allah.

"Jef Koffie's trots" is twee jaar geworden....

Vorige zaterdag, 14 april, bestond dit blog, Jef Koffie's trots, twee jaar. De wereld is gewoon blijven draaien en de tapkranen bij "Jeanne Trul" hebben geen minuut stil gestaan. Maar goed ook, want d'r is nikske aan zo'n blog: ge verzint wat onzin, schrijft het op en als ge wat geluk hebt zijn er altijd wel die het lezen en er commentaar op geven of juist niet.
 
In zijn tweejarig bestaan heeft "Jef Koffie's trots" 153.000 pageviews gehad. Op zich heeft dat niets te betekenen: gewoon aanklikken en weer een stemmetje meer: Ik ken zelfs supporters en sympathisanten die bij gebrek aan  vleselijke genoegtes en zonder de hand aan zichzelf te moeten slaan heel de dag mijn blog bevingeren....keer op keer met dat middenvingerke.....
Waar ik wel een beetje fier op ben zijn de 65.000 unieke bezoekers die dit blog hebben bezocht: mensen die echt de moeite hebben genomen om te lezen wat er geschreven staat. Die wil ik uitgebreid bedanken, maar dan ook weer niet te uitgebreid; een tractatie met een Blonde Leffe kunt ge op uwe buik schrijven.

   
Ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken om enkele misverstanden uit de weg te ruimen: Mijn schrijversnaam - J.Rekel - heeft niks te maken met de bijnaam die een vos wel eens meekrijgt, het is - voor mij - idyllischer. J.Rekel is gewoon gevormd door de beginletters van de voornamen van mijn 6 kleinkinderen: Jef, Renée, Eva, Kobe, Emiel en Lien. Niet direct wereldschokkend maar ik had mezelf ook Egbert of Bengo of Irma kunnen noemen....of vuurpeloton. God nog aan toe.!

     

De blognaam tenslotte is "Brabbes" en dat slaat op een gebeurtenis ver in de tijd: Onze parochiepastoor, Willem Van Bree, en zijn meid vonden destijds -1956- dat de oudste zoon van Jef Koffie persé pater moest worden en dat het Klein Seminarie van Hoogstraten de ideale plaats was om de stiel te leren. Zoonlief ging dus op internaat, 10 jaar oud,  en startte een moeizame relatie met de mannen in  zwarte soutane....
De rest vertel ik later. Zo houd ik lezers over.

Een paar dagen geleden kwam de kleinzoon van tien thuis met een rode kaak en een dito gekleurde oor. Na lang aandringen kwam het eruit: tijdens het musseneieren roven uit een beukenhaag was hij betrapt geworden door een voorbijfietsende groene jongen en die had hem een klets tegen zijne kop verkocht. De gelegenheidsboswachter had tevens gedreigd met het verbeteringsgesticht en ander naschoolse activiteiten.
      
Dat alles scheen betrekkelijk weinig indruk te maken op mijne kleinzoon en om zijn destructieve daad te toetsen aan gelijkaardige voorvallen vroeg hij: "Opa, toen gij klein waart, roofde gij toen ook musseneitjes?"
"Maar mijne jongen toch" zei opa "toen wij klein waren...."
...toen gooiden wij de geroofde vogeleitjes van boven op de hoge brug naar de voorbijvarende  schippers.
...toen staken wij bij een gevangen kikvors een strooien rietje in zijn gat en bliezen zolang tot de kikker ontplofte.
...toen staken we bij de meikevers met een stopnaald  door hun dekschildjes, trokken er een garendraadje door  en speelden er helikopterke mee.
...toen verpakten we een paardendrol of een koeienschit in 't parochieblad, legden die bij een ongetrouwde jonge dochter aan de voordeur en deden dan belleke trek.
...toen  we eens een  nest jonge veldmuizen vonden  stroopten we die levend hun velleke af en lieten ze dan terug lopen.
...toen schoten we met een mik en een scherp kiezelsteentje op de billen of het voortplantingsmachien van een brabants trekpaard, dat galoppeerde dan zo hard door de wei dat de grond ervan daverde........
     

