de Pitaleir

Dit is hem dan, de Pitaleir.  U bent er ongetwijfeld al eens voorbijgewandeld.

De juiste oplossing kwam deze keer van Marie-Rose Van Acker.  Dit is te zien in de Heilige Geeststraat, een straat waar waarlijk een geest van heiligheid in rondwaart.  Het bisdom bevindt zich in deze straat, maar ook dit hotel, het Geestelijk Hof, dat zo genoemd is omdat hier vroeger (in de 15de en 16de eeuw)  't Gheestelic Hof was, het geestelijk gerechtshof van het bisdom Doornik.  Jawel, van Doornik.
Het gebouw dat we zien werd in 1897 ontworpen door architect Charles De Wulf.  De man baseerde zich hierbij op het 16de eeuwse gebouw dat er voordien stond.  Het is dus min of meer een kopie van het origineel.
Het beeld van de eerste foto stelt natuurlijk Sint Jozef voor.  Niet alleen weten we dat omdat zijn naam onder het beeld staat maar ook zonder dat zouden we hem herkennen aan zijn attributen: de winkelhaak (hij was een timmerman) en de lelie (dat naar hem verwijst als een zeer zuivere bruidegom).

Gelijk met de koperen  plaat die herinnert aan apotheker/dokter Gustave Dryepondt wordt ook de voorgevel van de apotheek, gelegen in de Wollestraat, dezer dagen opgefrist.

Op twintig mei van dit jaar schreef ik al eens over de apotheek Dryepondt in de Wollestraat en de koperen herdenkingsplaat die nog aan het koloniale verleden herinnert van dokter Gustave Dryepondt.  Toen al vertelde de huidige apotheker Baert dat hij plannen had om de plaat te restaureren.  Dat is bij dezen gebeurd.  Als u wilt lezen wat ik indertijd over die Dryepondt schreef, vul dan in de linker kolom bij Zoeken in blog het woord Dryepondt in, daarna klikt u op zoeken en meteen krijgt u die vier artikeltjes op uw scherm getoverd.  Wilt u gewoon maar eens vergelijken met hoe de koperen plaat er voordien uitzag, klik dan hier.

Op het domein van de zusters Redemptoristinnen, in Brugge beter gekend als de roo nunnen (zo genoemd vanwege hun paarse klederdracht) komt binnen afzienbare tijd waarschijnlijk een "woon- en zorgcentrum".  De laatste zusters Redemptoristinnen verhuisden in 2004 en 2005 naar enerzijds een rusthuis van de zusters van liefde in Heule en anderzijds naar een gewezen priesterhuis in Harelbeke.  Sedertdien bleven de kerk en huizen langs de Katelijnestraat 105 tot 113 plus daarbij de grote lap grond tussen Novotel, Katelijnestraat en hier de Visspaanstraat wezenloos achter. 
Sinds vandaag hangt aan een poort in de Visspaanstraat een aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning om het domein van klooster te verbouwen tot woon- en zorgcentrum én om  het bouwen van appartementen.  Vooral dat laatste moet bij de omwonenden met de meeste argwaan bekeken worden.   Ik heb de plannen (nog) niet ingekeken maar ik waarschuw nu al:  pas op Visspaanstraters of Katelijnestraters!   Als u niet goed oplet staat er voor u het goed en wel beseft rechttegenover of naast uw huis een joekel van een appartementsgebouw.  Als u niet gelooft dat in Brugge alles kan: kijkt u maar eens naar het nabijgelegen Novotel!
Let ook eens op de klimop die welig tiert op deze muur van de verdwenen roo nunnen.  Ze verkleurt rond deze tijd al geleidelijk aan naar rood en later paars.  Kijkt u er maar eens goed naar.  Straks verdwijnt misschien wel deze muur om plaats te ruimen voor een kleurloos maar modern appartementenblok.

Aangezien Jan Peere de vorige plaats herkende (het Sentillehof) toon ik u vanavond een nieuwe plaats in de binnenstad van Brugge waarvan u zoeken/raden/weten moogt waar dit is.

Deze madonna op de hoek van de Sint-Walburgastraat en de Middelburgstraat mocht ik tot voor enkele weken nog altijd catalogiseren onder de categorie van de talrijke zwarte madonna's die Brugge rijk is.  Het zijn de madonna's die door de vervuiling zwart geworden zijn.  Als u vijf minuutjes in onze stad rondwandelt en tegelijkertijd naar de gevels kijkt zult u het beamen: Brugge ziet er zwart van. Sorry voor de goedkope woordspeling.
Het hoekhuis waar deze madonna in staat werd grondig aangepakt, zowel vanbinnen als vanbuiten.  Zo zag het beeld er nog uit eind maart van dit jaar.  Ik heb de indruk dat bij het herschilderen van de gevel men gewoonweg het beeld  meegeschilderd heeft.   Overal komt het zwart nog vanonder de verf piepen.   Misschien komt er nog een tweede laag verf op.  Is dit de gebruikelijke manier om een beeldje te restaureren?  Er gewoon bovenop schilderen?  We houden het alleszins verder in de gaten.

