De verkeersinbreuk van Pol

Verder geef ik geen commentaar meer.  U (ja, u!) moet ons vanaf nu vertellen waar in het centrum van Brugge dit te zien is. De eerste die de plek herkent, die wint een 'golden pass', een luxebehandeling gedurende de rest van 2008 in dit discreet opgesteld heiligdom. 

Afgelopen week reed ik met mijn wagen twee kilometer langs de Baron Ruzettelaan in de richting van de Katelijnebrug.  Het was er op dat ogenblik tamelijk druk.  Zonder het zelf goed te beseffen sloeg ik aan het tellen.  Tussen de Kongostraat en de Katelijnebrug (de Ring) telde ik exact 11 personenwagens die mijn voertuig gezwind van links voorbijstaken op de busbaan.  In diezelfde periode deed geen enkele bus dat.  Afgezien van het feit of de Baron Ruzettelaan een busbaan nodig heeft (neen!) en of die busbaan behoorlijk aangelegd werd (neen!) vind ik het flagrant dat er op zo'n korte tijd 11 bestuurders waren die het reglement aldaar negeerden zonder bekeurd te worden terwijl ik braafjes maar traag aanschoof.  Dat het voor personen levensgevaarlijk kan zijn om in deze straat te wachten op zo'n bus, dat wisten we al.  De vele kapotgereden omegaprofielen van de laatste tijd bewezen het.  Dat de eerste busbaandode er zat aan te komen, dat is deze avond jammer genoeg bewezen.  Is het pas nu het moment om aan deze onveilige situatie iets te doen, net zoals men pas aan de veiligheid van de fietsers op de ring iets deed wanneer er een dode te betreuren viel?

... vanwege plaatsgebrek.  Ik heb het nog een laatste keer over dat artikel over mij in de artikelenreeks 'de Stoel'.  Ik nam daarin - in tegenstelling tot alle anderen die in hun favoriete stoel gaan zitten - plaats op zo'n Brugs groengeschilderd bankje aan de Vismarkt met Frank Van Acker met zijn diep gegroefd gezicht waarschuwend op de achtergrond.  In dat artikel in het BH kwam u misschien iets te weten over mijzelf, maar weinig over wat me in deze stad bezighoudt buiten fotograferen.  Toch had ik een en ander daarover willen vertellen.  Daarom doe ik het nu opnieuw in deel 2 van wat het Brugsch Handelsblad verzweeg, euh pardon: niet schreef, vanwege plaatsgebrek.
Mijn vrouw is gehandicapt en wij wonen in het centrum van Brugge.  Als wij ons samen in deze binnenstad willen verplaatsen, dan is mijn vrouw aangewezen op een rolstoel die ik voortduw.  Lastig is dat, enorm lastig, vooral voor mij.  Op de vingers van één hand kunt u de rolstoelgebruikers tellen die met een elektrisch aangedreven rolstoel door onze binnenstad rijden.  Die nemen altijd de hobbelige rijweg want die dingen zijn niet gemaakt voor de trottoirs die meestal heel oneffen liggen, dikwijls te smal zijn en ook te pas en te onpas belemmerd worden door fietsen, auto's of zelfs vrachtwagens.  Mijn vrouw doet het dus nog met een mechanisch ding en ik kan u verzekeren dat het voor de begeleider, die uit veiligheidsoverwegingen overal het voetpad probeert te nemen, een erg veel inspanningen vergende en zenuwslopende bezigheid is, waarbij op alles gelet moet worden.  Op de toeristen bijvoorbeeld die nooit op niks letten en hun verstrooide zelf proberen te zijn.  In datzelfde Brugsch Handelsblad verscheen tijdens de maand november een paginagroot artikel ivm rolstoelgebruik in Brugge.  Dat artikel stond bol van positieve dingen.  Eén der weinig negatieve opmerkingen kwam er van een rolstoelgebruiker zelf die de bankautomaten overal (met uitzondering van één, rara waar?) veel te hoog voor hem vond.  En dat was het.  Burgemeester Moenaert was er bijvoorbeeld fier op dat er aan de dienst Bevolking in het Brugse Vrije speciaal voor rolstoelgebruikers een buitenlift is.  Welnu, die buitenlift liet het uitgerekend op de dag dat mijn vrouw er om haar nieuwe identiteitskaart ging afweten.  Ik vermoedde dat het kwam vanwege de regen die het mechanisme binnendrong!  Maar toen ik aan het loket stond en het defect meldde kreeg ik te horen dat dat nog al gebeurd was.  Fijne buitenlift heeft u, meneer Moenaert!
En wat dan bijvoorbeeld te zeggen van de Post?  Tenminste als men  tegenwoordig nog een postkantoor in het centrum kan vinden!  Die ene grote op de Markt, jaah, die is er nog, maar die is bij wijze van spreken al eeuwen onbereikbaar voor rolstoelgebruikers vanwege de vele trappen.  Waarom plaatst men daar geen loopbrug?  Omdat er anders een verstrooide toerist of iemand met zijn zatte kl.. kan overtuimelen?
Regelmatig wandelen mijn vrouw en ik vanaf de overkant van het Station naar het Zand.  Dat doen we op het het fietspad, want daar is dat mooi effen voor de rolstoel en fietsers en bromfietsers kunnen er ons altijd nog veilig passeren.  Ooit kregen we een bitse opmerking van een fietser dat we op het voetpad moesten lopen.  Het was duidelijk geen fietser die ooit al eens geprobeerd had om op dat voetpad te fietsen, want zelfs voor zo'n vehikel is het daar opletten geblazen met al die oneffen stenen en gaten ertussen. 
Conclusie: ons Brugge kan nog altijd stukken verbeterd worden, en zeker voor enkelen van de zwaksten onder ons: de rolstoelgebruikers.   Als niet alleen het stadsbestuur daarvoor extra inspanningen zou willen doen, maar als daar bovenop de dagelijkse weggebruikers wat minder egoïstisch zouden willen zijn, dan zou het leven van de zwakkere mensen in onze maatschappij een stuk aangenamer kunnen zijn.  Maar ik vrees dat wat ik nu verkondig een illusie is.
En nu stop ik met zagen ... tenminste voor vandaag.

