Waar de dag stilvalt.

 Het lage licht, het natte zand en de meeuw die precies op de grens van land en water staat. De foto gaat voor mij vooral over lagen en lijnen: het zachte verloop van de zee op de achtergrond, de horizontale structuren in het zand en daar middenin het scherpe silhouet van de vogel.

Een moment gevangen tussen twee bewegingen van de zee.

.

Na de golven, het water en de eindeloze horizon, is het nu de wind die het verhaal vertelt. Schelpjes, stukjes steen en andere kleine schatten liggen in lijnen over het strand. Niet door mensen neergelegd, maar door het ritme van zee en wind. Alsof iedere golf even iets achterlaat. 

.

Een grijze dag aan zee, gevangen tussen wind, golven en vliegende meeuwen. Juist het zachte licht en de onrust van het water geven deze foto voor mij zijn sfeer. Soms hoeft een beeld niet rustig te zijn om stil te voelen.

.

Toen ik deze foto aan zee maakte, werd ik meteen geraakt door het beeld van deze vogel die zo vrij door de lucht zweeft.  De blauwe lucht geeft de foto een gevoel van vrijheid.

.

Intussen weten jullie wel dat ik er af en toe een ICM-foto tussen gooi. Gewoon omdat ik het graag doe… en omdat ik het mooi vind. Ook in deze reeks hoort zo’n beeld voor mij gewoon thuis. Even weg van het scherpe en herkenbare, en genieten van beweging, kleur en sfeer. De wereld hoeft niet altijd stil te staan om mooi te zijn.

Dus vandaag opnieuw eentje uit mijn ICM-reeks. Gewoon omdat het kan. En omdat ik er nog lang niet op uitgekeken ben.

.

Een meeuw op het strand, aan het einde van de dag. Het lage zonlicht geeft het zand en het water een warme gloed. Ik werd vooral getroffen door de combinatie van het rustige beeld en het sterke avondlicht. Geen bijzonder moment, maar juist een alledaags stukje strand dat door het licht ineens anders wordt.

Deze foto is gemaakt tijdens het gouden uurtje, het moment waarop het licht zachter en warmer wordt en het landschap een heel andere uitstraling krijgt.

.

Ik hou van die momenten aan de Belgische kust waarop er even niets hoeft. Geen drukte, geen haast, alleen de zee en de ruimte die ontstaat wanneer het water zich terugtrekt. De strandmeertjes lijken misschien klein en onbeduidend, maar juist daarin zit hun schoonheid. Ze bewaren even de zee, tot een volgende golf ze weer opneemt.

.

Zon, zand en spel aan zee. Tussen het rennen, graven en ravotten door ontstaat een kleurrijk tafereel op het brede strand van Blankenberge. Kinderen zoeken hun eigen plek in het zand, bouwen, spelen en genieten van een zomerse dag aan de kust. Vanop een afstand wordt het een bijna grafisch beeld: kleine figuren verspreid over het strand, verbonden door het plezier van samen buiten zijn.

.

Tijdens het blauwe uurtje, wanneer de dag langzaam plaatsmaakt voor de nacht, laat de zee bij eb haar mooiste spiegel zien. Het zachte licht van de ondergaande zon kleurt het water warm oranje, terwijl de vogels rustig hun weg zoeken langs de vloedlijn. Een moment dat me opnieuw laat genieten van de schoonheid en rust van de natuur.

.

Met deze foto probeerde ik de wind op het strand vast te leggen. Je kunt de wind natuurlijk niet zien, maar in het zand zie je wel wat hij doet: de fijne structuren, ribbels en verwaaide patronen laten mooi zien hoe voortdurend alles in beweging is. Ik vind dat het geen spectaculair beeld hoeft te zijn. Door het bijna abstracte karakter van de foto wordt het effect van de wind voor mij toch voelbaar.

En ja… strandzand, wind en een camera zijn niet bepaald de beste combinatie.  Gelukkig had ik mijn camera en lens goed afgeschermd met een plastic zak. Je moet er soms wat voor over hebben om het beeld te maken dat je in gedachten hebt.

.

Wanneer de avond reeds gevallen is, blijft het aan de Belgische Noordzeekust wonderlijk mooi. De laatste gloed van de dag zet de wolken in vuur en vlam, terwijl de zee langzaam verdwijnt in de schemering. Aan de horizon vaart een schip voorbij. De donkere silhouet wordt vergezeld door een fijne rookpluim die langzaam oplost in de avondlucht. Een bijzonder moment waarop natuur en mens even samenkomen: de vurige lucht, de rustige zee en dat ene schip aan de horizon.

