Archief

Flamenco.

Voeten roffelen

beklemtonen de maat

van vurige muziek,

de hakken klakkend,

gitaren die klagen,

twee armen wentelen

de diva ontvlamt,

klepperende castagnetten

leiden de passen

het lichaam tolt

draait en keert,

wijde rokken waaien

rond twee lange benen

ritmisch, op hun best.

Een rauwe stem

op de achtergrond

zingt met hart en ziel

jammerend, weeklagend

de vrouw opvoerend

tot de ziel van de dans,

bezweet draaiend

beleeft ze het ritme,

flamenco, magie,

wonderlijk samenspel

van zang en dans.

Bomi

De kiosk.




Feestelijk klinken van ver

klanken van het jazzorkest,

de kiosk door muziek bezet

geleid door de chef-orkest.

Spelers op hun instrumenten

bespelen de massa, slaand,

vele hoofden fel wiegend,

voeten stampend op de maat.

De drummer steelt de show

wervelende handen, vliegensvlug

bovenlijf ontbloot, kent geen kou

zweet parelt langs de smalle rug.

Een solo van de trompettist

haalt schel uit, een gesmaakt geluid,

het doffe bonzen van de bassist

daagt bonkend de massa uit.

Gouden vingers, de pianist

bespeelt, zéér bewonderd het klavier,

een melodie, vele noten, samen een rits

matigen tempo, ruig klaagt de lier.

Overgaand van beat naar slow

meegaand volgt de massa de ritmiek,

lijven wiegen, jeaahh, wow, wow

tot de allerlaatste noot muziek.

Bomi.

( 2009 )

De brief.



Een sprongetje

maakt mijn hart

van vreugde vervuld,

gespannen mijn lijf,

een brief van hem,

ongeduldig lezen

wil snel weten

wat hij me schrijft,

verzekert met klem

denkt heel veel aan mij

Gelukkig ontspan ik,

mijmerend geniet ik

met gesloten ogen zit ik

ver weg fantaseer ik

dromend ben ik

dicht bij hém.

Bomi.

( 2004 )

Het leven . . .

Een mensenleven

lijkt op een wereldreis,

jong en nieuwsgierig

begin je er aan,

de einder ver weg

kleurt roze, beloftevol,

alles wil je hebben gezien,

leergierig verkennen.

Jaar na jaar ontdek je,

beetje per beetje,

culturen en gebruiken,

weldaad voor geest

en lichaam, je oordeelt

veroordeelt, vergelijkt.

Verzadiging begint

met de middenleeftijd, het

gesetteld zijn, je deelt en

vergelijkt je ervaring

met je kinderen, die op hun beurt

weer andere horizonten

ontdekken, verder dan de jouwe.

De trein van het leven stopt

in vele stations, grote en kleine,

méér of minder boeiend.

Moe van reizen en leren

wil je alleen nog rust,

de trein heeft bijna

zijn eindstation bereikt.

Nieuwsgaren doe je via

de media, ontdekken is iets

voor jonge helden.

Even wil je nog meereizen

tot op een dag, nooit meer.

Bomi

( 2012 )

Binnen in mij

kreunt mijn oude hart

het alleen zijn moe,

een mijmerend leven,

met herhaalde beelden

wazig en vergeeld,

door de tijd gebleekt

is alles wat rest,

een ver verleden

het ‘wij’ zo lang voorbij.

Bomi

( 2011 )

Luxe is leven

door mensen omringd

die om je geven

zoals de wind

gedachten

rond doet zweven.

Geborgen,

verborgen.

bomi

Brief.




Een sprongetje

maakt mijn hart

van vreugde vervuld,

gespannen mijn lijf,

een brief van hem,

ongeduldig lezen

wil snel weten

wat hij me schrijft,

verzekert met klem

denkt heel veel aan mij

Gelukkig ontspan ik,

mijmerend geniet ik

met gesloten ogen zit ik

ver weg fantaseer ik

dromend ben ik

dicht bij hém.

Bomi.

Kleine man.




Kleine Jan, kleine man

gezeten op een bankje

onder de lindeboom,

naast hem een vrouwtje,

zedig zittend op het randje,

houdt ze haar blik in toom,

haren saam gehouden

met een roze touwtje.

Vrank vroeg vrijpostig

die lieve kleine man,

‘wil je mijn liefje zijn’

wat een vraag, dacht ze,

helemaal bijkomstig

haar schroom maar schijn,

ze waren echt ‘op’ elkaar.

Twee paar kleine voeten

dansten over het grote plein

het leven zonneklaar,

zo zou het altijd moeten,

gouden zonneschijn.

Op zeven is de wereld simpel,

leven met vlag en wimpel.

bomi.

Voeten roffelen

beklemtonen de maat

van vurige muziek,

de hakken klakkend,

gitaren die klagen,

twee armen wentelen

de diva ontvlamt,

klepperende castagnetten

leiden de passen

het lichaam tolt

draait en keert,

wijde rokken waaien

rond twee lange benen

ritmisch, op hun best.

Een rauwe stem

op de achtergrond

zingt met hart en ziel

jammerend, weeklagend

de vrouw opvoerend

tot de ziel van de dans,

bezweet draaiend

beleeft ze het ritme,

flamenco, magie,

wonderlijk samenspel

van zang en dans.

Bomi

( 2011 )

 


Een beetje triest neem ik voor een tijdje afscheid van mijn blog, door allerlei omstandigheden is het even wat veel. Aan iedereen die hier passeert zeg ik,
' stel het wel en tot later '

Vriendelijke groeten, Bomi.