De kiosk.

De brief.



Een sprongetje

maakt mijn hart

van vreugde vervuld,

gespannen mijn lijf,

een brief van hem,

ongeduldig lezen

wil snel weten

wat hij me schrijft,

verzekert met klem

denkt heel veel aan mij

Gelukkig ontspan ik,

mijmerend geniet ik

met gesloten ogen zit ik

ver weg fantaseer ik

dromend ben ik

dicht bij hém.

Bomi.

( 2004 )

Het leven . . .

Een mensenleven

lijkt op een wereldreis,

jong en nieuwsgierig

begin je er aan,

de einder ver weg

kleurt roze, beloftevol,

alles wil je hebben gezien,

leergierig verkennen.

Jaar na jaar ontdek je,

beetje per beetje,

culturen en gebruiken,

weldaad voor geest

en lichaam, je oordeelt

veroordeelt, vergelijkt.

Verzadiging begint

met de middenleeftijd, het

gesetteld zijn, je deelt en

vergelijkt je ervaring

met je kinderen, die op hun beurt

weer andere horizonten

ontdekken, verder dan de jouwe.

De trein van het leven stopt

in vele stations, grote en kleine,

méér of minder boeiend.

Moe van reizen en leren

wil je alleen nog rust,

de trein heeft bijna

zijn eindstation bereikt.

Nieuwsgaren doe je via

de media, ontdekken is iets

voor jonge helden.

Even wil je nog meereizen

tot op een dag, nooit meer.

Bomi

( 2012 )

Binnen in mij

kreunt mijn oude hart

het alleen zijn moe,

een mijmerend leven,

met herhaalde beelden

wazig en vergeeld,

door de tijd gebleekt

is alles wat rest,

een ver verleden

het ‘wij’ zo lang voorbij.

Bomi

( 2011 )

Luxe is leven

door mensen omringd

die om je geven

zoals de wind

gedachten

rond doet zweven.

Geborgen,

verborgen.

bomi

Brief.




Een sprongetje

maakt mijn hart

van vreugde vervuld,

gespannen mijn lijf,

een brief van hem,

ongeduldig lezen

wil snel weten

wat hij me schrijft,

verzekert met klem

denkt heel veel aan mij

Gelukkig ontspan ik,

mijmerend geniet ik

met gesloten ogen zit ik

ver weg fantaseer ik

dromend ben ik

dicht bij hém.

Bomi.

Kleine man.




Kleine Jan, kleine man

gezeten op een bankje

onder de lindeboom,

naast hem een vrouwtje,

zedig zittend op het randje,

houdt ze haar blik in toom,

haren saam gehouden

met een roze touwtje.

Vrank vroeg vrijpostig

die lieve kleine man,

‘wil je mijn liefje zijn’

wat een vraag, dacht ze,

helemaal bijkomstig

haar schroom maar schijn,

ze waren echt ‘op’ elkaar.

Twee paar kleine voeten

dansten over het grote plein

het leven zonneklaar,

zo zou het altijd moeten,

gouden zonneschijn.

Op zeven is de wereld simpel,

leven met vlag en wimpel.

bomi.

Voeten roffelen

beklemtonen de maat

van vurige muziek,

de hakken klakkend,

gitaren die klagen,

twee armen wentelen

de diva ontvlamt,

klepperende castagnetten

leiden de passen

het lichaam tolt

draait en keert,

wijde rokken waaien

rond twee lange benen

ritmisch, op hun best.

Een rauwe stem

op de achtergrond

zingt met hart en ziel

jammerend, weeklagend

de vrouw opvoerend

tot de ziel van de dans,

bezweet draaiend

beleeft ze het ritme,

flamenco, magie,

wonderlijk samenspel

van zang en dans.

Bomi

( 2011 )

 


Een beetje triest neem ik voor een tijdje afscheid van mijn blog, door allerlei omstandigheden is het even wat veel. Aan iedereen die hier passeert zeg ik,
' stel het wel en tot later '

Vriendelijke groeten, Bomi.

 


Nog drie keer slapen en mijn blog bestaat 2000 dagen.



Zoveel dagen uit een mensenleven
zoveel nieuwe ervaringen beleefd
gebeurtenissen om bij stil te staan
dingen om liever snel te vergeten.
mengeling van zoet en zuur
graag nog even leven, puur.

bomi.

                             




                                                Verlaten.




                                   Een beetje triest zit ze te dubben

ze begreep het niet, fronste even snel

draaide met die brief, alert intussen

nadenkend, wist ze het eigenlijk  wel

mannen zijn anders dan vrouwen,

gaan nuchter een probleem ontleden

punt na punt hun verweer opbouwen

ze wist het, weer zij zou het begeven.

Zijn handschrift, clean, gelijkmatig

was een punctuele voorbereiding tot,

zijn besluit stond vast, niet eigenaardig

hij bleef bij die ander, zij was zijn lot.

Ze kwam even weer in de realiteit,

een paar seconden, pijn zou later komen,

dacht waarom ik, ze gaf hem zo’n respijt,

was ze in de verkeerde sekse geboren?

Liefde, omvangrijk gevoel, een obsessie

wordt nu leegte, een onvervuld verlangen

de rechte weg naar een diepe depressie

tranen drupten langzaam over haar wangen.

Bomi.

( 2010 )

Feestelijk klinken van ver

klanken van het jazzorkest,

de kiosk door muziek bezet

geleid door de chef-orkest.

