Het soldatenkerkhof van Oeren Weest fier, geboortegrond en ouders, op uw zoon.

© Herdenkingsproject met verwanten van de gesneuvelden op het Belgisch militair kerkhof te Oeren, onder de verantwoordelijkheid van de gemeente Alveringem. Met gewaardeerde dank namens allen verwanten van de gesneuvelden.

seniorennet.be

seniorennet.be

Eerste initiatiefnemers van "Oeren, 11 november 2008" waren Luc Klaps uit Genk (beheerder, in samenwerking met de Dienst Toerisme, cultuur en informatie, gemeente Alveringem), Leon De Winter uit Zulte (+), Joris Ryckeboer uit Westouter, en Patrick Vancoillie uit Roeselare.

Berichten van 1 januari 2020 tot 31 januari 2020

Zondag 19 januari 2020

Bogaert René

Graf 570

Bogaert Renaat Omer (René)
geboren te Sint-Maria-Oudenaarde op 5 oktober 1888
zoon van Henricus en wijlen Maria De Cock

milicien 1908
brigadier 2 Jagers te Paard / C.T. 5 D.A. (Vervoerkorps)
overleden op 21 maart 1918 om 18.45 uur
begraven te Oeren op 23 maart 1918

Bron: dank aan dhr. André De Clercq.
Familie: René is een broer van de grootvader van de echtgenote van dhr. Luc Deplorez (zie http://www.deplorez.be/genealogie/familygroup.php?familyID=F16&tree=001) en een verre verwant van mevr. Karin Verhoeve uit Nederland.

In de familie van mevr. Karin Verhoeve heeft de eerste wereldoorlog nog meer onvergetelijk leed aangericht.

Haar grootvader Karel Lodewijk Gyselinck, geboren op 27 september 1898 te Wetteren en aldaar overleden op 7 juli 1984, werd op 23 december 1916 gedeporteerd naar een concentratiekamp vlakbij Saint Quentin. De deportatie werd opgesteld door het parket van Termond. Hij werd door de Duitsers, het Zivil Arbeiter Bataillon (ZAB), verplicht tewerkgesteld in het frontlijngebied. Hij werd gerepratieerd na bijna 2 jaar, op 19 november 1918. Bij K.B. van 15 juni 1925 werd Karel Gyselinck het burgerlijk kruis 2de klasse verleend.
De schoonbroer van Karin Verhoeve's grootvader, Livinus Van Kenhove (Lieven Van Kenhoven), geboren op 5 mei 1888 te Wetteren, overleed op 5 november 1917, en ligt tevens begraven te Oeren. Foto's en bidprentje van deze gesneuvelde zijn in het bezit van de familie. Wij publiceren uiteraard een aparte rubriek van deze gesneuvelde: https://blog.seniorennet.be/bmb_oeren/archief.php?ID=305336.

Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Het soldatenkerkhof van Oeren Weest fier, geboortegrond en ouders, op uw zoon.

In Vlaanderens velden

In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
tussen de kruizen, rij aan rij,
die onze plaats aanwijzen.
En aan de hemel
blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen,
tussen 't geschut beneden nauwelijks te horen.

Wij zijn de Doden.
Enkele dagen geleden nog
leefden we, voelden de ochtendstond,
zagen de gloed van de avondzon,
beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden,
In Vlaanderens velden.

Zet onze strijd met de vijand verder.
Met falende handen reiken wij u over
de toorts.
Aan u haar hoog te dragen.
Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde
geen rust kennen, ondanks de klaprozen
In Vlaanderens velden.

Bron: Wikipedia

In Vlaamse velden

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.

Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
In Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.

Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede - ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

Bron: Wikipedia

De Oorlogsblinde

Ja kleine, ik kom, ‘k zal je niet laten schreien,
Bewaar jij je tranen, zoo kostbaar als goud!
Ke kunt ze gebruiken in latere jaren,
Als ’t kindje is groot en je vader is oud.

Wanneer ik vertel dat ik, toen je nog klein waart,
De plaats van je moeder bij ’t wiegje innam
Omdat ik eens vechten ging tegen mijn broeders
En blind en verminkt van het front wederkwam!

Nu blijf ik te huis en je moeder gaat werken,
Verdienen het voedsel voor jou en voor mij
Om ’s avonds te keeren naar twee hulpeloozen;
Het lichaam vermoeid, maar de ziel ó zoo blij!

