Knolselderij

Click op foto voor een diashow.

Abrikozentaartje met custardsaus
Nagerecht voor 4 personen

4 blakjes diepvriesbladerdeeg, ontdooid
2 eetl. sinaasappeljam
8 halve abrikozen uit blik, in partjes
2 eidooiers, losgeklopt
300 ml volle melk
50 g suiker
1 vanillestokje, opengesneden

bakplaat met bakpapier

Bereiden:
Verwarm de oven voor op 200ºC. Steek zo groot mogelijke rondjes uit het bladerdeeg en leg ze op de bakplaat. Schep in het midden van elk rondje een beetje sinaasappeljam. Maak hierop een waaier van de partjes abrikoos en bestrijk de randjes van het deeg met een beetje van de eidooier. Bak de taartjes in circa 15 minuten onder in de oven gaar en goudbruin voor een krokante bodem. Laat op een rooster afkoelen tot lauwwarm. Breng ondertussen de melk met de suiker en het vanillestokje langzaam aan de kook en laat een paar minuten trekken. Neem het vanillestokje uit de melk en giet de melk langzaam al kloppend bij de eidooiers. Giet dit weer terug in de pan en blijf op de laagste stand over de bodem van de pan roeren tot een gebonden vla ontstaat. Leg de abrikozentaartjes op borden en giet er een paar lepels van de custardsaus bij.

Eet smakelijk!

Delfts blauw is hip

Veel Nederlanders vindt het kitscherig of oubollig, maar daar oordeelt de rest van de wereld anders over: die vindt Delfts blauw uniek. Royal Delft, een van de vijf producten van het blauw-witte porcelein, krijgt jaarlijks 140.000 toeristen over de vloer, van wie ruim driekwart buitenlanders. "Vooral Amerikanen, Japanners en Chinezen.
De porceleingeschiedenis van Nederland en het Verre Oosten zijn nauw met elkaar verweven. In 1600 gingen VOC-schepen op pad.
Ze namen niet alleen specerijen, maar ook blauw beschilderd porcelein mee terug. Op deze manier zijn wij ermee in aanraking gekomen".
Vanaf de eerste import in de zeventiende eeuw heeft de populariteit van porselein een enorme vlucht genomen.

Behalve op tegels, servies. potten en vazen is de blauw-witte print tegenwoordig ook terug te vinden op schoolspullen, kleding en fietstassen. Ook de showroom van Royal Delft telt trendy voorwerpen met de oer-Hollandse decoratie.

Foto: Milieu centraal








Bij de kassa van een supermarkt stelt de jonge caissière aan een
oudere vrouw voor, dat zij voortaan haar eigen boodschappentas
meebrengt, in plaats van een plastic tas te kopen.

"Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu", zo zegt ze.

De vrouw verontschuldigt zich en legt uit: "Wij hadden dat groene
gedoe niet toen ik jong was!"

De caissière antwoordt:

"Ja, en dat is nou juist ONS PROBLEEM vandaag-de-dag: JULLIE

generatie maakte zich niet druk om het  milieu te sparen voor de

toekomstige generaties!"

Ze heeft gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen.

Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in
flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel.

De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek
werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden ècht
aan recycling.

Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd!

Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten
in elk gebouw.

Wij liepen naar de supermarkt en hesen onszelf niet iedere keer in een
300 PK machine, elke keer als we 2 blokken verder moesten zijn.

Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!

Babyluiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden.

We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende
machine die continu 220 volt verbruikt. Wind- en zonne energie
droogden onze kleren echt - vroeger, in onze dagen.

Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en

kregen geen gloednieuwe kleren.

Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in

onze tijd.

In die tijd hadden we -  misschien - 1 tv of radio in huis en niet 1
op elke kamer.

De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een
scherm ter  grootte van de bijenkorf.
In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat

we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.

Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan
verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in
piepschuim of plastic bubbeltjes folie.

In die tijd gebruikten we geen apparaat met een motor die op benzine
het gazon maaide.

We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op
menselijke kracht.

Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub
hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die
werken op elektriciteit.

Maar ze heeft gelijk.

Wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit de kraan wanneer we dorst  hadden, in plaats van uit
een plastic fles, die na 30 slokken wordt weggegooid. Wij vulden zelf
onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen.

Wij vervingen de mesjes van een scheermes, in plaats van het hele ding
weg te gooien alleen omdat het mesje bot is.

Maar..  wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

Mensen namen de  trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar
school in plaats van  hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te
gebruiken.

Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan
stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te
voorzien.

En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te
vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing,
zodat we contact konden leggen met anderen en uit te vinden waar de
dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt.

Maar is het niet in-en-in triest dat de huidige generatie klaagt over
hoe verspillend wij 'oudere  mensen' waren, gewoon omdat wij 'dat
groene gedoe' niet hadden in onze  tijd?