Spelers op hun instrumenten

bespelen de massa, slaand,

vele hoofden fel wiegend,

voeten stampend op de maat.

De drummer steelt de show

wervelende handen, vliegensvlug

bovenlijf ontbloot, kent geen kou

zweet parelt langs de smalle rug.

Een solo van de trompettist

haalt schel uit, een gesmaakt geluid,

het doffe bonzen van de bassist

daagt bonkend de massa uit.

Gouden vingers, de pianist

bespeelt, zéér bewonderd het klavier,

een melodie, vele noten, samen een rits

matigen tempo, ruig klaagt de lier.

Overgaand van beat naar slow

meegaand volgt de massa de ritmiek,

lijven wiegen, jeaahh, wow, wow

tot de allerlaatste noot muziek.

Bomi.

( 2009 )

Eigen foto.

Foto van een stukje Japanse tuin in Hasselt.

Zomaar.




Zomaar, kijken naar de wereld rondom,

het  spel van de vogels, groot of klein

drukte makend op een plek in de zon,

gekwetter dat klinkt nog zomers blij.

Zomaar, ‘n kopje koffie, mild of sterk,

de geur opsnuiven, ervaar dat genot

effen pauzeren, vergeet even ’t werk,

een stoot energie, het leven weer vlot.

Zomaar, het beluisteren van muziek

de versterker die speelt jazz of klassiek

vrij zijn een eigen keuze te maken

je gedachten ver weg, vrije loop te laten.

Zomaar, iemand bellen, een vriendin

een praatje maken, luchtig over en weer,

nieuwtjes sprokkelen heel ongegeneerd,

het verhaal van het leven er middenin.

Zomaar, wegzinken in een goed boek

vergeten wat rond je gebeurt, de wereld

verspreid in tekst, lezen en mijmeren zoet

bladerend, tot de tijd roept te herleven.

Zomaar, zittend in d’ avondschemering

warm in je zetel genesteld, gedachteloos

de stilte ondergaan, handen in de schoot,

enkel ‘t ritme van je adem, ongestoord.

Bomi.

2010.

Verliefd.

Ze zijn verliefd heel duidelijk

gezichten één warme gloed,

geluk straalt van hun uiterlijk

verliefd zijn smaakt honingzoet.

Haar koperkleurige krullen

dansen weelderig op en neer,

haar fijne gezichtje omhullend

zachte trekken, lieflijk en teer.

Zomersproeten, een handje vol

over haar neusje verspreid,

doen zijn adem stokken, dol

roffelend klopt zijn hartje blij.

Zij kijkt naar hem, de grote held

geniet van zijn mannelijkheid,

woorden haar met liefde verteld,

bij hem wil ze verder in de tijd.

Keuvelend, armen rond elkaar

scheppen ze dromend hun horizon,

wolkeloos, levend in ’t ijle zomaar,

liefde maakt van donker nog de zon.

Bomi.

( 2010 )

Een cocktail van gevoelens

gewaarworden, ondergaan,

je geest onderdompelen

in dat luxueuze bad

is leven.

Leven met grote of kleine dingen,

gewoon ademen, proef de lucht

zuig je longen vol leven.

Zonnestralen prikkelen je huid

een boost van energie,

gulzig absorbeert je lichaam

de zalige warmte.

Je lievelingsgerecht troont

met geuren en kleuren voor je

afwachtend, verlangend

kijken en consumeren

is genietend leven.

Een rustig moment, eender wanneer

een drankje warm of koud

met prik of tic, een glaasje wijn

dingen waar je van houdt,

is leven met een gouden ster.

Zoveel indrukken, zoveel emoties,

leven op het scherp van de snee.

Zorgen even aan de kant,

vergeten, uitgesteld tot morgen,

genieten van vandaag,

leven met ziel en lichaam.

Bomi.

2010

Margrieten.

Je weet niet hoe,

ook niet waarom

de maanden en jaren

zo snel verliepen.

Je hebt er nooit bij stilgestaan

de tijd ontbrak, om

je erin te verdiepen.

Ongemerkt, altijd verder

ging het leven zijn gang,

alles ging zo vlug zo snel.

Juist en alléén daarom.

Dagen gevuld met

werken en zorgen,

een lach en een traan

ééntje voor gisteren

ook één voor morgen

Kinderen kwamen,

brachten vreugde, gepaard

met hun aparte zorgen .

Altijd bezig in de weer,

geen besef van uur of tijd,

zo ging het ongeveer.

Wat betekent één dag

minder of één dag méér

in een overvol mensenleven.

Verwonderd kijk je achterom,

waren dát al die voorbije jaren?

Je kan het niet vatten

die heerlijke tijd van toen

lijkt nog altijd zo dichtbij

niet te verklaren.

Dankbaar klopt je hart

niets aan te doen

kostbare beelden, gekoesterd

een rits van zoveel jaren  

voor jou uniek en waardevol

waard om voor altijd te bewaren.

Daarom!

Bomi,

11-09-06

Eigen foto.

Heimwee.

Verlangen naar

een ver verleden,

beelden zo klaar

vullen het heden,

gevat in roze strik.

Mijmeren zoet,

romig opgeklopt

in hart en gemoed,

door tijd opgefokt,

gevat in roze strik.

Verre herinnering

groot in fantasie,

illusie of verbeelding,

geproefde memorie,

gevat in roze strik.

Hunkerend gevoel

naar ‘n stukje leven,

voorbij voorgoed,

gedachten verweven,

gevat in roze strik.

Bomi

( 2010 )