoeven daardoor geen sporen meer weg te vegen onder de vaas.
Het blad is tevens vrij van sproeiresidu, omdat de ‘Imperial’ in de kas wordt
geteeld en niet , zoals gebruikelijk , in de buitenlucht. 

Tussen de varen en de aspidistra brengen we een zonnebloem aan
die we laten rusten op de roosstengels.

11 juli - Vlaanderen feest.


U neemt een houten plankje en bevestigd er een dikke
ijzeren draad op in de vorm van een driehoek.
Deze draad omwindelen met fietsbinnenband-repen van
1 cm breedte.
Beneden aan de kleinste hoek knoopt u vervolgens een
reep vast en breng hem over het bovenste schuine gedeelte.
U draait hem daar tweemaal om en gaat waar naar beneden.
U draait de reep éénmaal rond het onderste deel , laat 1/2 cm.
ruimte tussen de repen en vervolge de handeling weer naar
boven enz.
Bij de laatste ( en langste reep ) knoopt u de reep in de
benedenhoek vast.

Op het plankje bevestigd u het steekschuim ( op schaaltje )
met  oasis-fix, ongeveer één centimeter voor de driehoek
en vanaf de hoogste zijde.
Steek vervolgens zeven galaxibladen in de benedenkant van
het steekschuim zodat het schaaltje niet meer zichtbaar is.



Galax urceolata is een vaste plant uit Noord Amerika.
Een plant die groeit in schaduw of halfschaduw, in vochtige,
humusrijke grond.
Het blad (glimmend rond ,taai en getand) sterft in de winter
niet af, maar krijgt een bronzen kleur.
De Galax-urceolata (syn.Galax aphylla) heeft kruipende rizomen,
het is een mooie bodembedekker, ideaal als randplant langs
beschaduwde borders en langs een waterkant.

Vervolgens bekleed u de oasis met takjes Choisya ternata.

Choisya ternata is een bladhoudende kleine heester (1.5m)
die tot - 10°C verdraagt.
De bloempjes zijn wit en geuren heerlijk naar oranjebloesem.
Ook de bladeren zijn aromatisch.Kan op alle goed gedraineerde
gronden groeien, liefst in de zon of halfschaduw, uit de wind.

Voor de feesttint gebruiken we vier Gerbera's Golden Serena.
Deze prikken we in het steekschuim van groot naar klein vanaf
het hoogste deel van de driehoek.

Gerbera is een geslacht van planten in de familie Asteraceae.
Het geslacht is benoemd naar de Duitse natuurkundige Traugott Gerber.
Er bestaan ongeveer 30 verschillende soorten gerbera's in het wild in
Zuid-Amerka, Afrika, Madagaskar en tropisch Azië.
De eerste wetenschappelijke beschrijving van een gerbera is gemaakt door
 Joseph Dalton Hooker in Curtis's Botanical Magazine in 1889 toen hij
Berbera jamesonii beschreef, een Zuid-Afrikaanse soort.

                                      

                                              Vaderdag

Als basis gebruikt u een houten geschenkdoos met deksel.
( bij de wijnhandelaar te verkrijgen )
Langs de binnenzijde van de doos brengen we een plastic aan.
Een fles ( wijn- champagne ...... ) neemt drie-kwart van de doosvolume in.
Het resterende kwartdeel vullen we op met oasis.
Langs de lengte van de fles brengen we een aspidastrablad aan,
licht opgerold, in de lengte.
In het blad brengen we een Amber Queen roos aan.
Het geheel steken we in de oasis.

 

Aspidistra is de botanische naam van een geslacht van eenzaadlobbige planten.
De naam wordt ook in het Nederlands gebruikt voor planten in dit geslacht die als kamerplant gebruikt worden.
De naam komt uit het Grieks aspis = "schild" of aspidion = "schildje".

Deze planten zijn groenblijvend en kruidachtig.
 De bladeren komen rechtstreeks uit de wortelstokken.
Aspidista's werden al in 1800 van China naar Europa gebracht en behoren tot onze oudste kamerplanten.



