In het hart van paars.

Tijdens het fotograferen van deze vlinderstruik werd mijn aandacht meteen getrokken door de prachtige paarse bloemen. Ik koos ervoor om de bloem schuin in beeld te plaatsen en de achtergrond bewust zacht en onscherp te houden. Zo komen de kleuren en kleine details van de bloemetjes mooi naar voren. Wat mij vooral aanspreekt in deze foto zijn de warme tinten in de achtergrond, die geven de vlinderstruik ruimte om te stralen.

.

.

Deze oude houten deur trok mijn aandacht door alles wat zichtbaar wordt wanneer iets langzaam verdwijnt. De felle rode verf is ooit bewust aangebracht, maar de tijd heeft er een eigen beeld van gemaakt. Ik zie er iets menselijks in. We laten allemaal sporen achter, soms zonder dat we het zelf merken. 

.

Fotograferen is altijd een beetje schilderen met licht. Soms hoef je daarvoor niet eens ver van huis. Dit schaap staat gewoon bij de gebuur. Hier strijkt het laatste warme zonlicht langs de vacht van het schaap. Het dier zelf blijft grotendeels in de schaduw, terwijl de gouden rand langs zijn rug en oren het losmaakt van de donkere omgeving.

.

Ik wist dat deze wilde cichorei in de berm langs de straat bij mij in de omgeving stond en ben er speciaal met mijn fototoestel naartoe gegaan. Terwijl ik de bloem aan het fotograferen was, kwam er toevallig een zweefvlieg op bezoek. Een onverwacht moment dat de foto voor mij meteen iets extra’s gaf.

.

Tijdens een gewone wandeling langs onze straat viel mijn oog plots op deze prachtige blauwe bloemen in de berm. Het bleek de wilde cichorei te zijn, een eenvoudige veldbloem die vaak onopvallend tussen het groen groeit, maar met haar zachte hemelsblauwe kleur meteen de aandacht trekt. De fijne, gekartelde bloemblaadjes en de tere lijnen in het hart van de bloem maakten haar een mooi onderwerp om vast te leggen. De zachte, wazige achtergrond met warme tinten laat de blauwe bloemen mooi naar voren komen en geeft de foto een dromerige sfeer.

.

Ondanks de voorbije hitte blijft de wilde cichorei onvermoeibaar bloeien. Overal langs de bermen verschijnen haar helderblauwe bloemen als kleine kleuraccenten in een dor landschap. Een bescheiden plant, maar met een opvallende schoonheid.

.

Ik heb de indruk dat er bij ons steeds meer vlas wordt geteeld. Misschien valt het me nu gewoon meer op, maar telkens wanneer ik langs de velden kom, zie ik wel ergens dat typische vlas staan. Deze foto laat dan weer een heel ander beeld van vlas zien. Geen frisgroen veld of blauwe bloemetjes, maar de vlasstengels nadat ze op het land hebben gelegen. De fijne vezels liggen kriskras door elkaar en vormen samen een warm, bijna schilderachtig landschap in het klein. Ik vind net dat boeiend: door zo dicht op het materiaal te fotograferen, wordt iets alledaags plots bijna abstract.

.

Misschien is dit wel een treffende weerspiegeling van de zomer van 2026. Verschroeid door de hitte, verdord door de droogte. Een stille herinnering aan hoe kwetsbaar de natuur kan zijn.

.

De laatste foto uit de reeks aan de Belgische kust. Dat het fantastische dagen waren, hoef ik waarschijnlijk niet meer uit te leggen. Het weer zat mee, de zon liet zich van haar mooiste kant zien en vooral het licht was bij momenten echt genieten. Ideaal dus om mijn fototoestel boven te halen en mij eens goed uit te leven. Misschien denken jullie ondertussen: “Die mens heeft daar precies niets anders gedaan dan foto’s nemen… ocharme zijn vrouwken. Maar eigenlijk viel dat best mee. Het grootste deel van de strandfoto’s is op slechts twee avonden gemaakt. De rest van de tijd hebben we gewoon genoten van het zeetje, het mooie weer en vooral van het samen daar zijn. En zo eindigt deze reeks voor mij met een beeld dat eigenlijk perfect samenvat hoe ik die dagen heb ervaren: rust, zon, zee en prachtig licht. Meer moet dat soms echt niet zijn.

.

Tijdens een wandeling langs het strand viel mijn oog op de verschillende kunstwerkjes die de strandcabines sieren. Deze afbeelding springt er meteen uit: een mooie ode aan de strandredder, die waakt over zee en strand en klaarstaat om in te grijpen wanneer dat nodig is.



.

De zee beweegt, de dag vervaagt — en alles voelt even precies zoals het moet zijn.



.

 Het lage licht, het natte zand en de meeuw die precies op de grens van land en water staat. De foto gaat voor mij vooral over lagen en lijnen: het zachte verloop van de zee op de achtergrond, de horizontale structuren in het zand en daar middenin het scherpe silhouet van de vogel.

Een moment gevangen tussen twee bewegingen van de zee.

.

Na de golven, het water en de eindeloze horizon, is het nu de wind die het verhaal vertelt. Schelpjes, stukjes steen en andere kleine schatten liggen in lijnen over het strand. Niet door mensen neergelegd, maar door het ritme van zee en wind. Alsof iedere golf even iets achterlaat. 

.

Een grijze dag aan zee, gevangen tussen wind, golven en vliegende meeuwen. Juist het zachte licht en de onrust van het water geven deze foto voor mij zijn sfeer. Soms hoeft een beeld niet rustig te zijn om stil te voelen.

.

Toen ik deze foto aan zee maakte, werd ik meteen geraakt door het beeld van deze vogel die zo vrij door de lucht zweeft.  De blauwe lucht geeft de foto een gevoel van vrijheid.

.

Intussen weten jullie wel dat ik er af en toe een ICM-foto tussen gooi. Gewoon omdat ik het graag doe… en omdat ik het mooi vind. Ook in deze reeks hoort zo’n beeld voor mij gewoon thuis. Even weg van het scherpe en herkenbare, en genieten van beweging, kleur en sfeer. De wereld hoeft niet altijd stil te staan om mooi te zijn.

Dus vandaag opnieuw eentje uit mijn ICM-reeks. Gewoon omdat het kan. En omdat ik er nog lang niet op uitgekeken ben.

.

Een meeuw op het strand, aan het einde van de dag. Het lage zonlicht geeft het zand en het water een warme gloed. Ik werd vooral getroffen door de combinatie van het rustige beeld en het sterke avondlicht. Geen bijzonder moment, maar juist een alledaags stukje strand dat door het licht ineens anders wordt.

Deze foto is gemaakt tijdens het gouden uurtje, het moment waarop het licht zachter en warmer wordt en het landschap een heel andere uitstraling krijgt.

.

Ik hou van die momenten aan de Belgische kust waarop er even niets hoeft. Geen drukte, geen haast, alleen de zee en de ruimte die ontstaat wanneer het water zich terugtrekt. De strandmeertjes lijken misschien klein en onbeduidend, maar juist daarin zit hun schoonheid. Ze bewaren even de zee, tot een volgende golf ze weer opneemt.

.