laattijdige opsporing.

  DePyramidal. 

Toen ik vorige week op weg naar een weekendje Ardennen met de familie, in de file stond moest ik onwillekeurig terugdenken hoe men vroeger op vacantie trok.
We schrijven 1965. De familie van mijn toenmalig lief en huidige vrouw, wou ook wel eens een weekje vacantie aan de Vlaamse kust. Broers en zusjes met hun halve trouwboek en de respectievelijke kindjes: zevenentwintig mannekes en vrouwkes in totaal. Ze zouden hun tentje neerzetten op een camping in Blankenberge en daar als een moderne volksstam met z'n zeventwintigen in trachten te overleven. Als kersvers verloofde van hun oudste dochter werd ik door mijn aanstaande schoonouders moreel verplicht om een tent te versieren. Ik was per slot van rekening chiroleider en wij hadden afgedankte legertenten in stock. Ze kozen een pyramidal; daar konden met gemak zo'n dertig man in. Een van de nonkels was chauffeur bij een wegenbouwbedrijf en hij zou voor het vervoer van het materiaal zorgen: van zijn patroon kreeg hij een camion met open laadbak. Daar moesten de tent, de kookpotten, de matrassen en ligstoeltjes in. De familie zou volgen in volgestouwde personenwagens. 
Niet gehinderd door enige kennis van legertenten werd begonnen met de opbouw van het kampement. Een neergestreken clan zigeuners had er niets tegen. Na vier uur hard zwoegen, enkel onderbroken door 4 regenbuien , lag de tent nog steeds als een afgelaten ballon op de camping. De buren, meestal Hollanders, hadden het opgegeven goede raad te geven en waren begonnen aan het ledigen van de meegebrachte bakken bier.Ten einde raad, en kort na middernacht, werd door de familieraad besloten om de tent terug op te laden en een goedkoop familiepensionneke te zoeken. Dat lukte.
De camion met de legerpyramidal en de meegebrachte matrassen heeft nog een week op een hoekske van de camping gestaan.
Om mijn prille liefde te redden besloot de voltallige leidersgroep van de chiro om geen huur te vragen voor de uitgeleende tent. Ik ben mijn maten van destijds daar nog altijd dankbaar voor.

                            
Werelddierendag.!!!
Ik heb de werelddierendag in alle stilte aan mij voorbij laten trekken. Buiten een paar goudvissen, een wild eekhoorntje en een verloren gelopen kikvors heb ik geen dieren. Ik heb ook niet zo'n behoefte aan dieren en er ook geen affectie mee. Ik kan perfect verder met mensen.
Dat wil niet zeggen dat ik met een boog rond mensen heenga die wel dieren hebben. Vrienden, zelfs familie van mij, hebben dieren en beestjes. Mijn kleinzoon spaart wandelende takken, een verre vriend heeft een gecastreerde ezel, een schoonbroer werkt tussendoor bij een varkensboer en nog een zwager heeft thuis aan de muur een opgezette everzwijnenkop hangen.
Waar het mij om gaat is dat tegenwoordig door heel veel mensen  meer aandacht wordt gegeven aan beesten dan aan mensen. En daar zullen goede en gefundeerde redenen voor zijn: hondjes en poesjes gewoon graag zien, een speelkameraadje, gezelschap in eenzame momenten, waken over de familieschatten, omwille van de vriendschap.... Dus ik snap het wel, maar aan mij is het niet besteed.
-Ieder jaar op vacantie aan de kust heeft één van de zes kleinkinderen per dag wel een hoop hondenpoep tussen de ribbeltjes van zijn schoenen hangen. (kan dat stinken !)
-Een vriendinneke van mij (nu 16 jaar) herstelt nog van de beten in haar gezicht, opgelopen 4 jaar geleden door een beet van een mechelse scheper.
-Een ander vriendin slaat de panische angst om het hart als ze aan de overzijde van de straat nog maar een hond ziet komen. (jeugdtrauma zeker.)
-De berner senner van mijn eigenste zoon springt iedere keer als hij me ziet vol blijdschap tegen mijn versgestreken overhemd. Opnieuw de wasmand in.
-Lang geleden ben ik eens op bezoek geweest bij een deurwaarder. Bij het naar buitengaan in mijn hielen gebeten door een soort pekinees. (twee trauma's ineens :de deurwaarder en de pekinees.)
-Een blauwe reiger die in het voorjaar al mijn goudvissen van de vijver plukte.
-Alle katten en kattinnen die me in de loop van de voorbije decennia schrammen hebben bezorgd, en slapeloze nachten.
...De rij is niet af, maar dit moet maar volstaan.

Daarom pleit ik voor begrip bij diegenen wiens hond of poes of kanarie niet op straat kakt, niet uithaalt naar andere wezens of de boel niet op stelten zet. Wilt U me alstublieft vergeven voor zoveel onbegrip van mijnentwege.... Nu ga ik mijn vissen eten geven.

             

                           Mooi Drenthe.
     
Afgelopen weekend waren we in Nederland, in Emmen in de provincie Drenthe. Mijn averechts karakter wringt tegen, toch moet ik het zeggen: Drenthe en de Drentenaren mogen er zijn. Met een uitstekende uitvalsbasis als het "Ten Cate Tulip hotel" in Emmen bezochten we diverse mooie en indringende plaatsen in de provincie. Hoe hun voorouders, zo'n 5.000 jaar geleden, hun doden begroeven in de Hunebedden (Borger), het nationaal monument en het kamp in Westerbork, de laatste stopplaats voor 100.000 joden op weg naar de gaskamers van Auschwitz en Sobibor, de Wonderwereld in Ter Apel met zijn uilen, reptielen en trollen, de legende van Ellert en Brammert en hoe de Drenthenaars in vroeger eeuwen woonden en werkten, de leuke terrasjes waar ze ook een pintje konden tappen.
Ik moet mijn nederlandse vrienden natuurlijk niet te erg over hun buik gaan aaien, maar de ontvangst in het "Tulip hotel", het ontbijt, de vriendelijke mensen, zelfs de "Blonde Leffe" op maat en temperatuur, 't was af. En als je dan bij het afscheid nog een leuke presentje krijgt toegestoken van een lieve collega van het Seniorennet die weet had van onze komst (bedankt Gerda alias de Grunn'se Mollenboon: https://blog.seniorennet.be/Groningse_molleboon) dan kon het weekend niet meer stuk.
Hoe we ook tegenwringen: We moeten terug naar Drenthe.