Voeten roffelen

beklemtonen de maat

van vurige muziek,

de hakken klakkend,

gitaren die klagen,

twee armen wentelen

de diva ontvlamt,

klepperende castagnetten

leiden de passen

het lichaam tolt

draait en keert,

wijde rokken waaien

rond twee lange benen

ritmisch, op hun best.

Een rauwe stem

op de achtergrond

zingt met hart en ziel

jammerend, weeklagend

de vrouw opvoerend

tot de ziel van de dans,

bezweet draaiend

beleeft ze het ritme,

flamenco, magie,

wonderlijk samenspel

van zang en dans.

Bomi

( 2011 )

 


Een beetje triest neem ik voor een tijdje afscheid van mijn blog, door allerlei omstandigheden is het even wat veel. Aan iedereen die hier passeert zeg ik,
' stel het wel en tot later '

Vriendelijke groeten, Bomi.

 


Nog drie keer slapen en mijn blog bestaat 2000 dagen.



Zoveel dagen uit een mensenleven
zoveel nieuwe ervaringen beleefd
gebeurtenissen om bij stil te staan
dingen om liever snel te vergeten.
mengeling van zoet en zuur
graag nog even leven, puur.

bomi.

                             




                                                Verlaten.




                                   Een beetje triest zit ze te dubben

ze begreep het niet, fronste even snel

draaide met die brief, alert intussen

nadenkend, wist ze het eigenlijk  wel

mannen zijn anders dan vrouwen,

gaan nuchter een probleem ontleden

punt na punt hun verweer opbouwen

ze wist het, weer zij zou het begeven.

Zijn handschrift, clean, gelijkmatig

was een punctuele voorbereiding tot,

zijn besluit stond vast, niet eigenaardig

hij bleef bij die ander, zij was zijn lot.

Ze kwam even weer in de realiteit,

een paar seconden, pijn zou later komen,

dacht waarom ik, ze gaf hem zo’n respijt,

was ze in de verkeerde sekse geboren?

Liefde, omvangrijk gevoel, een obsessie

wordt nu leegte, een onvervuld verlangen

de rechte weg naar een diepe depressie

tranen drupten langzaam over haar wangen.

Bomi.

( 2010 )

Feestelijk klinken van ver

klanken van het jazzorkest,

de kiosk door muziek bezet

geleid door de chef-orkest.

Spelers op hun instrumenten

bespelen de massa, slaand,

vele hoofden fel wiegend,

voeten stampend op de maat.

De drummer steelt de show

wervelende handen, vliegensvlug

bovenlijf ontbloot, kent geen kou

zweet parelt langs de smalle rug.

Een solo van de trompettist

haalt schel uit, een gesmaakt geluid,

het doffe bonzen van de bassist

daagt bonkend de massa uit.

Gouden vingers, de pianist

bespeelt, zéér bewonderd het klavier,

een melodie, vele noten, samen een rits

matigen tempo, ruig klaagt de lier.

Overgaand van beat naar slow

meegaand volgt de massa de ritmiek,

lijven wiegen, jeaahh, wow, wow

tot de allerlaatste noot muziek.

Bomi.

( 2009 )

Eigen foto.

Foto van een stukje Japanse tuin in Hasselt.

Zomaar.




Zomaar, kijken naar de wereld rondom,

het  spel van de vogels, groot of klein

drukte makend op een plek in de zon,

gekwetter dat klinkt nog zomers blij.

Zomaar, ‘n kopje koffie, mild of sterk,

de geur opsnuiven, ervaar dat genot

effen pauzeren, vergeet even ’t werk,

een stoot energie, het leven weer vlot.

Zomaar, het beluisteren van muziek

de versterker die speelt jazz of klassiek

vrij zijn een eigen keuze te maken

je gedachten ver weg, vrije loop te laten.

Zomaar, iemand bellen, een vriendin

een praatje maken, luchtig over en weer,

nieuwtjes sprokkelen heel ongegeneerd,

het verhaal van het leven er middenin.

Zomaar, wegzinken in een goed boek

vergeten wat rond je gebeurt, de wereld

verspreid in tekst, lezen en mijmeren zoet

bladerend, tot de tijd roept te herleven.

Zomaar, zittend in d’ avondschemering

warm in je zetel genesteld, gedachteloos

de stilte ondergaan, handen in de schoot,

enkel ‘t ritme van je adem, ongestoord.

Bomi.

2010.

Verliefd.

Ze zijn verliefd heel duidelijk

gezichten één warme gloed,

geluk straalt van hun uiterlijk

verliefd zijn smaakt honingzoet.

Haar koperkleurige krullen

dansen weelderig op en neer,

haar fijne gezichtje omhullend

zachte trekken, lieflijk en teer.

Zomersproeten, een handje vol

over haar neusje verspreid,

doen zijn adem stokken, dol

roffelend klopt zijn hartje blij.

Zij kijkt naar hem, de grote held

geniet van zijn mannelijkheid,

woorden haar met liefde verteld,

bij hem wil ze verder in de tijd.