De roos Amber Queen is in 1984 gewonnen door Harkness (Engeland)
uit de kruising van Rosa 'Southampton' met 'Typhoon'.
Het is een mooie floribunda struik van 40-60 cm hoog.
De diep ombergele bloemen zijn rond, goed gevuld en geuren heerlijk.
De roos groeit breed, bossig en laag.
De struik heeft de neiging tot uitstoelen.
Het blad is donkergroen en zeer gezond.
Zeer fraaie en rijkbloeiende perkroos!
--
Langs de andere zijde van de oasis brengen we een tweede
aspidastrablad aan, deze echter opgerold, in de breedte.
Het geheel vullen we op met takjes klimop.

Over de fles brengen we een tak hypericum aan waarop
we een tweede Amber Queen roos bevestigen.
In midden van de oasis brengen we kleurige wolfsmelk aan
waarop we een derde Amber Queen roos bevestigen.



Kleurige wolfsmelk (Euphorbia epithymoides) is een plant uit de wolfsmelkfamilie (Euphorbiaceae).
Het is een vaste plant die in Nederland in siertuinen gebruikt wordt
als bodembedekker.
Oorspronkelijk komt de plant uit Centraal-Europa tot aan Turkije
en Oekraïne.
Het witte melksap kan huidirritatie veroorzaken.

De plant kan 45 cm hoog worden en bloeit in mei en juni met gele
bloemen, waarvan de gele schutbladen het opvallendste zijn.
De bloem heeft hartvormige klieren.
De schutbladen onder de bloempjes lijken net normale blaadjes
en zijn niet vergroeid.
De stengels en bladeren zijn behaard en de vrucht is een doosvrucht.

Hoewel de Kleurige wolfsmelk van een zonnige plek houdt, groeit
deze soort ook goed in de halfschaduw.

      

         Moederdag





Neem een kwart van een piepschuimbol diameter 25 cm.
Snij Banaanbladeren in vierkantjes van ongeveer 7 op 7 cm.
Prik de vierkantjes in schubvorm vast met naaldjes in het
piepschuim langs de buiten- en binnenzijde .
Werk mooi de zijkanten mee af in de gekozen richting.

In het midden van de binnenzijde laten we plaats open om
een oasisprikker te lijmen.
Eén-vierde deel van een oasisblok ( goed doordringt me water )
brengt u aan op de prikker.
Het oasis licht shuin afsnijden volgens de vorm van het piepschuim.

Vervolgens brengen we langs dezijkanten van het oasis , takjes aan
van de Ligustrum Japonicum " Jack Frost " die u laat rusten over
de de bolboord.

Ligustrum japonicum 'Jack Frost'

zon		zon / schaduw
hoogte		10.0 m
breedte		8.0  m
water		gemiddeld
groeipercentage		gemiddeld
bodem		goed gedraineerde bodem
bloem		romige witte bloemen
zaaizaad		platte zwarte steenvrucht
loofkleur		crème / groen

In het midden van het Oasis brengT U tien mooie
Rosa Espérance aan.



De bloemblaadjes zijn zalmroze aan de basis en gaan
geleidelijk over in een sfeervol oranje tot roze zweem.
De bloemen hebben een houdbaarheid van ongeveer
twee weken en dienen uitstekend om in te drogen.

Vervolgens vult u de kale plekjes verder op met
Ligustrum japonicum 'Jack Frost' 




en als finishing touch brengen we enkele takjes lavendel
aan tussen de rozen. 

Lavendel (Lavandula) is een plant dat terug te vinden
iveel tuinen omwille van de paarse kleur en de geur
van de bloemen.
Lavendel wordt ook gekweekt om de lavendelolie diegeëxtraheerd
kan worden uit de paarse bloemen.
Deze olie wordt dan verwerkt in zepen als antiseptisch middel,
of in parfum's die o.a. gebruikt worden in de aromatherapie.

Paasbloemstukje

Gebruik een bloemenschaaltje in  terracotta.

Bevestig een bloemenprikker in het schaaltje .
Maak een halve oasisbol goed nat en plaats en duw
hem vast op de prikker.

Steek eerst onderaan , rondom de oasis  buxustakjes.

Vul de strook in het midden op met zes tot zeven gele ranonkels.

De rest van de oasisbol verder opvullen met de buxustakjes totdat

men een egaal bolvormig bloemstuk bekomt.

