zwarte madonna geverfd?

   Bewondert u nu het nog kan de maquette van de Stadshallen en de Halletoren die op de Markt staat in de schaduw van zijn grote broer, de Halletoren zelf.  Want maandag wordt dit vermoedelijk zware ding (dat er kwam door een schenking van de serviceclub Kiwanis Brugge) weggetakeld, gerestaureerd en geüpdated (de tekst).  Wekenlang zult u voelen dat u iets mist.  De maquette kwam er indertijd om alle blinde toeristen die Brugge aandoen een idee te geven van wat de Halletoren nu eigenlijk is.  Dat kan voor hen dus door de begeleidende brailletekst te lezen en door de maquette te betasten.  Met vettige handen stappen die blinden dan de rest van de dag verder door Brugge want sommige onverlaten putten regelmatig een pervers genoegen uit het feit dat ze door klodders mayonnaise op de maquette te gooien de blinden gelijk op de hoogte houden van België's culinaire geneugten.

Dit is Neuze, een der beste en zeker de gekendste frituurbakker van 't stad.  Waarom iedereen hem Neuze noemt, ik heb geen flauw idee.  Neuze is een der tovenaars die weten hoe onze nationale trots, namelijk de frieten, het best tot hun recht komen.  In het linker frietkraam onder de Halletoren kunt u hem de schoonste goudgele frietjes voor u uit de frietketels zien toveren.  "Als het frietvet zingt, dan weet ik dat de frietjes op hun best zijn, dan wordt het tijd hen uit het frietvet te halen" pleegt Neuze altijd te zeggen.  De kunst is natuurlijk om te weten wanneer precies dat frietvet zingt.  Over zingen gesproken: als u een passend muziekje als achtergrond wilt, dan raad ik u aan dit te gebruiken.  Mocht u zich afvragen wie de artiest is die in deze carnavaleske protestsong in enkele minuten zijn gal van jaren (4 jaar om precies te zijn) geperst heeft: het is  Peter Roose, de man van De Kelk in de Langestraat die aangekondigd heeft zijn zaak binnenkort te sluiten uit onvrede met .....   Pft, te veel om op te noemen.  Luister naar het liedje.  Begrijp je?  Als Peter Roose zo verder doet wordt hij ooit nog een echte BB, een Bekende Bruggeling.

Eén foto van een wegeltje tussen achtertuintjes in was voor Jan Peere voldoende om te weten dat dit in het Sentillenhof is, een wijk die te bereiken is via de Gentpoortstraat maar ook via de Visspaanstraat.  Het wegeltje dat we op die eerste foto zagen loopt, zoals Jan het meldde, evenwijdig met de Visspaanstraat.  Deze foto geeft een inkijk op het centrale plein van de wijk.

   Op de Burg staan we aan de voormalige Burgerlijke Griffie.  In de natuurstenen voorgevel bevinden er zich onderaan op zowat 1 meter van de grond een vijftal koppen met daaraan telkens een grote ijzeren ring.

Opnieuw de Burg.  Nu staan we aan de gevel van het landhuis van het voormalige Brugse Vrije.  In het landhuis vergaderde in de achttiende eeuw het bestuur van het Brugse Vrije, een uitgestrekt district rond Brugge.  De burgemeesters en schepenen van toen hadden ook gerechtelijke bevoedheid en spraken in dit landhuis vonnissen uit over misdadigers die in het Brugse Vrije opgepakt werden en hier in Brugge terechtstonden.
Opnieuw zien we hier beneden aan de gevel ijzeren ringen, bovenaan twee rijen, onderaan twee rijen.  Hieraan werden vermoedelijk nog tot in de 19de eeuw gevangenen aan handen en voeten vastgeketend om ze tentoon te stellen aan de bevolking.

Sorry hoor, dames en heren, meisjes en jongens, maar Bruggeblog had vandaag weinig tijd voor Brugge die Scone over.  Eerst en vooral ging ik naar mijn afspraak met de tandarts.  Het was twee jaar geleden dat ik nog geweest was.  Ondertussen was al mijn tandvulling die mijn schoonbroer-tandarts zo minutieus in mijn mondholte geplaats had al een jaar lang foetsie gebleken.   Maar aangezien alles in een vorige fase volledig ontzenuwd was zag schrijver dezes weinig aanleiding tot tandartsbezoek tenzij vrouwlief ook moest en dat was vandaag het geval.  Daarna ging ik op bezoek bij mijn moeder en dat is ook niet helemaal bij de deur.  En dan is schrijver dezes ook nog een rabiaat Justine Henin-Hardennefan.  De match die Juju  tegen Lindsay Davenport speelde is vandaag niet helemaal van een leien dakje gegaan.  U raadt het al: Brugge is vandaag bij mij een beetje op de achtergrond gedrongen gebleven.  Maar geen nood: morgen beloof ik u een spetterende voortzetting van mijn blog.

Eén plaats in binnenstad Brugge met vier windrichtingen waarin ik plaatjes schieten kan.  Dit is windrichting een.  U vertelt mij alleen waar ik sta.