Omdat ik het daarstraks toch terloops over BHV had (dus ook over ons landje): hier in de Langestraat hangt een eenzaam vlaggetje met onze nationale driekleur stilaan zwart te worden.  Binnen enkele dagen, voor en na de derby, zal dat wel wat anders worden!  Blauw-zwart en groen-zwart.  Dan pas zullen de Bruggelingen hun échte vlaggen uithangen!

De eerste keer toen ik zo'n boekje van "Cultuurcentrum Brgge" in mijn brievenbus kreeg dacht ik nog dat dat een drukfout was, maar daarna zag ik ook hun affiches met die drukfout en nu blijkt het een algemene trend te zijn.  Brugge mogen we, de vlaggen in onze stad tegenwoordig bekijkend, niet alleen splitsen als Bru-gge (en waarom niet BHV als Beha-Vilvoorde?!?) , meer nog: we mogen er zelfs vrijelijk de 'u' uit weglaten.  Dat klinkt namelijk veel beter, staat moderner en dat scheelt alleszins een letter tijdens het sms-en.  Een tip van Brggeblg!
Deze nieuwe kunstgalerie langs de Dijver heeft het alvast 'bhrépn'.

Voilà, meteen een tweede foto van de plaats des verlossings!  Herkent u de plek nu?  Ik durf er 'mijn kleingeld' op verwedden dat sommigen onder u dit al gezien hebben.

We zullen het u nog eens extra moeilijk maken.  Waar in het centrum van Brugge valt dit te bekijken?  Ik durf wedden dat sommigen onder u ooit hun blik tijdens een of andere bezigheid hierop gefocust hebben.  Meer durf ik echt niet te verklappen.  Het moet nog altijd een moeilijke quiz blijven.

Wie Bruggeblog al een tijdje volgt zal vandaag al gesnapt hebben dat het antwoord van Chris Weymeis op quizvraag 264 geen tegenstand duldt.  Dankzij Chris zijn deskundige uitleg bij de plek die we zochten (een toegangspoort tot het achterliggende Groeningemuseum) beseffen wij nogmaals wat voor een enorme geschiedenis Brugge met zich meedraagt.  Bij quasi elke stap die we op Brugse bodem zetten, zetten we een stap terug in de geschiedenis.  Zelfs bij het piepkleinste detail dat we om ons heen zien moeten we rekening houden met het feit dat daar een verleden van vele eeuwen terug aan vasthangt.  Wie dat allemaal razend interessant vindt is hier op Bruggeblog aan het goeie adres.  Dit gezegd zijnde: op naar de volgende quizvraag!

Verleden jaar toonde ik u op 19 januari de bloei van de eerste sneeuwklokjes.  Dit jaar ben ik er nog vroeger bij.  Allez, ik niet, het zijn die sneeuwklokjes, die, die zijn er blijkbaar nog vroeger bij dit jaar.

Sommigen onder u zaten op deze tweede foto al dagen te wachten.  Hier is hij dan....  Herkent u de plek in hartje Brugge?

