....en toen de zeeleeuwen !!!.

Alles goed?
Twee vrienden van mij gaan elke week twee keer fietsen. Beiden hebben daarvoor verschillende beweegredenen. De ene omdat hij dan van huis is, de andere omdat hij niet graag in zijnen hof werkt. De twee geven fietsles aan asielzoekers. Iedere dinsdag en donderdag vertrekken zij tesamen met enkele nieuw aangekomen vluchtelingen vanuit het asielcentrum voor een toer door Arendonk. Afhankelijk van hun gasten bezoeken ze dan de gemeenteschool, een kerk, het zwembad, het gemeentehuis, de bibliotheek, de Aldi, een cafeetje.... De twee vrienden proberen hun nieuw maten ook Vlaams te leren. "Schol" of "een pintje drinken" en "alles goed ?" zijn standaard- uitdrukkingen.
Als ze een asielzoeker tegenkomen vragen ze steevast: "alles goed?" en na een kleine week roepen die mannen, of het nu witte of zwarte, geel of rooi zijn, of het mannekens of vrouwkes zijn, of het nu morgen, middag of avond is "Alles goed". Gelijk wij goeie morgen, goeie middag, goeie avond, ...Alles goed?
"Alles goed" is een standaarduitdrukking geworden hier in het asielcentrum.

Als ge dus in Brussel of in Antwerpen van de overkant van de straat ineens iemand hoort roepen: "alles goed" dan weet ge dat hij  in Arendonk heeft leren velorijden.  

Vijftien jaar geleden was ik een vriend van die van hiernaast en ook een uitermate populaire cafébaas van een jongerenkroeg,  kom ik nu ook in aanmerking om straks gouverneur van Antwerpen te worden ?.

Mijne vriend en ik verpozen weleens op een zonnig caféterrasje. In de winter en als het regent gaan we uiteraard binnen zitten. Met de regelmaat van een friese hangklok duikelen dan ook de wielertoeristen het terras op of de café binnen. Bezwete mannenlijven in veel te enge, opgespannen koersbroeken, de slagaders gelijk dikke koorden op hun slapen, en met starkijkende ogen in hunne kop die ook op springen staat. En allemaal met een potsierlijke helm op hunne knikker en aan hun lijf een truike volgedrukt met cafénamen.
Hijgend bestellen ze dan een grote Ice Tea, en nog ene. Moesten er geen wielertoeristen bestaan dan ging de fabriek van den Ice Tea failliet. De velofanaten die wij tegenkomen zijn die van het oudere type; zo van een jaar of 50 en ouder. Nadat ze uitgehijgd zijn en het schuim van de mond hebben gekuist beginnen de verhalen: "Ze zijn deze morgen al om half zes vertrokken, ze hebben al 75 kilometer op hunne kilometriek staan, ze rijden  tegen 26 kilometer per uur, en ze kunnen nog harder als die ouw gepensioneerde wandelaars aan de kant van de weg bleven, en ze moeten er nog 45 kilometer bijdoen".  
Bij hun derde Ice Tea beginnen ze aan hun repen krachtvoeding die ze in hun koersbroek verstopt hadden. Ik heb nikske tegen mensen die met een velo rijden.-Alhoewel ik nog nooit iemand op een velo heb zien lachen- maar ik vind dat mijn gepensioneerde wielervrienden overdrijven. Ik denk maar zo: Als ze vroeger bij hunne baas ook zo hard hadden moeten zweten als op hun velo dan waren ze in staking gegaan. En moest het nu nog gezond zijn !!!