Keuvelend, armen rond elkaar

scheppen ze dromend hun horizon,

wolkeloos, levend in ’t ijle zomaar,

liefde maakt van donker nog de zon.

Bomi.

( 2010 )

Een cocktail van gevoelens

gewaarworden, ondergaan,

je geest onderdompelen

in dat luxueuze bad

is leven.

Leven met grote of kleine dingen,

gewoon ademen, proef de lucht

zuig je longen vol leven.

Zonnestralen prikkelen je huid

een boost van energie,

gulzig absorbeert je lichaam

de zalige warmte.

Je lievelingsgerecht troont

met geuren en kleuren voor je

afwachtend, verlangend

kijken en consumeren

is genietend leven.

Een rustig moment, eender wanneer

een drankje warm of koud

met prik of tic, een glaasje wijn

dingen waar je van houdt,

is leven met een gouden ster.

Zoveel indrukken, zoveel emoties,

leven op het scherp van de snee.

Zorgen even aan de kant,

vergeten, uitgesteld tot morgen,

genieten van vandaag,

leven met ziel en lichaam.

Bomi.

2010

Margrieten.

Je weet niet hoe,

ook niet waarom

de maanden en jaren

zo snel verliepen.

Je hebt er nooit bij stilgestaan

de tijd ontbrak, om

je erin te verdiepen.

Ongemerkt, altijd verder

ging het leven zijn gang,

alles ging zo vlug zo snel.

Juist en alléén daarom.

Dagen gevuld met

werken en zorgen,

een lach en een traan

ééntje voor gisteren

ook één voor morgen

Kinderen kwamen,

brachten vreugde, gepaard

met hun aparte zorgen .

Altijd bezig in de weer,

geen besef van uur of tijd,

zo ging het ongeveer.

Wat betekent één dag

minder of één dag méér

in een overvol mensenleven.

Verwonderd kijk je achterom,

waren dát al die voorbije jaren?

Je kan het niet vatten

die heerlijke tijd van toen

lijkt nog altijd zo dichtbij

niet te verklaren.

Dankbaar klopt je hart

niets aan te doen

kostbare beelden, gekoesterd

een rits van zoveel jaren  

voor jou uniek en waardevol

waard om voor altijd te bewaren.

Daarom!

Bomi,

11-09-06

Eigen foto.

Heimwee.

Verlangen naar

een ver verleden,

beelden zo klaar

vullen het heden,

gevat in roze strik.

Mijmeren zoet,

romig opgeklopt

in hart en gemoed,

door tijd opgefokt,

gevat in roze strik.

Verre herinnering

groot in fantasie,

illusie of verbeelding,

geproefde memorie,

gevat in roze strik.

Hunkerend gevoel

naar ‘n stukje leven,

voorbij voorgoed,

gedachten verweven,

gevat in roze strik.

Bomi

( 2010 )

 

Een heerlijk lentetafereeltje, de zon gevangen in een vaas.

Bloemenknopjes,

in hun hartjes verborgen

een rijkdom aan exotische

geuren en kleuren.

Enkel de natuur

zorgt voor dat wonder

geen mens op aarde

wil er zonder.

Bomi

(2010)

 

Aan ieder die hier passeert een gezellig en vreugdevol Paasfeest gewenst!

Je voelt de sfeer in huis,

aangenaam klinken

flarden van zachte muziek

rondom jou, een cocon,

akkoorden van hoog en laag

door elkaar gemixt

een zalig lied, vol zon.

In je hoofd een licht geruis

geloken ogen, gesloten lippen

alleen je geest geeft thuis,

verzamelt alle klanken in zich,

muziek om later wellicht,

nog een keer te genieten,

noten hemels mooi,poëtisch

als een mooi gedicht.

Je wezen met muziek gevuld,

warmte gewikkeld rondom jou,

een bedwelmende cocktail

gemixt voor jou alleen,

om zachtjes aan te nippen.

De avondstond in goud gehuld

stil genieten, tevreden zitten,

weten dat je van hem houdt.

Bomi

( 2005 )

Fantasie in wit-zwart, kopiëren en plakken, achtergrond bewerkt met schaduwen.

Een klein roodborstje

trekt buiten mijn aandacht,

het kleintje zit

af en aan te springen

op een lage waterbak.

De zon tekent grillige

figuren op het vuile water,

hier en daar drijft een verslenst

achtergebleven blad.

Regelmatig worden bij warm

weer potten in de bak gezet

ook zij hebben water nodig.

Het vogeltje blijft wippen

denkt bij zichzelf

‘ zou ik of zou ik niet ? ‘

Met uitgeslagen vleugels

duikt het in het water,

fladder, fladder gooit het,

het frisse nat over zich heen, dan snel

weer op ’t randje zitten,

schuchter de omgeving bekijken,

even snel een tweede landing

je ziet het genieten

in het opspattende water.

Weer uit het water landt het

op het grasveldje, trippelt

even rond en vliegt onder

één van de struiken, plof in

de zwarte aarde.

Een bewijs dat het vogeltje

een andere opvatting heeft over

baden dan wijzelf.

Bomi

2010