   Bewondert u nu het nog kan de maquette van de Stadshallen en de Halletoren die op de Markt staat in de schaduw van zijn grote broer, de Halletoren zelf.  Want maandag wordt dit vermoedelijk zware ding (dat er kwam door een schenking van de serviceclub Kiwanis Brugge) weggetakeld, gerestaureerd en geüpdated (de tekst).  Wekenlang zult u voelen dat u iets mist.  De maquette kwam er indertijd om alle blinde toeristen die Brugge aandoen een idee te geven van wat de Halletoren nu eigenlijk is.  Dat kan voor hen dus door de begeleidende brailletekst te lezen en door de maquette te betasten.  Met vettige handen stappen die blinden dan de rest van de dag verder door Brugge want sommige onverlaten putten regelmatig een pervers genoegen uit het feit dat ze door klodders mayonnaise op de maquette te gooien de blinden gelijk op de hoogte houden van België's culinaire geneugten.

Dit is Neuze, een der beste en zeker de gekendste frituurbakker van 't stad.  Waarom iedereen hem Neuze noemt, ik heb geen flauw idee.  Neuze is een der tovenaars die weten hoe onze nationale trots, namelijk de frieten, het best tot hun recht komen.  In het linker frietkraam onder de Halletoren kunt u hem de schoonste goudgele frietjes voor u uit de frietketels zien toveren.  "Als het frietvet zingt, dan weet ik dat de frietjes op hun best zijn, dan wordt het tijd hen uit het frietvet te halen" pleegt Neuze altijd te zeggen.  De kunst is natuurlijk om te weten wanneer precies dat frietvet zingt.  Over zingen gesproken: als u een passend muziekje als achtergrond wilt, dan raad ik u aan dit te gebruiken.  Mocht u zich afvragen wie de artiest is die in deze carnavaleske protestsong in enkele minuten zijn gal van jaren (4 jaar om precies te zijn) geperst heeft: het is  Peter Roose, de man van De Kelk in de Langestraat die aangekondigd heeft zijn zaak binnenkort te sluiten uit onvrede met .....   Pft, te veel om op te noemen.  Luister naar het liedje.  Begrijp je?  Als Peter Roose zo verder doet wordt hij ooit nog een echte BB, een Bekende Bruggeling.

Eén foto van een wegeltje tussen achtertuintjes in was voor Jan Peere voldoende om te weten dat dit in het Sentillenhof is, een wijk die te bereiken is via de Gentpoortstraat maar ook via de Visspaanstraat.  Het wegeltje dat we op die eerste foto zagen loopt, zoals Jan het meldde, evenwijdig met de Visspaanstraat.  Deze foto geeft een inkijk op het centrale plein van de wijk.

   Op de Burg staan we aan de voormalige Burgerlijke Griffie.  In de natuurstenen voorgevel bevinden er zich onderaan op zowat 1 meter van de grond een vijftal koppen met daaraan telkens een grote ijzeren ring.

Opnieuw de Burg.  Nu staan we aan de gevel van het landhuis van het voormalige Brugse Vrije.  In het landhuis vergaderde in de achttiende eeuw het bestuur van het Brugse Vrije, een uitgestrekt district rond Brugge.  De burgemeesters en schepenen van toen hadden ook gerechtelijke bevoedheid en spraken in dit landhuis vonnissen uit over misdadigers die in het Brugse Vrije opgepakt werden en hier in Brugge terechtstonden.
Opnieuw zien we hier beneden aan de gevel ijzeren ringen, bovenaan twee rijen, onderaan twee rijen.  Hieraan werden vermoedelijk nog tot in de 19de eeuw gevangenen aan handen en voeten vastgeketend om ze tentoon te stellen aan de bevolking.

Sorry hoor, dames en heren, meisjes en jongens, maar Bruggeblog had vandaag weinig tijd voor Brugge die Scone over.  Eerst en vooral ging ik naar mijn afspraak met de tandarts.  Het was twee jaar geleden dat ik nog geweest was.  Ondertussen was al mijn tandvulling die mijn schoonbroer-tandarts zo minutieus in mijn mondholte geplaats had al een jaar lang foetsie gebleken.   Maar aangezien alles in een vorige fase volledig ontzenuwd was zag schrijver dezes weinig aanleiding tot tandartsbezoek tenzij vrouwlief ook moest en dat was vandaag het geval.  Daarna ging ik op bezoek bij mijn moeder en dat is ook niet helemaal bij de deur.  En dan is schrijver dezes ook nog een rabiaat Justine Henin-Hardennefan.  De match die Juju  tegen Lindsay Davenport speelde is vandaag niet helemaal van een leien dakje gegaan.  U raadt het al: Brugge is vandaag bij mij een beetje op de achtergrond gedrongen gebleven.  Maar geen nood: morgen beloof ik u een spetterende voortzetting van mijn blog.

