welkom

Tijdens mijn zoektocht naar paddenstoelen in Het Leen werd ik er opnieuw aan herinnerd dat je in het bos niet alleen in de verte moet kijken. Soms bevindt het mooiste zich letterlijk vlak voor je voeten. Uit ervaring weet ik dat het loont om af en toe gewoon stil te blijven staan, zeker op plekken waar oud en rottend hout tussen de bladeren ligt. Even niet verder stappen, maar rustig rondkijken en vooral ook naar beneden kijken. Want tussen al dat bruin en donker hout kan zich een kleine wereld verbergen die je tijdens het wandelen gemakkelijk over het hoofd ziet. Zo ontdekte ik deze minuscule paddenstoeltjes. Amper een tweetal millimeter groot waren ze, zo klein dat één onoplettende stap voldoende was geweest om ze te vertrappelen. Gelukkig zag ik ze net op tijd. Op de foto lijkt het grootste exemplaar bijna een reus, fier rechtopstaand op zijn dunne steeltje. Maar de werkelijkheid was helemaal anders: een nauwelijks zichtbaar paddenstoeltje te midden van bladeren en oud hout.

.

Gisteren trok ik Het Leen in Eeklo in met het idee om paddenstoelen te fotograferen. Alleen bleek ik daarvoor nog wat te vroeg te zijn. Waarschijnlijk heeft het de voorbije periode nog niet genoeg geregend en is de bosgrond nog wat te droog. Maar een wandeling door het bos levert gelukkig altijd wel iets op. Tussen de hoge bomen viel het zonlicht op enkele plaatsen prachtig naar binnen. Dit kleine boompje stond precies in zo'n lichtvlek en trok meteen mijn aandacht. Dus werd het een iets andere fotosessie dan gepland, maar zeker geen verloren uitstap. En helemaal zonder paddenstoelen ging ik trouwens ook niet naar huis… Die foto's volgen later deze week.

.

Tussen de bloemen van de vlinderstruik schuilt, voor wie goed kijkt, soms zomaar een klein abstract kunstwerk.



.

De vlinderstruik staat uitbundig in bloei en trekt met haar zoete geur vlinders, bijen en andere insecten aan. Een kleurrijk stukje natuur dat de tuin tot diep in de zomer tot leven brengt.

.

Een klein detail van de vlinderstruik, gevangen tussen kleur en onscherpte. De intense paarse tinten vloeien in elkaar over, terwijl één bloemetje even uit de zachte achtergrond naar voren komt. Bijna abstract, maar helemaal natuur.

.

Tijdens het fotograferen van deze vlinderstruik werd mijn aandacht meteen getrokken door de prachtige paarse bloemen. Ik koos ervoor om de bloem schuin in beeld te plaatsen en de achtergrond bewust zacht en onscherp te houden. Zo komen de kleuren en kleine details van de bloemetjes mooi naar voren. Wat mij vooral aanspreekt in deze foto zijn de warme tinten in de achtergrond, die geven de vlinderstruik ruimte om te stralen.

.

.

Deze oude houten deur trok mijn aandacht door alles wat zichtbaar wordt wanneer iets langzaam verdwijnt. De felle rode verf is ooit bewust aangebracht, maar de tijd heeft er een eigen beeld van gemaakt. Ik zie er iets menselijks in. We laten allemaal sporen achter, soms zonder dat we het zelf merken. 

.

Fotograferen is altijd een beetje schilderen met licht. Soms hoef je daarvoor niet eens ver van huis. Dit schaap staat gewoon bij de gebuur. Hier strijkt het laatste warme zonlicht langs de vacht van het schaap. Het dier zelf blijft grotendeels in de schaduw, terwijl de gouden rand langs zijn rug en oren het losmaakt van de donkere omgeving.

.