De kwartel (Coturnix coturnix) is een vogel uit de familie der fazanten (Phasianidae)
en de enige trekvogel in de orde der hoenders (Galliformes).

Vervolgens doorprikt men zes kwarteleitjes en
brengen ze met een tandenstokertje op gelijke hoogte aan
rondom de oasis tussen de buxus
Tenslotte afwerken met pitriet.

Valentijnbloemstuk

We gebruiken een teakhouten, vochtbestendige kom.
We bevestigen een halve oasisblok  in het midden van
de kom met een oasisprikker.
In het midden van de oasis bevestigen we een gedroogd bananenblad in een halve cirkelvorm.

Bananenblad kan ook heel goed gebruikt worden als
vervanging van aluminiumfolie.
Het oogt niet alleen leuk maar geeft ook nog een anijsachtig smaakje aan je gerechten. Denk dan bv aan de barbecue;
stukje vis (bv. zalm) wat kruiden, stukje boter, van dit pakketjes maken in bananenblad en vast zetten met sateprikkers.

http://www.degezondeapotheker.nl/vensterpags/vebananeblad.htm


We brengen vijf rozen aan van groot naar klein te
beginnen met de grootste in het midden van het
bananenblad.
Vervolgens brengen we de volgende vijf rozen
aan van klein naar groot langs de achterzijde van 
het bananenblad.

Aan de zijkant van het oasis steken we een
blad van de schoenmakersplant ( Bergenia 'Glockenturm' ).
We laten het blad over de komrand hangen en pinnen de
 vooraan het blad vast met een rode kersje en sierbladje.

Vervolgens werken we het geheel af met olijfwilgbladeren
die we schubsgewijs in het oasis aanbrengen en laten rusten
op de komrand

Bergenia met als Nederlandse naam schoenlappersplant
 is een geslacht van tien soorten overblijvende kruidachtige
 planten in de Steenbreekfamilie (Saxifragaceae).

Bergenia is nauw verwant aan Mukdenia en Oresitrophe;
andere nauw verwante geslachten zijn Astilboides en
 Rodgersia.

De soorten zijn inheems in centraal Azië, van Afghanistan
tot China.
De planten hebben een spiraalvormig geplaatst bladrozet
met bladen van 6-35 cm lang en 4-15 cm breed.
De roze bloemen groeien in een gevorkt bijscherm.

De Elaeagnus ebbingei of olijfwilg ( bladhoudend )
is een tamelijk snelgroeiende sierstruik die een hoogte
van 3 meter kan bereiken.
De wilg heeft een langwerpig rond blad waarvan de 
bovenzijde glimmend groen is .
Bloeit met wit-geurende bloempjes in het voorjaar.
In tegenstelling tot de bladverliezende variëteiten groeit
deze op zijn best in een humusrijke bodem in volle zon
of halve schaduw.
De struik verdraagt een goede snoei en vormt hierdoor
een uitstekende sierhaag.

Taartpunt einndejaarsfeesten
20 december 2007





Voor de taartpunt heeft u nodig,
2 plankjes van 40 cm op 7 cm
1 plankje van 30 cm. op 7 cm.
4 saté stokjes
een rood lint van 115 cm.
--
De planken opstellen in een driehoek 
De uiteinden voorzien van twee gaten
waardoor men met de saté stokjes
het geheel kan samenhouden. 


Bloemstuk eindejaar.

Gebruik oasis in een plastic bakje
voor het bloemstuk

Het oasis in de taartpunt vullen we op aan de basis
met taxus.

De venijnboom (Taxus baccata)

Taxus is een geslacht van coniferen uit de taxusfamilie (Taxaceae).

Het zijn vrij traaggroeiende bomen of struiken die zeer lang

kunnen leven.

De hoogte kan variëren van 1-40 m en de boomstammen kunnen

een doorsnede tot maar liefst 4 m bereiken.

Ze hebben een roodachtige schors en lancetvormige, vlakke,

donkergroene lange bladeren van 1-4 cm bij 2-3 mm.

Elke kegel bevat één enkel zaad, gedeeltelijk omringd door een

gewijzigde kegelschaal die zich tot een zachte, heldere rode

besachtige structuur ontwikkelt aan het eind.

Dit is een zaadmantel: deze is 8-15 mm lang en breed en open.