Twee vrienden van mij, - ze houden al sinds jaren in Antwerpen een bureaustoel gegijzeld - pakken elke morgen de vroegbus. Ze stappen op aan de kerk in Arendonk en via Turnhout bussen ze met "De Lijn" naar hun werk. En elke morgen zit er op die bus een "midlife" medereiziger; een op het zicht rustige, kalme vent. Niettegenstaande het ontieglijk vroege uur -kwartje voor de zessen- is hun medepassagier altijd in voor een conversatie. Nou, zegt ie, Ik kom uit Groningen, woonde in Eindhoven en nu ben ik in Arendonk als asielzoeker, ik ben op de vlucht voor de Nederlanders. Mijn twee vrienden, nochtans het één en het ander gewend - getuige hun jarenlange omgang met mij - schrokken zich een hoedje. Zij weten van het bestaan van een asielcentrum in Arendonk, ze weten dat daar Nepalezen, Chinezen, Congolezen, Irakezen, ...ge noemt ze maar op, binnengelaten worden en voor gezorgd wordt. .....Maar hollanders ?  In gééén jaren.... Maar toch, mijne beste vrienden: Een nederlands staatsburger uit de streek van Groningen, om en rond de 40 jaar,  heeft zich in Brussel aangemeld met de boodschap dat hij op zoek is naar asiel. Een broertje van Van Gogh zult U zeggen, eentje die ook iets geroepen had over geiten of zo...
Neen, mijn beste vrienden; doodgewoon iemand uit de streek van Groningen die zich in Holland niet meer op zijn gemak voelt. En die komt in Brussel asiel vragen. En dat moet onderzocht worden. En terwijl ze in Kashmir op hun verdoemenis worden geschoten, gaan vluchten en terug gestuurd worden, komt mijnheer vanuit Eindhoven eventjes zeggen dat hij in Nederland niet op zijn gemak is.  In afwachting van het verloop van zijn procedure (afwijzing, beroep, afwijzig, andere advokaat, afwijzing, Raad van State....maanden is hij al bezig) is mijnheer gestationeerd in Arendonk. Hij krijgt daar de 3 B's. een Bed, een Bad en Brood. Plus een klein beetje zakgeld. Door zijn verblijf in Eindhoven (zo'n klein 40 kilometer van ons af) is hij in Arendonk beter bekend dan onze eigen burgemeester. Hij weet in de Arendonkse Aldi precies waar de fleskes Bitter Lemon en de vlootjes Becel staan. Hij winkelt er verdomme al jaren. 
In Antwerpen stapt hij uit en verdwijnt dan in de mensenmassa. Waar naar toe? Dat zoeken mijn vrienden niet uit en dat is ook niet belangrijk. Met de laatavondbus arriveert hij terug in Arendonk. Dan gaat hij slapen bij zijn Kosovaarse en Tsjetjeense vrienden. Met vier op één kamerke.

Den hollander slaapt goed; niet gestoord door nachtmerries of welke angstdromen dan ook.....dat mag ook niet, want morgenvroeg  wacht hem weer een lange dag: Als Hollandse asielzoeker in België.

Wanneer is Kafka eigenlijk gestorven?  

Een vriend van mij is "very close" met Steve Stevaert. Dat wil zeggen, eigenlijk is een kennis van een vriend van mij "erg close". Die kennis bekleedt namelijk een hoge partijfunctie hier in een naburige parochie. Uit hoofde van die functie wordt hij regelmatig uitgenodigd op feestjes van de kleine keizer van Hasselt. In het kader van een vrijwilligersproject mag die kennis dan glazen spoelen en na afloop terug in de lege dozen stoppen. 
Zoals bij de hindoes in Calcutta een feest gegeven wordt telkens een heilige koe levend de overkant van de straat bereikt, zo geeft de Stief een feest telkens er een nieuw boek van zijn hand verschijnt. Om de veertien dagen dus. Kookboeken, boeken over Jezus,... ge bedenkt het maar. Volgende week is er weer een feest. Ditmaal voor een goochelboek. "Witte konijnen wegtoveren." heet het. De kennis van mijn vriend heeft aan de Stevaert vrijkaarten voor mij gevraagd. "Hij komt maar af" heeft de president gezegd. "Hij heeft mijn woord !"

Maar dat is nu net het probleem.... Dat woord; dat is verdomme zo weinig waard !. 

Voor mijn vriend !

Om af te printen en boven uw bed te hangen.