De reuzen onder de paddenstoelen.

Na mijn gesprek met de boswachter trok ik verder het gebied in. Met zijn tips in het achterhoofd wist ik ondertussen iets beter waar ik moest kijken. Een aantal hield zich mooi op tussen de bomen, andere bleven wat meer op afstand in de open stukken. Het was vooral een kwestie van rustig blijven kijken en proberen hun bewegingen te volgen. Echt de ideale omstandigheden om uitgebreid te fotograferen waren er niet, maar voor een eerste verkenning was dit eigenlijk precies wat ik hoopte te vinden. De plekken zijn verkend, de eerste tips zijn binnen en de reeën heb ik gevonden. Nu nog het juiste moment afwachten… want de bronst komt eraan.

Onlangs trok ik naar het Maldegemveld, grenzend aan het Drongengoed, op zoek naar mooie plekjes om reeën en damherten te fotograferen. Het doel was vooral om het gebied te verkennen. Onderweg kwam ik de plaatselijke boswachter tegen, die me enkele interessante tips gaf. Volgens hem was ik nog een paar weken te vroeg voor de bronst. Toch kreeg ik een tiental dieren te zien. Voor het mooiste ochtendlicht was ik helaas een uurtje te laat en mijn 300mm bleek wat te kort. Volgende keer dus met de 500mm op pad en ruim vóór zonsopgang ter plaatse! Een geslaagde verkenning die alvast doet uitkijken naar een volgend bezoek.

Ik probeer al een tijdje om mieren mooi op de foto te krijgen, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ze zijn klein, razendsnel en zitten zelden stil. Eindelijk is het gelukt om een toonbare foto te maken! Op de foto zie je een piepkleine, roodbruine mier tussen de glinsterende zandkorrels, met op de achtergrond nog een tweede mier. Door de sterke vergroting gaat er een fascinerende wereld open die je met het blote oog nauwelijks opmerkt. Een klein succesje dat ik graag op mijn blog deel!

.

Tijdens een wandeling in het Bellebargiebos, dat aansluit bij de Lembeekse bossen, viel mijn oog op deze varen. Een eenvoudige plant zoals er zoveel in het bos staan, maar het licht maakte haar op dat moment bijzonder. De zon raakte precies de groene bladeren en liet de varen even oplichten tegen de donkere achtergrond. Het was dat spel van licht en schaduw dat me deed stoppen en mijn camera bovenhalen.



.

Op het eerste gezicht lijkt het alsof er dunne, verroeste metaalplaten op de bosgrond liggen. De bladeren hebben hun zachtheid verloren en zijn veranderd in ruwe lagen van bruin, oker en bijna zwart. Van dichtbij verdwijnt het herkenbare blad. Wat overblijft is een abstract landschap van lagen, barsten en korstjes, met kleine groene accenten van mos en korstmos.

.

Tussen de oude bomen van de Lembeekse bossen vindt het zonlicht voorzichtig zijn weg naar beneden. Varens lichten goudkleurig op tussen het groen en bruin van de bosbodem. Een eenvoudig moment, maar zo’n moment waarop het bos even zijn verborgen schoonheid laat zien.



.

Bij deze foto wilde ik eens afwijken van wat ik normaal doe. Tijdens de belichting heb ik uitgezoomd, waardoor de omgeving als het ware naar buiten wordt getrokken. Meestal plaats je het middelpunt van zo’n zoomeffect centraal, maar hier heb ik er bewust voor gekozen om dat buiten het centrum te leggen. Juist dat vind ik interessant aan deze foto. Mijn blik wordt door de beweging over het bospad naar de persoon geleid. De combinatie van de onscherpe omgeving en het donkere silhouet geeft de foto bovendien iets mysterieus.

.

Als je hier rondwandelt, kan ik best geloven dat mountainbikers graag door deze bossen crossen. Met zulke paden en zo’n prachtig groen decor moet het heerlijk zijn om hier kilometers te maken. Zelf ken ik deze wegen vooral uit mijn jongere jaren. Na de voetbaltraining trok ik er regelmatig nog op uit om heel wat kilometers te lopen. Toen vooral om aan de conditie te werken, nu zijn het mooie herinneringen die bij zo’n wandeling weer bovenkomen. Sommige paden bewandel je jaren later opnieuw, maar met een heel ander tempo… en met veel meer oog voor het decor.

.

De Lembeekse bossen zijn niet alleen een geliefde plek voor wandelaars en natuurliefhebbers, ook mountainbikers komen er graag een tochtje maken. Gelukkig blijven de meesten netjes op de hoofdwegels, waar er doorgaans voldoende ruimte is voor iedereen. Toch is het soms even uitkijken wanneer een hele groep voorbij komt gereden. Op de foto zien we een eenzame mountainbiker tussen het vele groen, met het brede bospad voor zich en de hoge bomen als decor. Zijn Visma-koersshirt springt meteen in het oog. Wie bij die kleuren spontaan aan Wout van Aert denkt, moeten we echter teleurstellen: Wout is het zeker niet. Gewoon een enthousiaste fietser die zich voor even misschien een beetje prof waant en geniet van een rit door de Lembeekse bossen.

.

Door te werken met een zeer kleine scherptediepte krijgt het haarmos bijna een abstract karakter. Slechts een smalle zone is scherp, waardoor de fijne structuur en frisgroene kleur extra opvallen. Zo wordt een klein detail uit de natuur een sfeervol landschap op zichzelf.