Dit is de fotohandelszaak Meyns in de Mariastraat.  Zelf meermaals slachtoffer geworden van diefstallen kwam de eigenaar van de zaak op het idee om op internet alle gevallen van diefstal en inbraak in Brugge en omstreken te melden.  Dat doet de brave man ondertussen al jaren  in zoverre zelfs dat hij soms beter op de hoogte is dan de politie.  Wat hij in alle geval gemeen heeft met de politie is dat hij altijd te laat komt, hij met zijn meldingen en de politie komt (bijna) altijd te laat op de plaats van misdaad.   Ik zou liever een webstek zien waarop de pogingen tot diefstal of inbraak gemeld worden nog voor ze gepleegd worden.  Dan hadden wij en vooral de politie er tenminste nog wat aan.  De site kunt u ook bereiken via www.dieven.be maar daar krijgt u als toemaatje ook nog tonnen reclame.  Mijnheer is zakenman, nietwaar.

... kunnen we kort omschrijven als een bruine kroeg die in de sixties blijven hangen is (wat muziek betreft).  Er zijn altijd vijf bieren van het vat aanwezig en het is alle dagen van de week open met uitzondering van de zon- en maandag.
Het leuke aan dit huis is dat het een heel oud gebouw is met veel geschiedenis.  De datum die in de gevel staat, 1637, verwijst naar het jaar waarin de oorspronkelijk houten maar sterk vervallen gevel vervangen werd door een stenen façade.  Waar het huis vroeger van de huidenvetters was werd het aan de koorndragers verkocht die aan de stad Brugge een vergunning vroegen voor een stenen gevel en dat jaar 1637 de goedkeuring kregen.  Zij maakten van het huis hun ambachtshuis.  Twee reliëfs op de bakstenen trapgevel herinneren ernaar.  Zij zouden in 1892 gemaakt zijn door een zekere M. D'Hondt.

Twee maal op rij steekt nolfinarium iedereen de loef af.  Deze keer opnieuw was hij de eerste om te weten dat dit is:
"een tot woonhuis omgebouwd vroeger schooltje in de straat die van het Verbrand Nieuwland naar de Molenmeersch loopt een beetje innewaarts op de linkerkant."
De straat die nolfinarium bedoelt is de Timmermansstraat.  Dat hij de naam van de straat niet vernoemt is een futiliteit.  Feit is dat hij precies weet welk gebouw dit is.  Dat vroeger schooltje was een kantschool, namelijk de kantschool van de zusters apostolinnen, geopend op 13 september 1920.  Meer info hierover kunt u vinden op http://www.ethesis.net/brugge_meisjesonderwijs/brugge_meisjesonderwijs_hfst_3.htm  meer bepaald bij hoofdstuk 3.3.2.1.  Als u dat leest begijpt u onmiddellijk waarom hier een Mariabeeld geplaatst werd.  Toen de kantschool ergens in de jaren 70 sloot heeft het een tijd leeggestaan, daarna werd het een superette, een opslagplaats voor brocante, en in laatste instantie gewoon een stalplaats voor auto's.  Architect Thomas Coucke kocht het pand op en renoveerde het compleet.  De voorgevel werd behouden maar uiteraard gerestaureerd.  Het gebouw staat een beetje inwaarts in de Timmermansstraat maar het mariabeeld is vanuit de straat perfect te zien.    Architect Tomas Coucke deed nog meer met dit gebouw.  Niet alleen bouwde hij het om tot woonhuis, ook een deel ervan werd ter beschikking gesteld als gastenkamers die volledig van de woonruimte van de familie Coucke afgescheiden is.  Voor de geïnteresseerden: er bestaat een site over en die heet de loft. 

Een bezoek aan Brugge als oudere toerist kan toch zo vermoeiend zijn. 
"Schat, laat me even op adem komen voor we terugkeren naar onze parkeerplaats.  Is die nog veraf?"
"Ik weet het niet.  Wacht, ik zal even kijken op het kaartje. ...   Hmm, ..  Ik denk nog zo'n twee kilometer."
"Waaaat?  Twee kilometer?"
"Ja, twee kilometer.  Het kunnen er ook drie zijn!"
"Ochot, ochot, waar zijn wij op onze oude dag toch aan begonnen.  Als ik dit overleef ga ik nooit, neen nooit meer op reis en ab-so-luut nooit meer naar dit !X?!&%!! (*)  Brugge."

(*) gecensureerd

Een bredere kijk op de bewuste plaats in het centrum van Brugge die we zoeken.  Herkent u het nu?