Kom schat, leg je hoofdje maar tegen mijn wangen;
Je vader zal dragen zijn kindje zoo licht,
Ik zal voor je zingen de slaapdronken liedjes;
Dan vallen je oogjes ook spoediger dicht!

Maar als dan je slaapje is uit, lieve kleine,
Dan openen d’oogjes en zoeken het licht;
Maar vader zijn oogen zien altijd het duister,
Die blijven bij dag en bij nacht immer dicht...

Maar als je eens groot bent, mijn hulp’looze schat,
Dan zijn deze oogen twee heldere lichten
Voor jou in de wereld op ’t duistere pad
Om beter je werk te verrichten!

Aan een moeder
Haar zoon viel op het slagveld

Je hebt me gezegd: <Mijn zoon is gevallen,-
jij hebt hem niet gekend, zijn voorhoofd niet,
of zijn lippen niet
of zijn handen; geen van allen
die nu naast mij zijn, hebben hem gekend,
maar enkel waar mijn zoon is gevallen,-
op het veld van eer.
Als ik stappen hoorde op de straat
zei ik: zo zal zijn heimkeer
zijn. Dat luisteren en verwachten hoeft nu niet meer.
De penningen die ik heb willen besparen
om hem een jas te kopen,
liggen nog in de kast, naast de oorlogprentjes
uit zijn jeugdjaren.
Je moest voor mijn zoon een gedicht maken,
dat leg ik dan naast de prenten in de kast.>

Ik weet, moedertje, je zou graag lezen:
<Wapengeweld, slagveld, held,>
want als een eervolle trits, heeft men je die woorden voorgespeld,
en van je zoon heb je niets meer dan dat.
Woorden die je troosten moeten,
omdat je je zoon niet meer zult wekken;
je zult zijn koffie niet meer bereiden,
steeds als de klok dezelfde uur slaat,
hem nooit meer nakijken als hij de straat langs gaat
en nou moet je niet meer de woorden bepeinzen
die je hem zeggen zou
in stervensnood.

Slagveld, veld van eer,
vaderland, en de zaak van het recht.
Maar ook staat dit geschreven:
Je zult niet liegen, niet bedriegen.
De laatste kreet van je zoon was: <Moedertje,
belieg mij niet, belieg mij niet.
Mijn vaderland is dood, in de zoenegloed
van mijn moeder die ik derven moet.> -

Je zoon, moedertje, viel niet voor een gerechte zaak,
maar zijn bloed werd hem afgeperst door allen,
omdat ons de menselike goedheid is ontvallen.
Maar ik, wij, wij allen zijn de moordenaars van je zoon
en elk woord als eer en held is smaad en hoon.
Elk soldaat die valt in de krijg, hij werd getroffen
door een sluipmoordenaar.
Dit zijn wij allen, allen die het geloof verloren.

Je zoon heeft me gezegd: dit is de goede weg,
en ik heb hem gewezen: ja, die weg is de ware.
Wij hebben gelogen.
<Demokratie>: wij hebben bedrogen.

Als je zoons zoen aan de bloednatte Aarde
nu niet de waarheid heeft vrijgekocht, betaald met zijn warm vlees,
dan is er weer niets gebeurd.
Om je zoon, om je zoon die viel,
werp de glazen kralen van je dwaze woorden weg.
Als je zoon die viel,
als mijn broeder die nog in de kiel
staat van de loopgraven, als al de zoons en al de broers,
als de miljoenen verlossers,-laatste teken van de visfiguur,-
die weerom brengen de bloedige offerande op dit uur,
volgens de oude wet, als de miljoenen kruisen,
die zij niet te dragen hadden, dan enkel houten armpjes
en rij aan rij, niet hebben vrijgekocht
de nieuwe erfzonde van machtbegeren
en van waan,
dan wordt dit sakrifisie, volgens de oude wet gedaan,
weer nutteloos.

Alles is schoonheid. -Herinner je nog je zoon
toen hij tegenover je aan de ontbijttafel zat. -
wij moeien ons eigen geweten, ons begrijpen bevrijden
van de waanzonde.

