
Ik toon u een detail van de vorige foto. Ik doe dat om u met de neus op de feiten te drukken. Ons aller Simon wordt weer maar eens voor een tijdje versmacht tussen zaken en mensen wier nut en bezigheden ver beneden zijn niveau en waardigheid staan. Oliebollen eten, carrousseletje draaien, potsierlijke kerstmutsen kopen, Sint-Niklaas- en kerstliederen absorberen,
ja tot ze zelfs zelf zingen toe... Man, man, man, Simon toch, wat heb ik compassie met u, want we 'stevenen' weer regelrecht op een periode van collectieve adoratie van kitcherigheid af. En, Simon, weet u wat ik nog het vreselijkst van al vind: het wordt elk jaar erger en erger! Ik, ik kan gelukkig nog vluchten naar mijn veilig huisje aan de rand van de binnenstad, maar u, beste Simon, u staat hier dagelijks middenin en u kunt zich helaas al sindseeuwen niet meer verroeren. Ik heb erg met u te doen.
1 reactie op dit bericht
een gokje