Pas gisteren (of was het eergisteren) meldde een zekere Klaas A. Mulder uit Groningen mij dat er 4 Brugse zwanen in Heerenveen, diep in Nederland, gesignaleerd werden.  U moet er wel vandaag niet meer naar op zoek gaan want ondertussen zijn die zwanen ook daar weer verdwenen.  Ze dobberden er noodgedwongen enkele maanden op het strakke water voor het Belvédère, het museum aldaar.  Aanleiding daarvoor was de tentoonstelling in het Belvédère van werken van de thans 86-jarige Vlaamse kunstenaar Roger Raveel.   En die Roger Raveel had in het jaar 1971 naar aanleiding van de Tweede Triënnale enkele van die kunstzwanen laten ronddobberen in onze Brugse reitjes.  Blijkbaar leven die zwaantjes 36 jaar later nog altijd en ze dobberden dus de laatste maanden op Nederlandse wateren, ter promotie van die tentoonstelling.  Vraag is natuurlijk of die dieren daarvoor geconcipieerd waren.  Neen dus.  Ze waren wel degelijk in 1971 geschikt voor onze reitjes, maar in die saaie, strakke, brede en rechtlijnige 21ste eeuwse Nederlandse wateren voelden ze zich echt niet in hun sas.  Gelukkig werden ze onlangs van hun lijden verlost en verdwenen ze weer veilig en wel richting Vlaanderen.
Voor alle duidelijkheid: de zwanen op mijn foto zijn échte Brugse zwanen die enkele weken geleden genoten van de vrieskou.

Het feest van driekoningen was twee dagen geleden, 6 januari.  Het is traditie hier in Brugge dat van dan af geleidelijk aan alle kerstversiering verdwijnt tot er ergens, maanden later nog altijd iets aan een of andere gevel van een verstrooide bewoner hangt dat herinnert aan die donkere winterperiode waar we doorheen moesten en die we met zijn allen elk jaar tegen beter weten in probeerden op te fleuren.
Driekoningen.  Meestal is het traditie dat kinderen zich op die bewuste zesde januari verkleden als koningen en "belletje trek" doen aan alle deuren uit de omtrek in de hoop iets te krijgen in ruil voor hun vals gezongen driekoningenlied.  Flater evenwel betrapte eergisteren in het volle centrum van Brugge een handjevol volwassenen die drie-, vier-, vijf-, ja zelfs zeskoningen speelden, maar dat allemaal weliswaar voor een goed doel deden, namelijk voor Poverello.  Let vooral op de Bruggeling op de achtergrond die het zaakje niet helemaal vertrouwde.

foto: Flater

Bij een eerste foto van een nieuwe quizvraag durf ik echt niet meer scherp uit de hoek te komen.  U moet het dus met onscherpe foto's doen.  Waarom?  Omdat u zo goed en zo slim bent om bij het minste dat ik toon te weten waar in Brugge ik me bevond.  Lap, hier hebben we het alweer!  Ik ben er bijna van overtuigd dat, hoe onzuiver deze foto ook is, een van u ons onmiddellijk kan vertellen waar in het centrum van Brugge dit te zien is.

De gerenommeerde auteurs die plagiaat plegen zou ik echt niet graag te eten geven.  Dan heb ik het over 'literatuur', maar wat karamellenverzen betreft wordt er nog veel meer gesteeld als de raven.  Grenzen vervagen, dat schreef ik onlangs al, op alle gebieden.  Ook oma Bruggeblog is in dat verband geen onbesproken blad.  SPQB heeft het bij het rechte eind dat 'haar nieuwjaarsbrief' niet helemaal origineel is.  Maar, mijn beste SPQB, hier en daar heeft zij regels veranderd en zo werd het uiteindelijk wél haar hoogst persoonlijke nieuwjaarsbrief, oprecht en vol emotie voorgelezen.  Moet Sabam haar nu een gepeperde rekening voorleggen omdat zij gelegenheidsverzen naar haar hand gezet heeft en in familiale kring gedebiteerd?  Grenzen vervagen, inderdaad ...  Onlangs was ik aanwezig op een begrafenisplechtigheid.  Daar kreeg ik in mijn handen gestopt iets dat men hier een 'doodsantje' noemt, een samengevouwen kaartje met daar binnenin meestal een stichtend tekstje dat de overledene typeert.  Zijn die tekstjes allemaal origineel?  Ik betwijfel het sterk.  Soms staat er de auteur bij (Guido Gezelle, Toon Hermans, ...), maar in vele gevallen zelfs niet.  Ook hier niet, en toch vind ik deze tekst overal terug.

