Archief

Tussen al dat natuurgeweld heb ik afgelopen weekend toch de tijd gevonden om er even tussenuit te gaan. Samen met een tiental vrienden bracht ik een weekend door in Brugge. Het is inmiddels een jaarlijkse traditie geworden om met z'n allen een stad te bezoeken. Veel foto's heb ik deze keer niet gemaakt. Als je met een groep op stap bent, wil je tenslotte niet voortdurend de compagnie ophouden omdat er weer zo nodig een foto gemaakt moet worden. Toch kon ik het af en toe niet laten. Van de enkele foto's waarop mijn vrienden niet in beeld stonden, heb ik achteraf een paar uitsnedes gemaakt en deze omgezet naar zwart-wit. Hier alvast een beeld van het Brugse Belfort, de imposante middeleeuwse toren die ook bekendstaat om zijn lichte scheefstand. Een karakteristiek stukje Brugge, gevangen tussen de gevels en daken van de oude binnenstad.

.

Tussen de bladeren in het Bellebargiebos ontdekte ik deze houtzwammen. Omdat het er vrij donker was, gebruikte ik een klein zaklampje om ze wat op te lichten.

.

Tijdens mijn zoektocht naar paddenstoelen in Het Leen werd ik er opnieuw aan herinnerd dat je in het bos niet alleen in de verte moet kijken. Soms bevindt het mooiste zich letterlijk vlak voor je voeten. Uit ervaring weet ik dat het loont om af en toe gewoon stil te blijven staan, zeker op plekken waar oud en rottend hout tussen de bladeren ligt. Even niet verder stappen, maar rustig rondkijken en vooral ook naar beneden kijken. Want tussen al dat bruin en donker hout kan zich een kleine wereld verbergen die je tijdens het wandelen gemakkelijk over het hoofd ziet. Zo ontdekte ik deze minuscule paddenstoeltjes. Amper een tweetal millimeter groot waren ze, zo klein dat één onoplettende stap voldoende was geweest om ze te vertrappelen. Gelukkig zag ik ze net op tijd. Op de foto lijkt het grootste exemplaar bijna een reus, fier rechtopstaand op zijn dunne steeltje. Maar de werkelijkheid was helemaal anders: een nauwelijks zichtbaar paddenstoeltje te midden van bladeren en oud hout.

.

Gisteren trok ik Het Leen in Eeklo in met het idee om paddenstoelen te fotograferen. Alleen bleek ik daarvoor nog wat te vroeg te zijn. Waarschijnlijk heeft het de voorbije periode nog niet genoeg geregend en is de bosgrond nog wat te droog. Maar een wandeling door het bos levert gelukkig altijd wel iets op. Tussen de hoge bomen viel het zonlicht op enkele plaatsen prachtig naar binnen. Dit kleine boompje stond precies in zo'n lichtvlek en trok meteen mijn aandacht. Dus werd het een iets andere fotosessie dan gepland, maar zeker geen verloren uitstap. En helemaal zonder paddenstoelen ging ik trouwens ook niet naar huis… Die foto's volgen later deze week.

.

Tussen de bloemen van de vlinderstruik schuilt, voor wie goed kijkt, soms zomaar een klein abstract kunstwerk.



.

De vlinderstruik staat uitbundig in bloei en trekt met haar zoete geur vlinders, bijen en andere insecten aan. Een kleurrijk stukje natuur dat de tuin tot diep in de zomer tot leven brengt.

.

Een klein detail van de vlinderstruik, gevangen tussen kleur en onscherpte. De intense paarse tinten vloeien in elkaar over, terwijl één bloemetje even uit de zachte achtergrond naar voren komt. Bijna abstract, maar helemaal natuur.

.

Tijdens het fotograferen van deze vlinderstruik werd mijn aandacht meteen getrokken door de prachtige paarse bloemen. Ik koos ervoor om de bloem schuin in beeld te plaatsen en de achtergrond bewust zacht en onscherp te houden. Zo komen de kleuren en kleine details van de bloemetjes mooi naar voren. Wat mij vooral aanspreekt in deze foto zijn de warme tinten in de achtergrond, die geven de vlinderstruik ruimte om te stralen.

.

.

Deze oude houten deur trok mijn aandacht door alles wat zichtbaar wordt wanneer iets langzaam verdwijnt. De felle rode verf is ooit bewust aangebracht, maar de tijd heeft er een eigen beeld van gemaakt. Ik zie er iets menselijks in. We laten allemaal sporen achter, soms zonder dat we het zelf merken. 

.