       

"Oeioeioei". Mijne kleinzoon zat met open mond te luisteren. "En hebt gij dan ook kletsen tegen uwe kop gekregen, opa" vroeg de kleine. "Bijna elke dag mijne jongen, ze hingen me zelfs met de kraag van mijne frak aan de grillie van de kerk".  Zijn oogkes glinsterden.

                    
.....Ik weet bijna zeker dat die kleinzoon van mij in de paasvacantie op zoek gaat naar veldmuizen en meikevers.

Ge ziet het; het zal dan toch nog goed komen met de jeugd van tegenwoordig.!!!

Sigaren smoren op de "kleppende klipper".

Gisteren zijn we met een paar maten een pint gaan drinken op de "kleppende klipper". Ge zult u afvragen waarom nu ineens bij de kleppende klipper en niet in ons stamkroeg aan Brug 4 in Arendonk. 't Paradijs, ge weet wel. Wel, dat ligt aan ons averechts karakter.
De "kleppende klipper" is namelijk een als restaurant omgebouwde  Poolse vrachtboot. Ge kunt hem vinden in het natuurgebied De Maat in Mol, bij een pittoreske baileybrug en op wandelafstand van een kruispunt van kanalen en van de abdij van Postel.

      
De cafébaas van "de kleppende klipper" is ook een averechtse - dus een soortgenoot - en veegt het ingevoerde rookverbod dat van kracht is in restaurants vierkantig aan zijn schippersbotten. Niettegenstaande hij in zijn kombuis op een voortreffelijke manier de Molse zander -een kempische versie van de snoekbaars klaarmaakt en serveert kunt ge er ook in volle vrijheid een sigaretje smoren. 
            
Nu zijn mijn maten al verschillende jaren gestopt met roken. Ze raken geen sigaret, laat staan een pijp of een pruim meer aan. Zelfs de chiktabak  hebben ze lang geleden afgezworen.
Maar het protest van de patron van de "kleppende klipper" deed hen collectief besluiten om het etablissement met een bezoek te vereren. Op die manier wilden zij aantonen dat het gevoerde anti-rookbeleid een uit de handgelopen 1 aprilgrap is.
Mijn maten hebben hun morele steun omgezet in het nuttigen van een paar Blonde Leffes en een uitgebreide vegetarische schotel en dit alles afgesloten met een heerlijk ruikende bolknaksigaar ter waarde van twee euro vijftig, merk "Che Guevara." 

       

Dat ze heel de weg naar huis toe moesten kuchen en hoesten hebben ze er met plezier bijgenomen....hun burgerlijke ongehoorzaamheid had hen deugd gedaan.

Vervolg op zinloos geweld.

Aan onze geliefde echtgenoot, vader, zoon en broeder
Jan Jozef Beyens.

"Alhier onschuldig neergeschoten den 25 augustus 1950"... dat staat er te lezen op dit monument in de Arendonkse bossen op de grens tussen België en Nederland"
Tijdens een voorjaarswandeling hebben we dit aandenken gevonden. Slechts weinigen weten van het bestaan van dit monumentje, nog minder weten wat er zich in 1950 heeft afgespeeld in de Arendonkse bossen.
Was het een afrekening tussen smokkelaars?
Was het een uit de hand gelopen liefdesaffaire?
...of was het gewoon zinloos ???



We zoeken het voor U uit.!!!!

Moesten er lezers zijn die meer weten over de geschiedenis achter dit kleine monumentje dan zouden we dat graag vernemen.

De voetbal tussen ajax en psv in 't staminé.

Een vriend van mij heeft kennis aan een fotograaf. Op uitnodiging van deze laatste mocht die vriend van mij vorige zondag mee naar Eindhoven. Voor een van zijn klanten zou de fotograaf de aan- en afrijdende limousines, sportcars en andere deftige voituren van de VIP's en ander chique volk portretteren. Die gasten waren allemaal uitgenodigd op de voetbaltopper tussen PSV en Ajax.
             
Royaal op tijd, zo'n twee uren voor de match, waren de fotograaf en mijne vriend op post voor de hoofdingang van het Philips-stadion.
Hun auto hadden ze, na een tijdje rondrijden geparkeerd gekregen op een braakliggende hondenwei op zo'n kwartierke van 't stadion. Netjes op een rij naast de andere wagens en tussen de hondenstronten in.
Om half drie, toen de match ging beginnen, was het chique volk in hun limousines gefotografeerd en zat de werktijd erop.