Ze is rijp zes tot negen maanden na bestuiving en wordt dan

(inclusief het omsloten zaad) gegeten door lijsters en andere vogels,

die de harde zaden onbeschadigd via hun uitwerpselen verspreiden.

De rijping van de "besjes" wordt uitgespreid over twee tot

drie maanden, om de kans op succesvolle verspreiding van de

zaden te verhogen.

Taxussen zijn meestal tweehuizig.

Alle taxussen zijn zeer dicht verwant aan elkaar, en sommige

botanici behandelen hen allen als ondersoorten of variaties

van enkel één wijdverspreide soort.

Bij deze behandeling is de gebruikte soortnaam Taxus baccata,

de eerste wetenschappelijk beschreven soort.

Het meest afwijkend is Taxus sumatrana.

Deze heeft dunne, sikkelvormige geelgroene bladeren.

Taxus globosa is ook afwijkend met gebladerte dat tussen dat

van de Sumatraanse taxus en de overige taxussoorten in zit.

 

Alle soorten taxus bevatten het hoogst giftige taxine, een alkaloïde,

met enige variatie in de precieze formule van het alkaloïde

tussen de soorten.

Alle delen van de boom behalve de "bessen" bevatten het alkaloïde.

De besjes zijn eetbaar en zoet, maar het zaad is gevaarlijk giftig.

In tegenstelling tot vogels kan de menselijke maag de zaadlaag

opsplitsen en taxine vrijgeven in het lichaam.

Dit kan fatale resultaten hebben als de zaadmantels zonder de zaden

eerst te verwijderen wordt gegeten.

De grazende dieren, in het bijzonder vee en paarden, worden ook

soms dood gevonden dichtbij taxus na het eten van de bladeren.

 

Het hout van de taxus is roodachtige bruin (met wit spinthout)

en is tamelijk hard.

Het werd traditioneel gebruikt om bogen te maken.

De venijnboom (Taxus baccata) wordt vaak aangeplant in kerktuinen.

Men stelt soms dat deze boom als symbool van het lange leven

De taxussen worden veel gebruikt in modellerende en siertuinbouw.

Aan de kop van de driehoek brengen we een tak van de blauwspar aan.



De blauwspar  is een groenblijvende boom die behoort tot de Dennenfamilie.
De boom wordt 25 tot 30 m hoog en kan soms tot 46 m hoog worden. De blauwspar komt van nature voor in de Rocky Mountains van Zuidoost Idaho, Utah, Colorado, Arizona tot Nieuw Mexico en groeit
op 1800 tot 3000 m hoogte op berghellingen langs rivieren, waar ze voldoende water hebben.
In Canada komt deze soort alleen in struikvorm voor.
In Alaska kan deze soort zelfs groeien in bodems die tot meer dan 50 cm diep blijvend zijn bevroren, maar blijft dan wel zeer laag.
De geschubde schors is dun en schilfert in smalle platen van
5 tot 10 cm lengte af.
De vorm van de boom is conisch, die bij oudere bomen meer
cilindrisch wordt.
De gewoonlijk behaarde scheuten zijn oranjebruin en hebben
duidelijke bladkussentjes.
De bladeren zijn naaldvormig, 15 tot 30 mm lang, ruitvormig op dwarsdoorsnede en hebben een scherpe punt.
De naalden zijn dof grijsgroen tot glimmend blauwgrijs.
In wilde populaties varieert de kleur van boom tot boom sterk.
Op de onderkant komen twee lichte strepen met huidmondjes voor.

De slanke cilindrische kegels hangen aan de takken en zijn
6 tot 12 cm lang.

In gesloten toestand zijn de kegels 2 cm en in open toestand 4 cm breed.

De dunne papierachtige schubben zijn 20 tot 24 mm lang en hebben een golvende rand.

De kegels zijn roodachtig tot violet en kleuren bij het rijp worden lichtbruin.

5 tot 7 maanden na bevruchting zijn de kegels rijp.

De zwarte zaden zijn 3 tot 4 mm lang en hebben een tere lichtbruine vleugel.

Op deze tak laten we twee Callas Lily White rusten, die we schuin in het oasis steken.