.

Deze foto begon als een close-up van een paddenstoel, maar tijdens het bewerken in Nik Collection veranderde het vertrouwde natuurdetail in iets totaal anders. De lamellen werden lijnen en bewegingen van licht. Het zwart verdiepte zich tot leegte, terwijl het wit bijna als een penseelstreek door het beeld loopt. Hier herken ik mij meer als beeldenmaker dan als fotograaf. Het vastleggen van wat er voor de camera staat, is slechts het begin. Door te kijken, te zoeken, weg te laten en te bewerken, probeer ik een nieuw beeld te creëren, een beeld dat niet noodzakelijk vertelt wat het is, maar vooral iets oproept. De paddenstoel is daardoor niet langer het onderwerp. Hij is het vertrekpunt geworden voor een beeld dat in mijn verbeelding verder leeft.

.

Als ik in de Lembeekse Bossen naar de grond kijk, lijkt de herfst al volop begonnen. Tussen het afgevallen blad en kleine takjes duiken de eerste paddenstoelen op. Rondom liggen ook elzenproppen, de donkere, houtachtige vruchtjes van de els die wel wat weghebben van piepkleine dennenappeltjes. De warme bruin- en goudtinten geven de bosbodem al helemaal een herfstige sfeer. Terwijl de bomen boven mij misschien nog niet volledig aan de herfst willen toegeven, vertelt de grond een ander verhaal. Paddenstoelen verschijnen, bladeren vallen en overal liggen kleine sporen van het veranderende seizoen.

.

Tijdens mijn wandeling door de Lembeekse bossen kwam de zon plots even tussen de bladeren piepen. Misschien een klassiek beeld, maar dat spel van licht en schaduw tussen de bomen blijft iets bijzonders.



.

Torentjes in Brugge, je kunt er moeilijk naast kijken. Op deze foto rijst de toren van de Poortersloge boven de daken uit, aan het Jan van Eyckplein. De Poortersloge werd aan het begin van de 15de eeuw opgetrokken als ontmoetingsplaats voor de Brugse poorters en handelaars. Wat mij vooral aanspreekt in deze foto is het samenspel van de schuine dakvlakken op de voorgrond en de sterke verticale lijn van de toren. Voor deze opname koos ik bewust voor een omzetting naar zwart-wit met Nik Collection. Daardoor verdwijnen de kleuren en komt de aandacht volledig op vormen, lijnen en structuren te liggen. De donkere lucht vormt een krachtig decor waartegen de verlichte stenen toren scherp afsteekt. Brugge hoeft niet altijd vanop ooghoogte bekeken te worden. Soms volstaat het om tussen de daken door naar boven te kijken.

.

Ik hou ervan om in Brugge zomaar een zijstraatje in te slaan, zonder te weten waar het me brengt. Weg van de drukte ontdek ik er plekjes waar ik anders zo voorbij zou lopen. Oude gevels, kasseien onder mijn voeten en vooral die heerlijke stilte. Even blijven staan, rondkijken en genieten.

.

Tussen al dat natuurgeweld heb ik afgelopen weekend toch de tijd gevonden om er even tussenuit te gaan. Samen met een tiental vrienden bracht ik een weekend door in Brugge. Het is inmiddels een jaarlijkse traditie geworden om met z'n allen een stad te bezoeken. Veel foto's heb ik deze keer niet gemaakt. Als je met een groep op stap bent, wil je tenslotte niet voortdurend de compagnie ophouden omdat er weer zo nodig een foto gemaakt moet worden. Toch kon ik het af en toe niet laten. Van de enkele foto's waarop mijn vrienden niet in beeld stonden, heb ik achteraf een paar uitsnedes gemaakt en deze omgezet naar zwart-wit. Hier alvast een beeld van het Brugse Belfort, de imposante middeleeuwse toren die ook bekendstaat om zijn lichte scheefstand. Een karakteristiek stukje Brugge, gevangen tussen de gevels en daken van de oude binnenstad.

.

Tussen de bladeren in het Bellebargiebos ontdekte ik deze houtzwammen. Omdat het er vrij donker was, gebruikte ik een klein zaklampje om ze wat op te lichten.

.

Tijdens mijn zoektocht naar paddenstoelen in Het Leen werd ik er opnieuw aan herinnerd dat je in het bos niet alleen in de verte moet kijken. Soms bevindt het mooiste zich letterlijk vlak voor je voeten. Uit ervaring weet ik dat het loont om af en toe gewoon stil te blijven staan, zeker op plekken waar oud en rottend hout tussen de bladeren ligt. Even niet verder stappen, maar rustig rondkijken en vooral ook naar beneden kijken. Want tussen al dat bruin en donker hout kan zich een kleine wereld verbergen die je tijdens het wandelen gemakkelijk over het hoofd ziet. Zo ontdekte ik deze minuscule paddenstoeltjes. Amper een tweetal millimeter groot waren ze, zo klein dat één onoplettende stap voldoende was geweest om ze te vertrappelen. Gelukkig zag ik ze net op tijd. Op de foto lijkt het grootste exemplaar bijna een reus, fier rechtopstaand op zijn dunne steeltje. Maar de werkelijkheid was helemaal anders: een nauwelijks zichtbaar paddenstoeltje te midden van bladeren en oud hout.

.