Eén plaats in binnenstad Brugge met vier windrichtingen waarin ik plaatjes schieten kan.  Dit is windrichting een.  U vertelt mij alleen waar ik sta.

Dit is de fotohandelszaak Meyns in de Mariastraat.  Zelf meermaals slachtoffer geworden van diefstallen kwam de eigenaar van de zaak op het idee om op internet alle gevallen van diefstal en inbraak in Brugge en omstreken te melden.  Dat doet de brave man ondertussen al jaren  in zoverre zelfs dat hij soms beter op de hoogte is dan de politie.  Wat hij in alle geval gemeen heeft met de politie is dat hij altijd te laat komt, hij met zijn meldingen en de politie komt (bijna) altijd te laat op de plaats van misdaad.   Ik zou liever een webstek zien waarop de pogingen tot diefstal of inbraak gemeld worden nog voor ze gepleegd worden.  Dan hadden wij en vooral de politie er tenminste nog wat aan.  De site kunt u ook bereiken via www.dieven.be maar daar krijgt u als toemaatje ook nog tonnen reclame.  Mijnheer is zakenman, nietwaar.

... kunnen we kort omschrijven als een bruine kroeg die in de sixties blijven hangen is (wat muziek betreft).  Er zijn altijd vijf bieren van het vat aanwezig en het is alle dagen van de week open met uitzondering van de zon- en maandag.
Het leuke aan dit huis is dat het een heel oud gebouw is met veel geschiedenis.  De datum die in de gevel staat, 1637, verwijst naar het jaar waarin de oorspronkelijk houten maar sterk vervallen gevel vervangen werd door een stenen façade.  Waar het huis vroeger van de huidenvetters was werd het aan de koorndragers verkocht die aan de stad Brugge een vergunning vroegen voor een stenen gevel en dat jaar 1637 de goedkeuring kregen.  Zij maakten van het huis hun ambachtshuis.  Twee reliëfs op de bakstenen trapgevel herinneren ernaar.  Zij zouden in 1892 gemaakt zijn door een zekere M. D'Hondt.

Twee maal op rij steekt nolfinarium iedereen de loef af.  Deze keer opnieuw was hij de eerste om te weten dat dit is:
"een tot woonhuis omgebouwd vroeger schooltje in de straat die van het Verbrand Nieuwland naar de Molenmeersch loopt een beetje innewaarts op de linkerkant."
De straat die nolfinarium bedoelt is de Timmermansstraat.  Dat hij de naam van de straat niet vernoemt is een futiliteit.  Feit is dat hij precies weet welk gebouw dit is.  Dat vroeger schooltje was een kantschool, namelijk de kantschool van de zusters apostolinnen, geopend op 13 september 1920.  Meer info hierover kunt u vinden op http://www.ethesis.net/brugge_meisjesonderwijs/brugge_meisjesonderwijs_hfst_3.htm  meer bepaald bij hoofdstuk 3.3.2.1.  Als u dat leest begijpt u onmiddellijk waarom hier een Mariabeeld geplaatst werd.  Toen de kantschool ergens in de jaren 70 sloot heeft het een tijd leeggestaan, daarna werd het een superette, een opslagplaats voor brocante, en in laatste instantie gewoon een stalplaats voor auto's.  Architect Thomas Coucke kocht het pand op en renoveerde het compleet.  De voorgevel werd behouden maar uiteraard gerestaureerd.  Het gebouw staat een beetje inwaarts in de Timmermansstraat maar het mariabeeld is vanuit de straat perfect te zien.    Architect Tomas Coucke deed nog meer met dit gebouw.  Niet alleen bouwde hij het om tot woonhuis, ook een deel ervan werd ter beschikking gesteld als gastenkamers die volledig van de woonruimte van de familie Coucke afgescheiden is.  Voor de geïnteresseerden: er bestaat een site over en die heet de loft. 

Een bezoek aan Brugge als oudere toerist kan toch zo vermoeiend zijn. 
"Schat, laat me even op adem komen voor we terugkeren naar onze parkeerplaats.  Is die nog veraf?"
"Ik weet het niet.  Wacht, ik zal even kijken op het kaartje. ...   Hmm, ..  Ik denk nog zo'n twee kilometer."
"Waaaat?  Twee kilometer?"
"Ja, twee kilometer.  Het kunnen er ook drie zijn!"
"Ochot, ochot, waar zijn wij op onze oude dag toch aan begonnen.  Als ik dit overleef ga ik nooit, neen nooit meer op reis en ab-so-luut nooit meer naar dit !X?!&%!! (*)  Brugge."

(*) gecensureerd