Het geheel vullen we verder op met klimopbloemen,
Viburnum Bodnantense Dawn en Gele cypres.

Klimop (Hedera helix) is een groenblijvende houtige plant

die groeit op vochtige, voedselrijke grond langs muren en tegen

bomen waaraan de plant zich met korte luchtwortels vastklampt.

Het is een in de gematigde streken groeiende liaan en kan

hierbij vele meters hoog worden.

De klimop lijkt veel op de Atlantische klimop (Hedera hibernica).

Hiernaast kan de klimop kruipende stengels vormen,

op zoek naar nieuw houvast.

Het heeft leerachtige, verspreid staande, bladeren en bloeit in

de herfst van september tot december.

Het verspreidt een eigenaardige, wat harsachtige, geur.

De bladeren aan de niet bloeiende takken zijn handvormig gelobd

tot gespleten met een hartvormige voet; aan de bloeiende takken

 zijn ze eirond en niet gedeeld.

Bloemen en bladeren van oudere planten die voldoende licht

ontvangen kunnen boogvormig afstaande bloeiende zijtakken vormen.

Worden deze zijtakken gestekt dan ontstaat er een klimopplant die

geen klimstengels meer kan vormen.

Deze vorm wordt in siertuinen gebruikt voor de zogenaamde

bolvormige klimop.

De bloemen staan in bolvormige schermen die trosvormig

gerangschikt zijn.

De bloemen zijn klein, tweeslachtig, regelmatig, vijftandig en geelgroen.

Bloeiende klimop is voor vele insecten in de herfst een rijke bron

van nectar en stuifmeel, omdat er dan weinig andere planten bloeien.

De dofzwarte besvruchten zijn in de lente rijp.

Klimop is een goede slaap- en schuilplaats voor allerlei vogels.

De bessen worden in het voorjaar o.a. door merels gegeten.

Viburnum Bodnantense 'Dawn'

Viburnum bodnantense 'Dawn' is een bladverliezende heester

die midden in de winter bloeit.

Jammer dat er geen goede Nederlandse naam voor is, want

eigenlijk zou iedere tuinbezitter die heester moeten kennen.

Het is een hybride ontstaan in Bodnant, Noord-Wales

omstreeks 1935, uit de kruising van Viburnum farreri en

Viburnum grandiflorum.

Hij begint in november te bloeien en houdt dat tot in januari vol.

De zuiverroze bloempjes staan in trosjes aan de kale takken.

Als het vriest, stopt de bloei eventjes.

Maar treedt de dooi in, dan komen ze vanzelf weer terug.

Hij behoort tot de sterkste winterbloeiers met een sterk

geparfumeerde geur.

De meest aanbevolen cultivar uit het V. bodnantense sortiment.

'Dawn' wordt een flinke, opgaande struik van ongeveer 2,5 m.

Houdt daar rekening mee wanneer u een plaatsje voor deze

heester in uw tuin zoekt.

Zet hem echter niet te ver van het raam, want in de winter moet

je juist vanuit de huiskamer kunnen genieten van zo'n struik.

Voor één ding zult u toch naar buiten moeten.

Dat is voor de geur.

In een kleine tuin vormt één exemplaar van dit soort al gauw

 een fraaie blikvanger.

In een grotere tuin is het aantrekkelijk om een groepje van

drie bij elkaar te zetten.

Zoek wel een zonnige standplaats op.

Wanneer bovendien de grond niet te nat is, is de bloei het rijkst.

Vermeerdering: door stekken of afleggen

Het midden van de driehoek vult men op met zes
wit roze rozen.



En om het geheel af te werken , brengen we een takje
hulst aan in hart van de driehoek.

Donderdag  25 oktober 2007

Thema : Allerheiligen

 


FAls basis gebruiken we een Oasis Florette medi
   en diverse bladeren / bladtakjes van klimplanten.

FLangs de uiteinden brengen we een mooi gekleurd
  blad aan van de wilde wingerd.



Wilde wingerd (Parthenocissus)
is een klein geslacht van houtige klimplanten uit de wijnstokfamilie.
Het geslacht is inheems in Noord-Amerika, Oost-Azië en de Himalaya.

FDe onderste rand vullen we op met bladtakjes
   rode  kamperfoelie.

