Bij schade ...

In 1749 gemaakt door edelsmid A. Petyt.  Op 24 september van dat jaar werd de relikwie nog onderzocht door de toenmalige bisschop van Brugge en goedgekeurd.  Het 110 cm hoge koperen werk heeft een voetstuk waarop de zinnebeelden van de boete uitgebeeld staan.

Naar het schijnt stond vroeger onder het beeld de volgende tekst te lezen:
\"zijn uw dieren in gevaar, hier is uwe middelaar\"

Op het tegeltableau in de Poitevinstraat staat, tussen de andere pestheiligen in, Sint Antonius abt.  Tot omstreeks 1955 werd deze heilige in Brugge als pestheilige vereerd.  Voor alle duidelijkheid, het is de Sint Antonius met zijn \"zwientje\".  In de Onze-Lieve-Vrouwkerk bevindt zich heel wat dat verwijst naar deze heilige.  Maar eerste een beetje geschiedenis...
Sint Antonius was een Egyptische kluizenaar die in verschillende woestijnen leefde en door zijn levensstijl indruk maakte.  Hij werd 105 jaar.  Zijn lichaam werd in de woestijn begraven en later opgegraven.  Zijn relieken verhuisden naar Frankrijk.  Maar ook Brugge bezit (waarschijnlijk sinds 1212) een reliek van Sint-Antonius: een deeltje van zijn arm, meegebracht vanuit Constantinopel. Sint-Antonius zijn volgelingen gingen in de middeleeuwen rond om de mensen te helpen (ook in perioden van pest) en hadden varkens die een belletje om hadden bij zich.
 Dat \"Toontje\" ook in de twintigste eeuw nog - en vooral door de boeren - erg vereerd werd had vooral te maken met het geloof dat de heilige de veestapel behoeden kon voor bijvoorbeeld runderpest.  Zijn naamdag is 17 januari en rond die tijd was het in en rond de O.L.V.-kerk een drukke bedoening.  Tijdens de \"Toontjesdagen\" werden duizende kaarsen, broden en speciale Sint-Antoniuskoeken verkocht.  De boeren mengden die koeken in hun zwijnenvoer en aten er zelf een stukje van.  Ook werden er wassen ex-voto\'s verkocht: zwijntjes, kindjes of ledematen.
Die Sint-Antoniusdag werd in de volksmond ook nog genoemd \"viggetjesommegang\", \"koppeldag\" of \"teentjestert\".  Waarom dat zo genoemd werd is gauw te verklaren:  het volk stond in de kerk opeengepakt omheen de pilaar (zie foto) voor het Sint-Antoniusbeeld.  De mensen hadden gauw een kwartier nodig om, voetje voor voetje, al biddend omheen de pilaar te wandelen.  En dat moesten zij DRIEMAAL doen en daarna nog de kruisweg.
Welwel, de tijden zijn veranderd zeg!

Ik heb het er al over gehad, maar dit wil ik u echt nog eens meegeven.  In plaats van te gaan shoppen in de Smedenstraat (en veel geld kwijt te zijn), sla eens een zijstraatje ervan in, de Kammakersstraat, en breng eens een bezoekje aan de Blindekenskapel.  U zult het zich niet beklagen.  En, in tegenstelling tot alle andere kerken en kapellen in Brugge, het is er bijna altijd rustig.  Let als je er komt eens goed op het borstbeeld van de heilige Rochus boven de deur van de sacristie.

\'t Is ook in het Vuldersreitje.  Het huis links wordt nu gerestaureerd.

Dit is van twee jaar geleden.  Ondertussen is hier rechts een speelpleintje gekomen.  De straat Vuldersreitje heet zo omdat hier vroeger een reitje was met de naam ... euh, het ontglipt me even, euh ... Oh ja: het Vuldersreitje!  Niet alle reitjes van vroeger bestaan nog.  Sommigen zijn gedempt (zoals hier), anderen zijn overkoepeld (zoals op \'t Zand).

Brugge by night
allerlei lichtjes
geen strangers op de straat
in Brugge by night

Kijk, en nu ga ik niemand nog iets verklappen.  Zoek het zelf maar uit.  Als u de oplossing geven wilt: liefst gedetailleerd.  Om een voorbeeld te geven: niet \'op de Markt\' maar \'op de Markt voor de post\'.

Gisteren gaf flater de juiste oplossing.  Het was inderdaad het \"Pastoor Van Haeckeplantsoen\", het kleinste parkje in de binnenstad.  Heel dicht bij de Ezelpoort gelegen.  Je hoeft de Ezelstraat maar honderd meter in te gaan en dan rechts dit poortgat binnen te stappen en je bent er.  Om maar te zeggen hoe klein het parkje is: op de foto\'s van gisteren en eergisteren staat twee derden van het parkje afgebeeld.
Helaas moet ik flater diskwalificeren.  Zolang flater niet met bewijzen afkomt dat hij de \"stef flater\" niet is aan wiens vader ik gezegd had waar het parkje ligt blijft hij gediskwalificeerd.  Hij bezat inside information en vervalste de competitie, net zoals die Chinees onze voetbalcompetitie.  Flater mag blij zijn dat het gerecht er zich niet wil mee moeien omdat er geen geld of prijzen mee te winnen was.

Opgehaalde bruggen, ... ik haat ze.  Behalve op foto.
(Op de achtergrond het kerkje van Sint-Jozef.)

Toeristen denken ons Brugge te zien en te kennen.
Ze zijn zelf gezien, en meer nog dan ze denken!

Eigenlijk zouden ze nog zo\'n beeldje mogen zetten vlak voor de Gilde zelf.  Dààr is zijn plaats.

Nu houdt ons Georges'tje alles in de gaten op Sint-Jozef, waar hij zo lang gewoond heeft.

Hebt u hem ook gekend?  Hier stond hij altijd, een deel van het jaar met een tafeltje naast zich om lotjes van Ziekenzorg te verkopen en de rest van 't jaar om alles in de gaten te houden of een praatje te slaan.

Ik kan u de moeite besparen om deze tekst te ontcijferen.  Er staat:
"Het broederschap onder de bescherming van den H. Macharius ten tyde van den cholera morbus, den 19 julius 1832 in deze wijk ingesteld en den 2 september daer nae in de hoofdkerk van St. Salvator, canonikelyk opgeregt; heeft hier ter eeuwiger gedachtenes het beeld van den H. Patroon des broederschaps geplaetst den 9 meye 1834."

Ik laat u van dichtbij meegenieten van dit in goede staat verkerende, gepolychromeerd houten beeld uit 1834 dat vroeger in Westmeers stond.  Macharius was vroeger bisschop van Antiochië, kwam als arme pelgrim naar Gent en stierf er op 12 april 1012 aan de pest.
De plekken die u ziet zijn plekken op het glas.  Neen dus, ik heb niet vergeten de lens van mijn fotoapparaat schoon te wrijven.

Nog zo iemand vanop het oude pestschilderij!  Hier is het onmiddellijk duidelijk dat het om een pestheilige gaat.  De inscriptie onderaan verwijst zonder aan duidelijkheid te wensen over te laten naar de choleraepidemie die in deze (toen) arme wijk heerste.