confessions
treft een mens aan als hij na enkele dagen afwezigheid weer onder de collega-bloggers plaats neemt. Herrie, varkenskoppen, schunnige fotos, scheldpartijen, blogs die aankondigen om voor de elfendertigste keer van het SN te verdwijnen, zich bedenken, terugkomen onder een andere naam en meer van die \"carnavalsstreken\".
Bij het aanschouwen van dit alles zou een pas gerevalideerd persoon terug de schijterij krijgen. Neem nu de bloggers die om wat voor reden aankondigen dat ze een puntje zetten achter hun blogactiviteiten: Ogenblikkelijk schieten een paar goedmenende zielen in actie om deze bloggers te behoeden voor het martelaarschap. Ik vraag me dan af: Zijn die collega-senioren zo makkelijk te beinvloeden of menen ze het niet?. \'t Is natuurlijk leuk voor de familiegeschiedenis: \"opa is ooit actief geweest op internet en hij was daar heel geliefd....ze konden hem zelfs niet missen...iedere keer begon hij opnieuw.\"
Ik heb mijn \"brabbesblog\" gemaakt voor twee categorieën van mensen: de eerste categorie zijn de mensen die rondom mij leven: familie, kennissen en nogal wat goei vrienden (ja, die heb ik ook !!!): voor hen heb ik de beide zijkanten van mijn blog gereserveerd: familie- en andere kiekjes waar niemand anders iets aan heeft en van tijd tot tijd een anecdote over plaatselijke gebeurtenissen in het middenvak.
De tweede categorie zijn de collega-bloggers, de toevallige passanten en andere geinteresseerden. \'t Klinkt misschien een beetje cru maar ik heb eigenlijk geen affiniteit met deze mensen.- met uitzondering van hooguit een 5tal bloggers die ik heb leren kennen en waarderen via kanalen naast het bloggen. Ik ken de anderen van haar noch pluim. Ik blijf er vriendelijk tegen hoor, ik ga zelfs een goeie dag terug zeggen maar of zij al dan niet verkiezen om het bloggen adieu te zeggen zal mij een zorg wezen. Ik zou het genant vinden iemand die ik niet ken te vragen om te willen blijven.
Ik ben ook niet te beroerd om toe te geven dat ik het fijn vind om een goede waardering te krijgen; dat ik het leuk vind als ik weer een plaatske ben gestegen in de galerij van de eeuwige roem. Diegenen die het olympisch principe huldigen van \"meedoen is belangrijker dan winnen\" beliegen zichzelf.
En dan die eeuwige dankbaarheid: Waarom zou ik in een dankbare buiging moeten neerzijgen voor de makers van het seniorennet. Wij krijgen van hen de mogelijkheid om ons ding te doen en wij, alle 6.000 bloggers te samen, zorgen er op onze beurt voor dat het seniorennet door onze blogs miljoenen bezoekers trekt en alzo een kroonjuweeltje wordt. Wat ik wel heb voor de makers is respect en bewondering voor de manier waarop zij hun project uitbouwen. Daar kan men terecht fier op zijn.
...Maar ik ben afgedwaald: Ik kreeg dus bijna een beroerte toen ik de puinhopen aanschouwde die waren veroorzaakt door collega-bloggers. Eén slachtveld van verbale scheldpartijen. Misschien is het verstandig om de organisatoren te vragen om op het strand van Oostende een vierkante kilometer af te bakenen met een rood-wit politielint, aan beide kanten van dat vierkant een container rotte vis te zetten en de deelnemers aan de reunie naar believen te laten gooien met het stinkend goedje. Het zal de samenhorigheid ten goede komen. Ik zal verstek laten gaan: ik lees het \'s anderendaags wel op het een of andere blog...als het ondertussen niet gestopt is.











8 reacties op dit bericht
tik tok
Puntje hier en daar ze doen maar, vingerke tik vinger tok zou houden ze de reuma uit de knok, dit is natuurlijk een pak zever net als heel het gedoe, van mij mag het er ook uit, heilige koe of niet
groetjes ria
het tweezakske.
oostende
Schöne Berge.
Halloo
Bewondering
geluk gehad
pastoor.