De rode kamperfoelie of Lonicera xylosteum L. is een struik die behoort tot de Kamperfoeliefamilie.
De struik is veel aangeplant en ook verwilderd.
De oudere takken zijn hol en hebben daardoor een botachtige vorm. De naam xylosteum stamt van het Griekse xylos wat hout en osteon wat bot betekent.
De struik komt van nature voor in Eurazië.

De struik wordt 1 tot 2 m hoog. De jonge takken zijn kort aangedrukt behaard. Het aan beide zijden behaarde, 2 tot 6 cm lange blad is eirond tot eivormige met een wigvormige voet.

De rode kamperfoelie bloeit in mei en juni met geelachtig witte, 8 tot 15 mm grote bloemen, die aan de voet vaak roodachtig gekleurd zijn. De bloemkroon is aan de buitenkant viltig behaard.

De glanzend, lichtrode vrucht is een bes, die vanwege de bitterstof xylostein voor mensen giftig is.

De plant komt voor op vochtige, kalkrijke grond in loofbossen, aan bosranden, heggen en in struikgewas.

FVoor de volgende laag gebruiken we de bladtakjes van  de 
   Pyracantha 'Golden Charmer' of vuurdoorn.

De vuurdoorn of Pyracantha is een struik die in aanzien staat, tenminste als je afgaat op het feit hoe vaak je hem in het straat- en tuinbeeld tegenkomt.
Het is een ouwe getrouwe, want al sinds het einde van de zestiende eeuw in cultuur. 

De vuurdoorn trekt zich weinig aan van luchtvervuiling en

is o

ngevoelig voor schurft

Er zijn perioden geweest dat vuurdoorn maar niet meer werd geplant, gevoeligheid voor schurft (Spilocaea pyracanthae) was daar debet aan. 

Pyracantha 'Golden Charmer' is een flinke struik

De ziekte kwam zoveel voor dat de voornaam van vuurdoorn (Pyracantha) aan de wetenschappelijke naam voor deze ziekte werd toegevoegd.
Maar zelden komt de aantasting nog voor: zwarte vlekken op blad, takken en vruchten ontsieren dan de struik.
Dikwijls luidde dit het voortijdige einde in van vuurdoorn.
Met name appelsoorten (Malus) kunnen door dezelfde schimmelsporen worden aangetast. 

Pyracantha coccinea 'Golden Charmer' heeft grote
oranjegele vruchten .

Onder meer is vuurdoorn een waardplant voor schurft en bacterievuur (Nectria).

Gelukkig is men er inmiddels goed in geslaagd om vuurdoorn's gevoeligheid voor schurft terug te dringen door nieuwe kruisingen op de markt te brengen.

De Pyracantha en alle cultuurvariëteiten hiervan, zijn goed bestand tegen strenge winters.

Vuurdoorns zijn mooie, wintergroene struiken met scherpe doorns op de twijgen.
Deze eigenschap maakt ze bijzonder geschikt als (ook) heg en dat zie je maar weinig.
Meestal wordt vuurdoorn tegen een muur geplant, hetzij vrij groeiend of in leivorm.
De struik kan een hoogte bereiken van twee tot drie meter. Een voedzame, humusrijke grond is nodig voor een goede groei en mooi donker glimmend blad.

In mei - juni bloeit vuurdoorn met een overdaad aan crèmewitte bloemen.
Na de vruchtzetting veranderen de bloemen in een zee van vruchten, die graag door vogels (lijster, merel, spreeuw) worden gegeten.
Na de eerste vorst verschrompelen de vruchten en verslijmt het vruchtvlees.
De zaden komen dan vrij, maar kiemen niet niet eerder dan na veel kou te hebben geleden.

Pyracantha kan worden geleid en heeft daarvoor steun (houten of plastic rooster) aan een muur of schutting nodig.
De hoofdgesteltak wordt aangebonden op het midden van het steunrooster. 