De miljoenen zwarte fatum-kruisen
zijn zwijgend, maar hun zwarte, wijd-open wonde
heeft het woord gevonden: Alles is waan, alles is zonde;
levenden, vergaart de kleine krachten die u nog blijven
tot geloof in het levende leven.
Alles is zo grenzeloos schoon, luistert naar dit ontluikend begrijpen
in ons geweten.

Uit: Paul van Ostaijen - Het Sienjaal - 1918

"In memoriam"
(Moederken)

Van oorlogswee ’t verdelgen
Ontvluchtend, met de Belgen,
Oud-moederken alleen,
Ging zij met strompelschrêen

Den weg, den droeve-lange
Der ballingschap. Zoo lange
En bevend hield de hand
Zij uitgestrekt naar ’t land

Van ’t broedervolk, dat sprekend
Haar taal, verstond wat smeekend
Zij bad, in deernis groot:
"Heb meelij! Och ontbloot

Van ’t kroost, dat troost moest geven,
Mijn weduwstaat, verdreven
Van land en erf beroofd
Van ’t plekje grond, waar ’t hoofd

Zoo jaren-zwaar, zoo moede
Ter rust reeds neigde…." – En goede
Lief-zachte hande’ om God
Verlichtten ’t harde lot

Der arme. En in haar oogen
Weer glansde, als uit den hooge
Gezongen licht, een lach
Van vrede. – Doch haar dag

Was om! De ziel heur banden
Verbrak en trouwe handen
Beschaduwden nog zacht
’t Gelaat, dat vredig lacht

Tot in den dood. – Wij vragen
Oud-Moederken te dragen,
Ten God’s-troon, om den vreê
Voor ’t Vaderland, uw bêe!

Uit het ‘Geïllustreerd Zondagsblad’
van de Nieuwe Tilburgsche Courant
Bijschrift: ‘Aan een arm kinderloos "Moederken", weduwe, naar Nederland gevlucht en daar overleden.’
d.d. 8 januari 1916

In Flanders Fields

In Flanders Fields staan de papavers rood
onder het zwart gelid der houten kruisen.
De leeuwerik vliegt tegen vuur en dood
gevederd in de hemel van Diksmuide
en zaait zijn lied tussen schrapnels en schroot.
Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden
nog levenden die liefhadden en streden
voor dat schoon land waarvan wij zonen waren.
Nu liggen wij alleen in Vlaanderens aarde,
in Flanders Fields!

In Flanders Fields staan de papavers rood
tegen de grijze schilden van de zerken.
De wind waait als een boom boven het groot
landschap tussen Langemark en Klerken
dat zich beschermt gelijk een moederschoot.
Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden
nog levenden met leuzen en gebeden
voor dat schoon land waarvan wij zonen waren.
Nu liggen wij voorgoed in Vlaanderens aarde,
in Flanders Fields!

In Flanders Fields staan de papavers rood
als roest gespat over verminkte graven.
De blauwvoet met zijn zuivere vleugels stoot
tegen de hiërogliefen van de namen,
de regen leest de zwarte letters bloot.
Wij zijn de doden thans. Maar kortgeleden
nog levenden almachtig aangetreden
voor dat schoon land waarvan wij zonen waren.
Nu liggen wij doodstil in Vlaanderens aarde,
in Flanders Fields!

Anton Van Wilderode
naar John Mc Crae
uit de bundel: "Zachtjes, mijn zoon ligt hier."
Facet 1988

http://users.telenet.be/
antonvanwilderode/

Last Post

Oorspronkelijk werd de Last Post gespeeld als afsluiting van de dag, tijdens de inspectie van de posten. Tegenwoordig wordt de Last Post vooral gebruikt bij militaire herdenkingen en begrafenissen.
Sedert 24 juli 1927 wordt iedere avond om 20.00 uur onder de gewelven van de Menenpoort te Ieper de “Last Post” geblazen als eerbetoon aan de honderdduizenden gesneuvelden.
De Last Post wordt geblazen door de klaroenblazers van het stedelijk brandweerkorps van Ieper.

