Bestaan kabouters echt?

Gisteren, tijdens een fietstochtje, hield wij even halt om te genieten van de omgeving. Met mijn smartphone maakte ik deze foto. Een prachtig wolkenspel, waarbij de zon haar stralen tussen de wolken door liet schijnen. Thuis heb ik de kleuren nog een klein beetje bijgewerkt, en hoe langer ik naar de foto keek, hoe meer ik het gevoel kreeg dat hij wel een bijzondere boodschap in zich droeg. Met Allerheiligen in gedachten vond ik het dan ook een passend beeld om even bij stil te staan. De foto is helemaal van eigen hand, voor het bijhorende tekstje kreeg ik een beetje hulp van ChatGPT. ;-)

Gisteren tijdens een fietstochtje genoten van prachtig herfstweer, al voelde het eerder als een lentedag. Maar het waren vooral deze wolken boven de windmolens die mijn aandacht trokken. Jammer dat de molens niet draaiden, want het leek wel alsof ze met hun wieken de wolken uit elkaar deden waaien.  

Ook deze bijzondere verschijning verdient een plekje in de kijker. Tussen de heide en het groen laat hij zich rustig bewonderen. Achter elke foto schuilt soms een onverwachte ontmoeting.

Bij het terugrijden van Maldegemveld viel mijn oog op dit stukje landschap. Het zachte ochtendlicht dat tussen de bomen door valt, de lichte nevel op de achtergrond en de  stammen die mooi afsteken tegen het groen, zorgden voor een sfeervol en  bijna schilderachtig tafereel. Vooral het samenspel van licht en schaduw, met de ruigere vegetatie op de voorgrond, trok mijn aandacht. Soms loont het de moeite om nog eens te stoppen. Want ook in een eenvoudig landschapsdetail schuilt vaak een schoonheid.

Nog een aangename verrassing in het Maldegemveld! Net toen ik dacht dat mijn bezoek erop zat en ik bijna bij mijn wagen was, kreeg ik in de buurt van de parking nog twee reeën voor de lens. Een mooi moment om even halt te houden en snel nog een laatste foto te maken. Deze twee sierlijke bosbewoners vormden een prachtige afsluiter van mijn fotoreeks. Een onverwachte, maar prachtige afsluiter van mijn bezoek aan het Maldegemveld. 

 Het Maldegemveld is voor mij de prachtige plek om te wandelen en mijn passie voor fotografie te beleven. Of ik nu reeën spot of gewoon geniet van het spel van licht en schaduw tussen de bomen. Dit prachtige gebied, dat aansluit bij het Drongengoed, heeft altijd wel iets moois in petto. 

Soms heb je maar een klein gaatje nodig tussen het groen om een mooi moment te beleven. Deze ree stond verscholen tussen de struiken, met haar kop fier omhoog en haar tong net zichtbaar. Je kijkt, wacht en probeert dat ene moment vast te leggen.

Bij deze opname kon ik de ISO al een stuk lager instellen, en dat zie je ook duidelijk terug in het beeld. Toch viel de ruis bij de eerdere foto's eigenlijk best mee, en hadden die beelden elk hun eigenheid en sfeer. Maar met wat meer licht en een lagere ISO komen de details toch net wat mooier tot hun recht. En dit ree, midden in het groene decor, blijft een prachtig onderwerp om vast te leggen.

Geen damherten in de bronst dus, maar wel mooie ontmoetingen met reeën. En hoewel het niet helemaal de ochtend werd waarop ik had gehoopt, keerde ik toch met enkele beelden en mooie momenten rijker huiswaarts.

Gisteren trok ik nog eens naar het Maldegemveld om enkele foto's te maken tijdens de bronst. Van de bronst zelf viel er helaas weinig te bespeuren maar gelukkig waren er wel verschillende reeën te spotten. Ik was al voor daglicht ter plaatse en al snel verschenen de eerste reeën op de open vlakte. Door de bewolking en het vroege tijdstip moest ik met hoge ISO-waarden werken en groot diafragma, tot ISO 5000. Dat zorgde voor behoorlijk wat ruis in de foto's. Na enkele bewerkingen vond ik de beelden toch toonbaar. Sommige foto's hebben naar mijn gevoel zelfs iets bijzonders. Ook de afstand speelde een rol: met mijn 500 mm-objectief fotografeerde ik de reeën vanop ongeveer 100 tot 200 meter. Later, toen het licht iets beter werd, kon ik nog werken met ISO 3600, maar de omstandigheden bleven uitdagend. Geen damherten in de bronst, maar toch een geslaagd bezoek aan het Maldegemveld. Soms moet je het doen met wat de natuur je geeft, en ook dat levert mooie momenten op.

