Blauwe libelle.

 



De vierjaargetijden in een mensenleven!

Lente . . .

Een mens wordt klein, zo hulpeloos geboren,

vanaf zijn eerste levensdag start het grote leerproces.

Kind zijn, ‘n blije zorgeloze tijd, vol van spelend leren.

In zijn jeugd wordt de basis gelegd, wordt hij gevormd

naar de persoon die hij later zijn zal.

Zomer . . .

Volwassen nu, kan hij op eigen benen staan,

zoekt een partner om samen door het leven te gaan.

Uit hun liefde worden kinderen geboren, als ouders

hun beurt nu om liefde, raad en steun te geven.

Een zware opdracht, een taak voor het leven

Herfst . . .

De vijftig voorbij, de kinderen vliegen uit,

verlaten nu het nest, de loop van het leven herbegint.

Kleinkinderen komen eraan, een wonderlijk geschenk.

Onthaald met vreugde, met liefde worden ze verwend.

Grootouder zijn, een heel speciale status,

zonder verplichting, enkel genieten.

Winter . . .

Zijn taak volbracht, stilletjes zet hij een stap opzij,

op een afstand volgt hij ieders wel en wee.

Soms verbaasd fronst hij eens het voorhoofd,

is eventjes niet mee.

Tevreden weet hij, ze komen er wel, dat is héél zeker.

Dit nog beleven, met twee, dat is een zegen.

. . . Bomi

6 September 2006 

 





Een geheimzinnig gebeuren in de ruimte, het lijkt of een priesteres in haar glazen bol de toekomst bekijkt van de wereld rondom haar. Achtergrond verlicht, uit een kopie een ovaal geknipt en over het andere deel geplakt.

Het origineel door slepen en draaien gebruikt als achtergrond en er transparantie op toegepast. Daarna er een kopie overgeplakt waarvan de rand ook licht transparant is gemaakt. Zo zie je de achtergrond door het origineel.

 





Tussen de achtergrond en de andere laagjes is een transparant plaatje van een gemetselde muur geschoven. Zo lijkt het of de bloem met vlinder alleen voor de muur groeit.

Een eenvoudig plaatje waar van een kopie de helft (tot aan de waterlijn) is weggeknipt. Het is transparant en gespiegeld over het origineel geplakt.
Zo lijkt het de weerspiegeling van de nimf in het water een heel stuk dieper. Hieronder voeg ik het origieel in om de vergelijking te maken.

Een optreden voor een select publiek, echt een retroplaatje. Na het spel een heel waardig applaus een bloemetje en een handkus. De pianiste ontwaakt uit de roes van haar spel en verdwijnt verlegen uit het salon.

Een prachtig plaatje bewerkt met schaduw, transparantie om het middenstuk zoveel mogelijk te accentuëren. Het origineel plaats ik er voor een keertje eens bij zo kan je het verschil zien.

                             







           



                    

Dit plaatje doet denken aan lang vervlogen dagen, een tijd van romantiek en preutsheid. Alleen de hoeken zijn bewerkt en de boord is gekarteld gemaakt. Een eenvoudige grijze achtergrond met lichte schaduwen volstaat hier.