"...Naar ons moeder", zei mijne vriend, verlekkerd als hij was op een Blonde Leffe in zijn stamkroeg. Toen zij terug aan de parking-annex poepweide aankwamen wachtte hen het drama: hun zo mooi geparkeerde voiture was volledig en langs alle kanten ingesloten door schots en scheef geplaatste auto's voorzien van alle mogelijke ajax-attributen. Hun autooke stond compleet tussen de vijand.


Daar stonden zij: het stadion konden ze niet meer in, de politie had haar handen vol aan ronddolende voetbalhooligans en alle kroegen in een straal van 2 kilometer rond het stadion hadden preventief al hun ramen en deuren gebarricadeerd. 
Een ongeluk komt nooit alleen: tot groot jolijt van alle meegereisde Ajaxsupporters won hun ploeg met 5 - 1 van PSV.  Reden genoeg voor de Ajaxfans om niet direkt naar huis te rijden maar om uitgebreid te vieren en pinten te pakken in de 24 cafés in het hol van de leeuw zelf. Rond half zes - ruim een uur na de match - verschenen de eerste foutparkeerders op de wei. Toen zij de belgische nummerplaat zagen begonnen ze te zingen van "den Anderlecht is een janettenploeg en wat zijn die belzen stil....". Dat alles en de gemiste "blonde Leffes" maakte hun droefenis alleen maar erger. 

Vier uur later dan voorzien was mijn vriend met zijne fotograaf terug thuis; 't is maar de vraag of hun overuren ooit zullen uitbetaald worden.

Af- en toch goedgekeurd.

Een vriend van mij had, als ultiem bewijs voor het echtelijk geluk van de afgelopen vijfentwintig jaar, aan zijn wettige echtgenote een auto cadeau gedaan.  Omdat hij vond dat het voor zijn schat makkelijker parkeren was met een klein autooke  dan met een grote kocht hij  een Renault Clio in plaats van een BMW 4deurs. Deze genereuse geste van mijn vriend  heeft zich een jaar of vier geleden voorgedaan en zodoende moest het Cliootje van zijn vrouw vorige maand voor het eerst gekeurd worden.
De praat van de mensen indachtig dat ge beter een vrouw in minirok naar een autokeuring stuurt dan een vent op zijn wintersloefen moest de echtgenote van mijn vriend een halve dag congé nemen en zelf gaan aanschuiven bij het keuringsstation hier bij ons in de Kempen. 
Een half uurke later stond ze met haar Cliootje al terug buiten: negenendertig euros armer, een illusie over het minirokje minder  en een rood keuringsbewijs rijker. Haar Cliootje was een gevaar in het verkeer wegens een slechte ophanging en daarom afgekeurd.
                            
Omdat het Renaultje pas de week tevoren een grote beurt had gekregen bij zijn huisgaragist slofte mijn vriend dezelfde avond nog in een kolerieke bui naar de garagehouder om uitleg. "Pas een groot nazicht gekregen en nu afgekeurd en nog wel voor de ophanging" wat waren dat voor toeren...

De garagist beloofde plechtig aan mijne vriend om zich 's anderendaags hoogst persoonlijk met het Clioke aan te melden bij de autokeurdienst. Zonder ook maar één poot uit te steken naar de afgekeurde auto meldde de garagehouder zich klokslag negen uur aan in het keuringsstation. Een half uurke later stond het Clioke terug buiten....met een positief keuringsbewijs... "Prima de luxe, mijnheer de garagist, dit autootje is in een prima staat en perfect in orde....."

Zouden die gasten van de autokeuring vrienden of familie van God kunnen zijn? Die zijn wegen zijn toch ook ondoorgrondelijk !!!.

De vrouw van mijne vriend kan dus weer ongestoord met haar renaultje naar den Aldi en naar de koffiekranskes van Mylene rijden... maar zouden we ons toch vragen mogen stellen bij de (willekeurige en oncontroleerbare ) werking van de autokeuringsstations in ons leuk belgenlandje ???....en aansluitend daaraan: Wat met de extra kosten en verloren tijd. Of is dat teveel gevraagd.?