Wat aan verdriet komt in je leven

Heeft zo moeten zijn

Al begrijpen wij het niet

En het doet toch nog zo`n pijn

Overdenking

Een ogenblikje stilte is alles wat ik vraag  

Wil even overdenken wat er is gebeurd vandaag

De  nacht ging slapen, de dag komt uit bed

En bij ons werd een kopje thee gezet

We laden onze accu weer op voor het dagelijks gebeuren

Wie ochtendziek was liep lelijk te zeuren

Ieder ging z`n eigen gang

Voor de èèn is de dag te kort, voor de ander te lang

Maar wat mij is opgevallen

Je komt er niet alleen, maar met z`n allen

Greenpeace

Met een rubberbootje op de onstuimige zee

Wat moet je daar in Gods naam mee

Zij vechten voor een leefbaar klimaat

Voordat alles naar de donder gaat

Een strijd van mens tegen mens

Want ergens ligt de grens                              

Wat de natuur ons heeft gegeven

Laten zij niet eens leven

Zonder pardon knuppelen ze zeehondjes neer

Een levend wezen zonder verweer

En gooi die rotzooi maar in zee die is toch groot

Alleen gaan de vissen dood

Wordt een mensenhart langzamerhand van steen

Daar wil Greenpeace dwars doorheen

Vrijwilligers met een groot doorzettingsvermogen

En een betere wereld voor ogen

Met het respekt van heel veel mensen

Willen wij jullie sterkte wensen                            

En wensen jullie een behouden vaart

Want jullie zijn heel veel waard


                                                                

Hij trok het schuifke open,
het knaapje stond aan zijn zij
en zag het uurwerk liggen
``Och, Grootva geef het aan mij!``

``Ik zal t`je wel eens geven
t`toekomend jaar misschien
Als je goed leert en braaf zijt
sprak d`oude; `` we zullen zien``

``t`Toekomend jaar,`` sprak t`knaapje
``O! Grootva, maar dan zaudt
ge allang reeds kunnen dood zijn!
ge zijt zo zwak en oud

de`oude stond te peinzen
En dacht dat is wel waar
en hij streelde zachtkens
des knaapjes krullend haar.

Hij nam het zilveren uurwerk
en de zware ketting erbij
en lag het in de kleine handjes
``Nog van je Vader `` sprak hij

Er werd een grafje gedolven,
scholieren stonden er rond
En een oude man boog met moeite
nog een knie naar de grond

Het koele morgen windje
speelde om zijn haren zacht
En het gele kistje zonk neder
Arm knaapje , wie had dat gedacht

De oude keerde huiswaarts
de arme hij weende zo zeer
En hij lag het zilveren uurwerk
in het oude schuifke weer