Hier ziet u in detail de gevelsteen waarover we het bij quizvraag 263 hadden.  Bemerk de twee instrumenten die het beroep van leidekker uitbeelden.  Daartussen zit verweven een lint met knoop dat misschien wel verwijst naar een broederschap, ... de gilde van de leidekkers????  Feit is dat het ambacht van Albert Vandenbussche tot op de dag van vandaag bestaat.  Meer nog: die Vandenbussche heeft mensen opgeleid en die hebben weer anderen opgeleid en zo komen we via via uiteindelijk bij Roland Crombez terecht die momenteel het ambacht voortzet.

Ik wist dat ik me met deze quizvraag begaf op het terrein waarin Chris Weymeis sterk is.  Om het voor hem (en alle anderen ook, natuurlijk!) nog wat extra moeilijk te maken kreeg u alleen die letter V te lezen met slechts weinig errond, maar zelfs dat weinige was voldoende voor Chris om te weten dat we ons hier ter hoogte van het huis Potterierei 103 bevinden.  Lees bij "reacties" a.u.b. ook zijn leerrijke commentaar over de gevelsteen die verwijst naar een vroegere bewoner van het huis en zijn ambacht.  Weinig kan ik daar nog aan toevoegen.  Misschien het feit dat er nog twee andere gevelstenen te zien zijn met daarop de tekst "Elk doe zyn beste, God voorziet de reste".

Onmiddellijk na het bekend maken van de winnaar en van het juiste antwoord op de vorige vraag kom ik alweer met een nieuwe vraag aandraven.  Eigenlijk is die vraag altijd hetzelfde ("waar exact in de binnenstad van Brugge is dit te zien?"), maar het zijn de foto's die telkens anders zijn en iedere keer weer een ander plekje van onze stad belichten.  Herkent u dit plekje?

Niemand zal het mij kwalijk nemen dat ik het antwoord van Willy ("Zwarte hekjes.....langs het zwanenplantsoen van het Wijngaardplein?") als correct beschouw.  Het bewuste B'tje van de foto's staat gewoon enkele meters verderop in de richting van het Sashuis, maar het is eveneens een onderdeel van die zwarte hekjes aldaar.  Met Willy hebben we gelijk onze eerste buitenlandse winnares van het jaar.  Bruggelingen: eat your heart out!
Zo dadelijk krijgt iedereen een nieuwe kans om de prestigieuze, maar prijsloze quizvraag hier op Bruggeblog te winnen.  Ik ben razend benieuwd wie het deze keer zal zijn ...

U heeft de laatste dagen, net zoals ik trouwens, ongetwijfeld met vertedering enkele nieuwjaarsbrieven moeten aanhoren.  Kinderen uit uw familie lazen met een schuchter, fijn en daarom veel te stil stemmetje hun voorgekauwd en uit het hoofd geleerde brief af en bij het aanhoren ervan moesten meter en peter stiekem een traantje wegpinken en de rest van het gezelschap barstte na afloop van wat ze vanop afstand nauwelijks verstaan hebben uit in een spontaan applaus.
Van een totaal andere orde was deze nieuwjaarsbrief die mijn bijna 84-jarige moeder met bevende hand, maar met kordate en luide stem voorlas en waarin ze de hele familie het allerbeste toewenste en ons nogmaals bedankte voor de steun die ze van ons kreeg tijdens het voor haar afgelopen moeilijke jaar 2OO7:
"Lieve jonge mensen,
Ik word oud, mijn benen willen niet goed meer mee en mijn handen beven.
Heb geduld met mij.  Jullie wereld is zo snel.
Mijn oren zijn verzwakt en doof van het lawaai.  Spreek niet té zacht als je met me praat.
Mijn ogen zijn niet meer zo helder, ik zie niet alles meer.
Wees niet boos als ik mors of ergens iets omgooi.
Zelf heb ik nooit veel kans gehad om te studeren en jullie gebruiken
zo'n moeilijke woorden, ik begrijp ze niet altijd.
In mijn geheugen zit de mot en morgen ben ik vergeten wat ik vandaag beloofd heb.
Neem me niet kwalijk dat ik graag over vroeger praat en soms 2 keer hetzelfde vertel.
Het doet deugd als je vriendelijk bent en even tijd voor me maakt,
ik ben daar erg gevoelig voor.  Sluit me niet op en laat me voelen
dat ik je niet tot last ben, ik leef ook nog graag maar soms voel ik me eenzaam.
Ik moet nog leren oud te worden met een jong hart.  Help me een beetje.
Hierbij wil ik jullie nog eens bedanken voor de goede zorgen deze zomer ...
Elke dag een lekker potje eten, dit moest ik jullie nog eens laten weten!
Ik wens jullie een spetterend 2008, een Gelukkig Nieuwjaar!!!!
Oma."