Zijscheuten worden zoveel mogelijk min of meer horizontaal aangebonden.
Alle haaks op het platte vlak staande scheuten worden weggeknipt.
De uitgebonden scheuten worden met eenkwart van hun lengte ingesnoeid om vertakking te stimuleren. Na aanbinden en snoei moet vuurdoorn eruit zien als een volkomen platte struik.
In de volgende jaren wordt de hoofdvorm in stand gehouden: alle haaks op de struik groeiende scheuten worden zonder pardon weggeknipt, zijscheuten op de gesteltakken worden met de helft van hun lengte ingekort.
Oude gesteltakken, die weinig vrucht gaven in het voorgaande jaar, worden zo mogelijk vervangen door jonge scheuten. Opnieuw aanbinden. Als de struik te dicht dreigt te worden moet worden gedund, zodat licht, lucht en zon goed kunnen doordringen op alle scheuten.
Vuurdoorn bloeit op hout dat ten minste twee jaar oud is.

Snoeitijd: midden voorjaar.
In de zomer kunnen 'verkeerd' groeiende scheuten worden weggeknipt. Vuurdoorn kan door sterk snoeien worden verjongd.

Wanneer Pyracantha aan z'n lot wordt overgelaten, zal de struik verwilderen met als gevolg dat je er letterlijk niet meer omheen kunt, er nog maar weinig bessen aan komen en de struik een kort leven is beschoren.
Op de juiste wijze snoeien bevordert de vorming van bloei- en vruchtsporen. Verjong de struik tijdig. Alleen door snoeien kun je er jaren lang plezier aan beleven. 

Pyracantha als (bijna ondoordringbare) haag wordt 2 tot 3 keer per jaar met een heggenschaar in vorm geknipt.
De hoogte en breedte zijn instelbaar.
Ook zo gebruikt zal een vuurdoorn in de nazomer rijkelijk met bessen zijn getooid

FIn het midden schikken we tien witte rozen

FDe kale plekken rond de roosjes vullen we op met de rode
   vruchten van Hertshooi en de bladtakjes van Blauweregen.



Hertshooi (Hypericum) is een plantengeslacht van soorten die bekend zijn om hun geneeskrachtige werking.
Het geslacht omvat struiken en kruiden.
Hertshooi is populair in de sierteelt omdat de soort goed uitstoelt, mooi bloeit in de zomer om daarna aantrekkelijke bessen te krijgen in het najaar.
Wereldwijd zijn kent het geslacht ongeveer 400 soorten.
In Europa komt hertshooi voornamelijk in gematigde en subtropische streken voor.
Bijzonder daarbij is dat de soorten zich aan hebben gepast aan verschillende milieus: water, vochtige gronden en droge grond.



Het geslacht blauweregen (Wisteria) bestaat uit een tiental klimplanten die van nature voorkomen in de Verenigde Staten, China, Korea en Japan.
De houtige klimplanten kunnen zowel linkswindend (bijvoorbeeld de Chinese blauweregen) of rechtswindend zijn (bijvoorbeeld de Japanse blauweregen).
Deze planten kunnen tot 20 meter hoog klimmen en tot 10 meter breed worden en worden vrij vaak als sierplant aangeplant.

Thema : Herfstbloemstuk

 

Gebruik een oude dakpan als basis.

Kleef oasisprikkers vast op de dakpan met behulp van oasis-fix .
Prik 2/3  oasisblok vast op de prikkers. 

Snij vervolgens van de Polygonum ocreastokken  in
vier lange stukken en vier korte stukken, naargeleng de lengte
en de breedte van de dakpan.
Bind de stukken aan de kruisplaats in weefvorm vast rond de oasis

Breng tussen de Polygonum ocreastokdelen mos aan, zodat
de oasis niet meer zichtbaar is.

Plaats in het midden van het steekschuim trosjes rode en of groene hortensia's.
Breng links en rechts naast de hortensia's een boord van
Skimmia japonica ‘Rubella’ aan en vervolgens een een rij Choisya.

Versier het geheel met gebogen pitriet.

Rotan

is een materiaal dat wordt geleverd door de rotanpalm (Calamus rotang).
Het komt in de subtropen voor als een erg lange slingerplant.
Er zijn heel wat verschillende soorten rotan.
Van de geoogste stengels worden door vlechttechnieken bijvoorbeeld manden en meubelen gemaakt.
Rotanmeubelen zijn bij tijd en wijle populair en dienen bijvoorbeeld als tuinmeubelen, of meubelen in een serre.
Rotanstoelen hebben als nadeel dat ze vrij scherpe uitsteeksels kunnen hebben, waaraan vrouwen hun nylonkousen kunnen openhalen.