Ik wist dat deze wilde cichorei in de berm langs de straat bij mij in de omgeving stond en ben er speciaal met mijn fototoestel naartoe gegaan. Terwijl ik de bloem aan het fotograferen was, kwam er toevallig een zweefvlieg op bezoek. Een onverwacht moment dat de foto voor mij meteen iets extra’s gaf.

.

Tijdens een gewone wandeling langs onze straat viel mijn oog plots op deze prachtige blauwe bloemen in de berm. Het bleek de wilde cichorei te zijn, een eenvoudige veldbloem die vaak onopvallend tussen het groen groeit, maar met haar zachte hemelsblauwe kleur meteen de aandacht trekt. De fijne, gekartelde bloemblaadjes en de tere lijnen in het hart van de bloem maakten haar een mooi onderwerp om vast te leggen. De zachte, wazige achtergrond met warme tinten laat de blauwe bloemen mooi naar voren komen en geeft de foto een dromerige sfeer.

.

Ondanks de voorbije hitte blijft de wilde cichorei onvermoeibaar bloeien. Overal langs de bermen verschijnen haar helderblauwe bloemen als kleine kleuraccenten in een dor landschap. Een bescheiden plant, maar met een opvallende schoonheid.

.

Ik heb de indruk dat er bij ons steeds meer vlas wordt geteeld. Misschien valt het me nu gewoon meer op, maar telkens wanneer ik langs de velden kom, zie ik wel ergens dat typische vlas staan. Deze foto laat dan weer een heel ander beeld van vlas zien. Geen frisgroen veld of blauwe bloemetjes, maar de vlasstengels nadat ze op het land hebben gelegen. De fijne vezels liggen kriskras door elkaar en vormen samen een warm, bijna schilderachtig landschap in het klein. Ik vind net dat boeiend: door zo dicht op het materiaal te fotograferen, wordt iets alledaags plots bijna abstract.

.

Misschien is dit wel een treffende weerspiegeling van de zomer van 2026. Verschroeid door de hitte, verdord door de droogte. Een stille herinnering aan hoe kwetsbaar de natuur kan zijn.

.

De laatste foto uit de reeks aan de Belgische kust. Dat het fantastische dagen waren, hoef ik waarschijnlijk niet meer uit te leggen. Het weer zat mee, de zon liet zich van haar mooiste kant zien en vooral het licht was bij momenten echt genieten. Ideaal dus om mijn fototoestel boven te halen en mij eens goed uit te leven. Misschien denken jullie ondertussen: “Die mens heeft daar precies niets anders gedaan dan foto’s nemen… ocharme zijn vrouwken. Maar eigenlijk viel dat best mee. Het grootste deel van de strandfoto’s is op slechts twee avonden gemaakt. De rest van de tijd hebben we gewoon genoten van het zeetje, het mooie weer en vooral van het samen daar zijn. En zo eindigt deze reeks voor mij met een beeld dat eigenlijk perfect samenvat hoe ik die dagen heb ervaren: rust, zon, zee en prachtig licht. Meer moet dat soms echt niet zijn.

.

Tijdens een wandeling langs het strand viel mijn oog op de verschillende kunstwerkjes die de strandcabines sieren. Deze afbeelding springt er meteen uit: een mooie ode aan de strandredder, die waakt over zee en strand en klaarstaat om in te grijpen wanneer dat nodig is.



.

De zee beweegt, de dag vervaagt — en alles voelt even precies zoals het moet zijn.



.

 Het lage licht, het natte zand en de meeuw die precies op de grens van land en water staat. De foto gaat voor mij vooral over lagen en lijnen: het zachte verloop van de zee op de achtergrond, de horizontale structuren in het zand en daar middenin het scherpe silhouet van de vogel.

Een moment gevangen tussen twee bewegingen van de zee.

.

Na de golven, het water en de eindeloze horizon, is het nu de wind die het verhaal vertelt. Schelpjes, stukjes steen en andere kleine schatten liggen in lijnen over het strand. Niet door mensen neergelegd, maar door het ritme van zee en wind. Alsof iedere golf even iets achterlaat. 

.