Verkiezingen.  Automatisch denkt u nu aan de gemeenteraadsverkiezingen en de in ons land nog altijd verplichte stembusgang.  Maar ik bedoel andere verkiezingen.  Verkiezingen van woorden.  Het mooiste Nederlandse woord werd liefde.  Het mooiste Vlaamse goesting.  Het mooiste Brugse fietematrulle.  En het mooiste West-Vlaamse wrikkelgat.  Wat zeker ook bij het kransje van mooie West-Vlaamse woorden hoort is het woord tiengel, een brandnetel.  Nu denkt u misschien wat heeft dat met de binnenstad van Brugge te maken?  Tiengels in Brugge?  Jawel, tiengels in Brugge!  Al moet ik bekennen dat men al goed moet zoeken om er te vinden.  De binnenkoer van het voormalig klooster van de ongeschoeide karmelietessen (ook Theresianenklooster genoemd) dat in de Ezelstraat staat te verkommeren staat er bijvoorbeeld vol van.  Maar daar geraakt niemand meer bij want alle ingangen werden dichtgetimmerd en zelfs dichtgemetseld.

Brillenzaak schreef ik daarstraks.  Optiek klinkt mooier.  Om de concurrenten van de vorige zaak niet tegen het hoofd te stoten toon ik hier nog een etalage van een optiek.  Maar verwacht nu niet dat ik het hele rijtje ga aflopen.   Ik heb er enkel een paar getoond omdat zij een opvallende etalage hebben. Hier bijvoorbeeld staan de kunstwerkjes zomaar tussen de collecties brillen in.  Dus, ja, ik weet het dat er ook nog een Blomme Alain, BM optiek, Brugs Kontaktlenscentrum, enz... enz... tot Pearle en Serry in de binnenstad bestaan die allemaal erop gebrand zijn om ons als mens een klaardere kijk op de wereld bieden.

Eveneens te zien in de tuin van het Guido Gezellemuseum.  Rucola, ook raketsla, notensla of mosterdkruid genoemd.
De biodiversiteit over heel de wereld neemt jaar na jaar af.  Ook in de landbouw.  Veel gewassen zijn er de laatste jaren weggevallen maar er zijn er gelukkig ook bijgekomen.  De groenten die wij op ons bord krijgen verschillen van die die Guido Gezelle vroeger at en verschillen nog sterker natuurlijk met de groenten die men in de middeleeuwen teelde.  En over het verschil van smaak met vroeger zullen we maar zwijgen zeker?

Kunst ligt in Brugge overal voor het grijpen, zelfs op plaatsen waar men het zo op het eerste zicht niet verwacht.  Zoals hier bijvoorbeeld in Guido's groententuintje.  Het opschrift liegt er niet om: 'Art-i-sjok'. 
Voor alle duidelijkheid: dit is te zien in de ecologische groententuin die men aangelegd heeft in de hof van het Guido Gezellemuseum.  Toen Gezelle hier met zijn familie woonde was de tuin wel vijf keer zo groot als nu het geval is en een deel ervan werd effectief gebruikt als moestuin.  De groenten die ze er toen verbouwden zullen waarschijnlijk heel anders geweest zijn dan de groenten die men tegenwoordig in een doorsnee moestuintje aantreft.
Kijk, had Guido Gezelle nu nog geleefd, hij zou er uit de losse pols een kleengedichtje over geschreven hebben.  Maar onze grote dichter is dood, daarom probeer ik het zelf:

Artisjok, sjok, sjok
Groei mor op, rop, rop
Groensels stoan zo diere
W' hen 't gratis hiere
   

Toen ik in de Vlamingstraat op zoek was naar een wijntaverne zoals Marie Delanghe het in een reactie op mijn bericht zo mooi beschreef botste ik op deze in het oog springende brillenzaak.

Heeft u gisterenavond ook naar de nieuwe aflevering van Aspe gekeken?  Ondanks het feit dat ik het geen goeie televisie vind (Flikken bijvoorbeeld doet mijn scherm veel schoner flikkeren) ben ik toch altijd benieuwd wat ze er bij Aspe van bakken.  Een der hoofdrolspelers in deze misdaadreeks is toch nog altijd Brugge en ik ben altijd curieus hoe ze deze hoofdrolspeler aan bod laten komen.
Als u Aspe vanuit deze invalshoek bekijkt zult u, net als ik, regelmatig van verbazing uit uw luie zetel vallen.  Gaat commissaris Van In van punt A naar punt B in Brugge, dan lijkt het alsof hij een verdoolde toerist is want hij doet de vreemdste straten aan die helemaal niet op het parcours liggen.  Maar toch komt hij altijd ter plekke.  Eigenaardig.   Dat ze in  Aspe het hoofdcommissariaat van de Politie van de Hoedenmakersstraat naar enkele zalen van het Oud Sint-Jan verplaatst hebben, daar heb ik me ondertussen al mee verzoend.  Maar heeft u gisteren ook gezien waar die omkleedruimte vlak voor de Heilig Bloedprocessie zich bevond?  Ik kon het niet meteen thuiswijzen maar het was alleszins ergens in een historisch gebouw met fraaie venstertjes.    Terwijl iedereen weet dat de hele ploeg van figuranten aan de Heilig Bloedprocessie zich gereed maken en opstellen in en voor de Beurshalle en dat gebouw heeft niks historisch over zich.  Integendeel, het is een naar Brugse maatstaven heel recent massief betonnen blok zonder vensters.