Pitriet
De kern van de stengels, die in tegenstelling tot bamboe vol is, wordt ook versneden in verschillende dikte maten en heet dan pitriet of riet zegt men ook.

De hardere buitenlaag, de schors, van de rotanstengels snijdt men in verschillende breedte maten om wikkelingen, bindingen en vlechtwerk, oa stoelzittingen, canné, mee te maken.
Wordt soms ook stoelenriet genoemd.

 

Donderdag  19 juli 2007

Thema : Nationale Feestdag 




                                         
Als basis gebruiken we een rechthoekige plank van
ongeveer 35 x 45 x 1 cm.
Kleef op één deel van de plank een plastick rechthoekig
bakje van ongeveer 20x10 x5 cm. waarin u de met water doordrengde oasis aanbrengt. ( vooraf op maat snijden )
De in schijven ( ongeveer 150 mm dikte ) gezaagde berkentak worden vastgekleeft op vastgenageltd over het ganse oppervlak.
De ruimte tussen de schijven vullen we op met mos.
Over de lengte van het oasis brengen we een rechthoekig
stuk boomschors aan.
Langs de achterzijde van de boomschors brengen we vier
gele rozen aan, dewelke mooi rusten op de schors.
Achter de gele rozen brengen we rode rozen aan, die net
boven de gele uitsteken.
De oase bedekken we met groene Eunonymus Japonicus.


Euonymus



Het geslacht Euonymus kan men onderbrengen in twee groepen. Namelijk de bladverliezende en de bladhoudende, laatst genoemde is de grootste reeks.
De wintergroene variëteiten groeien duidelijk trager en hebben merkelijk meer bladeren dan twijgen, opvallend is het vaak voorkomend bont blad.
Het gebruik van deze sierstruik ligt hier ook anders, afhankelijk van de cultivar.
Euonymus met klein blad wordt gebruikt als bodembedekking, klein haagje, omboordsel van een border, bloembakken of als klimplant.

Euonymus met groot blad is eerder geschikt voor de aanplanting als solitair of halfhoge haagjes.
Door zijn eigenschap is deze minder geschikt voor bakken of als potplant en is een beschutte plek eerder aanbevolen gezien deze minder winterhard zijn.

Groeit op een goed vruchtbare en vooral goed doorlaatbare grond, schuwt een te vochtige bodem.
Een standplaats in volle zon is aanbevolen voor de bevordering van de kleuren, doch gedijt eveneens op een plaats in de halfschaduw.
Het snoeien van de plant kan gans het jaar door en de grotere soorten kunnen dienen als vormplanten.


Langs de voorzijde van de boomschors brengen we een blad van de Zantedeschia aethiopica ( Calla ) aan in de oase
en laten het mooi afhangen tot op de boomschijfjes.


Calla ( Zantedeschia aethiopica )




De Calla heet eigenlijk Zantedeschia aethiopica.
Deze plant heeft als eigenschap dat hij, na te zijn geplant, ieder jaar meer bloemen geeft.
Na een jaar of vijf kunnen de planten al wel 20 to 30 bloemen maken.
U hoeft ze niet te rooien, alleen moet u ze wel in de winter even toedekken, omdat ze niet tegen een temperatuur beneden de -10° Celcius kunnen.

De Zantedeschia aethiopica is een 60 – 150 cm hoge, giftige plant met een stevige wortelstok.
De bladeren zijn allen grondstandig en hebben een iets vlezige, tot 60 cm lange steel.
De hart- tot pijlvormige bladschijf is 15 – 50 cm lang, 10 – 25 cm breed, taai en heeft een krachtige middennerf met daaruit ontspringende talrijke, evenwijdig lopende zijnerven met verschillende dikte en nauwelijks netvormige verbondenheid.

Langs het hart van het blad brengen we eerst een gele roos met ingekorte stengel aan ( in de oase ), en dan een rode
met langere stengel.
Beide rozen steunen zich op de callablad.
Tussen de rozenstengels en langs het hart van het callablad
prikken we als afsluiter een zwarte kaars in de oasis.
Rond de kaars brengen we als afwerking nog een takje eunonymus aan.