.

Wie regelmatig langs de kust komt, heeft hem ongetwijfeld al eens zien overvliegen: de NH90 Caïman. Deze moderne reddingshelikopter vliegt regelmatig boven de branding en houdt vanuit de lucht de kust en de zee in de gaten. De NH90 Caïman is de opvolger van de vertrouwde Sea King, die jarenlang een vertrouwd beeld was aan de Belgische kust. Met zijn moderne apparatuur en krachtige mogelijkheden is de NH90 uitstekend uitgerust voor zoek- en reddingsoperaties op zee. Wanneer iemand in moeilijkheden raakt, kan de bemanning snel ter plaatse komen en indien nodig een reddingsactie uitvoeren met de lier. Zo kan de helikopter van grote betekenis zijn voor zwemmers, surfers, watersporters en zeilers die in nood verkeren.

Voor strandgangers is het misschien een vertrouwd en indrukwekkend beeld: een NH90 die laag boven de branding voorbijvliegt. Maar achter dat beeld schuilt een belangrijke taak. De NH90 Caïman staat paraat om mensenlevens op zee te redden.

.

Deze foto maakte ik vanop het balkon aan de zeedijk van Blankenberge, net na het blauwe uurtje. De dag was eigenlijk al voorbij, maar de zee en de lucht waren nog lang niet klaar met hun verhaal. Het water is donker en zacht, met kleine golven die telkens opnieuw het strand bereiken. In de verte liggen enkele schepen als stille silhouetten op zee. Dichterbij zie je een paar mensen nog even door het ondiepe water lopen. Kleine figuren in een groot landschap, bijna verloren in de avond. Voor mij gaat de foto daardoor niet zozeer over een zonsondergang, maar over het moment erna. Soms begint het mooiste licht pas wanneer je denkt dat de dag voorbij is.

.

Het is wat het is...maar ik zal de volgende niet zien dus moest dit vastgelegd worden.



.

Shoot op het strand van Blankenberge! Terwijl ik een paar mooie series aan het schieten was, gaf de horizon dit strakke uitzicht cadeau. Die kleine silhouetten in de verte zijn de gigantische windparken op de Noordzee. Altijd geweldig als een locatie zo'n unieke achtergrond biedt. Nu snel door met de shoots en daarna de nabewerking in!



.

Een moment waarop ik even helemaal niets moet, wie heb ik dat nog horen zeggen! ;-) Gewoon kijken naar de zon die langzaam ondergaat, de zee op de achtergrond en het licht dat weerspiegelt in het natte zand. Ik hou van zulke momenten. Ze herinneren me eraan dat niet alles hoeft te worden uitgesproken, opgelost of begrepen. Soms is het genoeg om te kijken en te beseffen hoe bijzonder het is om hier te zijn.

.

Ik weet dat ICM-fotografie niet voor iedereen zijn ding is, maar ik hou er juist van om deze techniek te gebruiken bij onderwerpen die zich ervoor lenen. Vooral aan zee, waar de weidse lucht en de horizon zoveel ruimte geven, kan ik helemaal opgaan in het creëren van abstracte beelden.

Ik vind het mooi dat je bij dit soort foto's niet meteen alles hoeft te herkennen. Kleuren, beweging en sfeer worden belangrijker dan het onderwerp zelf. En het leuke is dat zo'n beeld voor mij pas echt tot leven komt wanneer het groot wordt afgedrukt. Dan verandert een foto bijna in een schilderij en krijgt hij soms een mooie plek aan de muur in mijn living.

Het is misschien niet ieders smaak, maar voor mij is dat net het plezier van fotografie: blijven experimenteren en beelden maken waar ík blij van word.

.

Tijdens mijn wandelingen langs de branding hou ik er altijd van de zeevogels te observeren. En als het even kan, probeer ik hun sierlijke vlucht ook vast te leggen. Toegegeven… soms geef ik ze daarbij een klein duwtje in de goede richting.  Een meeuw die rustig blijft zitten, levert nu eenmaal geen vluchtfoto op.

Deze jonge zilvermeeuw koos uiteindelijk voor het luchtruim, vlak boven het water. Even de vleugels wijd, de poten nog achter zich aan en daar gaat hij… precies het moment waarop ik graag afdruk.

.

Een avond aan zee, vastgelegd met een lange sluitertijd. De beweging van het water wordt zacht en rustig, terwijl de kleuren van de ondergaande zon terugkomen in het natte zand.

.