Beluister de Last Post

Oeren
is een plaats en deelgemeente van Alveringem, gelegen in de Belgische provincie West-Vlaanderen. Oeren ligt in de Westhoek aan de Lovaart. Oeren was een zelfstandige gemeente tot in 1971 en werd toen aangehecht bij Alveringem.
Het landbouwdorp heeft geen echte dorpskern, maar bestaat uit de voormalige parochiekerk en enkele verspreide hoeven.
De kleinste deelgemeente van Alveringem heeft een oppervlakte van 2,89 km².
Oeren verloor in 2008 twee inwoners en telt er nu nog 51 (toestand per 31 januari 2009).

De kollebloemen van Vlaanderen

Vlaanderens hart bloedt in zijn kollebloemen open,
tussen de kruisjes door, die, rij naast rij geplant,
het simpel teeken zijn, waaronder wij steeds hoopen,
dat onze milde dood de vree werd voor dit land.

Bij rooden dagerad volgden wij in het blauwe
den zoeten leeuwerik, wiens jubel werd gestoord
door schroot en vloek en klacht. Tot men ons kwam houwen
en op dit Vlaamsche veld ons streven werd gesmoord.

Gij, die nu na ons leeft, wij reiken u de toortsen,
verheft ze naar het licht, elk roepe een nieuwen held:
verbreekt gij onze trouw, dan wordt in wreedste koortsen
ons 't heilig verbod te slapen in dit veld:
in elken kollebloem zouden wij blijvend bloeden!
In Vlaanderens velden

Bron: Wikipedia

In Vlaanderens velden

In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
Tussen de kruisen, rij aan rij
die onze plek aangeven; en in de lucht
vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend
ook al hoor je ze nauwelijks te midden van het kanongebulder
aan de grond.

Wij zijn de doden.
Enkele dagen geleden
leefden we nog, voelden de dauw, zagen de zon ondergaan
beminden en werden bemind en nu liggen we
in Vlaanderens velden

Neem ons gevecht met de vijand weer op:
Tot u gooien wij, met falende hand
de toorts; aan u om haar hoog te houden
Als gij breekt met ons die sterven
zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen
in Vlaanderens velden.

Bron: Wikipedia

’t Sneeuwvlokje

Weer daalt de sneeuw in dikke vlokken neder
In de enge hut, gezeten bij den haard
Wiegt de arme vrouw haar lieve wichtje teder;
’t Heeft buur en vriend zich al bij ’t vuur geschaard.
Is alles stil... een ieder schijnt de droomen,
Elk vraagt zich af: “men hoort geen Pieter meer,
Waar blijft hij toch, wat is hem overkomen?”
Helaas! Hij ging en nummer keert hij weer!

Refrein:
Daal, koude veder,
Op aarde neder,
Daal, blanke sneeuw, als troosting voor ’t verdriet!
Ja, dekt de graven
Van al die braven
Die op het veld den eeuw’gen slaap geniet.

Weer daalt de sneeuw, de vlokken volgen elkander,
Leest Rosa in haar woning ’n vroeg’re minnebrief
Van hem die door de grillen van een ander
Op ’t slagveld stierf –haar een’gen minnaar lief-.
Bij ’t minst gerucht verschrikt zij, angstig luist’rend,
Doch nutteloos, haar treuren helpt niet meer;
En d’arme meid, zij stierf, zijn namen fluist’rend:
“Vaarwel mijn vriend! Gij ook keert nimmer weer!”

Refrein

Weer daalt de sneeuw.. en als een zinnelooze
Dwaalt Lena rond, wanhoopend, ongetroost;
“Waar”, roept zij steeds, “Waar schuilt de laffe booze
Die me ontnam de vader van mijn kroost?”
Doch niet een straal van hoop strekt haar ten rade
Haar kleinen zelf begrijpt de moeder zeer
Zij schreien ook, en vragen na hun vader,
Hij stierf op ’t slagveld, nimmer keert hij weer!

Refrein

Nog daalt de sneeuw... en vijf gemeene moorders
Voert men naar ’t somb’re strafuitvoeringsplein,
Zij waren eens de vuur’ge rustverstoorders
Hun straf bereid omdat het schurken zijn.
Zij die weleer voor ’t recht te velden trokken
Tot ’s menschen heil, waren zij eens de tolken;
Zij vielen ja, doch moedig onverschrokken
Met d’heil’ge kreet voor Vaderland en Volken!

