graspop

Naast mijn nieuw vlam Freya heb ik ook een nieuwe liefde gevonden: de "heavy metal". Op uitnodiging van een paar vrienden die mijn liefde voor lawaai kennen ben ik vrijdag naar "Graspop" geweest.

"Graspop" is een heavy metal-popfestival in de weien van Dessel, ver weg van elke vorm van beschaving. 100.000 man verwachten ze daar, op 3 dagen.
Om kwart voor zeven 's morgens ben ik vertrokken. Mijn bagage voor 1 dag en 1 nacht - een proper onderbroek, twee sixpacks Jupiler en een pakske condooms met aardbeismaak - in een plastiek zakske van de Aldi op de bagagedrager van mijne velo gebonden.

(enkele van mijn vrienden op de camping).
Twee uur heb ik moeten aanschuiven voor de ingang van de camping en toen ik eindelijk het tentje van mijn vrienden gevonden had stond ik vol blauwe plekken.
Ik moet zeggen, zo'n camping is een hele belevenis voor een eenvoudige boerenlummel uit de Kempen: ge hoort er meer vreemde talen dan in een asielcentrum, op regelmatige plaatsen staat er voor een tentje een plakkaatje met daarop "show tits = free beer", gratis bier voor blote tieten.
Ik maakte me meteen sympatiek toen ik mijn plastiek zakske van de Aldi te voorschijn haalde: Deirdre, een blonde stoot uit Zweden, was uitermate gecharmeerd door de aardbeiensmaak en twee passerende hollanders uit Heerhugowaard zopen de helft van mijn sixpacks leeg. De proper onderbroek bleef onaangeroerd.
Kort na de middag brak het geweld los: 23 verschillende groepen op 3 verschillende podia boenkten en kwekten erop los. Dat duurde zo tot kort na middernacht. De laatste groep heb ik niet meer meegemaakt: Niettegenstaande een algemeen verbod hadden mijn vrienden me toch kunnen overhalen om te "crowdsurfen" Ongelukkig genoeg belandde ik na een zweeftocht over tweeduizend koppen met mijne smikkel tegen de voorkant van het podium; ik ben terug bijgekomen in de rode kruis-tent. Met één blauw oog, een gekloven wenkbrauw en een verbod om de festivalweide nog te betreden werd ik aan de uitgang afgezet.

Van mijn vrienden geen spoor meer: die stonden te luisteren naar de afsluiter van de dag: "Aerosmith". Ook Deirdre, de blonde zweedse stoot, die beloofd had om mijn aardbeien te proeven, was in geen enkele Desselse wei te bespeuren. Ik ben dan maar te voet naar Witgoor gestapt, naar de Koerel, daar had ik mijne velo achtergelaten.
Ik ga me nu een paar dagen gedeisd houden: de tatoeages op mijn linkerbil,de tepelpiercing en de "prince albert" die ik met een zatte kop heb laten zetten eerst laten genezen.

-------------------------------------------------
ps. Het woordgebruik in dit berichtje is aangepast aan de omstandigheden en de plaats waar ik 14 uur lang vertoefde.








