één miljoen

dit is mijn
afscheidsbrief
aan jou
omdat ik niet
meer van je hou
de koek is op
‘t was te voorzien
het ging te goed
en bovendien
dit is een feit
zit ik nu
met tevredenheid
te stralen
met mijn grote ik
en ben daar zeer
mee in mijn schik

Georgina meisje
stel geen vragen
‘k zit je enkel maar
te plagen


Acrylschets vrouw op bank van Herman Tulp

Welkom
struikel niet
de mat
is
weer verschoven

veeg wel je voeten
op
die dwarsligger

loop door
ga zitten

koffie?

In mijn jonge dolle dagen
zwierf ik dikwijls ‘s nachts op straat
dansen onder sterrenhemels
zwanenmeer in driekwartsmaat
lachen springen luidkeels zingen
in het park rond de fontein
eeuwig had het mogen duren
eeuwig in de wolken zijn.







illustratie: Come fly with me by Alexander Millar

even stil
in eigen huis
even weg
van al ‘t gedruis

even rust
de ogen toe
even niets meer
veel te moe

even diep
laat ik mij gaan
dan heel zacht
roep ik hem aan

breng mij de zee Heer
en de wind
stuif met zand
en schuur dit kind

andere man
andere baan
andere bril
ander huis

ander mens
ander beeld
ander lot
ander kruis

ik zag een wolk in Boeddha-zit
en die bleef heel lang staan

dus ik weer op mijn fiets gestapt
om verderop te gaan

maar op de Klipperweg gekomen
keerde ik spontaan

en toen zag ik dat Boeddha
in een beer was opgegaan

zittend in de zon
nee niet op mijn balkon
maar op een stukje gras
al aan een waterplas

al aan een waterplas
gezeten in het gras
beschenen door de zon
dacht ik:
als dat eens in een eigen tuintje kon

afbeelding 'happy'  van Susan de Waardt

ze hebben goed de smoor erin
het was een foutje van de scheids
dat ligt gevoelig wederzijds
maar ja de man zijn wil is wet
en nu is dus hun club besmet
met de vingers in de oren
om het schelden niet te horen
verlaten zij de groene mat
bezwete lijven koppen nat

Het rood van de schaamte
de kleur van mijn bloed
Wilhelmus van Nassouwe
Ayaan, het ga je goed.

Wel alle bloemen wil ik geven
voor wat jij steeds hebt gedaan
maar zou ik daartoe besluiten
lief, waar moeten zij dan staan?


Olieverf schilderij 'De provence' van Carolien Oedekerk

nationaal monument op de dam



twee minuten in gedachten
twee minuten stil bijeen

twee minuten te gedenken
al die zielen lang reeds heen

twee minuten te beseffen
dat een oorlog vrede bracht

twee minuten samen een zijn
op 4 mei om klokslag acht

hij ziet
een zilverstrand
vol woestijnschelpen

een roze horizonnimf
door klimzand
kroelen

een bergmoeder
ruzie hebben
met de gelukszwaluw

vertrekvogels
op een octopusschip

een godin
de sneeuwtoren veranderen
in een
draaimolen

hij ziet hij ziet wat ik niet zie

toen ik vroeg
wat Monica scheelde
kreeg ik te horen
dat ze last had van
een acute puleritus
oh antwoordde ik
alsof ik wist wat het was

acute puleritus?
hoe ziet dat eruit
heeft het een kleur
doet het zeer

a-cu-te-pu-le-ri-tus

de volgende dag zat M
weer op haar plek
opgeknapt
tenminste
ze had het hoogste woord
en lachte breeduit

aan zee aan zee
aan zee rul zand
mijn linker en
mijn rechterhand
wrijven antizonnebrand
op jouw strakke lijf
maar dan ineens
veer jij rechtop
verkiest glanzend
het ruime sop

wind ruist
roze wolken
uit mijn hoofd

ze voelt de wind
die ze mee heeft
niet

met de zon
op haar verschoten gezicht
trap ze zorgelijk
de pedalen rond

door rood

De bal is in
de kop erbij
de scheids hij fluit
de bal is uit
er klinkt protest
scherp en luid
ORANJE wint
over en uit.