Refrein

Lied van de vrede

Kanongebulder en straatgezang.
In een vuile stadsregen fiets ik door de straten,
helder in 't licht van de schitterende uitstalramen.
Gelaten
doe ik onverpoosd mijn fietsschel gaan,
en kronkel ik tussen soldaten,
bourgeois en parvenu's
onder glimmende paraplu's
als uitgespreide vlerken van vledermuizen.
Tegen de gevels van de huizen
in de halve duisternis, mat
van 't regenwalmen,
slaan de golvende galmen
uit het tumult van de vredevierende stad.

Op de grote mart,
onder bengalese verlichting van de katedraaltoren,
en de elektriese lampions
van het kiosk, getemperd door neteldoeken regen,
speelt de muziek van het tweede lansiers
marseillaisen en brabanconne's,
meegezongen
met vervrongen
mond door eene oude patriot
naast me, met groenomrande
brokkeltanden.

O de psyche van dat volk te voelen
in de regenavend. Hoor het juichen,
hoor het joelen!
en 't klapperen van de natte vlaggen langs de gevels.

De nooit rustende psyche van dat volk staat bloot
en massaal als een grazende koe,
die maalt en herkauwt, nooit moe
de wijde wei verslindend poot vóór poot.
De oproerige psyche van dat volk hangt boven
en in de stad,
maar in de zijsteeg, die ik binnenzwenk
en waar het ruikt naar ammoniak,
komen de kreten verdoven
en zit het weer in zijn dageliks pak.

Mijn schel blijft rustig
en ik word door de laatste straten gewiegd
op het stille druipen van de regen
- hitteverdrijvende betting
op deze straten -
en 't monotone ruisen van de ketting.

Nu is de laatste lantaren voorbijgeschoven.
Vóór me ligt de landelike weg.
Nog even komt gerekt bazuingeschal
kreunend verdoven,
en ver klokkegelui sterft weg.
als de klank van een vingertik tegen kristal.
Nog even klinkt in mijn oor de stem
van het oudje met de groene tanden.

Vóór me ligt de landelike weg,
niet zichtbaar in de zwarte korelanden,
niet hoorbaar in het vreedzaam ruisen van de regen.
Mijn hand die schelt haakt soms in de doornen van een heg.
Ik voel de weg,
geleid door 't licht - als uit de duimpjessprook
onder de tinnen
van een verwijderd dorpskasteel...
't Is leeg! 't Is goed. Is 't niets hier niet zoveel...
zoveel...
En schellend fiets ik de vrede binnen...

Uit: G. Burssens - Liederen uit de Stad en uit de Sel
(Nederlandsche Boekhandel - Antwerpen - 1920)

De IJzer

Eerbiedig opgedragen aan Z. M. Koning Albert

Ik weet een klein, een klein Rivierken,
Rivierken in het Vlaamsche Land:
't Is krom en slom, maar wijkt geen zierken
Hoe 't aan zijn oevers spookt en brandt.
Het komt voor eigen Vrijheid uit:
't Rivierken weert, 't Rivierken stuit
Den vloed van vuur, van grauw venijn
Der duivels van den Rijn.

Dat klein Rivierken is zoo
Hoezee! 't Rivierken is de IJzer!

Ik weet een klein, een klein Soldaatken,
Soldaatken in het droeve oord...
't Rivierken is zijn trouwe maatken;
Soldaatken wordt het hart doorboord...
Rioeit op zijn graf een bloemken teer,
Soldaatken leeft in 't bloemken weer,
En brengt zijn Landjen nog een groet
Met 't bloemken van zijn bloed.

Dat klein Soldaatken is zoo groot!
Hoezee! 't Soldaatken van den IJzer l

Ik weet een Koning van klein Landje,
Ik weet een kleine Koningin.
Hun beeltnis straalt er op elk santje,
En 't santje straalt elk harte in...
De Koning en zijn Vrouwelijn,
Ze waken bij 't Rivierken klein,
Ze waken met 't Soldaatken mijn ..,
En als hij valt, ze planten 't kruis,
En weenen stil in 't Duinenhuis,
En plukken later 't Bloemken rein,
En vlechten 't Bloemken rood en schoon
In eene wondre Vrijheidskroon:
Voor 't Land, als 't Land weer vrij zal zijn!

Die Koning en die Koningin! Wat zijn ze groot!
Hoezee! de Vorsten van den IJzer!

J. De Maegt - juni 1918

↑ Terug naar de berichten