Herfstbladeren op de grond, met warme kleuren en mooie details. De herfst toont zijn charme in elke vorm en kleur.

Bij mijn terugkeer van het natuurgebied Maldegemveld hield ik even halt om dit mooie landschap vast te leggen. Het  groen van het gras, met de golvende maaistroken, vormt een prachtig contrast met de uitgestrekte blauwe lucht. Aan de horizon staan drie windmolens, die rustig symbool staan voor duurzame energie.

Tijdens een rondje door mijn voortuin viel mijn oog op deze piepkleine paddenstoelen, verscholen tussen het hout. Met mijn macrolens kon ik ze van dichtbij vastleggen en werd een wereld zichtbaar die je anders zo voorbij zou lopen. Ik koos voor zwart-wit omdat het licht en de fijne structuren daarin voor mij veel mooier tot hun recht komen. Wat op het eerste gezicht nauwelijks opvalt, krijgt door de lens plots een heel eigen karakter.

Dit zwart-witbeeld vangt een contrast tussen menselijke structuur en de ongetemde natuur. Door het ontbreken van kleur verschuift de focus volledig naar de texturen: het roestige metaal, de rafelige vezels van het touw en de naalden op de achtergrond.  Het harde contrast tussen licht en  schaduw versterkt de mysterieuze sfeer en laat de  de vraag wat zich werkelijk achter deze barrière bevindt.

Het kanaal Gent-Brugge krijgt hier een opvallend groen uitzicht door de aanwezigheid van eendenkroos, een klein waterplantje dat onder gunstige omstandigheden grote delen van het wateroppervlak kan bedekken.  In beperkte hoeveelheden maakt het deel uit van het waterleven en dient het onder andere als voedsel voor watervogels. Bij sterke groei kan een dicht kroostapijt echter de lichtinval in het water verminderen. Wanneer grote hoeveelheden kroos afsterven en worden afgebroken, kan daarbij ook zuurstof aan het water worden onttrokken.

In de late namiddag, aan het Sas van Durmen in Merendree, hangt een bijzondere rust over het water. De tegenlichtopname maakt van de persoon op de steiger een bijna mysterieus silhouet. Door de foto om te zetten naar zwart-wit verdwijnen de afleidingen van kleur en komen vooral het licht, de contrasten en de lijnen tot hun recht. Het water, de donkere oevers en de lange schaduw vertellen samen een verhaal. Een alledaags tafereel krijgt zo iets tijdloos.

Het Sas van Durmen, aan de samenvloeiing van het Schipdonkkanaal en de Brugse Vaart, is voor ons vaak de laatste halte na een fietstocht. Even genieten van de omgeving, een rustig moment aan het water, waar de groene algen nog steeds duidelijk zichtbaar zijn, en natuurlijk een gezellig praatje met iemand die we onderweg tegenkomen.

Het vervallen gebouw trok mijn aandacht door zijn ruwe structuur en de lichtcontrasten, die me inspireerden om er een zwart-witfoto van te maken. Na wat opzoekwerk ontdekte ik dat het om de voormalige Belgacomtoren in Gent gaat, die ook wel eens het lelijkste gebouw van de stad wordt genoemd. De toren krijgt een nieuwe toekomst, het plan was om hem tegen 2030 om te vormen tot een woongebouw met 105 appartementen, omgeven door groen.

.

Tijdens ons bezoek aan de indrukwekkende Sint-Baafsabdij in Gent deed mijn echtgenote even dienst als model. Het binnenvallende licht zette haar op precies het juiste moment in de schijnwerpers. Het contrast tussen de donkere, eeuwenoude muren en het zachte licht op haar maakt dit voor mij een heel bijzonder beeld.



.